اپل اوایل سال جاری اقدام به خرید کسب‌وکار تولید مودم‌های 5G اینتل کرد تا بتواند قطعه‌ی دیگری از سخت‌افزار داخلی خود را بدون وابستگی به شرکا و سرعت تحقیق و توسعه‌ی آن‌ها توسعه دهد. اپل راه زیادی تا تحقق این رویا دارد، اگرچه به‌گفته‌ی یک منبع داخلی، مودم 5G اپل پیش از سال ۲۰۲۲ برای آیفون‌ها عرضه نخواهد شد. بااین‌حال، اپل امیدوار است که برای آیفون‌های ۲۰۲۲ از مودم 5G ساخت خود بهره ببرد.

کوالکام، تأمین‌کننده‌ی فعلی تراشه برای اپل است و قول داده که مودم‌های 5G را برای آیفون‌های سال آینده تحویل دهد. با این حال، با توجه به اختلافات و درگیری‌های دامنه‌داری که بین این دو شرکت وجود داشته است و همچنین، سیاست کاهش وابستگی اپل به شرکت‌های دیگر، اپل ترجیح می‌دهد در این زمینه از فناوری اختصاصی خود استفاده کند. اپل، تیم تحقیق و توسعه‌ی اختصاصی خود را برای مودم و تراشه‌های RF آغاز کرده است. همچنین، استقرار تیم تحقیق و توسعه‌ی اپل در سن‌دیگو، دقیقا همان شهری در کالیفرنیا که ستاد مرکزی کوالکام در آن مستقر شده است، تصادفی نخواهد بود.

با این حال، این منبع داخلی فاش کرده است که سال ۲۰۲۲ برای تحقق چنین رویایی برای اپل هدف بلندپروازانه‌ای خواهد بود؛ چراکه حتی باوجود عملکرد فوق‌العاده‌ی تیم تحقیق و توسعه‌ی اپل برای اتمام ساخت به‌موقع آن، اطمینان از مطابقت با استانداردهای جهانی و همچنین تاییده‌ی کمیسیون ارتباطات فدرال، انجام آزمایش‌ها، بهینه‌سازی‌ها، دریافت مجوزهای مربوط به استانداردهای جهانی مدت زیادی به طول خواهد انجامید.

اپل با تعبیه مودم 5G در تراشه‌ی اختصاصی خود قصد دارد مصرف انرژی را بهینه‌تر کند اما طبق گزارش منبع خبری Fast Company، کوپرتینویی‌ها به احتمال زیاد هر دو مؤلفه را به‌طور جداگانه برای آیفون ۲۰۲۲ ایجاد خواهند کرد. بنابراین، برای آیفون ۲۰۲۲ پلتفرم تراشه‌ی یکپارچه با مودم 5G آماده نخواهد شد و در سال ۲۰۲۳ می‌توانیم انتظار ارائه‌ی چنین تراشه‌ای را از سوی اپل داشته باشیم. این درحالی است که اپل ستاره‌ای همچون اسین ترزی اوغلو، مهندس ویژه‌ی کوالکام را دراختیار دارد.

گفتنی است، سامسونگ درماه اوت پردازنده‌ی اکسینوس ۹۸۰ را با مودم 5G یکپارچه معرفی کرد و انتظار می‌رود، پایان سال جاری در گوشی‌های هوشمند مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، هواوی مدل‌های میت ۳۰ و میت ۳۰ پرو 5G را با پردازنده‌ی پرچم‌دار و اختصاصی کرین ۹۹۰ مجهز به مودم 5G یکپارچه روانه‌ی بازار کرده است.

کیهان‌نورد پرآوازه‌ی روس، که در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۵ میلادی) اولین پیاده‌روی فضایی را به‌انجام رساند و بعدها در پروژه‌ی فضایی مشترک اتحاد شوروی و ایالات متحده موسوم به «آپولو-سایوز» شرکت داشت، روز جمعه و در سن ۸۵ سالگی، پس از مدت‌ها نبرد با بیماری، در بیمارستان نظامی بوردنکو مسکو چشم از جهان فروبست.

سازمان فضایی روسیه، روسکاسموس، در بیانیه‌ای اعلام کرد:

[او] یکی از اولین کیهان‌نوردان عصر فضایی بود، که همواره خود را وقف کار و کشورش کرد تا نام خود را با حروفی طلایی در تاریخ کیهان‌نوردی ثبت کند. خداحافظی با الکسی آرخیپوویچ لئونوف، خداحافظی با یکی از اعصار [کاوش‌های فضایی] است.

لئونوف، در کنار یوری گاگارین، جزو ۲۰ تن از خلبانان نیروی هوایی شوروی بودند که برای طی کردن دوره‌های آموزشی کیهان‌نوردی آماده‌ شدند. الکسی لئونوف، در مجموع موفق به انجام دو مأموریت فضایی شد و طی این دو مأموریت، ۷ روز و ۳۲ دقیقه را در فضا سپری کرد.

تصویر هنری از فضاپیمای وسخود ۲ و اولین پیاده‌روی فضایی

اولین پیاده‌روی فضایی

اولین پرواز او روز ۲۷ اسفندماه ۱۳۴۳ (۱۸ مارس ۱۹۶۵) رقم خورد، زمانی‌که سوار بر فضاپیمای وسخود، سینه‌ی آسمان را شکافت تا با انجام اولین پیاده‌روی فضایی، فصلی نو را در کتاب کاوش‌های فضایی آغاز کند.

لئونوف، در سال ۲۰۱۵ و در پنجاهمین سالگرد پیاده‌روی فضایی‌اش، در مصاحبه با فدراسیون جهانی فضانوردی، تجربه‌ی خود را از این پیاده‌روی این‌چنین توصیف کرد:

در سمت چپ، در سمت راست و در بالا و پایین ستارگان به چشم می‌آمدند. نور خورشید بسیار شدید بود گرمای آن را در بخشی از صورتم که با فیلتر پوشیده نشده بود حس می‌کردم. آنچه از ذهنم پاک نمی‌شود، سکوتِ بی‌کران فضا است.

لحظه‌هایی از پیاده‌روی فضایی لئونوف

با این حال، چیزی نمانده بود که همین پیاده‌روی فضایی، لئونوف را به کام مرگ بکشاند. پس از سپری کردنِ چند دقیقه در فضا، لباس فضایی لئونوف شروع به انبساط کرد؛ انبساطی که حرکت را برای لئونوف سخت کرده بود. در عین حال، همسفر وی، پاول بلیایف نیز نمی‌توانست به‌یاری او بشتابد. در این شرایط، الکسی تصمیم گرفت تا با خالی کردن هوای داخلِ لباس، مجددا وارد کپسول فضایی‌اش شود.

لئونوف، در پاسخ به فدراسیون جهانی فضانوردی، که وظیفه‌ی تأیید و ثبت رکوردهای فضایی را برعهده دارد، این‌چنین گفت:

تصمیم گرفتم فشار داخلِ لباس را کاهش دهم. می‌دانستم که با این کار، نیتروژن درون خونم به حد جوش خواهد رسید.

باوجود تمام مخاطرات، لئونوف پس از ۱۲ دقیقه و ۹ ثانیه غوطه‌ور بودن در فضا، موفق شد به فضاپیمای خود بازگردد. او و بلیایِف، روز بعد، ۲۸ اسفندماه ۱۳۴۳ (۱۹ مارس ۱۹۶۵) به زمین بازگشتند. مأموریت پرخطر لئونوف این مسئله را به اثبات رساند که کیهان‌نوردان می‌توانند در فضا و در شرایط خلاء به کار بپردازند.

دومین مأموریت لئونوف؛ آپولو-سایوز

دومین مأموریت لئونوف، یک دهه بعد انجام‌ شد. در جریان «پروژه‌ی آزمایشی آپولو-سایوز»، لئونوف روز ۲۴ تیرماه ۱۳۵۳ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵)، به‌همراه والری کوباسوف، سوار بر فضاپیمای سایوز رهسپار فضا شد تا دو روز بعد، دیداری با سه فضانورد آمریکایی به‌نام‌های توماس استفورد، دیک اسلایتون و ونس برند داشته باشد. لئونوف در سال ۲۰۱۰ و در سی‌وپنجمین سالگرد این مأموریت، تجربه‌ی خود را این‌گونه توصیف کرد:

بهترین لحظه از این پرواز مشترک، زمانی بود که دریچه‌‌ی کپسول را باز کردم و چهره‌ی تام استفورد را دیدم. گفتم: «سلام تام! سلام دیک!» و همان لحظه با هم دست دادیم.

این افراد حدودا دو روز را در کنار یکدیگر سپری کردند و ضمن مراودات فرهنگی، برخی آزمایش‌های علمی را هم به‌انجام رساندند. همچنین، مأموریت آپولو-سایوز، پیش‌زمینه‌ای بود برای همکاری بعدی روس‌ها و آمریکایی‌ها که به‌عنوان مأموریت‌های «میر-شاتل» شناخته می‌شود؛ مأموریت‌هایی که زمینه‌ی همکاری برای ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی را هم فراهم آوردند.

لئونوف و استفورد

لئونوف پس از خداحافظی با همکاران آمریکایی‌اش، روز ۳۰ تیر ۱۳۵۴ (۲۱ ژوئیه ۱۹۷۵) به زمین بازگشت؛ بازگشتی که به‌معنای پایان آخرین مأموریت فضایی او بود. وی در مجموع دو مأموریت خود، ۱۱۳ بار به‌دور زمین چرخیده بود.

دیگر فضانوردان نیز ضمن ابراز همدردی، مرگ لئونوف را ضایعه‌ای غم‌انگیز دانسته‌اند. جسیکا میر، فضانورد آمریکایی، پس از پایان پیاده‌روی فضایی همکارانش در ایستگاه فضایی بین‌المللی گفت:

خبر فوت کیهان‌نورد روس، الکسی لئونوف، ما را اندوهگین کرد.

لوکا پارمیتانو، فضانورد سازمان فضایی اروپا نیز در این رابطه می‌گوید:

هرچند مرگ لئونوف ما را اندوهگین کرد؛ اما او در روزی چشم از جهان فروبست که همکارانش مشغول انجام یک پیاده‌روی فضایی بودند. خروج ۱۲ دقیقه‌ای او از فضاپیمای وستوک که بیش از نیم‌قرن پیش انجام شد، فصلی نو را در کاوش‌های فضایی رقم زد، فصلی که زمینه‌ی رسیدن انسان به ماه را فراهم کرد و در سال‌های آینده نیز با کاوش‌هایی دوردست در فضا ادامه پیدا می‌کند.

لئونوف و گاگارین

آلکسی آرخیپوویچ لئونوف روز ۱۹ خردادماه ۱۳۱۳ (۳۰ مه ۱۹۳۴) در شهر کوچک لیستویانکا در نزدیکی شهر مارینسک در سیبری به‌دنیا آمد. او از جوانی به هنر علاقه داشت و در سال ۱۹۵۳ به آکادمی هنرهای ریگا پیوست؛ اما پیش از آن، لئونوف وارد مدرسه‌ی نیروی هوایی چوگایف در شهر خارکف در اوکراین نیز شده‌ بود و در سال ۱۹۵۷ از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد.

سه سال پس از فارغ‌التحصیلی، در حالی که الکسی به‌عنوان آموزگار پرش با چتر در نیروی هوایی اتحاد شوروی خدمت می‌کرد، برای عضویت در گروه کیهان‌نوردان پیش‌گام شوروی انتخاب شد. وی اولین‌بار در سال ۱۹۶۳، به‌عنوان کیهان‌نورد ذخیره در مأموریت وستوک ۵ انتخاب شد.

لئونوف پس از بازگشت از اولین مأموریت فضایی‌اش موسوم به وسخود ۲ و ثبت رکورد اولین پیاده‌روی فضایی، آموزش‌های مربوط به فرود روی ماه را شروع کرد. او در ابتدا خود را برای مأموریتی جهت گشتن به دور ماه آماده کرد؛ چیزی شبیه به مأموریت آپولو ۸. وی و دو نفر دیگر، تنها نامزدهای فرود روی ماه بودند؛ اما مشکلات فنی مربوط به راکت N1 مانع از رسیدن آن‌ها به ماه شد.

پس از آن، لئونوف برای مأموریت سایوز ۱۱ انتخاب شد تا جزو اولین سرنشینان نخستین ایستگاه فضایی شوروی، یعنی «سالیوت ۱» باشد؛ اما دو روز پیش از انجام پرواز، دو نفر از همکارانش بیمار شدند و در نتیجه پرواز به گروه ذخیره واگذار شد. شایان ذکر است که همین گروه ذخیره، در مسیر بازگشت، به دلیل از دست رفتن فشارِ درون کپسول سایوز، جان خود را از دست دادند.

پس از فعالیت به‌عنوان کیهان‌نورد ارشد در مأموریت آپولو-سایوز، لئونوف تا سال ۱۹۸۲ رهبری تیم کیهان‌نوردی شوروی را برعهده داشت. سپس او از سمت خود بازنشسته شد تا معاونت مرکز آموزش کیهان‌نوردان گاگارین در شهر ستارگان را برعهده گیرد. ده سال بعد، او از برنامه‌ی فضایی خداحافظی کرد و سمتی مدیریتی در بانک «آلفا»، یکی از بزرگ‌ترین بانک‌های خصوصی روسیه را بر عهده گرفت.

الکسی لئونوف در مأموریت آپولو-سایوز به‌همراه تصویری که از همکار آمریکایی خود کشیده است

لئونوف در تمام مدت فعایت‌های فضایی‌اش، عشق به هنر را هم فراموش نکرد؛ او در مأموریت‌های فضایی، مدادرنگی‌هایش را با خود می‌برد و اولین کیهان‌نوردی بود که در مدار زمین آثار هنری خلق می‌کرد. بسیاری از طرح‌ها و نقاشی‌های او در نمایشگاه‌های بین‌المللی به‌نمایش گذاشته‌ شده‌اند. برخی از این نقاشی‌ها در تمبرهای پستی مورد استفاده قرار گرفته‌اند و برخی نیز در قالب کتاب‌های هنری و در چندین جلد منتشر شده‌اند.

الکسی لئونوف به پاس خدمات به دنیای فضانوردی، جوایز و افتخارات زیادی دریافت کرد که در این میان می‌توان به دو نشان «اسطوره‌ی اتحاد شوروی» و عضویت در «انجمن لنین» اشاره کرد. او از جمله بنیان‌گذاران «اتحادیه‌ی کاوشگران فضایی» بود. وی در سال ۱۹۷۶ به «تالار بین‌المللی فضا» در موزه‌ی تاریخ فضایی نیومکزیکو پیوست و در سال ۲۰۰۱ نیز در موسسه‌ی هوافضای سن‌دیه‌گو به‌عضویت «تالار بین‌المللی هوافضا» درآمد.

یکی از گودال‌های ماه نیز به‌نام لئونوف نام‌گذاری‌شده است و در داستان «۲۰۱۰: ادیسه‌ی دوم» نوشته‌ی آرتور کلارک هم یکی از کشتی‌های فضایی به‌نام لئونوف نام‌ نهاده شده است. در روسیه نیز فیلمی با عنوان «عصر پیش‌گامان»، در رابطه با مأموریت وسخود ۲ و پیاده‌روی فضایی لئونوف ساخته‌ شده است.

در سال ۲۰۰۴، لئونوف در کنار دیوید اسکات، فضانوردی که در مأموریت آپولو ۱۵ روی ماه فرود آمد، دست به نگارش بیوگرافی خود زدند و آن را در قالب کتابی با عنوان «دو روی ماه: داستان ما از رقابت فضایی جنگ سرد» منتشر کردند.

لئونوف در سال ۱۹۵۹ با همسر خود، سوتلانا پاولوونا دوزنکو ازدواج کرد. حاصل پیوند آن‌ها دو فرزند با نام‌های ویکتوریا و اوکسانا بود؛ ویکتوریا لئونوف، پیش از پدرش و در سال ۱۹۹۶ درگذشت.

براساس گزارشی اختصاصی از SamMobile، به نظر‌ می‌رسد که سامسونگ در حال آماده‌کردن نمونه‌ای ارزان‌قیمت از گلکسی نوت ۱۰ با نام گلکسی نوت ۱۰ لایت است. این وب‌سایت همچنین تولید گلکسی اس ۱۰ لایت را نیز تائید کرده که به‌عنوان چهارمین مدل، به مدل‌های اس ۱۰ یعنی گلکسی اس ۱۰، اس ۱۰ پلاس و S10e خواهد پیوست.

نوت ۱۰ امسال در دو مدل گلکسی نوت ۱۰ پلاس و نسخه‌ی ارزان‌تر گلکسی نوت ۱۰ عرضه شد؛ این گوشی‌ها روی ارائه‌ی دو دستگاه نوت پرچم‌دار به مشتریان، در دو اندازه‌ی متفاوت و دارای تغییرات کم تمرکز کرده‌اند؛ اما نسخه‌ی کوچک‌تر و ارزان‌تر که قیمت آن از ۹۴۹ دلار آغاز می‌شود، چندان هم مقرون‌به‌صرفه نیست. این نخستین‌بار است یک نسخه‌ی ارزان‌تر برای محصولات نوت عرضه می‌شود و می‌تواند تجربه‌ی اس‌پن را با قیمتی معقول‌تر به مشتریان ارائه دهد.

گزارش SamMobile گزینه‌های رنگ سیاه و قرمز و عرضه در اروپا را برای نوت ۱۰ لایت تائيد کرده‌اند؛ اما هنوز هیچ جزئیاتی در مورد نمونه‌هایی که در ایالات‌متحده عرضه می‌شود، ارائه نشده است. همچنین، در حال حاضر مشخص نیست که چه تفاوتی بین پردازنده‌ی این گوشی با برادران دوقلوی آن وجود دارد؛ تنها می‌توان با اطمینان گفت که شاهد مدل نوت و قلم اس‌پن خواهیم بود.

اخبار گلکسی اس ۱۰ لایت اطلاعات بیشتری را در اختیار ما قرار می‌دهد. سخت‌افزاری که برای این گوشی پیش‌بینی می‌شود، شامل پردازنده‌ی کوالکام اسنپدراگون ۸۵۵ با ۸ گیگابایت حافظه‌ی رم و ۱۲۸ گیگابایت حافظه‌ی ذخیره‌سازی باقابلیت ارتقا است؛ همچنین ظرفیت باتری آن ۴۵۰۰ میلی‌آمپر ساعت با شارژ ۴۵ وات خواهد بود. در پشت گوشی می‌توان انتظار دوربین اصلی ۴۸ مگاپیکسلی، حسگر اولتراواید ۱۲ مگاپیسکلی و یک دوربین عمق سنج ۵ مگاپیکسلی را داشت. در جلو، شاهد یک دوربین ۳۲ مگاپیکسلی همراه‌با صفحه‌نمایش ۶/۷ اینچی از نوع +Full HD خواهیم بود.

این مشخصات بیش از آنکه به یک دستگاه از سری اس ۱۰ شباهت داشته باشد، مشخصات سری A، خصوصاً گلکسی A91 را یادآور می‌شود. در گوشی‌های جدید سری A، به‌ویژه گلکسی A50، درحالی‌که در عملکرد و طراحی نقصی دیده نمی‌شود، سیستم دوربین اشکلاتی دارد. اگر اس ۱۰ لایت محدوده‌ی قیمتی بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ دلار داشته باشد، رقیبی جدی برای وان‌پلاس ۷ تی، آیفون ۱۱ و پیکسل 3a خواهد بود. نوت ۱۰ لایت نیز می‌تواند با مدل‌های مشابه رقابت کند؛ اما اگر مشخصاتش به استانداردها نزدیک‌تر باشد، بهتر می‌تواند آماده‌ی رقابت شود.

حافظه‌های Optane اینتل راهکاری برای افزایش درخورتوجه سرعت رایانه هستند. حافظه‌های مذکور این امکان را فراهم می‌آورند بدون کاهش ظرفیت حافظه‌ی ذخیره‌سازی اصلی دستگاه، سرعت عملکرد رایانه‌ی شما چندبرابر شود. ترکیب حافظه‌های Optane و پردازنده‌های نسل هفتم و جدیدتر اینتل، افزایش سرعت اجرای اپلیکیشن‌ها و بازی‌ها و بهبود سرعت بارگذاری مراحل بازی‌ها و سرعت بیشتر در بارگذاری صفحات وب را تضمین می‌کند.

با وجود مزایای فراوان این نوع جدید از حافظه، بسیاری از افراد با حاظه‌ی Optane آشنا نیستند. علاوه‌براین، یکی از سؤالات رایج کاربران این است که حافظه‌ی Optane چه تفاوتی با حافظه‌ی رم و دیسک‌های سخت و حافظه‌های حالت جامد (SSD) رایج دارد. درادامه، به این پرسش‌ها پاسخ می‌دهیم.

حافظه‌ی Optane چیست؟

ابتدا بیایید به کارکرد حافظه‌ی رم و دیسک سخت و حافظه‌های حالت جامد (SSD) در رایانه‌ها نگاهی بیندازیم. همان‌‌طورکه می‌دانید، دیسک سخت و حافظه‌ی حالت جامد (SSD) ازجمله حافظه‌های غیرفرار هستند؛ بدین‌معنی که حتی پس از قطع جریان برق، اطلاعات در این نوع از حافظه‌ها باقی می‌مانند. درمقابل، حافظه‌ی رم ازجمله حافظه‌های فرار است و پس از قطع برق، اطلاعات ذخیره‌شده در آن پاک می‌شوند.

در رایانه‌های ما، معمولا اطلاعاتی که باید به‌سرعت پردازش شوند، در حافظه‌ی رم بارگذاری می‌شوند که سرعت زیادی دارد تا پردازنده‌ی رایانه بتواند سریعا به آن‌ها دسترسی پیدا کند. برای مثال، می‌توان به برنامه‌های در حال اجرا اشاره کرد. درمقابل، آن دسته از فایل‌ها و برنامه‌ها که در حال پردازش نیستند، روی دیسک سخت یا حافظه‌ی حالت جامد باقی می‌مانند که در مقایسه با حافظه‌ی رم کُندتر هستند.

یکی از مشکلات اصلی کاربران محدودبودن ظرفیت حافظه‌ی رم است. اگر هنوزهم مجبور‌ید از رایانه‌ای با ظرفیت حافظه‌ی رم کم (مثلا چهار گیگابایت) استفاده کنید، به‌خوبی می‌دانید با اجرای چند نرم‌افزار و بازکردن چندین صفحه‌ی مختلف در مرورگر، حافظه‌ی رم به‌سرعت اشغال می‌شود. در این حالت، برای جبران کمبود ظرفیت حافظه‌ی رم، بخشی از حافظه‌ی ذخیره‌سازی غیرفرار (دیسک سخت یا حافظه‌ی حالت جامد)، نقش حافظه‌ی رم مجازی را برعهده می‌گیرد و به‌عنوان دنباله‌ی حافظه‌ی رم عمل می‌کند.

مشکل این است که دیسک‌های سخت رایج و حتی حافظه‌های حالت جامد به‌مراتب کُندتر از حافظه‌ی رم هستند و استفاده از آن‌ها به‌عنوان حافظه‌ی رم مجازی، باعث کُندترشدن عملکرد رایانه می‌شود. در چنین حالتی، امکان توقف ناگهانی برنامه‌ها و مشکلاتی از این قبیل بیشتر می‌شود؛ مشکلاتی که تأثیر منفی بر روند استفاده از رایانه می‌گذارند.

کاربرانی که با سناریوی مذکور روبه‌رو می‌شوند، اغلب مجبور‌ند ظرفیت حافظه‌ی رم خود را افزایش دهند؛ اما حافظه‌ی Optane راه‌حل جدیدی پیش روی این دسته از کاربران قرار می‌دهد. حافظه‌ی Optane هم ازجمله حافظه‌های غیرفرار است و اطلاعات ذخیره‌شده در آن پس از قطع برق، همچنان حفظ می‌شوند؛ اما وجه تمایز Optane با دیگر حافظه‌های غیرفرار سرعت بیشتر آن است. این حافظه‌ها به‌منزله‌ی پُلی میان حافظه‌ی رم و دیگر انواع حافظه‌ی غیرفرار (دیسک سخت یا حافظه‌ی حالت جامد) عمل می‌کنند؛ بدین‌ترتیب که فایل‌ها و اپلیکیشن‌های پرکاربرد در این حافظه ذخیره می‌شوند تا در زمان نیاز، به‌سرعت به حافظه‌ی رم منتقل شوند.

اجزای تشکیل‌دهنده‌ی Optane و مزایای این نوع از حافظه

حافظه‌ی Optane از سه بخش تشکیل شده است. بخش اول، ماژول حافظه‌ای است که با فناوری 3D XPoint تولید می‌شود. حافظه‌های تولیدشده با فناوری 3D XPoint، به‌مراتب بازدهی بیشتری در مقایسه با حافظه‌های NAND رایج دارند. به‌طور فرضی، سرعت و دوام حافظه‌های تولید‌شده با فناوری 3D XPoint، هزاربرابر بیشتر از حافظه‌های NAND است؛ هرچند در استفاده‌ی روزمره، محدودیت عملکرد گذرگاه حافظه (Memory Bus) باعث می‌شود اختلاف کمتری بین سرعت حافظه‌های 3D XPoint و NAND را شاهد باشیم.

براساس ادعای اینتل، در استفاده‌ی روزمره حافظه‌ی‌های Optane ازنظر آی‌آپس یا همان ملیات‌های ورودی و خروجی در هر ثانیه (Input/output operations per second)، به‌طور میانگین ۴/۴۲ برابر سریع‌تر از حافظه‌های NAND عمل می‌کنند. تأخیر در عملکرد حافظه‌ی جدید نیز ۶/۴۴ برابر کمتر از حافظه‌های NAND است. همچنین، در مقایسه‌ با حافظه‌های حالت جامد که از درگاه SATA استفاده می‌کنند، کاربران می‌توانند تا ۱۰ برابر سرعت بیشتری تجربه کنند.

راهکار ارتباطی اختصاصی و نرم‌افزار هوشمندی که اینتل طراحی و ارائه کرده است، دیگر جزء تشکیل‌دهنده‌ی Optane است. به‌لطف این نرم‌افزار، حافظه‌ی Optane به‌طور هوشمند خود را با عادات کاربران تطبیق می‌دهد و می‌تواند برنامه‌ها و فایل‌های پرکاربرد را در خود ذخیره کند. بدین‌ترتیب، افزایش سرعت و بهره‌روی رایانه تضمین خواهد شد.

تفاوت‌های میان حافظه‌ی Optane و RAM

همان‌طورکه توضیح دادیم، یکی از وجوه تمایز اصلی حافظه‌ی Optane با حافظه‌ی رم، ماهیت غیرفرار آن است. یکی دیگر از تفاوت‌ها، شکل ظاهری این دو نوع حافظه است. در‌حالی‌که حافظه‌ی Optane به درگاه M.2 مادربرد وصل می‌شود، حافظه‌ی رم شیارهای (اسلات) اتصال خود را دارد.

حافظه‌ی Optane نصب شده روی شیار M.2

نکته‌ی دیگر این است که با وجود سرعت درخورتوجه حافظه‌ی Optane، سرعت حافظه‌ی رم به‌مراتب بیشتر از این نوع حافظه است. برای مثال، در حافظه‌های رم از نوع DDR4 2133، سرعت انتقال اطلاعات تا ۱۷ گیگابایت‌بر‌ثانیه می‌رسد و در نمونه‌ی DDR4 3200، دستیابی به سرعت ۲۵/۶ گیگابایت‌بر‌ثانیه هم امکان‌پذیر است؛ اما در حافظه‌های Optane، این رقم حداکثر ۱/۴۵ گیگابایت‌بر‌ثانیه است.

حافظه‌های Optane عرضه‌شده‌ی اینتل

اینتل حافظه‌های Optane را با ظرفیت‌های ۱۶ و ۳۲ و ۶۴ گیگابایت ارائه می‌کند. این حافظه‌ها در فرم ۸۰ میلی‌متری عرضه و روی درگاه M.2 نصب می‌شوند. مشخصات حافظه‌ی Optane در فرم ۴۲ میلی‌متری نیز در سایت اینتل درج شده است؛ اما در‌حال‌حاضر فروخته نمی‌شود. در جدول زیر، مشخصات حافظه‌های عرضه‌شده‌ی اینتل و قیمت‌های آن‌ها درج شده است.

*حداکثر سرعت خواندن و نوشتن تصادفی برحسب «عملیات‌های خروجی و ورودی بر ثانیه» برای کل فضای حافظه ذکر شده‌اند.

آیا حافظه‌ی Optane انتخاب مناسبی است؟

برنامه‌ی اینتل برای کاربران ترکیب حافظه‌ی Optane و دیسک‌های سخت سنتی پرظرفیت است. به‌کمک این راهکار، کاربران می‌توانند با هزینه‌ای کمتر هم به حافظه‌ای با ظرفیت بیشتر دسترسی داشته‌ باشند و هم عملکرد سریعی تجربه کنند. به‌ادعای اینتل، عملکرد پایه‌ی رایانه‌ها به‌کمک حافظه‌ی جدید تا ۲۸ درصد افزایش پیدا می‌کند. سرعت ذخیره‌سازی اطلاعات نیز حداکثر ۱۴ برابر بیشتر از حافظه‌های دائمی سنتی خواهد بود. نرم‌افزارهایی مانند Microsoft Outlook تا ۶ برابر سریع‌تر اجرا می‌شوند و عملکرد مرورگر کروم هم پنج‌برابر سریع‌تر خواهد بود. درزمینه‌ی بازی‌ها، سرعت اجرای بازی‌ها ۱۸ درصد بیشتر می‌شود و سرعت بارگذاری مراحل بازی نیز تا ۵۸ درصد افزایش پیدا می‌کند.

حال بیایید دو رایانه با دو پیکربندی حافظه‌ی متفاوت را با یکدیگر مقایسه کنیم. برای خرید دیسک سخت دوترابایتی ۲/۵ اینچی (حدودا ۷۵ دلار) و یک حافظه‌ی Optane با ظرفیت ۳۲ گیگابایت (حدودا ۸۵ دلار) و یک ماژول رم DDR4 3200 با ظرفیت هشت گیگابایت (حدودا ۳۵ دلار)، درمجموع کمتر از ۲۰۰ دلار هزینه خواهید کرد. درمقابل، برای تهیه‌ی حافظه‌ی حالت جامد دوترابایتی با پشتیبانی از شیار M.2 (حدودا ۳۴۵ دلار) و دو ماژول رم هشت‌گیگابایتی از نوع DDR4 3200 (حدودا ۷۰ دلار)، درمجموع بیش از ۴۰۰ دلار هزینه پرداخت می‌کنید. در مثال مذکور، واضح است ترکیب حافظه‌ی Optane با حافظه‌ی رمِ کمتر و دیسک سخت هزینه‌ی کمتری به کاربر تحمیل خواهد کرد؛ با‌این‌حال، استفاده از حافظه‌ی Optane بدین‌معنی است که تنها فایل‌ها و برنامه‌های پرمصرف سریع‌تر اجرا خواهند شد و برای بازکردن برخی فایل‌ها باید بیشتر صبر کنید. 

شایان ذکر است انتخاب نهایی به نحوه‌ی استفاده‌ی کاربر از رایانه بستگی دارد. آن‌ دسته از کاربرانی که به سرعت زیاد نیاز چندانی ندارند و برای امور روزمره‌ای همچون مرور صفحات وب، تایپ، تماشای فیلم و انجام بازی‌های ساده از رایانه استفاده می‌کنند، احتمالا ترکیب ارزان‌تر را انتخاب می‌کنند. درمقابل، افرادی که به حافظه‌ی رم و سرعت بیشتر حافظه‌ی ذخیره‌سازی نیاز دارند، احتمالا ترجیح می‌دهند از حافظه‌ی رم بیشتر و حافظه‌ی حالت جامد با ظرفیت بیشتر استفاده کنند. البته الزامی وجود ندارد خود را به دو ترکیب گفته‌شده محدود کنیم، درواقع، ترکیب حافظه‌های حالت جامد و حافظه‌ی Optane و حافظه‌ی رم بیشتر می‌تواند عملکرد فوق‌العاده‌ای را ارائه کند.

اواسط شهریور، ال‌جی G8X ThinQ را با نمایشگر دوگانه و دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسلی رونمایی کرد. در آن زمان، گفته شده بود ال‌جی قصد دارد نسخه‌ی 5G این گوشی هوشمند را با نام V50S ThinQ در بازار محلی کره‌‌جنوبی به بازار عرضه کند. با‌ اینکه V50S ThinQ درواقع مشخصات محصولات سری G را دارد، ال‌جی دستگاه جدید را به‌عنوان یکی از محصولات خط‌تولید 5G V به بازارهای محلی عرضه می‌کند. 

گوشی هوشمند V50S ThinQ ال‌جی با نمایشگر LG Dual Screen و قیمت ۱،۱۹۹ دلار فروخته می‌شود. دستگاه جدید نخستین گوشی هوشمند با نمایشگر دوگانه‌ی ال‌جی است که در بازار ایالات متحده و کانادا نیز عرضه خواهد شد.  

محصول جدید ال‌جی با تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۵۵ و ۶ گیگابایت حافظه‌ی رم، ۱۲۸ گیگابایت حافظه‌ی داخلی و باتری ۴۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی مجهز به فناوری شارژ سریع ۲۱ واتی به بازار عرضه می‌شود. نمایشگر اصلی V50S ThinQ، نمایشگر ۶.۴ اینچی OLED است و نمایشگر ثانویه‌ای دقیقا به نمایشگر اول شباهت دارد. در پنل پشتی دستگاه نیز، نمایشگر ۲.۱ اینچی مونوکروم OLED دیده می‌شود که کاربران می‌توانند با کمک آن، اعلان‌ها را دریافت و از ساعت اطلاع پیدا کنند. 

در پنل پشتی، ال‌جی V50S ThinQ به دوربین دوگانه شامل دوربین اصلی ۱۲ مگاپیکسلی و دوربین ثانویه‌ی فوق‌عریض ۱۳ مگاپیکسلی و دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسلی مجهز است. گوشی هوشمند جدید ال‌جی قرار است با رنگ مشکی (Aurora Black) در بازار کره‌‌جنوبی عرضه شود. 

در‌حالی‌که همگان منتظر رونمایی سری Z جدید کاوازاکی با پیشرانه‌ی یک‌لیتری سوپرشارژر H2 هستند، کاوازاکی مدل ۲۰۲۰ سری محصولات خیابانی خود را معرفی کرد. برای سال ۲۰۲۰ مدل جدید نینجا ۶۵۰ به محصولات کاوازاکی اضافه و مدل ۱۰۰۰ سی‌سی نینجا ظاهرا حذف شده است که گویا دلیل آن رونمایی نسخه‌ی پیشرفته‌تر آن در نمایشگاه EICMA است. خانواده‌ی سری Z نیز شاهد حذف دو مدل ۶۵۰ و ۹۰۰ سی‌سی هستند و احتمالا نسخه‌های بعدی آن‌ها نیز در آینده پس از رونمایی نینجا ۱۰۰۰ جدید رونمایی خواهند شد. مدل‌هایی که در سبد محصولات کاوازاکی ۲۰۲۰ دیده می‌شوند، عبارت‌اند از: W800 و Versys و ولکان. درادامه، به مدل‌های ۲۰۲۰ کاوازاکی نگاهی دقیق‌تر خواهیم انداخت. 

کاوازاکی Concourse14

کاوازاکی کنکورس ۱۴ به‌عنوان مدل پرچم‌دار کلاس تورینگ کاوازاکی باردیگر بازگشته است. این موتورسیکلت از پیشرانه‌ی ۱،۳۵۲ سی‌سی چهارسیلندر مجهز به سیستم زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌ها استفاده می‌کند که باعث می‌شود توانایی حرکتی درحد مدل ZX-14 را در قالب موتورسیکلت مسافرتی ارائه دهد. قیمت این مدل ۱۵ هزار و ۵۹۹ دلار است.

کاوازاکی نینجا H2

کاوازاکی هیولای خود را برای سال ۲۰۲۰ دوباره بازگردانده است. این مدل سوپرشارژ که در سال ۲۰۱۵ رونمایی شده بود، برای سال ۲۰۲۰ نیز بدون تغییرات خاصی در مقایسه با مدل اولیه به بازار عرضه خواهد شد. سال گذشته، کاوازاکی امکانات جدیدی به این مدل اضافه کرد و آن را به‌نام +H2 SX SE به بازار فرستاد. باوجوداین، سایر بخش‌ها مانند شاسی و پیشرانه‌ی سوپرشارژ ۹۹۸ سی‌سی این مدل دست‌نخورده باقی مانده‌اند. مدل‌های جدید H2 و H2 کربن و +H2 SX SE قابلیت اتصال به اپلیکیشن Rideology کاوازاکی را نیز دارند. نسخه‌ی +H2 SX SE با قیمت ۲۵ هزار دلار، مدل H2 با قیمت ۲۹ هزار دلار، مدل H2 کربن با قیمت ۳۲ هزار و ۵۰۰ دلار و مدل H2R نیز با قیمت ۵۵ هزار دلار به بازار عرضه خواهند شد. 

کاوازاکی نینجا ۴۰۰

در کمال تعجب، مدل ۲۰۲۰ نینجا ۴۰۰ نیز به بازار خواهد آمد. گرچه برادر بزرگ‌تر این موتورسیکلت، نینجا ۶۵۰، نیز موتورسیکلت مشهوری است، کاوازاکی تصمیم گرفته مدل ۴۰۰ سی‌سی را برای سال ۲۰۲۰ به‌روزرسانی کند. فعلا در نبود مدل نینجا ۱۰۰۰ که در هفته‌های آینده یا در نمایشگاه خودرو توکیو یا در نمایشگاه EICMA رونمایی خواهد شد، کاوازاکی دچار کمبود موتورسیکلت‌های اسپرت در سبد محصولاتی خود است. بسیاری نیز پیش‌بینی می‌کنند مدل جدید نینجا ۱۰۰۰ که در آینده‌ای نزدیک رونمایی می‌شود، مدل کاملا جدیدی نباشد و بیشتر موتورسیکلتی به‌روزرسانی‌شده خواهد بود. 

مدل نینجا ۴۰۰ با وزن ۱۶۶ کیلوگرم و پیشرانه‌ی ۳۹۹ سی‌سی دوسیلندر خطی، یکی از موفق‌ترین محصولات کاوازاکی در بازار است. نسخه‌ی معمولی و بدون ترمز ABS این موتورسیکلت به قیمت ۴ هزار و ۹۹۹ دلار، نسخه‌ی KRT آن به قیمت ۵ هزار و ۱۹۹ دلار، مدل معمولی با ترمز ABS به قیمت ۵ هزار و ۲۹۹ دلار و نسخه‌ی KRT با ترمز ABS به قیمت ۵ هزار و ۴۹۹ دلار به بازار عرضه خواهند شد. 

کاوازاکی Versys

کاوازاکی با حذف مدل KLR 650 از خط‌تولید، تمرکزش در این کلاس را روی مدل Versys-X300 گذاشته است و در‌حال‌حاضر، این موتورسیکلت، تنها محصول کاوازاکی در کلاس ADV است. البته کاوازاکی جای KLR 650 را خیلی خالی نخواهد گذاشت. پیشرانه‌ی کوچک این مدل در محصولات دیگری از کاوازاکی نظیر نینجا ۳۰۰ و Z300 نیز استفاده شده است. این پیشرانه دوسیلندر ۲۹۶ سی‌سی می‌تواند ۳۹ اسب‌بخار قدرت تولید کند. 

در کلاس اسپرت تورینگ‌ها، کاوازاکی برای سال ۲۰۲۰ دو مدل Versys 650 و ۱۰۰۰ سی‌سی را عرضه خواهد کرد. تنها تغییری که در مدل ۶۵۰ اعمال شده، رنگ‌های جدیدی مثل سفید و خاکستری کربنی هستند. مدل ۱۰۰۰ سی‌سی نیز در نسخه‌ای با نام +SE LT به بازار خواهد آمد که به سیستم تعلیق الکترونیکی و قابلیت اتصال به برنامه‌ی Rideology مجهز شده است. کاوازاکی مدل Versys-X 300 را به قیمت ۵ هزار و ۴۹۹ دلار، مدل مجهز به ترمز ABS را به قیمت ۵ هزار و ۷۹۹ دلار، مدل ۶۵۰ را به قیمت ۸ هزار و ۲۹۹ دلار، مدل ۶۵۰ با ترمز ABS را به قیمت ۹ هزار و ۱۹۹ دلار و مدل ۱۰۰۰ سی‌سی +SE LT را به قیمت ۱۷ هزار و ۹۹۹ دلار در بازار خواهد فروخت. 

کاوازاکی ولکان

کاوازاکی در کلاس موتورسیکلت‌های کروزر، خانواده‌ی ولکان را برای عرضه دارد و آن‌ها را به امکانات جدیدی مجهز کرده است. مدل پایه‌ی این سری ولکان S است و در سه نسخه در بازار عرضه خواهد شد که همگی آن‌ها از پیشرانه‌های ۶۴۹ سی‌سی دوسیلندر خطی بهره‌مند هستند. مدل میانی ولکان نیز ۹۰۰ نام دارد و از پیشرانه ۹۰۳ سی‌سی V2 در آن استفاده شده است. درحال‌حاضر، این مدل یکی از دو موتورسیکلت کاوازاکی است که از پیشرانه‌ی Vشکل استفاده می‌کنند. آخرین مدل نیز مدل ۱۷۰۰ است که آن نیز پیشرانه V2 دارد و در‌حال‌حاضر، بیشترین حجم موتور در بین محصولات کاوازاکی متعلق به این مدل است.

نسخه‌های ولکان و مدل ولکان S در سه نسخه‌ی عادی و مجهز به ترمز ABS و کافه عرضه می‌شوند که به‌ترتیب قیمتشان ۷ هزار و ۹۹ دلار و ۷ هزار و ۴۹۹ دلار و ۸ هزار و ۹۹ دلار است. مدل ۹۰۰ سی‌سی نیز در سه تیپ کلاسیک و کلاسیک LT و کاستوم عرضه خواهد شد که قیمت آن‌ها به‌ترتیب ۷ هزار و ۹۹۹ دلار و ۸ هزار و ۹۹۹ دلار و ۸ هزار و ۴۹۹ دلار است. دو مدل نهایی ولکان هم با نام‌های 1700 Vaquero و 1700 Voyager به بازار خواهند آمد که اولی ۱۶ هزار و ۷۹۹ دلار و دومی ۱۷ هزار و ۴۹۹ دلار قیمت دارند. 

کاوازاکی W800 کافه

مدل دیگر کاوازاکی که در آن از طراحی کلاسیک استفاده شده است، W800 کافه است. این موتورسیکلت اولین‌بار در سال ۲۰۱۹ در آمریکا رونمایی و براساس مدل W800 ساخته شده است که تنها در بازار اروپا موجود است. ازآنجاکه این مدل موتورسیکلتی جدید به‌حساب می‌آید و زمان زیادی از معرفی آن نمی‌گذرد، کاوازاکی تغییری در نسخه‌ی ۲۰۲۰ آن اعمال نکرده است. کاوازاکی W800 کافه در رنگ‌های مشکی، شکلاتی، قهوه‌ای و نقره‌ای به قیمت ۹ هزار و ۷۹۹ دلار به بازار خواهد آمد. 

کاوازاکی Z 

همه‌ی ما در انتظار مدل‌های جدید سری Z کاوازاکی هستیم؛ ولی تا آن زمان، کاوازاکی برای سال ۲۰۲۰ تعدادی موتورسیکلت از این خانواده را برای علاقه‌مندان عرضه خواهد کرد. کوچک‌ترین عضو سری Z کوچک‌ترین موتورسیکلت کاوازاکی نیز محسوب می‌شود. نام این مدل Z125 است؛ ولی ازنظر ظاهری طوری طراحی شده که با دیگر مدل‌های این سری کاملا همخوانی دارد. نسخه‌ی پرو کاوازاکی Z با قیمت ۳ هزار و ۱۹۹ دلار به بازار عرضه خواهد شد. 

مدل بعدی Z400 نام دارد و از پیشرانه‌ی ۳۹۹ سی‌سی دوسیلندر خطی مشترک با مدل نینجا ۴۰۰ استفاده می‌کند و ۴ هزار و ۹۹۹ دلار قیمت دارد. بالاترین مدل سری Z نیز Z900RS نام دارد که از پیشرانه چهارسیلندر ۹۴۸ سی‌سی استفاده می‌کند. این نسخه در دو مدل معمولی به قیمت ۱۱ هزار و ۱۹۹ دلار و مدل کافه با قیمت ۱۱ هزار و ۷۹۹ دلار به بازار عرضه خواهد شد. کاوازاکی برای سال ۲۰۲۰ دو مدل Z650 و Z900 را از این سری حذف کرده است. 

کاوازاکی نینجا ZX

سری ZX مدل‌های ZX-6R و ZX-10R و ZX14R شامل می‌شود. این سری به‌عنوان موتورسیکلت‌های اسپرت خیابانی کاوازاکی شناخته می‌شوند. نسخه‌ی ZX-6R که یک‌بار در سال ۲۰۱۹ به‌روزرسانی شده بود، از پیشرانه‌ی ۶۳۶ سی‌سی چهارسیلندر خطی استفاده می‌کند. این مدل به شاسی مسابقه‌ای مجهز است که برای استفاده در خیابان بهینه‌سازی شده است. مدل عادی این موتورسیکلت ۹ هزار و ۹۹۹ دلار و نسخه‌ی مجهز به ترمز ABS آن ۱۰ هزار و ۹۹۹ دلار و نسخه‌ی KRT آن ۱۱ هزار و ۲۹۹ دلار قیمت دارد. مدل جدیدتر مدل ZX-10R است که از موتور یک‌لیتری چهارسیلندر بهره می‌برد. گران‌ترین مدل هم ZX-14 با موتور چهارسیلندر خطی ۱۴۴۱ سی‌سی است. این مدل به‌صورت استاندارد به سیستم ترمز ABS مجهز است و با قیمت ۱۴ هزار و ۹۹۹ دلار به بازار عرضه می‌شود.

اکنون گوگل مپ به افراد کم‌بینا کمک می‌کند تا بتوانند هنگام پیاده‌روی راحت‌تر به مقصد خود برسند؛ این برنامه به‌طور مداوم به آن‌ها یادآوری می‌کند که در مسیر درست قرار دارند یا هشدار می‌دهد که آنجا یک مسیر پیاده‌ی شلوغ در پیش است. با استفاده از ناوبری صوتی، به این افراد می‌گوید که چقدر تا پیچ بعدی فاصله‌دارند و اگر مجبور به توقف شوند، به‌طور خودکار مسیر درست را نشان می‌دهد.

برابر اعلام سازمان بهداشت جهانی، حداقل ۲/۲ میلیارد نفر در جهان، دارای اختلال بینایی یا نابینایی هستند. واکانا سوگیاما (Wakana Sugiyama) تحلیلگر کسب‌وکار دفتر گوگل در توکیو که یکی از مشاوران و آزمایش‌کنندگان این پروژه بود، می‌گوید:

این ویژگی به افرادی که نابینا هستند یا کم‌بینایی دارند، کمک می‌کند.

او در وبلاگ خود نوشته است:

به‌روزرسانی‌های مکرر مانند این‌ها نه‌تنها به فرد کم‌بینا کمک می‌کند تا از نقطه‌ی الف به نقطه‌ی ب برود؛ بلکه می‌تواند به زمانی‌که به‌تنهایی سفر می‌کنیم، اعتمادبه‌نفس و اطمینان بیشتری بدهد.

سوگیاما همچنین اضافه کرد که کاربران بدون اختلال بینایی نیز می‌‌توانند از گزینه‌ی داشتن پیاده‌روی بدون استفاده از صفحه‌نمایش بهره‌مند شوند.

در زیر ویدئویی از این راهنمای دقیق را می‌توانید مشاهده کنید:

پستی در وبلاگ گوگل می‌گوید که این راهنمای دقیق، اکنون برای پلتفرم‌های اندروید و آی‌اواس در دسترس است؛ اما در حال حاضر فقط به زبان انگلیسی در ایالات‌متحده و به زبان ژاپنی در ژاپن، قابل‌استفاده است. برای فعال کردن این قابلیت، به بخش تنظیمات در گوگل مپ رفته و «Navigation» را انتخاب کنید. در پایین لیست، در زیر عنوان «Walking options»، گزینه‌ی «Detailed voice guidance» را پیداکرده و آن را فعال کنید.

هر هفته، جالب‌ترین و برترین عکس‌های علمی از سراسر جهان را از نگاه زومیت تقدیم شما خوانندگان گرانقدر می‌کنیم. در دنیای پر رسانه‌ی امروز، تصاویری هستند که به دلیل اهمیت رسانه‌ای خود بارها و بارها دیده می‌شوند و به اشتراک گذاشته می‌شوند. اما از سوی دیگر، برخی از این تصاویر اگرچه با اهمیت باشند، مهجورانه به دست فراموشی سپرده می‌شوند. گاهی برخی از همین تصاویر، گفتنی‌هایی بیش‌ از گزارش‌ها و مقالات پر بازدید دنیای پر خبر امروز دارند. در ادامه به بررسی برخی از تصاویر علمی منتخب هفته به‌همراه داستان نهفته در پَس هر کدام خواهیم پرداخت. با ما همراه باشد:

خانواده مقابل تاریخی در اروپا که با بردگانشان دفن شده بودند

آنچه می‌بینید بقایای استخوانی یکی از اعضای خانواده ثروتمندی است که دانشمندان به‌تازگی از روی DNA باستانی موفق به کشف روابط خویشاوندی بین این جسد و دیگر اجساد این گورستان ماقبل تاریخی شدند. آنچه دانشمندان را متحیر کرد، دفن اعضای خانواده به‌همراه فقرا بود. واقعیتی که نشان می‌دهد، برده‌داری حداقل ۱۳۰۰ سال بیش از تصورات پیشین در اروپا قدمت داشته است. باستان‌شناسان بر این عقیده‌اند که نابرابری‌های اجتماعی در اوایل عصر برنز، از حدود سال ۲۲۰۰ ق.م، معمولا به شکل معدودی اشراف‌زادگان و ثروتمندان در جوامع دهقانی وجود داشته است. اما درک ساختار اجتماعی تنها به اتکای مصنوعات و آثار باستانی دشوار است. به همین دلیل باستان‌شناسان دانشگاه هاروارد DNA باستانی که از ۱۰۴ نفر از گورستانی در رود لش در جنوب آلمان استخراج شده بود را بررسی کردند.

در این گورستان زنان ثروتمند عمدتا با زیورآلات و جواهرات مخصوص و مردان نیز با خنجر و تبر دفن شده بودند. بقایای جوانان و خردسالان نیز نشان داد که آن‌ها ثروت خود را احتمالا از والدین خود به ارث بردند. این خانواده‌ها در کنار هم دفن شده بودند و در برخی از گورها هم چهار تا پنج نسل از یک خانواده به چشم می‌خورد. اما دو گروه دیگر هم در بین دفن‌شدگان در این گورستان حضور داشتند که باستان‌شناسان با توجه به دفن ساده و بدون زیورآلات آن‌ها را متعلق به فقرا دانسته‌اند. اینها ممکن است بردگان، نوکران زرخرید یا خدمتکاران یا دهقانانی بوده باشند که به‌ازای مزد در مزارع کشاورزی کار می‌کردند. مورد دیگری که باستان‌شناسان از طریق بررسی DNA باستانی دریافتند، زنان ثروتمند عمدتا از منطقه‌ی دیگری که حداقل ۳۵۰ کیلومتر با جنوب آلمان فاصله داشت به اینجا آمده بودند. این موضوع نشان می‌دهد که مردان عمدتا ثروت خود را از پدر به ارث می‌بردند و زنان نیز برای ازدواج به جاهای دیگر می‌رفتند.

کشت اولین گوشت مصنوعی در فضایی

دانشمندان اعلام کردند که موفق شدند با موفقیت برای اولین‌بار گوشت را با چاپ سه‌بعدی زیستی در فضا کشت دهند. دانشمندان این خبر را روز دوشنبه اعلام کردند و گزارش دادند که اولین گوشت آزمایشگاهی با موفقیت توسط فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی در فضا کشت داده شده است. در این آزمایش، سلول‌های گاو در محفظه‌ای مخصوص همان روند طبیعی رشد بافت را تکرار کردند. این آزمایش با یک چاپگر سه‌بعدی زیستی انجام شد. در فرایند چاپ زیستی، مواد زیستی مانند سلول‌های حیوانی با عوامل رشد و مواد بیونیک ترکیب شده و به‌صورت لایه‌ای چاپ می‌شوند. در این مورد، نتیجه‌ی آزمایش یک تکه‌ی کوچک از بافت عضله بود.

دانشمندان دلیل خود برای تولید گوشت آزمایشگاهی را مقابله با تغییرات اقلیمی اعلام کردند. دامپروری که نیاز به مقادیر قابل‌توجهی آب و انرژی دارد، تأثیر زیادی در تغییرات اقلیمی دارد. دانشمندان گفته‌اند که طی چند سال آینده قصد دارند، تولید انبوه گوشت آزمایشگاهی را در مزرعه‌های زیستی شروع کنند. در همین حال، توانایی تولید گوشت مصنوعی می‌تواند برای ناسا و سایر سازمان‌های فضایی هم خبر خوبی باشد که قصد دارند طی سال‌های آینده فضانوردان را به ماه و سپس مریخ بفرستند.

تولد ستارگان دوتایی

ستاره‌شناسان برای اولین‌بار توانستند از مراحل اولیه‌ی تشکیل یک سامانه ستاره دوتایی با وضوح بالا تصویربرداری کنند. زمین به دور یک ستاره که همان خورشید باشد، گردش می‌کند. اما در نواحی دیگر کیهان، اکثر ستارگان با ستارگان کوچکتر هم خانواده خود تشکیل می‌شوند که به وسیله جاذبه به هم قفل می‌شوند. سامانه ستاره‌ای که در تصویر متحرک بالا می‌بینید، حداقل ۶۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارد و در سحابی لوله قرار دارد. ستارگان در هنگام تولد با مواد به دور خود موسوم به «قرص پیراستاره‌ای» احاطه می‌شوند. ستاره‌شناسان این تیم بین‌المللی به رهبری پژوهشگران مؤسسه ماوراء جو ماکس پلانک در آلمان برای مشاهده این پدیده از اطلاعات با وضوح بالای آرایه میلی‌متری بزرگ آتاکاما یا آلما در شیلی بهره بردند.

راهپیمایی تماما زنانه ناسا دوباره کلید خورد

کریستینا کُخ (نفر سمت چپ) و جسیکا میر، فضانوردان ناسا قرار است نخستین راهپیمایی تماما زنانه را روز ۲۱ اکتبر (۲۹ مهر) انجام دهند. در ابتدا قرار بود كخ به همراه آن‌ مک‌کلین روز ۲۹ مارس (۹ فروردین) این مأموریت را انجام دهند. اما ناسا به دلیل نبود لباس فضانوردی مناسب برای هر دو فضانورد این برنامه را لغو کرد و نیک هاگ جایگزین مک‌کین شد. به‌گفته‌ی کِرک شرمن، مدیر ایستگاه فضایی بین‌المللی، تعویض فضانوردان به‌جای سرهم کردن دوباره لباس‌های فضانوردی گزینه‌ی بهتری. همچنین یک لباس فضانوردی مناسب می‌تواند روی قابلیت مانور و انجام وظایف در فضا نیز تأثیر بگذارد.

اما به نظر می‌رسد، این بار لباس مناسب برای فضانوردان مهیا شده است. البته باید گفته شود که ناسا لباس‌های فضانوردی را مخصوص فضانورد خاصی طراحی نمی‌کند، بلکه لباس‌های فضانوردی را با چشم‌داشت به برنامه‌های ۲ سال آينده به ایستگاه فضایی ارسال می‌کند. سوتلانا ساویتسکایا، کیهان‌نورد روسی، در سال ۱۹۸۶ به اولین فضانورد زنی بدل شد که موفق به انجام راهپیمایی فضایی می‌شود. حال، ۳۵ سال بعد از این اتفاق تاریخی، کُخ و میر می‌خواهند اولین راهپیمایی فضایی با حضور تنها فضانوردان زن را انجام دهند.

چینی‌ها با موفقیت اولین گیاه را در ماه رشد دادند

هنگامی که فضاپیمای چانگ‌ای ۴ چین روز ۳ ژانویه (۱۳ دی ۱۳۹۷) روی سمت پنهان ماه فرود آمد، برای اولین‌بار بود که فضاپیمایی از این بخش از ماه دیدن می‌کرد. اما تاریخ‌سازی‌های چانگ‌ای ۴ به همین‌جا ختم نشد. این فضاپیما در هنگام رفتن به ماه در بین محموله‌های خود یک زیست‌کُره کوچکِ ۲٫۶ کیلوگرمی را نیز همراه داشت. این زیست‌کره درون محفظه‌ای استوانه‌ای با ۱۸ سانتی‌متر طول و ۱۶ سانتی‌متر قطر قرار داده شد. دانشمندان چینی در این زیست‌کره ۵ گیاه و یک حشره، شامل بذر پنبه، سیب زمینی، کلزا، مخمر و تخم مگس‌میوه که در اکثر شرایط سخت به جز ماه آزمایش شده بودند را در این محفظه قرار داده بودند. از بین این ۶ مورد، تنها بذر پنبه نتایج مثبتی داشته است. دانشمندان چینی قبلا تنها رشد یک برگ را گزارش داده بودند، اما اکنون اعلام کردند که دو برگ در ماه رشد کرده است.

عکسی که مشاهده می‌کنید حاصل بازسازی‌ اطلاعات و پردازش‌ عکس‌های فرودگر چانگ‌ای ۴ است که به وضوح دو برگ پنبه را نشان می‌دهد. از آنجایی که زیست‌کره چینی‌ها گرم نگه نداشته شده بود، جوانه پنبه در اولین ‌روز ماه (حدود ۱۴ روز زمین) با رسیدن دما به منفی ۱۹۰ درجه سانتیگراد خشکید. اما آزمایش همچنان ادامه پیدا کرد تا طول عمر خود زیست‌کره آزمایش شود. دانشمندان چینی در ابتدا حتی به فکر فرستادن لاک‌پشت هم به ماه بودند که سرانجام به دلیل محدودیت وزن محموله فرودگر این برنامه کنار گذاشته شد.

حباب‌ کیهانی با ستارگانش

این عکس جدید که توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا ثبت شده، حباب‌های غبار و گاز هنگام تشکیل ستارگان جدید را نشان می‌دهد. بنا به گفته ناسا، در هر یک از این حباب‌های کیهانی صدها هزار ستاره به‌وجود می‌آید. این حباب‌های کیهانی به‌دلیل تابش بادهای ستاره‌ای به این شکل دیده می‌شوند. این ناحیه‌ی فعالِ زایش ستارگان در کهکشان راه شیری و صورت فلکی عقاب قرار گرفته است. نواحی تیره‌ای که در تصویر مشاهده می‌کنید، نواحی هستند که ابرهای گاز و غبار متراکمی در آن وجود دارد و نواحی محسوب می‌شوند که به احتمال زیاد در آن ستارگانی حتی بیشتر از حباب‌های کیهانی تشکیل می‌شود.

تصاویر بی‌سابقه‌ای که حاکی از استفاده خوک‌ها از ابزار است

دانشمندان اخیرا گزارش دادند که خوک‌ها نیز می‌توانند از ابزار استفاده کنند. شامپانزه‌ها، فیل‌ها، دلفین‌ها، سمورهای آبی، کلاغ‌ها و البته خود ما انسان‌ها، از معدود جانورانی در کره زمین هستیم که از ابزار استفاده می‌کنیم. اکنون باید خوک‌ها را هم به این فهرست اضافه کنیم. دانشمندان مؤسسه اقلیم‌شناسی و تنوع زیستی شیلی و مؤسسه ملی پژوهش‌های کشاورزی فرانسه که در تحقیقات ۳ ساله خود، خوک‌های زگیل‌دار ویسایان را تحت‌نظر داشتند، این حیوانات باهوش را مشاهده کردند که برای لانه‌سازی و حفر چاله از چوب و پوست درختان استفاده می‌کنند. به گفته پژوهشگران، این رفتار در بین خوک‌ها نادر و احتمالا غریزی نیست. بلکه حاصل هوش انطباقی و یادگیری اجتماعی این جانوران است.

اینکه قبلا این رفتار مشاهده نشده بود خود جای سؤال دارد، اما اگر یکی از پژوهشگران این تیم تصادفا یکی از خوک‌ها را در حال استفاده از ابزار نمی‌دید، شاید این کشف هم انجام نمی‌گرفت. خوک‌های زگیل‌دار ویسایان که در فیلیپین به‌صورت دسته‌ای زندگی می‌کنند، از گونه‌های در معرض خطر محسوب می‌شوند. این حیوانات باهوش برای پیدا کردن غذا به جنگل می‌روند و معمولا بازیگوش هم هستند که حاکی از هوش بالایشان است. خوک‌های ماده با حفر سوراخ و پوشاندن آن با برگ درختان و بوته برای توله‌های خود سرپناه می‌سازند که کشف اخیر هم در هنگام ساخت یکی از همین لانه‌ها اتفاق افتاد.

کوسه عجیبی که ۳۵۰ میلیون سال قبل زندگی می‌کرد

دریاهای دنیای باستان مملو از جانورانی عجیب‌الخلقه بودند که مدت‌ها قبل منقرض شدند و تنها چند تکه استخوان فسیل شده از آن‌ها بر جای مانده است. اما دیرینه‌شناسان اخیرا توانستند، اسکلت کامل یک کوسه از سَرده «کوسه‌های فئوبودوس» را کشف کنند. کوسه‌های فیبودوس که تا ۱٫۲ متر طول بدنشان بوده، بیش از ۳۵۰ میلیون سال قبل و در دوره‌ای زندگی می‌کردند که هنوز دایناسورها و مگالودون‌ها (کوسه‌سانانی که تا ۲۵ متر طول بدنشان بود) پای به سیاره‌ی ما نگذاشته بودند. اما با توجه به اینکه جنس استخوان‌های این کوسه‌ها از غضروب‌های نرمی بوده، به‌جای فسیل شدن به مرور تجزیه و محو شده است.‌  

در واقع، تا قبل از کشف اخیر، تنها شواهد از وجود این کوسه‌ها دندان‌هایی سه‌گوشه‌ای بودند. حال با کشف یک اسکلت کامل در در رشته کوه اطلس کوچک در مراکش، ورق کاملا برگشت. دانشمندان این اسکلت را در لایه‌ی نهشتی ۳۶۰ تا ۳۷۰ میلیون سال در یک حوضه اقیانوسی پیدا کردند. فسیل‌های این کوسه ماقبل تاریخی به دلیل قرار گرفتن در شرایط کم‌اکسیژن به‌خوبی حفظ شده است. تجزیه‌وتحلیل فسیل‌ها نشان داد كه این جانور باستانی، به لحاظ جسمی شبیه مارماهی بوده و پوزه‌ای دراز داشته است. همین ظاهر این کوسه را به کوسه‌های چین‌دار کنونی شبیه می‌کند، هر چند ارتباطی بین این دو کوسه وجود ندارد.  

مارپیچی پر گرد و غبار

این عکس که توسط تلسکوپ فضایی هابل ثبت شده، کهکشان مارپیچی NGC 3717 را در میان غبار وگازهای کیهانی نشان می‌دهد. این کهکشان مارپیچی در فاصله‌ی حدود ۶۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی هیدرا یا مار باریک قرار دارد. جان هرشل، ستاره‌شناس بریتانیایی در سال ۱۸۳۴ اولین کسی بود که این کهکشان مارپیچی را کشف کرد. در این عکس، از کهکشان مارپیچی NGC 3717 با زاویه‌ای تصویربرداری شده که خطوط درهم پیچیده گرد و غبار آن را به وضوح نشان می‌دهد. ستاره‌شناسان تیم هابل در توضیح این عکس گفتند که دیدن یک کهکشانی مارپیچی به این‌صورت می‌تواند به‌خوبی وضوحی سه‌بعدی را به آن بدهد. اکثر کهکشان‌های مارپیچی شبیه به پنکیکی نازک هستند. در همین حال، در هسته‌ی این کهکشان‌ها برآمدگی‌های کُرَویِ روشن و مملو از ستارگانی وجود دارد که به کهکشان شکلی شبیه یک بشقاب پرنده را می‌دهد، اما کهکشان NGC 3717 چنین شکلی ندارد و بیشتر به مارپیچ می‌ماند.

به خانه خوش آمدید!

۳ فضانورد ایستگاه فضایی بین‌المللی پنجشنبه هفته گذشته به‌همراه کپسول فضایی سایوز روسیه به زمین بازگشتند. این عکس زیبای هوایی که فضاپیمای روسی را در حال فرود با چترنجات نشان می‌دهد را بیل اینگل، عکاس ناسا از هلیکوپتر گرفته است. فضاپیمای سایوز ام‌اس-۱۲، نیک هاگ، فضانورد ناسا، الکسی اووچینین، کیهان‌نورد روس و هزارع المنصوری، نخستین فضانورد امارات متحده عربی را به زمین رساند. فضاپیمای این ۳ فضانورد ساعت ۱۶:۵۹ دقیقه به وقت محلی در قزاقستان به زمین نشست.

یکی از سمی‌ترین قارچ‌های آسیا از استرالیا سر درآورد!

قارچ نادر و کُشنده‌ای که تنها با لمس می‌تواند انسان را از پای در بیاورد، به‌تازگی به طرز مرموزی در حومه شهر کوئینزلند در شمال استرالیا دیده شده است. این قارچ قرمز مایل به نارنجی و بسیار سَمی که به «مرجان آتش سَمی (Poison Fire Coral)» مشهور است، برای اولین در سال ۱۸۱۵ در چین کشف شد. این قارچ عمدتا در شبه‌جزیره کُره، ژاپن یافت می‌شود. این قارچ بسیار سمی تنها با تماس جزئی و خورده شدن باعث آسیب مغزی و سایر علائم بالقوه کُشنده می‌شود.

ری پالمر، عکاسی که این گونه قارچ کشنده را کشف کرده، بیش از یک دهه است که از گونه‌های مختلف قارچ عکاسی می‌کند. او این قارچ را در جنگل‌های گرمسیری نزدیک یک منطقه مسکونی مشاهده کرد. مرجان آتش سمی حداقل ۸ ترکیب فوق‌العاده سمی تولید می‌کند که مستقیما از طریق پوست جذب می‌شوند. تاکنون درمانی برای مسمومیت ناشی از این قارچ کُشنده پیدا نشده است. طی سال‌های گذشته دستکم ده‌ها تن که اشتباها این قارچ را به‌جای قارچ خوراکی گرفته بودند جان خود را از دست دادند. اما این قارچ چگونه از استرالیا سردرآورده است؟ پژوهشگران عقیده دارند، مشاهده این قارچ در استرالیا کاملا طبیعی است. احتمالا گرده‌های این قارچ هزاران سال قبل با باد به استرالیا آمده‌اند و احتمالا قبلا هم در جنگل‌های و نواحی دیگر استرالیا وجود داشتند، اما به‌وسیله قارچ‌شناسان مشاهده نشده بودند. مرجان آتش سمی، گونه‌ای نادر است، اما اخیرا در سایر مناطق جهان مانند گینه‌نو و اندونزی هم مشاهده این قارچ گزارش شده است.

انسلادوس در میان حلقه‌ی E زحل

این تصویر دیدنی که به‌تازگی توسط یک منجم آماتور منتشر شده، قمر یخی انسلادوس را در میان حلقه‌ی E سیاره‌ی زحل نشان می‌دهد. تصویر فوق توسط فضاپیمای کاسینی ناسا ثبت شده است. حلقه E یکی از دورترین حلقه‌های زحل است و دانشمندان بر این باورند که از قطرات آب‌یخی تشکیل شده که از آب‌فشان‌های انسلادوس به فضا رفته‌اند. کاسینی داده‌های مربوط به این عکس را روز ۱۵ مارس ۲۰۱۷ (۲۵ اسفند ۱۳۹۵)، دقیقا ۶ ماه قبل از پایان مأموریت خود با انهدام در جو زحل به زمین مخابره کرد. کوین گیل اخیرا این تصویر که با استفاده از طیف نور مرئی و دوربین زاویه‌ باریک کاسینی ثبت شده بود را پس از ویرایش منتشر کرد.

فضانوردان در حال تعویض باتری‌های آرایه‌ی خورشیدی ایستگاه فضایی

عکسی که مشاهده می‌کنید را کریستینا کُخ، فضانورد (که بازتابِ تصویر او در کلاه فضانوردی دیده می‌شود) را از اندرو مورگان گرفته است. کریستینا کخ، این عکس را طی راهپیمایی فضایی روز ۶ اکتبر (۱۴ مهر) از مورگان گرفت. در راهپیمایی فضایی روز یکشنبه این دو وظیفه‌ تعویض باتری‌های قدیمی آرایه خورشیدی ایستگاه فضایی بین‌المللی را برعهده داشتند.

بچه لاک‌پشتی که با خوردن پلاستیک جانش را از دست داد

عکسی که می‌بینید، هفته گذشته به‌طور گسترده‌ای در فیسبوک منتشر شد. این عکس که توسط مرکز طبیعی گوبمو لیمبو در بوکا راتون، فلوریدا منتشر شد، لاک‌پشت بی‌جانی را در کنار تکه‌های پلاستیکی که در شکمش پیدا شده بود نشان می‌داد. به‌گفته‌ی کارشناسان این لاک‌پشت بین ۱ تا ۲ ماه سن داشته است. مرکز طبیعی گمبو لیمبو در پست فیسبوک خود نوشت، همه‌ی لاک‌پشت‌های تازه‌ از تخم درآمده‌ای که به‌همراه جریان آب دوباره به ساحل بازمی‌گردند، زنده نمی‌مانند. در همین حال، ۱۰۰ درصد لاک‌پشت‌های مُرده‌ای که تاکنون در سواحل دریا پیدا شدند، در روده‌هایشان پلاستیک پیدا شده است.

پلاستیک موجب انسداد دستگاه گوارشی این خزندگان می‌شود. در سواحل فلوریدا دستکم پنج گونه لاک‌پشت دریایی زندگی می‌کند که همه‌ی این لاک‌پشت‌ها نیز طبق قانون حفاظت از گونه‌های جانوری در معرض خطر ایالات متحده، از گونه‌های در معرض خطر محسوب می‌شوند. لاک‌پشت سرخ، فراوان‌ترین گونه‌ای است که در این منطقه زندگی می‌کند. این لاک‌پشت‌ها پس از گذشت ۶۰ روز از تخم‌گذاری سر از تخم در می‌آورند و با چند کیلومتر شنا کردن خود را به سارگاسوم‌ها یا جلبک‌های دریایی می‌رسانند که می‌تواند برای چند سال، غذا و سرپناه لازم برای بچه‌ لاک‌پشت‌ها را فراهم کند. اما علاوه بر میگوهای کوچک و سایر سخت‌پوستان، لاک‌پشت‌ها‌ اخیرا منبع غذایی ناسالمی هم پیدا کردند که موجب مرگشان می‌شود. پلاستیک‌ باعث انسداد در مجاری گوارشی و شوک عفونی می‌شود.

کشف معبد ۲۲۰۰ ساله‌ از دوران بطلمیوس چهارم در مصر

وزارت ابنیه و آثار باستانی مصر اعلام کرد، یک معبد ۲۲۰۰ ساله از دوران بطلمیوس چهارم، فرعون مصر باستان را در سواحل رود نیل کشف کرده است. این کشف توسط کارگان ساختمانی که مشغول حفاری برای تخلیه فاضلابی در روستای کوم شاکو در استان سوهاج مصر بودند انجام گرفت. بلافاصله پس از این کشف،  وزارت ابنیه و آثار باستانی کار تخلیه فاضلاب را متوقف کرد و شروع به حفاری‌های هدفمندی در این محل کرد. باستان‌شناسان در این محوطه، کتیبه‌هایی را پیدا کردند که در آن نام بطلیموس چهارم حکاکی شده بود.

بطلیموس چهارم بین سال‌های ۲۲۱ تا ۲۰۴ ق.م بر مصر فرمانروایی می‌کرد. در کتیبه‌های دیگری نیز حکاکی‌هایی از «هاپی»، الهه‌ی جاری‌کننده رود نیل به‌همراه تصاویری از پرندگان و حیوانات به چشم می‌خورد. باستان‌شناسان تاکنون چند کتیبه را در این معبد باستانی کشف کردند. تصور بر این است که بطلمیوس چهارم در اوایل نزول قدرت دودمان بطلیموس بر سر قدرت آمده است. مصر از سال ۲۰۱۱ پس از جنگ داخلی، به‌شدت در حال تقویت گردشگری خود بوده است. مقامات وزارت ابنیه و آثار باستانی مصر به‌تازگی بازدید از هرم خمیده یا هرم سنفرو را برای عموم آزاد اعلام کردند. این هرم ۴۶۰۰ ساله‌ که ۱۰۱ متر ارتفاع دارد، یکی از دو هرمی است که توسط سنفرو از دودمان چهارم پادشاهی کهن ساخته شده است.

VMware شرکت نرم‌افزاری آمریکایی است که مرکز مدیریت آن در پالو آلتو کالیفرنیا قرار دارد. این شرکت امروز به‌عنوان یک سازمان سهامی عام فعالیت می‌کند و زمینه‌های اصلی محصولات و خدمات آن، مجازی‌سازی و پردازش ابری هستند. شرکت دل از سهام‌داران عمده‌ی VMware محسوب می‌شود که بیش از ۸۰ درصد از آن را در اختیار دارد.

مجازی‌سازی از مفاهیم قدیمی دنیای فناوری محسوب می‌شود که از زمان کامپیوترهای مین‌فریم در بحث‌های تخصصی وجود داشت. از دهه‌ی ۱۹۶۰، مجازی‌سازی برای بخش‌بندی سخت‌افزار‌‌های عظیم مین‌فریم انجام می‌شد تا کاربری از آن‌ها آسان‌تر شود. در دهه‌ی ۱۹۹۰ و با اوج گرفتن کاربرد نرم‌افزارهای x86، مجازی‌سازی برای استفاده‌ی بهینه از سخت‌افزار در آن‌ها هم اهمیت پیدا کرد. VMware در همان سال‌ها وارد بازار شد و امروز به‌عنوان یکی از نام‌های اصلی مجازی‌سازی شناخته می‌شود.

VMware پیش‌گام مجازی‌سازی در دنیای مدرن نرم‌افزار است. آن‌ها به تمامی شرکت‌های فهرست فورچن ۱۰۰ خدمت‌رسانی می‌کنند. نرم‌افزارهای شرکت برای سیستم‌عامل‌های ویندوز، لینوکس و macOS ارائه می‌شوند و سرویس‌های تجاری نیز برای استفاده در سرورها وجود دارند. از میان مهم‌ترین سرویس‌های مخصوص سرور VMware می‌توان به VMware ESXi اشاره کرد که مستقیما و بدون نیاز به سیستم‌عامل روی سخت‌افزار سرور اجرا می‌شود.

همان‌طور که گفته شد امروز شرکت دل به‌عنوان سهام‌دار اصلی VMware شناخته می‌شود و مایکل دل مشهور، رئیس هیئت‌مدیره‌ی آن است. طبق آخرین آمار، درآمد شرکت در سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۹ میلیارد دلار عنوان شد. VMware امروز ۲۴،۲۰۰ کارمند در سرتاسر جهان دارد.

ورودی مرکز مدیریت VMware در پالو آلتو

تاریخچه‌ی تأسیس

VMware در دهم فوریه‌ی سال ۱۹۹۸ توسط پنج دوست عاشق فناوری و کامپیوتر تأسیس شد که برخی از آن‌ها در دانشگاه برکلی با هم آشنا شده بودند. دایان گرین، مندل روزرنبلوم، اسکات دوین، الن ونگ و ادوارد باگنیون شرکت را با ایده‌ی بهبود بازدهی دنیای پردازش تأسیس کردند. تا پایان سال تعداد کارمندان آن‌ها به ۲۰ نفر رسید. در آن سال‌ها، کاربران تجاری دنیای کامپیوتر برای هر کاربرد خاص در شبکه‌ی خود یک سرور نصب می‌کردند. چنین رویکردی امروز هم وجود دارد، اما در دهه‌ی ۱۹۹۰، سرورها به‌صورت فیزیکی طراحی و نصب می‌شدند.

بسیاری از سرورهای فیزیکی که برای کاربردهای متنوع تجاری پیکربندی می شدند، در دیتاسنترهای سرتاسر جهان به‌صورت متوقف و با فعالیت‌های جزئی حضور داشتند. حضور آن‌ها موجب مصرف انرژی و منابع دیگر می‌شد که هزینه‌های سرباری را برای شرکت‌ها ایجاد می‌کرد. حداکثر کارایی پردازنده‌‌ی سرور متوقف، بین یک تا پنج درصد بود و به‌نوعی بازدهی بسیار پایینی در آن‌ها وجود داشت. متخصصان به‌دنبال راهی برای بهره‌برداری هرچه بیشتر از ظرفیت‌های پردازشی رفتند. همین ایده، بهانه‌ی اولین سرویس و محصول VMware را ایجاد کرد.

اولین محصول VMware در سال ۱۹۹۹ متولد شد. البته محصول اول مخصوص سرور نبود و به‌عنوان یک نرم‌افزار جانبی به‌نام VMware Workstation معرفی شد. این محصول هنوز به‌عنوان یکی از برترین ابزارهای مجازی‌سازی شناخته می‌شود. اولین نمونه‌های آن، سرعت بسیار پایینی داشتند و برای راه‌اندازی یک ماشین مجازی، ۳۰ دقیقه زمان می‌بردند. البته اولین تلاش مهندسان VMware به‌هرحال نوعی اثبات ایده‌هایشان نیز بود. مهندسان VMware اولین محصول خود را به‌صورت هم‌زمان برای سیستم‌عامل‌های ویندوز و لینوکس ارائه کردند؛ رویکردی که در آن سال‌ها منحصربه‌فرد محسوب می‌شد.

بنیان‌گذارهای VMware

وال استریت ژورنال در توصیف اولین محصول VMware نوشت: «VMware انتخاب آزادی را به سیستم دسکتاپ شما می‌آورد». برنامه‌نویس‌های سرتاسر جهان رویکرد مثبتی نسبت به نرم‌افزار VMware داشتند و از اجرای سیستم‌عامل‌‌های گوناگون روی یک کامپیوتر شخصی، هیجان‌زده بودند. ۲،۲۶۰ دانشگاه، اولین نرم‌افزار VMware را خریداری کردند که در کنار دیگر فروش‌های شرکت، درآمد را به یک میلیون دلار رساند.

قرن ۲۱ و دنیای سرور

با ورود به قرن ۲۱، اولین محصولات اختصاصی سرور VMware هم متولد شدند. یکی از آن‌ها به‌نام ESX، مخفف Elastic Sky X به بازار راه یافت. دیگری GSX یا Ground Storm X نام داشت. تفاوت اولین محصولات سروری VMware در سیستم‌عامل مقصد آن‌ها بود. ESX برای لینوکس و GSX برای ویندوز طراحی شد. امروز این دسته از ابزارها که به‌نام هایپروایزر شناخته می‌شوند، سهم عمده‌ی خدمات VMware را به خود اختصاص می‌دهند.

نسخه‌های متعدد ورک‌استیشن در گذر زمان

در سال‌های بعدی ESX و GSX در کنار هم توسعه یافتند تا اینکه GSX با سرویسی به‌نام Server جایگزین شد. ESX توسعه‌ی قابل توجهی داشت و پس از رسیدن به نسخه‌ی ۳/۵، با Virtual Server Center یا vCenter ادغام شد. ترکیب جدید به‌عنوان یکی از برترین ابزارهای مجازی‌سازی در سرور شناخته می‌شود.

VMware اولین پتنت رسمی خود را در سال ۲۰۰۲ ثبت کرد. پتنت آن‌ها «سیستم و روش مجازی‌سازی سیستم‌‌های کامپیوتری» نام داشت. سه نفر از بنیان‌گذاران، اسکات دوین، ادوارد باگنیون و مندل روزنبلوم به‌عنوان مختراعان پتنت مذکور شناخته شدند. امروز VMware بیش از ۱،۸۰۰ پتنت در دفتر ثبت پتنت آمریکا دارد و سازمان IEEE مجموعه‌ی پتنت‌های آن‌ها را به‌عنوان دومین مجموعه‌ی بزرگ و ارزشمند نرم‌افزاری می‌شناسد.

از ابزارهای کاربردی VMware که در ابتدای قرن ۲۱ معرفی شد می‌توان به vMotion اشاره کرد. این سرویس به کاربران امکان می‌داد تا یک وظیفه‌ی پردازشی را از یک سرور به دیگری منتقل کنند. در زمان جابه‌جایی، همه‌ی اپلیکیشن‌ها به فعالیت خود ادامه می‌دادند. امروزه توانایی جابه‌جا کردن ماشین‌های مجازی یکی از بخش‌های اصلی و یکپارچه در هر سیستم مجازی‌سازی محسوب می‌شود.

با ارائه‌ی ابزارهای متنوع مجازی‌سازی توسط VMware، کاربرد آن‌ها نیز به‌مرور در صنعت افزایش یافت. بازار پردازش به‌مرور متوجه ظرفیت‌های بالای مجازی‌سازی شد و روز‌به‌روز شرکت‌های بیشتری ابزارهای آن را آزمایش می‌کردند. برخی از شرکت‌ها تنها برای آزمایش کارایی‌های متنوع به مجازی‌سازی روی آوردند و برخی دیگر، سرورهای اصلی و پروداکشن خود را نیز با مجازی‌سازی مدیریت کردند.

تا سال ۲۰۰۴، VMware به یک شرکت جهانی تبدیل شده بود و سرویس‌های آن‌ها دیگر محدود به ایالات متحده نبودند. اولین دفتر اروپایی شرکت در فریملی بریتانیا تأسیس شد. از آن زمان دفاتر متعددی از VMware در سرناسر جهان تأسیس شده‌اند و امروز این شرکت در تمامی قاره‌های جهان دفتر دارد. اتفاق مهم دیگر در آن سال، فروش شرکت به EMC بود که دوران تازه‌ای را برای VMware رقم زد. شرکت به‌صورت کامل و به قیمت ۶۳۵ میلیون دلار در تاریخ نهم ژانویه‌ی ۲۰۰۴ به تصاحب EMC درآمد.

از رخدادهای مهم دیگر در سال ۲۰۰۴، می‌توان به راه‌اندازی کنفرانس کاربران VMware به‌نام VMworld اشاره کرد. این کنفرانس در سال‌های بعد به‌مرور به بزر‌گ‌ترین گردهم‌آیی حوزه‌ی مجازی‌سازی و پردازش ابری تبدیل شد. اولین کنفرانس، ۱،۴۰۰ شرکت‌کننده داشت که سه‌برابر تعداد پیش‌بینی شده بود.

در سال ۲۰۰۵ تأسیس دفاتر VMware در کشورهای دیگر ادامه پیدا کرد و بنگلور، هند و چین میزبان شرکت نرم‌افزاری بودند. تا آن سال تعداد کارمندان به بیش از هزار نفر در سرتاسر جهان رسیده بود.

دسامبر ۲۰۰۷ و عرضه‌ی ESX 3.5 نقطه‌ی عطفی در ابزارهای مجازی‌سازی سرور VMware بود. آن‌ها محصول جدیدی به‌نام ESX Server ESXi edition یا ESXi عرضه کردند که کاربری مجازی‌سازی در لینوکس را بهینه‌تر می‌کرد. عبارت i در نام محصول جدید به‌عنوان اختصاری برای کلمه‌ی integrated استفاده شد که یکپارچگی ابزار جدید را با سیستم‌عامل نشان می‌داد.

ESXi نیاز به کنسول‌های سنتی نداشت و هیچ بخشی از لینوکس در آن نبود. ابزارهای کافی در سرویس جدید VMware ارائه می‌شدند تا یک آدرس شبکه‌ای ایجاد کرده و مدیریت سیستم را از راه دور ممکن کنند. مزیت ابزار جدید این بود که با حجم ۳۲ مگابایت، قابلیت نصب و اجرا از حافظه‌های فلش کوچک را هم داشت. چنین کاربردی تا آن سال‌ها در هیچ سرویس مجازی‌سازی دیده نشده بود.

لوگوی VMware تا سال ۲۰۰۲

در سال ۲۰۰۷، سرویسی برای مدیریت ماشین‌های مجازی معرفی شد. VMware سرویس جدید را Distributed Resource Scheduler یا DSR نامید که به کاربران امکان می‌داد تا قوانینی برای توزیع منابع فیزیکی بین ماشین‌های مجازی متعدد تدوین کنند.

VMware در سال ۲۰۰۷ علاوه بر توسعه‌ی سرویس به توسعه‌ی زیرساخت هم مشغول شد. آن‌ها به کمپ جدید در مرکز تحقیقات استنفورد در پالو آلتو نقل مکان کردند. این کمپ امروز به‌عنوان مرکز اصلی مدیریت شرکت شناخته می‌شود. در همان سال فرایند عرضه‌ی عمومی سهام شرکت هم انجام و VMware در ۱۴ اوت به بازار بورس و اوراق بهادار نیویورک راه یافت. اولین ارزش‌گذاری سهام با قیمت ۲۹ دلار انجام شد که تا پایان روز به ۵۱ دلار رسید. در همان سال، درآمد شرکت از یک میلیارد دلار فراتر رفت و در سال بعد به بیش از ۱/۹ میلیارد دلار رسید.

شرکت سیسکو از بزرگ‌ترین فعالان صنعت شبکه، در سال ۲۰۰۸ همکاری کاربردی را با VMware شروع کرد. آن‌ها سرویسی به‌نام Nexus 1000V را توسعه دادند که به‌عنوان یک سوئیچ نرم‌افزاری مجازی کار می‌کرد. محصول مذکور به‌عنوان یک گزینه‌ی داخلی به زیرساخت‌های VMware اضافه شد.

لوگوی شرکت از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹

در سال‌های پایانی دهه‌ی ۲۰۰۰، فهرست نرم‌افزارهای VMware کامل‌تر شده بود و شرکت به‌مرور خود را به‌عنوان نامی بزرگ در صنعت مشهور می‌کرد. از سرویس‌های آن زمان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• VMware Fusion: ابزار مجازی‌سازی ورک‌استیشن برای مک
• VMware Workstation: ابزار مجازی‌سازی ورک‌استیشن برای ویندوز و لینوکس
• VMware Converter: ابزاری برای تبدیل اولیه‌ی ماشین‌های فیزیکی به ماشین‌های مجازی
• VMware ESX و ESXi: ابزارهای مجازی‌سازی سرور با سیستم‌عامل امبدد
• VMware Server: ابزار مجازی‌سازی مبتنی بر ویندوز
• VMware Virtual Center: برنامه‌‌ی مدیریتی برای مدیریت خوشه‌های سرور مجازی VMware ESX یا ESXi

سرویس VMware Server در ژانویه ی سال ۲۰۱۰ از فهرست خدمات شرکت خارج شد. درواقع از آن زمان مجازی‌سازی در بخش سرور تنها در دو سرویس ESX و ESXi ارائه شدند.

اولین دفتر VMware در بریتانیا

از سرویس‌های تأثیرگذار دیگر VMware در سال‌های پایانی دهه‌ی ۲۰۰۰ می‌توان به Virtual Desktop اشاره کرد. سرویس مذکور به‌نوعی شروع دوران تازه‌ای در مجازی‌سازی دسکتاپ محسوب می‌شد که دسکتاپ و اپلیکیشن‌ها را نه‌تنها به لپ‌تاپ‌ها و دیگر کامپیوترهای شخصی آورد، بلکه گوشی‌های هوشمند و دیگر دستگاه‌های موبایل هم از خدمات آن بهره بردند. پیاده‌سازی مستقیم این سرویس از فضای ابری، منجر به ساده‌سازی فرایندهای فناوری اطلاعات، کاهش هزینه‌های شرکتی، افزایش امنیت و انعطاف‌پذیری بیشتر در عملکرد مشتریان شد.

بازار رو به رشد مجازی‌سازی

با ورود به دهه‌ی ۲۰۱۰، شرکت‌های بزرگ نرم‌افزاری متوجه تهدید‌های VMware برای محدوده‌ی سلطه‌ی خود شدند. تعدادی از آن‌ها شروع به توسعه‌ی ابزارهای مجازی‌سازی سخت‌افزار گرفتند که البته موفقیت چندانی نداشتند. VMware در آن زمان تنها شرکت معتبر با خدمات تجاری مجازی‌سازی بود. البته تلاش‌های هرچند ناموفق رقبا نشان داد که بازار مجازی‌سازی در حال بیدار شدن است.

پات گلسینجر، مدیرعامل VMware

از محصولات VMware که در آن سال‌ها عرضه شدند می‌توان به View اشاره کرد. VMware View رویکردی جدید در سیستم‌‌های دسکتاپ بود. تا آن زمان دسکتاپ برابر با ویندوز محسوب می‌شد که در یک ماشین فیزیکی مانند ورک‌استیشن یا لپ‌تاپ یا محیط‌های پردازشی سرور فعالیت می‌کند. به‌هرحال View ابزارهای جدیدی را در اختیار کاربران تجاری و خانگی گذاشت و به‌نوعی تعاریف دسکتاپ را تغییر داد.

در سال ۲۰۱۱ یکی از مهم‌ترین تغییرات VMware به رسانه‌ها اعلام شد. شرکت در کنفرانس کاربری خود به‌نام VMworld در لاس‌وگاس، ESX را به‌صورت کامل منسوخ و همه‌ی خدمات را به زیر چتر vSphere برد. vSphere در سال ۲۰۰۹ معرفی شده بود.

از محصولات مهم دیگر در سال ۲۰۱۱ می‌توان به سیستم پلتفرم‌ به‌عنوان سرویس Cloud Foundry اشاره کرد که به‌همراه نسخه‌ی هاست منتشر شد. سرویس جدید از پیاده‌سازی اپلیکیشن‌های جاوا، Ruby on Rails، Sinatra، Node.js و Scala پشتیبانی می‌کرد. به‌علاوه پشتیبانی دیتابیسی از MySQL، MongoDB، redis، Postgres و RabbitMQ هم در آن ارائه شد.

سال‌های اخیر و وضعیت کنونی VMware

VMware هم مانند بسیاری از شرکت‌های بزرگ دنیای فناوری، فعالیت‌های خیرخواهانه را به وظایف اصلی خود اضافه کرده است. آن‌ها در سال ۲۰۱۰ VMware Foundation را تأسیس کردند که به کارمندان امکان مشارکت اجتماعی در جامعه‌ی محل فعالیت را می‌داد. یکی از رویکردهای اصلی VMware در بنیاد خیریه، به‌نام Citizen Philantropy نام‌گذاری شد که زمان، مهارت‌ها و توانایی‌های افراد را به سمت حوزه‌های کاربردی و مورد علاقه‌ی خودشان جهت‌دهی و تقویت می‌کند.

پات گلسینجر در کنار مایکل دل

VMware در سال‌های فعالیت، تحقیق و توسعه را به‌عنوان بخش مهمی از وظایف انتخاب کرده است. مراکز تحقیقی آن‌ها در بلغارستان، چین، هند و سرزمین‌های اشغالی از مراکز مهم توسعه‌ی خدمات نرم‌افزاری هستند. در سال ۲۰۱۱ یک مرکز بزرگ تحقیقاتی نیز در پونا هند تسیس شد که به‌صورت اختصاصی به توسعه‌ی پورتفولیوی شرکت در حوزه‌ی خدمات ابری می‌پردازد. با تأسیس آن مرکز، تعداد کارمندان در سرتاسر جهان به ۱۱ هزار نفر رسید.

در سال ۲۰۱۱، سرویسی به‌نام vCenter Operation منتشر شد که امروز به‌نام vRealize Operations شناخته می‌شود. سرویس مذکور امکان مدیریت همه‌ی بخش‌های عملکردی از اپلیکیشن‌ها تا زیرساخت را به کاربر می‌دهد. چنین سطحی از کنترل، به کاربران امکان می‌دهد تا عملیات IT را با سرعت و سهولت بیشتری انجام دهند و به‌نوعی کنترل ترکیبی زیرساخت‌های مجازی و ابری را ممکن می‌کند.

VMware هم مانند دیگر شرکت‌های بزرگ دنیای فناوری، بخشی از توسعه‌ی خود را با فرایندهای خرید و ادغام انجام داد. آن‌ها در سال ۲۰۱۲ شرکت Nicira فعال در حوزه‌ی شبیه‌سازی شبکه را به قیمت ۱/۲۶ میلیارد دلار خریداری کردند. شرکت جدید به استراتژی Sofware-Defined Data Center یا SDDC ملحق شد. Nicira سرویسی به‌نام Network Virtualization Platform یا NVP داشت که امکان ایجاد پویای شبکه‌های مجازی را به کاربر می‌داد. شبکه‌های مذکور، مستقل از ساختار سخت‌افزاری شبکه فعالیت می‌کنند. در همان سال پات گلسینجر به مقام مدیریت عامل VMware رسید که تا به امروز هم در آن موقعیت مشغول به کار است.

توسعه‌ی خدمات شبکه در سال‌های اخیر بخش مهمی از فرایندهای توسعه‌ای VMware را به‌خود اختصاص داده است. NSX سرویس جدیدی بود که مدل عملیاتی جدیدی را به راهکارهای شبکه اضافه کرد و تمامی بخش‌های شبکه را به ساختار نرم‌افزاری برد. از سرویس‌های مهم دیگر در جهت رویکرد SDDC می‌توان به vSAN اشاره کرد که در همان سال ۲۰۱۳ معرفی شد.

شروع همکاری با آمازون AWS

در سال ۲۰۱۳ یک اسپین‌آف در VMware رخ داد و بخشی از خدمات آن‌ها به‌صورت یک شرکت مجزا درآمدند. جنرال الکتریک از سرمایه‌گذاران شرکت جدید بود که به‌نام Pivotal Software فعالیت خود را شروع کرد. تمامی محصولات مرتبط با اپلیکیشن و توسعه‌دهنده‌ها، به شرکت جدید منتقل شدند. از میان آن‌ها می‌توان به Spring, tc Server, Cloud Foundry, RabbitMQ, GemFire و SQLFire اشاره کرد.

از خریدهای مهم دیگر VMware در سال‌های اخیر می‌توان به AirWatch اشاره کرد که با قیمت ۱/۵۴ میلیارد دلار د رسال ۲۰۱۴ خریداری شد. شرکت مذکور لقب بزرگ‌ترین خرید تاریخ VMware را به خود اختصاص داد و آن‌ها را به بازیگری مهم در صنعت مدیریت دستگاه‌های موبایل تبدیل کرد. این رویکرد به مشتریان سازمانی امکان می‌دهد تا مفهوم جدید BYOD یا همراه داشتن دستگاه‌های شخصی در محیط کار را بهتر توسعه دهند.

در سال ۲۰۱۵ یکی از بزرگ‌ترین فرایندهای خرید و ادغام در تاریخ فناوری رخ داد. شرکت دل در آن سال تصمیم به خرید EMC گرفت که سهام آن‌ها در VMware را هم شامل می‌شد. قیمت پیشنهادی ۶۷ میلیارد دلار بود و پس از اتمام، دل را به مجموعه‌ای از کسب‌وکارهای گسترده در حوزه‌ی رایانش تبدیل کرد.

پس از ادغام EMC با دل، VMware حدود ۸۰۰ نیروی کاری را تعدیل کرد و تعدادی از مدیران اجرایی هم استعفا دادند. از پیامدهای دیگر می‌توان به انحلال کل تیم توسعه‌ی Workstation و Fusion و اخراج تمامی توسعه‌دهنده‌های آمریکایی اشاره کرد. تحلیل‌گران در آن زمان پیش‌بینی کردند که تداخل فرهنگی در شرکت‌های دل، EMC و VMware موجب ترک سازمان از سوی بسیاری از کارمندان VMware خواهد شد. به‌هرحال هنوز زمان زیادی از خرید مذکور نگذشته است و نمی‌توان اظهارنظر قطعی درباره‌ی صحیح بودن آن پیش‌بینی‌ها داشت.

همان‌طور که گفته شد خدمات ابری از مهم‌ترین حوزه‌های فعالیت VMware هستند. آن‌ها در جدیدترین اقدام خود در سال ۲۰۱۶ با AWS وارد همکاری شدند و VMware Cloud on AWS تأسیس شد. سرویس جدید به تیم‌های IT امکان می‌داد تا منابع مبتنی بر ابر خود را با ابزارهای مشهور و کاربردی VMware مدیریت کنند.

علاوه بر خدمات ابری، سرویس‌های اینترنت اشیاء از هم از رویکردهای مدرن و پرطرفدار این سال‌های دنیای فناوری هستند. VMware هم تصمیم دارد تا تخصص و تجربه‌ی خود را به این بخش وارد کند. آن‌ها Pulse IoT Center را در سال ۲۰۱۷ تأسیس کردند که به‌عنوان راهکار مدیریت زیرساخت شناخته می‌شود. در همان سال، VMware از سوی گلس‌دور به‌عنوان سومین شرکت آمریکایی با بالاترین دستمزد پرداختی شناخته شد.

VMware به‌عنوان شرکتی کوچک متشکل از پنج متخصص عاشق فناوری در یک آپارتمان شروع به کار کرد. امروز پس از گذشت بیش از ۲۰ سال، آن‌ها به یکی از نوآوران پیش‌گام در صنعت نرم‌افزارهای تجاری تبدیل شده‌اند. راهکارهای پردازشی، ابری، شبکه، موبایل و امنیت این شرکت، زیرساختی کامل و پربازده را برای بیش از ۵۰۰ هزار مشتری آن‌ها ارائه می‌کند. ساختار مجازی‌سازی که توسط VMware به جهان معرفی شد، به‌نوعی دنیای فناوری اطلاعات را متحول کرد و امروز به‌عنوان نیازی الزامی در ساختارهای IT شناخته می‌شود.

محصولات و خدمات VMware

مهم‌ترین دسته‌بندی محصولات VMware، هایپروایزرها هستند. GSX اولین سرویسی بود که به‌صورت رسمی VMware را به‌دنیای هایپروایزر وارد کرد. از آن زمان دو نوع سرویس در این خانواده توسعه پیدا می‌کند که نوع اول مستقیما با سخت‌افزار ارتباط دارد و نوع دوم، به‌صورت هاست شده و به کمک سیستم‌عامل واسط اجرا می‌شود.

نرم‌افزارهای VMware یک پکیج سخت‌افزاری کامل را به‌صورت مجازی برای سیستم‌عامل میهمان فراهم می‌کنند. به‌عنوان مثال بخش‌های سخت‌افزاری ویدئو، شبکه و هارد دیسک به‌صورت کامل در سیستم‌عامل مجازی وجود دارند. با چنین رویکردی، ماشین‌های مجازی VMware کاملا پرتابل می‌شوند و سیستم‌عامل میهمان می‌تواند در هر سخت‌افزاری میزبانی فعالیت کند.

در توضیح کاربری ماشین‌های مجازی VMware باید بدانید که مدیر سیستم می‌تواند عملیاتی را در یک ماشین مجازی میهمان متوقف کند و پس از کپی کردن آن به سخت‌افزار دیگر، فرایند را ادامه دهد. همین رویکرد در ساختارهای سرور به‌نام vMotion ارائه می‌شود که در بخش‌های بالا معرفی شد.

سرویس‌های VMware رویکردی متفاوت با شبیه‌سازها دارند و سیستم‌عامل میهمان را با بازدهی بالاتر طراحی و توسعه می‌دهند. شبیه‌سازها، عملیات هر دستورالعمل پردازنده را یک‌به‌یک در ماشین هدف شبیه‌سازی می‌کنند. VMware رویکردی متفاوت دارد و شبیه‌سازی نمی‌کند. البته رویکرد آن‌ها در برخی مواقع در جابه‌جایی سیستم مجازی بین سخت‌افزارها با چااش روبه‌رو می‌شود. به‌عنوان مثال در جابه‌جایی بین پردازنده‌های ۶۴ بیتی اینتل و AMD یا جابه‌جایی بین سخت‌افزارهای گوناگون با تعداد هسته‌ی پردازنده‌ی متفاوت، چالش‌هایی ایجاد می‌شود.

نرم‌افزارهای دسکتاپ

• VMware Workstation در سال ۱۹۹۹ معرفی شد و اولین محصول شرکت بود. این نرم‌افزار به کاربران امکان می‌دهد تا سیستم‌عامل‌های متعدد x86 یا x64 را در یک کامپیوتر شخصی فیزیکی نصب و اجرا کنند. آخرین نسخه از آن به‌نام Workstation Pro 15.02 در نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد.
• VMware Fusion رویکرد بالا را برای کاربران مک فراهم می‌کند. این سرویس هماهنگی کاملی با دیگر ماشین‌های مجازی دارد که در محصولات دیگر VMware ساخته شده‌اند.
• VMware Workstation Player نرم‌افزار رایگان برای کاربردهای غیرتجاری است. البته کاربران تجاری می‌توانند با تهیه‌ی مجوز از آن استفاده کنند. این سرویس امکاناتی شبیه‌ و کمی کمتر نسبت به Workstation به کاربر ارائه می‌کند.

نرم‌افزارهای سرور

از خدمات VMware در حوزه‌ی سرور می‌توان به ESXi اشاره کرد که در بالا به تفصیل به آن پرداختیم. سرویس رایگان دیگر به‌نام VMware Server ارائه می‌شود که امکاناتی مشابه، اما کمتر دارد.

نرم‌افزارهای مدیریت خدمات ابری

• VMware vRealize Suit پلتفرم مدیریت ابری مخصوص سرویس‌های ابری هیبرید
• VMware Go سرویس مبتنی بر وب با هدف راهنمایی کاربران در هر سطح از مهارت برای نصب و پیکربرندی VMware vSphere Hypervisor
• VMware Cloud Foundation ارائه‌دهنده‌ی راهکارهای آسان برای پیاده‌سازی و مدیریت سرویس‌های ابری در سیستم‌های یکپارچه‌ی SDDC
• VMware Horizon View زیرساخت مجازی دسکتاپ

ذخیره‌سازی و قابلیت دسترسی‌

در بخش‌های ذخیره‌سازی و قابلیت دسترسی، دو سرویس اصلی از سوی VMware عرضه می‌‌شوند که تاحدودی نیازهای کاربران را به‌صورت کامل در این بخش برطرف می‌کنند:

• VMware vSAN که قبلا به‌نام VMware Virual SAN شناخته می‌شد راهکاری با تدوین نرم‌افزاری است که در ESXi به‌صورت امبدد ارائه می‌شود. این سرویس در کنار vSphere در سرورهای استاندارد x86 اجرا می‌شود و یک راهکار زیرساخت فوق همگرا (HCI) را ارائه می‌کند. اپولین نسخه از سرویس در مارس ۲۰۱۴ منتشر شد و نسخه‌ی ۶/۶ عرضه‌شده در سال ۲۰۱۷، امکاناتی همچون رمزنگاری، محافظت محلی از داده در خوشه‌های سروری گسترده، تحلیل و بهبود کارایی درایوهای SSD را ارائه می‌کند.
• VMware Site Recovery Manager یک راهکار بازسازی پس از بحران محسوب می‌شود که توقف فعالیت احتمالی ماشین‌های مجازی را از بخش مدیریت مجزا، هدایت می‌کند.

محصولات متفرقه

VMware NSX به‌عنوان محصول مجازی‌سازی شبکه شناخته می‌شود که در کنار مفهوم SDDC شرکت، بازاریابی و به کاربران معرفی شد. فناوری موجود در این سرویس پس از خرید Nicira به زیرمجموعه‌ی VMware پیوست.

از محصولات اختصاصی کاربران موبایل می‌توان به Workspace One شااره کرد که دسترسی به اپلیکیشن‌ها و داده را برای کاربران موبایلی ممکن می‌کند. سرویس دیگر یک API به‌نام VIX یا Virtual Infrastructure eXtension است که مدیریت مبتنی بر اسکریپت یا مدیریت خودکار یک کامپیوتر مجازی را ممکن می‌کند. کاربران می‌توانند با استفاده از هریک از سرویس‌های Workstation، vSphere، Player یا خانواده‌ی Fusion، از API مذکور بهره ببرند.

VIX راهکارهای اتصال و هماهنگی را برای زبان‌های برنامه‌نویسی C, Perl, Visual Basic, VBscript و #C فراهم می‌کند.

علاوه بر موارد بالا، محصولات بسیار متنوع دیگری هم توسط VMware به بازار عرضه می‌شوند که فهرست کامل آن‌ها در وب‌سایت‌های منبع موجود است. غول مجازی‌سازی دنیای پردازش امروز با ۲۴،۲۰۰ کارمند در سرتاسر جهان فعالیت می‌کند. آخرین آمار مالی، درآمد آن‌ها را در سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۹ میلیارد دلار بیان می‌کند.

AMD در حال تکمیل پردازنده‌های نسل سوم Ryzen Threadripper است و سری اول این تراشه‌ها در مدل‌هایی با حداکثر ۶۴ هسته در کنار مادربرد AMD TRX40 به بازار عرضه می‌شوند. اما براساس شایعات به نظر می‌رسد که این مادربردها با پردازنده‌های نسل ۱ و ۲ Ryzen Threadripper سازگار نباشند. طبق این شایعه، تراشه‌های نسل سوم Threadripper در آینده با مادربردهای AMD X399 نیز سازگار نخواهند بود. در حال حاضر، اسامی دو مادربرد یعنی ASRock TRX40 Taichi و MSI TRX40 Creator فاش شده است که ما را از بابت نام این تراشه مطمئن می‌کند.

AMD به دلیل پشتیبانی از سوکت AM4 در چند گروه از پردازنده‌های ZEN مورد تحسین قرار گرفته و حالا ظاهرا این اتفاق نمی‌تواند شامل حال سوکت TR4 شود.

ظاهرا AMD قصد دارد تا سوکت TR4 را کنار بگذارد و به سمت طراحی جدیدی برای مادربردهای TRX40 برود. دلایل مختلفی برای این تصمیم AMD وجود دارد که یکی از آن‌ها به احتمال زیاد انتقال به فناوری ۴ نانومتری است. یکی دیگر از دلایل احتمالی این است که AMD در حال کار روی تردریپر ۶۴ هسته‌ای بوده و سوکت قدیمی TR4 ممکن است با چنین تعداد هسته‌ی بالایی سازگار نباشد. البته ممکن است که این شایعه کاملاً اشتباه باشد و AMD یک بار دیگر ما را غافلگیر کند. به هر حال این شرکت اعلام کرده بود که پشتیبانی از سوکت AM4 را تا سال ۲۰۲۰ ادامه خواهد داد؛ اما در مورد سوکت TR4 چنین ادعایی از سوی این شرکت نشده است.

پردازنده‌های سطح بالای AMD با پیشرفت‌های بزرگی روبه‌رو شده‌اند و در این میان می‌توان به مدل‌هایی با حداکثر ۶۴ هسته اشاره کرد. در نتیجه از طرفی احتمالا این شایعه صحت خواهد داشت که نسل اول و دوم پردازنده‌های Threadripper، قادر به قرار گرفتن در مادربردهایی مانند TRX40 نخواهند بود. البته این خبر هنوز در حد شایعه و احتمال بوده و باید منتظر اخبار رسمی از AMD باشیم.