تا روز گذشته، میزان سوخت‌گیری با کارت جایگاه‌داران ۳۰ لیتر بود. کاهش میزان سوخت‌گیری با کارت سوخت جایگاه‌داران به ۲۰ لیتر، با هدف تشویق مردم به استفاده از کارت هوشمند سوخت شخصی انجام می‌شود؛ البته خودرو‌ها می‌توانند با کارت سوخت شخصی در هر نوبت ۶۰ لیتر سوخت‌گیری کنند.

تغییری در سهمیه کارت سوخت افراد رخ نمی‌دهد

به‌گفته‌ی علی لاریجانی، رئیس مجلس شورای اسلامی، مجلس هنوز تصمیمی برای تغییر وضعیت یارانه‌ها نگرفته است. وی اعلام کرد بررسی‌ها در این زمینه تا زمان رسیدگی به بودجه سال آینده ادامه خواهند داشت. وی در پاسخ به پرسشی مبنی‌بر اینکه درباره‌ی سهمیه‌بندی سوخت نیز مباحثی مطرح شده است یا خیر، گفت:

خیر، یکی از راه‌ها این است سهمیه‌هایی که به مردم درزمینه‌ی سوخت داده می‌شود، به‌اندازه‌ای باشد که اکنون هست؛ یعنی نرخ آن همین حدود باشد. یکی از موضوعاتی که در اصلاح ساختار بودجه رهبر معظم انقلاب دستور داده بودند که درباره‌اش بحث شود، اصلاح قیمت حامل‌های انرژی است؛ اما هنوز تصمیم قاطعی که اعلام شود، کسب نشده است و اگر تصمیم گرفته شود، اعلام می‌کنیم.

ایجاد سامانه‌ای برای دریافت کارت سوخت

بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت، درباره افرادی که موفق نشده‌اند کارت بگیرند، گفت:

از کسانی که ثبت‌نام کرده‌اند، هنوز ۵۰۰ هزار نفر کارت سوخت دریافت نکرده‌اند که به‌تدریج کارت‌های خود را دریافت خواهند کرد؛ اما تعدادی بیش از ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار کارت سوخت نیز در باجه‌های پست معطل مانده است. سامانه‌ای ایجاد کرده‌ایم تا مردم بتوانند وضعیت کارت سوخت خود را مشاهده و آن را تحویل بگیرند.

۹۰ درصد کارت سوخت‌ها ارسال شده است

علی نعمتی، مدیرعامل شرکت ملی پست ایران، تصریح کرد:

با تلاش‌های فراوان، ۹۰ درصد کارت سوخت در کشور ارسال شده است و کمتر از ۱۰ درصد معادل ۷۰۰ هزار کارت سوخت در صف ارسال هستند.

مردم به سوخت‌گیری با کارت اختصاصی خود توجه نمی‌کنند

 عطاپور، عضو هیئت‌مدیره‌ی اتحادیه‌ی جایگاه‌داران سوخت، اعلام کرد در‌حال‌حاضر جایگاه‌ها در حال سرویس‌دهی به مردم هستند. وی با اشاره به ایجاد مشکلاتی با اجرای طرح الزام استفاده از کارت سوخت اظهار کرد:

در‌حال‌حاضر، برای مردم چندان تفاوتی ندارد که از کارت سوخت جایگاه‌ها یا کارت سوخت شخصی خودشان استفاده کنند. بنده نمی‌دانم اکنون با اجرای این طرح چه چیزی در حال آزمایش است و باید بررسی شود که اجرای این طرح با روش درستی پیش رفته یا خیر. در‌حال‌حاضر، در جایگاه‌ها نشانی از استقبال افراد از این طرح دیده نمی‌شود و برای اجرای این طرح، لازم است از روش‌های درستی استفاده شود. به‌طور مثال، می‌توان برای استفاده از کارت سوخت جایگاه‌داران مبلغی در نظر گرفت که به‌اعتقاد من در این صورت این طرح به‌درستی اجرایی می‌شود.

دانشمندان موفق به کشف ابتدایی‌ترین عناصر سازنده‌ی حیات در انسلادوس، قمر زحل شدند. تحلیل جدید داده‌های ناسا از وجود ترکیب‌های زیستی در یخ‌فشان‌های پوسته‌ی انسلادوس خبر می‌دهند که از اقیانوس زیر سطح آن سرچشمه می‌گیرند.

یخ‌فشان‌های انسلادوس با حمل نیتروژن و اکسیژن نقشی حیاتی را در تولید آمینواسید ایفا می‌کنند؛ آمینواسیدها مولکول‌های پیچیده‌ای هستند که به‌عنوان بلوک‌های اصلی و سازنده‌ی پروتئین‌ها شناخته می‌شوند. بدون پروتئین‌ها وجود حیات روی زمین امکان‌پذیر نیست.

فرضیه‌ی وجود عناصر سازنده‌ی حیات در اقیانوس زیر سطح انسلادوس، مدت‌ها است که مطرح شده است. پژوهشگرها در گذشته هم موفق به کشف مولکول‌های زیستی در این قمر یخی شده‌اند اما این اولین‌بار است که این مولکول‌ها به شکل محلول در آب دیده می‌شوند. این کشف اهمیت زیادی دارد و به این معنی است که ترکیب‌های اعماق دریا دستخوش یک مجموعه واکنش‌های شیمیایی می‌شوند که در نهایت به تولید آمینواسید منجر می‌شود.

این یافته‌ها روز چهارشنبه در مجله‌ی MNRS منتشر شدند. به‌گفته‌ی فرانک پوستبرگ، یکی از مؤلفان این بررسی در نشستی مطبوعاتی:

براساس این پروژه اقیانوس انسلادوس از بلوک‌های سازنده‌ی واکنش‌پذیر با فراوانی بالا تشکیل شده و این در حکم چراغ سبزی برای بررسی سکونت‌پذیری انسلادوس است.

در انسلادوس جریان‌های آب و یخ اقیانوس‌ از طریق شکاف‌های گرم در پوسته‌ی این قمر به داخل فضا پاشیده می‌شوند. دانشمندان با تحلیل داده‌های ناسا به بررسی ترکیب شیمیایی یخ‌فشان‌های یادشده پرداختند و به ترکیب‌های زیستی متعددی رسیدند که برخی از آن‌ها دربردارنده‌ی عنصر نیتروژن و برخی دیگر حاوی اکسیژن هستند.

ترکیب‌های زیستی به شکل محلول در آب اقیانوس زیر سطح انسلادوس کشف شده‌اند. سپس همراه‌با آب سطح تبخیر شده مجددا متراکم شده و به شکل پوسته‌ای یخی روی سطح این قمر را پوشانده‌اند. یخ‌فشان‌ها ترکیب‌هایی را در فضا پخش می‌کنند که کاوشگر کاسینی موفق به ثبت آن‌ها شد.

ترکیب‌های یادشده نشان می‌دهند انسلادوس برای تولید حیات، فرایند منحصربه‌فردی دارد. آب دریا در اعماق اقیانوس‌های زمین با ماگمایی که از شکاف‌های کف اقیانوس بیرون آمده است، ترکیب می‌شود. این واکنش منجر به تولید کانال‌های گرمابی می‌شود که دمای آن‌ها ممکن است حتی به ۳۷۰ درجه‌ی سانتی‌گراد هم برسد.

کانال‌ها، آب داغ سرشار از هیدروژن را به بیرون منتشر می‌کنند و زمینه‌ی لازم برای واکنش‌های شیمیایی و تبدیل ترکیب‌های زیستی به آمینواسید را فراهم می‌کنند. سپس آمینواسیدها می‌توانند برای تشکیل پروتئین روی یکدیگر انباشته شوند؛ پروتئین یکی از سنگ‌بناهای ضروری برای بازتولید اطلاعات ژنتیکی و تشکیل حیات است.

با این فرایند حیات می‌تواند بدون کمک و نیاز به نور خورشید به وجود آید. این فرایند اهمیت زیادی دارد زیرا سطح یخی انسلادوس به‌شدت بازتابی است و حتی اندک نور دریافتی را هم به داخل فضا منعکس می‌کند. به این ترتیب حیات احتمالی ممکن است در تاریکی شکل بگیرد. به اعتقاد دانشمندان، کانال‌های گرمابی زیر سطح اقیانوس‌های انسلادوس هم احتمالا عملکردی مشابه کانال‌های گرمابی زمین دارند. به‌گفته‌ی نوزیر خاواجا، سرپرست تیم پژوهشی آخرین اکتشافات انسلادوس:

در صورت فراهم بودن تمام شرایط، مولکول‌های اعماق اقیانوس انسلادوس می‌توانند در مسیر واکنش‌های شیمیایی مشابه با زمین قرار بگیرند. هنوز نمی‌دانیم آمینواسید برای حیات فرازمینی ضروری است یا خیر اما یافتن مولکول‌های تشکیل‌دهنده‌ی آمینواسید بخش مهمی از پازل حیات است.

سال گذشته همین تیم اکتشافی براساس همین مجموعه داده‌ای موفق به کشف مولکول‌های زیستی مشابهی شد؛ اما این مولکول‌ها در آب قابل‌حل نبودند؛ به اعتقاد پژوهشگرها این مولکول‌های روی سطح اقیانوس انسلادوس قرار داشته‌اند. ترکیب‌های زیستی برای واکنش با کانال‌های گرمابی و تولید حیات باید در آب اقیانوس حل شوند. تاکنون دانشمندان هنوز مطمئن نشده‌اند که ترکیب‌های زیستی انسلادوس قادر به اجرای چنین فرآیندی هستند. به‌گفته‌ی جان هیلیر، یکی از مؤلفان این بررسی در نشستی مطبوعاتی:

ما در اینجا به بلوک‌های سازنده‌ی زیستی قابل‌حل و کوچک‌تری رسیده‌ایم. پیش‌شرط‌های احتمالی سازنده‌ی آمینواسید‌ها و دیگر مواد اولیه‌ی لازم برای حیات روی زمین.

داده‌های بیشتر از مأموریت کاسینی ناسا

داده‌هایی که دانشمندان برای رسیدن به یافته‌های این پژوهش استفاده کردند، از مأموریت کاسینی ناسا به دست آمده‌اند. این کاوشگر در سال ۱۹۹۷ پرتاب شد و ۱۳ سال زمان را صرف بررسی زحل و قمرهای آن کرد. مأموریت کاسینی در سپتامبر ۲۰۱۷ پس از تصمیم دانشمندان برای برخورد عمدی این کاوشگر به زحل به پایان رسید. هدف آن‌ها از این اقدام، جلوگیری از آلودگی محیط قمرهای انسلادوس یا تایتان با میکروب‌های زمینی بود.

کاسینی موفق به کشف اقیانوس آب شور انسلادوس در زیر سطح یخی این قمر شد و از یخ‌فشان‌های آن عکاسی کرد. این کاوشگر در سال ۲۰۰۸ به سمت این یخ‌فشان‌ها پرواز کرد و به جمع‌آوری داده درباره‌ی ترکیب آن‌ها پرداخت.

دانشمندان قصد دارند پژوهش روی داده‌های مأموریت کاسینی را ادامه دهند. ناسا همچنین قصد دارد کاوشگر دیگری را به تایتان، قمر زحل ارسال کند که به دلیل ترکیب‌های زیستی فراوان، مقصد بعدی جستجوی حیات فرازمینی است. این مأموریت با هلیکوپتری هسته‌ای به نام دراگن‌فلای در سال ۲۰۲۶ به مقصد تایتان آغاز خواهد شد. انتظار می‌رود دراگن‌فلای در سال ۲۰۳۴ به تایتان برسد و به جستجوی علائم حیات روی این قمر بپردازد.

آدولف داسلر (Adolf Dassler)، کارآفرین آمریکایی بنیان‌گذار برند آدیداس بود. او و برادرش، رودولف داسلر (بنیان‌گذار برند پوما) در قرن بیستم رقابتی جدی را با هم پیش گرفتند که منجر به رشد و توسعه‌ی دو برند تاریخی دنیای ورزش شد. آدولف نوآوری و اختراع‌های متعددی در صنعت کفش ورزشی داشت و به‌عنوان یکی از اولین بازاریاب‌هایی شناخته می‌شود که از ورزشکاران برای تبلیغ محصول خود بهره برد.

رقابت برادران داسلر از زمان شراکت آن‌ها در کارخانه‌ی مشترک شروع شد و در سال ۱۹۴۸ به جدایی و تولد دو برند مجزا انجامید. درگیری برندهای جدید به‌حدی بود که حتی ساکنان شهر محل فعالیت آن‌ها، هرتسوگن‌آوراخ، به‌نوعی از هم جدا شدند. حتی پس از مرگ دو برادر هم جسد آن‌ها در دو سمت دور از هم در گورستان شهر به خاک سپرده شد. به‌هرحال این رقابت با وجود تمام نقاط منفی که در ظاهر داشت، توسعه‌ی برندهای ماندگار دنیای ورزش را به‌همراه داشت.

تولد و تحصیل

آدولف داسلر (معروف به آدی)، سوم نوامبر سال ۱۹۰۰ در شهر فرانکونی هرتسوگن‌آوراخ متولد شد. پدرش، کریستوف و مادرش، پائولین داسلر نام داشتند. او فرزند چهارم خانواده بود و فرزندان دیگر فریتز، ماری و رودولف بودند. شهر هرتسوگن‌آوراخ در زمان تولد آدی جمعیتی برابر با چهار هزار نفر داشت. در آن سال‌ها، کفاشی شغل اصلی مردم هرتسوگن‌آوراخ محسوب می‌شد.

پائولین داسلر خدمات شست‌وشو و خشک‌شویی خانگی انجام می‌داد. آدولف از کودکی در کسب‌وکار مادر به او کمک می‌کرد و به‌نوعی وظایف حمل‌ونقل را بر عهده داشت. پدرش کریستوف نیز در یکی از کارخانه‌های تولید کفش مشغول به کار بود و از طرف دیگر، چشم‌اندازی به صنعت کفاشی برای آدی ایجاد کرد. البته کریستوف تمایلی نداشت که آدی در صنعت کفش مشغول به‌ کار شود؛ به‌همین دلیل او در سال ۱۹۱۳ و پس از پایان تحصیلات دبیرستان، به‌عنوان کارآموز در یک نانوایی مشغول به کار شد.

خانه‌ی محل تولد و تأسیس اولین کارگاه داسلر

آدی به‌هیچ‌عنوان به نانوایی علاقه نداشت. درگیری ذهنی او همیشه حول ورزش بود و این علاقه را با دوست صمیمی دوران کودکی، فریتز زالین به اشتراک می‌گذاشت. دو دوست صمیمی علاقه‌ی مشترکی به ورزش‌های گوناگون داشتند. دومیدانی، فوتبال، بوکس، هاکی روی یخ، پرتاب نیزه، اسکی و اسکی پرش، همگی موضوع بحث و تبادل نظر آن‌ها بودند. آدی و فریتز بخش عمده‌ای از دوران فراغت خود را به ورزش و تمرین کردن نقش ورزشکاران گوناگون می‌گذراندند. آدی درنهایت پس از اتمام دوره‌ی کارآموزی و راضی‌کردن پدر به کنارگذاشتن فعالیت در نانوایی، به‌مرور مسیر مورد علاقه‌ی خود را در پیش گرفت.

آدولف داسلر به‌خاطر علاقه‌ی شدیدی که به ورزش داشت، به‌مرور در چند رشته به مهارت بالا رسید. او در نوجوانی به‌عنوان ورزشکاری نسبتا ماهر شناخته می‌شد و زمینه‌های قهرمانی را هم داشت. به‌علاوه، آدی یک مشاهده‌گر دقیق بود و در همان دوران تماشای ورزش، متوجه نقطه‌ی ضعف اصلی موجود در صنعت شد. ورزشکاران رشته‌های گوناگون، کفش‌های اختصاصی ورزشی نداشتند. آدولف اعتقاد داشت، وجودنداشتن کفش‌های اختصاصی برای هر ورزش، به‌نوعی یک نقطه‌ی ضعف محسوب می‌شود. از نظر او، اگر ورزشکاران کفش‌های اختصاصی داشتند، قطعا کارایی بهتری پیدا می‌کردند.

آدی داسلر در جوانی

ایده‌ی اولیه‌ی آدولف در سال‌های نوجوانی، منجر به تولد مفهومی شد که سال‌های بعدی زندگی خودش و حتی دنیای ورزش را تغییر داد. ایده‌ی اولیه‌ی آدی این‌گونه تعریف شد: دنیای ورزش نیاز به کفش‌های اختصاصی، حرفه‌ای و مختص برای هر حوزه‌ی فعالیت دارد. او به‌هرحال نتیجه گرفته بود که کفش‌های حرفه‌ای موفقیت ورزشکار را تا حد زیادی تعیین می‌کنند. آدی از همان زمان تصمیم گرفت تا به بهبود کارایی ورزشکاران کمک کند.

آدولف پس از تولد و پرورش ایده‌ی اولیه‌ی کسب‌وکار، باز هم درگیر دوره‌ی توقف شد. ژوئن سال ۱۹۱۸ و ماه‌های پایانی جنگ جهانی اول، آدی که وارد ۱۸ سالگی شده بود، به جبهه‌های نبرد فراخوانده شد. او تا اکتبر ۱۹۱۹ در ارتش آلمان خدمت کرد و در همان دوران هم به پرورش ایده‌اش برای تولید کفش‌های اختصاصی مشغول بود. آدی پس از بازگشت از جبهه‌های جنگ، اتاق شست‌وشوی مادرش را به کارگاه کفاشی تبدیل کرد. او در سال ۱۹۲۰ با کفاش ماهری به‌نام کارل زک همکاری کرد و به‌صورت رسمی وارد صنعت تولید کفش‌های ورزشی شد.

در خط پایان مسابقه‌ی دومیدانی - ۱۹۳۵

کارخانه‌ی کفش ورزشی برادران داسلر

آلمان پس از جنگ جهانی اول رکود اقتصادی شدیدی را تجربه می‌کرد. درواقع شرایط به‌هیچ عنوان برای تأسیس شرکت مناسب نبود. آدی با این چالش روبه‌رو بود که در دوران بحران شدید اقتصادی، مواد اولیه تولید کفش را چگونه تأمین کند؟ به‌علاوه شرایط واردات کالا هم دشوار بود. درنهایت توانایی مالی مردم هم به‌حدی نبود که هزینه‌ای برای کفش‌های ورزشی اختصاص دهند.

آدولف برای گذران زندگی به تعمیر کفش شهروندان هرتسوگن‌آوراخ مشغول شد. ازطرفی ایده‌های نوآورانه هم پیگیری می‌شدند و برای تولید کفش‌های جدید، از مواد اولیه‌ی مخصوص کاربردهای نظامی استفاده می‌شد. در سال‌های پس از جنگ، علاوه بر کمبود مواد اولیه، تأمین نیروی برق هم به‌خوبی در آلمان انجام نمی‌گرفت. به‌هرحال آدی هیچ‌گاه از چشم‌اندازهای نوآورانه‌ی خود کوتاه نمی‌آمد. او اولین ماشین تولیدی کارگاه را خودش طراحی و تولید کرد. ماشینی که از ترکیب دوچرخه، زیرساخت چوبی و تعدادی تسمه ساخته شد و اولین کارمند آدی، جوزف ارهارت، از آن برای تولید کفش استفاده می‌کرد.

پس از تولید اولین کفش‌ها در کارگاه آدی، بازاریابی و تبلیغات به‌سرعت شروع شد. او نمونه‌های اولیه از محصولات خود را به باشگاه‌های ورزشی ارسال می‌کرد تا ورزشکاران و مربیان کیفیت آن‌ها را بررسی کنند. کفش‌های آدولف به‌قدری کیفیت داشتند که به‌سرعت سفارش‌های متعددی دریافت شد. او از فرصت پیش‌آمده حداکثر استفاده را می‌کرد و هیچ‌گاه هم از ایده‌پردازی و ساخت نمونه‌های جدید عقب‌نشینی نمی‌کرد. بسیاری از کفش‌ها نیز پیش از تولید نهایی توسط خود آدی بررسی و آزمایش می‌شدند.

رودولف (چپ) و آدولف (راست) داسلر

برادر بزرگ‌تر آدولف، رودولف، مسیر زندگی‌اش را به سمت نیروی پلیس تغییر داده بود. او که دو سال از آدی بزرگ‌تر بود، در دوره‌های آموزشی شرکت کرد و به محض اتمام دوره در یکم ژوئیه ۱۹۲۳، به کسب‌وکار جوان برادرش پیوست. آن‌ها کارگاه کوچک را به شرکتی تبدیل کردند و نام «کارخانه‌ی کفش ورزشی برادران داسلر (Gebrüder Dassler Sportschuhfabrik) را برای آن برگزیدند. شرکت جدید در یکم ژوئیه ۱۹۲۴ به‌صورت رسمی ثبت شد.

برادران داسلر بسته به مهارت‌های خود، وظایف کسب‌وکار را تقسیم کردند. آدی عاشق ورزش بود و توسعه‌های فنی شرکت را بر عهده گرفت. رودولف نیز مدیر بخش فروش و بازاریابی شد. مهارت‌های آن‌ها ظاهرا به‌خوبی یکدیگر را تکمیل می‌کردند. آدی مخترع نوآور و ساکت و رودولف برادر برون‌گرای متخصص در فروش و بازاریابی بود. در دو سال ابتدایی فعالیت، کارمندان شرکت برادران داسلر روزانه ۵۰ جفت کفش تولید می‌کردند. از میان تولیدهای اولیه‌ی شرکت می‌توان به اولین کفش فوتبال با میخ‌های چرمی و اولین کفش دومیدانی با میخ‌های فلزی اشاره کرد.

شرکت برادران داسلر سال‌های ابتدایی و بحران‌های مالی را تحمل کرد تا اینکه در سال ۱۹۲۶ سفارش‌ها به‌شدت اوج گرفتند. فضای کارگاه خانگی دیگر برای تولید حجم بالای سفارش‌های مناسب نبود. آدی و رودولف تصمیم گرفتند تا از فضای بلااستفاده‌ی یک شرکت دیگر در نزدیکی ایستگاه قطار شهر استفاده کنند. در فضای تولیدی دوم، ماشین‌آلات افزایش یافتند و تعداد کارمندان نیز به ۲۵ نفر رسید. کارگاه جدید ظرفیت تولید ۱۰۰ جفت کفش در روز داشت.

دومین کارگاه داسلر در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن هرتسوگن‌آوراخ

المپیک تابستانی ۱۹۲۸ آمستردام، فرصتی طلایی برای آدولف و شرکتش بود. او خود را ملزم کرد که در این جشن بزرگ بین‌المللی ورزش شرکت کند و کفش‌های طراحی‌شده توسط خودش را به نمایش بگذارد. آدی مصمم شده بود تا با استفاده از فرصت بین‌المللی ورزشی، ایده‌های خودش را مبنی بر موفقیت ورزشکاران درصورت استفاده از کفش‌های مناسب، اثبات کند. او باید نشان می‌داد که ورزشکاران با کفش‌های مخصوص ورزش خود سربع‌تر می‌دوند، بلندتر می‌پرند و درنهایت مدال‌های بیشتری به‌دست می‌آورند.

آدی به لینا رادک، دونده‌ی آلمانی، یک جفت کفش دومیدانی داد که خودش آن‌ها را طراحی کرده و ساخته بود. لینا با کفش‌های برند داسلر در مسابقه شرکت کرد؛ کفش‌هایی که برای اولین‌بار به ۶ استوک مجهز بودند. ورزشکار آلمانی در دو دقیقه و ۱۶ ثانیه مسیر ۸۰۰ متری مسابقه را به اتمام رساند و علاوه بر مدال طلا، رکورد جهانی را شکست. موفقیت او، حکم سکوی پرش را برای آدولف و شرکتش داشت. آدی با دیدن موفقیت لینا بیش‌ از پیش به ایده‌ی خود باور پیدا کرد.

برادران داسلر د رسال ۱۹۲۹ رویکردهای حقوقی شرکت را رسمی‌تر کردند و شراکت خود را با اصول قانونی پیش بردند. در همان سال اولین پتنت‌ها نیز ثبت شدند. در سال ۱۹۳۰، جوزف وایتزر در توسعه‌ی کفش‌های داسلر به آن‌ها ملحق شد. او مربی تیم ملی دومیدانی آلمان بود و در فرایند طراحی و توسعه‌ی کفش‌های اختصاصی، کمک شایانی به داسلر کرد. آدی و جوزف وایتزر اهدافی مشابه در مسیرهای گوناگون داشتند. وایتز می‌خواست تیم ملی دومیدانی آلمان را به موفقیت‌های بیشتر برساند و آدی به‌دنبال اثبات هرچه بیشتر ایده‌های خود مبنی بر موفقیت با کفش‌های اختصاصی بود.

ماشین ابتدایی تولید کفش داسلر

المپیک ۱۹۳۲ در لس‌آنجلس برگزار شد. ورزشکارهای بسیار بیشتری با کفش‌های داسلر در مسابقات شرکت کردند. آدی که شاهد موفقیت تدریجی برند و ایده‌های خود بود،‌ تصمیم گرفت تا دانش فنی‌اش را نیز افزایش دهد. او به‌ دانشکده‌ی فنی کفش در پیرمازنز رفت که یکی از مراکز حرفه‌ای تولید کفش در آلمان محسوب می‌شد. آدی در تجربه‌ی جدید دانش خود را در تولید کفش، روش‌های توسعه‌ی کسب‌وکار و مدل‌سازی بهبود داد. او در همان شهر با کتی مارتز آشنا شد و در ۱۷ مارس ۱۹۳۴ با او ازدواج کرد.

المپیک ۱۹۳۶ برلین، اولین فرصت طلایی برای آدی بود که کفش‌هایش را در کشور خودش به نمایش بگذارد. درنهایت بازی‌های المپیک در آلمان باعث شدند تا آدی محصولات خود را به تعداد زیادی از ورزشکاران سرتاسر جهان ارائه بدهد و به‌نوعی بهترین فرصت بازاریابی تا آن زمان مهیا شده بود. از میان مشهورترین ورزشکارهای آن زمان می‌توان جسی اونز از آمریکا را نام برد که با پوشیدن کفش‌های داسلر، بزرگ‌ترین رکورد زندگی‌اش را با بردن چهار مدال طلا ثبت کرد. کفش‌های سبک داسلر مجهز به ۶ استوک بودند و طراحی خاص آن‌ها، امکان افزایش سرعت و تعادل را به ورزشکار می‌داد.

موفقیت جسی اونز، زمین‌لرزه‌ای در دنیای ورزش و صنعت کفش ایجاد کرد. آدی از این موقعیت بهترین بهر‌ه‌برداری را داشت و هرچه بیشتر به بازاریابی محصولات خود پرداخت. علاوه بر اونز، ورزشکارهای متعدد دیگری با کفش‌های داسلر به موفقیت رسیدند. دو رکورد جهانی، سه رکورد المپیک، هفت مدال طلا، پنج مدال نقره و پنج مدال برنز با کفش‌های داسلر به‌دست آمدند.

لوگوهای ابتدایی شرکت داسلر

قدرت‌گرفتن حزب نازی و جنگ جهانی دوم

حزب ناسیونال سوسیالیست آلمان در سال ۱۹۳۳ به فعالیت‌های سیاسی وارد شد و به‌مرور به قدرت رسید. برادران داسلر می‌دانستند که برای ادامه‌ی حیات کسب‌وکار، باید به حزب جدید نزدیک شوند. به‌هرحال آن‌ها نزدیک به ۱۰۰ کارمند داشتند و باید امنیت شغلی آن‌ها را هم تأمین می‌کردند. درواقع عدم پذیرش عضویت در حزب، منجر به آثاری منفی برای کسب‌وکار می‌شد و نیروی کار را نیز به خطر می‌انداخت.

آدی هیچ علاقه‌ای به تحرک‌های سیاسی نداشت و هیچ‌گاه هم خود را درگیر آن‌ها نمی‌کرد. برای او، رقابت ورزشی اولویت اول زندگی بود و در همین مسیر از دانش فنی خود استفاده کرد. عضویت او در حزب نازی منجر به فعالیت‌های سیاسی نشد و آدولف تنها به‌عنوان ناظر لیگ ورزشی شهر مشغول به کار شد؛ لیگی که به‌نام ورزش جوانان هیتلر شناخته می‌شد. هدف اصلی آدولف، حمایت از ورزشکاران بدون توجه به جهت‌گیری‌های سیاسی، مذهبی و اعتقادی بود. حمایت او از ورزشکار آفریقایی آمریکایی، جسی اونز، نشان‌دهنده‌ی بی‌طرفی سیاسی و فقدان علاقه‌ی او به جهت‌گیری‌های حزب نازی بود که البته انتقادها و فشارهایی را هم از سمت حزب به‌همراه داشت.

برادران داسلر در سال ۱۹۳۸ کارخانه‌ی بعدی خود را در خیابان ورتزبرگز شهر هرتسوگن‌آوراخ تأسیس کردند. سفارش محصولات پس از المپیک برلین به‌حدی افزایش یافته بود که دو کارخانه‌ی اول توانایی تأمین آن را نداشتند. در آن زمان، ۱۱۸ کارگر در شرکت داسلر فعالیت کرده و هزار جفت کفش برای ۱۱ ورزش متفاوت تولید می‌کردند. ظاهرا دوران طلایی برای برادران داسلر سپری می‌شد تا اینکه یک اتفاق، زندگی کاری و شخصی و به‌نوعی تاریخ برندهای ورزشی را تحت تأثیر قرار داد: شروع جنگ جهانی دوم.

جسی اونز پس از قهرمانی با کفش‌های داسلر

دومین جنگ جهانی، پیشرفت‌های ورزشی و کسب‌وکاری برادران داسلر را متوقف کرد. با شروع جنگ، دو برادر مجبور به فعالیت در حوزه‌های نظامی شدند و آدی هم در سال ۱۹۴۰ به‌عنوان اپراتور رادیویی نیروی هوایی آلمان درگیر جنگ شد. همین توقف فعالیت و کاهش سفارش‌ها، منجر به تعطیلی کارخانه‌ی دوم خیابان ورتزبرگر شد. در ۲۳ ژانویه‌ی سال ۱۹۴۲، خدمت آدی در ارتش به پایان رسید، اما درگیری آن‌ها با جنگ پایان نیافت. شرکت داسلر باید ۱۰،۵۰۰ جفت کفش ورزشی برای ارتش آلمان تولید می‌کرد.

علاوه بر چالش‌های خارجی، مشکلات داخلی متعدد هم در شروع دهه‌ی ۱۹۴۰ به کسب‌وکار داسلر فشار وارد می‌کرد. دو برادر به‌مرور در جنبه‌های گوناگون کسب‌وکار با هم اختلاف پیدا کردند. آدی توسعه‌ی کفش‌های جدید را به‌عنوان اولویت اصلی انتخاب کرده بود، اما برادرش ترجیح می‌داد تا روی افزایش درآمد و جریان نقدینگی شرکت متمرکز شود. در سال ۱۹۴۳، رودولف به جبهه‌‌های جنگ فراخوانده شد و چالش‌های برادران به اوج رسید. رودولف اعتقاد داشت آدی توانایی‌های لازم مدیریتی را برای هدایت کسب‌وکار ندارد. او تمایل داشت تا در زمان غیابش از همه‌ی جزئیات کسب‌وکار مطلع شود و همسرش، فریدل به‌جای او به وظایف مدیریتی بپردازد.

آدی با پیشنهادهای رودولف مخالفت کرد. دو برادر در توافق‌های قبلی متعهد شده بودند که در صورت غیاب یک نفر، دیگری وظایف او را انجام دهد. درگیری برادران داسلر با نامه‌نگاری‌های متعدد همراه شد و به‌مرور لحن تندی پیدا کرد. درنهایت رابطه‌ی آن‌ها به مشاجره‌های جدی انجامید و حتی پیوند برادری هم در خطر گسستن قرار گرفت. به‌هرحال در آن سال‌ها جدایی برادران داسلر از هر زمانی محتمل‌تر به‌نظر می‌رسید.

آدی در کنار همسرش کتی

درگیری برادران داسلر در سال‌های جنگ جهانی دوم، منجر به توقف فعالیت یا چالش‌های تولیدی نشد. آدی با قدرت شرکت را هدایت می‌کرد و هدف اصلی‌اش حمایت از زنانی بود که شوهرانشان در میدان‌‌های نبرد بودند. در سال ۱۹۴۳ شرکت داسلر تنها مرکزی بود که در آلمان کفش‌های ورزشی تولید می‌کرد. تأمین مواد اولیه به‌سختی انجام می‌شد و روزبه‌روز کارگران بیشتری به میدان‌های نبرد فراخوانده می‌شدند. درنهایت توانایی شرکت در تأمین سفارش‌ها کاهش می‌یافت.

ارتش آلمان پس از مدتی سفارش کفش از شرکت داسلر را کاهش داد. اولویت هزینه‌های آن‌ها معطوف به سلاح بود و نیاز کمتری به کفش‌های ورزشی داشتند. آلبرت اشپیر، مدیر تولید صنعتی و نظامی آلمان در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۳ دستور جدیدی صادر کرد که تولیدکننده‌های صنعتی را به فعالیت در حوزه‌‌ی دفاعی ملزم می‌کرد. این دستور، کارخانه‌ی برادران داسلر را مجبور به توقف تولید کرد. آدی حتی به برادرش شک کرد که شاید چنین برنامه‌ای را با هدف ایجاد خلل در فعالیت‌های او برنامه‌ریزی کرده باشد.

پس از ابلاغ حکم وزیر صنعت، ماشین‌های تولید کفش در کارخانه‌ی داسلر متوقف شدند و سهم عمده‌ای از کارگران تحت قراردادهای جدید به شرکت‌های محلی دیگر رفتند. کارخانه‌ی داسلر مجبور به تولید قطعات اسلحه شد و از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم به آن وظیفه مشغول بود.

نقشه‌ای از شهر هرتسوگن آوراخ که پس از جدایی برادران داسلر به‌نوعی به‌ دو قسمت تقسیم شد

سخت‌ترین سال‌های فعالیت آدی، رودولف و شرکت تحت مدیریت‌شان از ماه مه ۱۹۴۵ شروع شد. آدی با پایان جنگ همه‌ی تلاش خود را به کار می‌برد تا تولید کفش‌های ورزشی را زنده نگه دارد. ازطرفی آمریکایی‌ها ارتباط نزدیکی با او داشتند و برخی نیز به احیای اقتصاد آلمان می‌اندیشیدند. به‌لطف همین آشنایی، آدولف به مواد اولیه‌ی باقی‌مانده از جنگ دسترسی پیدا کرد که برای تولید کفش مناسب بودند. آدی با بهره‌گیری از موادی همچون پارچه‌های چادر، پوشش‌های لاستیکی مخازن سوخت هواپیما و مواد مشابه، تولید کفش‌های ورزشی را ادامه داد. اگرچه مواد مذکور به‌اندازه‌ی چرم مناسب نبودند، اما به‌هرحال نیازهای اولیه را برطرف می‌کردند.

آدی با وجود تمام تلاش‌ها نتوانست شرکت را از بحران بعدی حفظ کند که در سال ۱۹۴۶ رخ داد. در فرایند پاک‌سازی حزب نازی از آلمان، او به‌عنوان عضوی از حزب شناخته و از مالکیت کسب‌وکار منع شد. البته بسیاری از شهروندان به نفع او شهادت دادند و عدم دخالتش در فعالیت‌های حزب را تأیید کردند. همین رویکرد باعث شد تا در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۶، حکم آدی کاهش پیدا کند. ممنوعیت او به دو سال کاهش پیدا کرد و آدی در همان مدت می‌توانست تحت نظارت یک بازرس، به فعالیت در شرکت ادامه دهد. چند ماه بعد، باز هم کاهش دیگری در حکم آدی انجام شد و او درنهایت در فوریه‌ی ۱۹۴۷ مجددا به‌عنوان مالک و مدیر شرکت مشغول به کار شد.

اولین تبلیغات آدیداس

جدایی برادران و تولد برند آدیداس

درگیری برادران داسلر که در دوران جنگ شروع شده بود، هیچ‌گاه پایان نیافت. آن‌ها در سال ۱۹۴۸ تصمیم به جدایی گرفتند. جدایی آن‌ها واقعا اجتناب‌ناپذیر بود. تفاوت شخصیت دو برادر به‌حدی بود که برای فرایندهای شرکت خطر ایجاد می‌کرد. درنهایت و پس از جدایی تلخ دو برادر،‌ آن‌ها هیچ‌گاه دیگر با هم صحبت نکردند. آدی کارخانه‌ی نزدیک به راه‌آهن را تصاحب کرد و کارخانه‌ی خیابان ورتزبرگر به رودولف رسید و برند پوما در آن متولد شد. حدود دوسوم از نیروی کاری کارخانه‌ی قبلی تصمیم به ادامه‌ی همکاری با آدی گرفتند. سهم عمده‌ای از آن‌ها نیز در توسعه‌ی محصول و تولید درگیر بودند.

آدولف داسلر پس از جدایی از برادر، ابتدا شرکتش را به‌نام Adolf Dassler – Special Sport Shoe Production addas ثبت کرد. در سال ۱۹۴۹ و در جریان ثبت رسمی، آدولف متوجه شد که برند addas قبلا توسط یک تولیدکننده‌ی کفش بچه‌گانه ثبت شده است و به‌همین دلیل نام برند خود را به adidas تغییر داد. او یک سال قبل از طراحی سه بندی برای پایداری بهتر کفش و پا در یک کفش فوتبال استفاده کرده بود. همین طراحی به پایه‌های طراحی برند آدیداس تبدیل شد و از آن زمان، سه خط معروف به‌عنوان هویت آدیداس شناخته شدند.

پس از پایان سال‌های دشوار جنگ و نهایی شدن جدایی دو برادر، دهه‌ای پر از موفقیت و سودآوری انتظار آدولف را می‌کشید. کتی هم بیشتر با کسب‌وکار همسرش درگیر شد و مدیریت بخش فروش را در دست گرفت. زوج خانواده‌ی داسلر در آن سال‌ها علاوه بر مدیریت یک شرکت درحال رشد، در میان ورزشکاران به میهمان‌‌نوازی شهرت داشتند. ورزشکارها و مشتریان متعددی از سرتاسر جهان به منزل داسلر می‌آمدند تا درباره‌ی کیفیت محصولات و موضوع‌‌های متفرقه بحث و گفت‌وگو کنند. همین رفت‌و‌آمدها منجر به شکل‌گیری ارتباط عمیق مدیران آدیداس با ورزشکارها شد که از میان مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به مربی تیم فوتبال آلمان، سپ هربرگر اشاره کرد.

کارخانه‌ی آدیداس در دهه‌ی ۱۹۵۰

کتی داسلر در سال‌های ابتدایی استقلال برند آدیداس نقشی حیاتی داشت. او شخصیتی اجتماعی با تمایل بالا به آشنایی با فرهنگ‌های متنوع از خود نشان می‌داد و به‌نوعی چهره‌ی روابط عمومی شرکت هم محسوب می‌شد. به‌علاوه همسر آدولف در میان کارگران و کارمندان داخلی به‌عنوان مدیری مهربان و گوشی شنوا شناخته می‌شد. بسیاری از منابع تاریخی، کتی داسلر را نیروی محرکه‌ای می‌دانند که هوشمندی فنی آدیداس را به موفقیت تجاری رساند.

آدولف از کمک‌های همسرش حداکثر استفاده را می‌کرد. کتی حکم مهم‌ترین مشاور و همکار را برای آدی داشت که فرصت تمرکز بر علایق اصلی و توانایی اساسی را به او می‌داد. آدی با استفاده از همین فرصت‌های جدید، مطالعه و تحقیق روی جزئیات حرکت ورزشکاران را شروع کرد. به‌علاوه آدی با بیش از ۵۰ سال سن به یادگیری اصول متنوع ورزش‌های گوناگون پرداخت تا تنها دیدگاهی برای ارائه‌ی بهترین فناوری به ورزشکاران پیدا کند. او اعتقاد داشت برای درک هرچه بهتر نیاز ورزشکاران، باید تجربه‌ای نزدیک از ورزش آ‌‌ن‌ها داشته باشد. تجربه‌ای که تنها با تکرار و فعالیت در همان حوزه‌های ورزشی به‌دست می‌آید.

بنیان‌گذار آدیداس با بهره‌گیری از تجربه‌های نزدیک خود در ورزش، انواع کفش‌ها را برای ورزش‌هایی همچون دومیدانی، فوتبال، تنیس، اسکی نوردیک، بوکس، بسکتبال، بولینگ، شمشیربازی و بسیاری دیگر طراحی کرد و توسعه داد. تا پیش از ظهور آدیداس و نوآوری‌های آدی داسلر، بسیاری از ورزشکاران این رشته‌ها تجربه‌ی استفاده از کفش‌های اختصاصی نداشتند.

آدولف داسلر در داخل شرکت آدیداس به The Chef شهرت داشت. او کارهای مرتبط با صنعت خود را متفاوت انجام نمی‌داد؛ بلکه اغلب به‌عنوان اولین نفر، انجام‌دهنده‌ی آن کارها و وظایف بود. در دوران طلایی نوآوری‌های آدولف، تقریبا همه‌ی فعالان دنیای ورزش درباره‌ی او صحبت می‌کردند. هر ورزشکاری که با کفش‌های خود مشکل و چالش داشت،‌ به هرتسوگن‌آوراخ می‌رفت تا با آدی داسلر ملاقات کند. او در ملاقات با ورزشکاران دیگر روحیه‌ی درون‌گرا نداشت و به زبان خود آن‌ها سخت می‌گفت. درواقع آدی همیشه خود را ورزشکار می‌دانست و از فرهنگ ورزش دور نبود.

کفش‌های مشهور محمدعلی کلی در مسابقه‌ی بوکس قرن

هم‌عصران آدولف داسلر او را بلندپرواز، خلاق و خستگی‌ناپذیر می‌دانستند. زمانی‌که رویدادهای ورزشی در جریان بود، آدی با دقت جلوی تلویزیون می‌نشست و به حرکت و فیزیک ورزشکاران خیره می‌شد. او همیشه تعدادی دفترچه در دسترس داشت و از آن‌ها برای نوشتن ایده‌ها و بررسی‌های خود استفاده می‌کرد. یادداشت‌های او در این دفترچه‌ها به‌خوبی نشان‌دهنده‌ی علاقه‌ و توجه شدیدش به جزئیات هستند.

نوآوری پایان‌ناپذیر و موفقیت جهانی

آدولف داسلر همیشه یکی از همراهان و مشاوران نزدیک تیم ملی فوتبال آلمان بود. او عنوان «کفاش ملی» را نیز یدک می‌کشید و در هر بازی ملی، کنار تیم فوتبال بود. آدی پیش از بازی به صحبت‌ها و نگرانی‌های بازیکنان درباره‌ی کفش‌‌ها گوش می‌کرد و استوک‌های مناسب را برای آب‌وهوا و شرایط بازی به آن‌ها پیشنهاد می‌داد. در بازی فینال جام جهانی فوتبال سال ۱۹۵۴ در سوئیس، آلمان با مجارستان روبه‌رو شد. در استراحت بین دو نیمه، آدی استوک‌های بلندتری را برای کفش بازیکنان انتخاب کرد. همین تغییر باعث شد تا آلمانی‌ها در زمین خیس و گل‌آلود عملکرد بهتری نسبت به تیم رقیب داشته باشند. درنهایت بازی با نتیجه‌ی سه بر دو به سود آلمان به پایان رسید و لقب «معجزه‌ی برن» به آن داده شد. کفش‌های آدیداس با استوک‌های قابل تعویض نیز از همان بازی به شهرت جهانی رسیدند.

آدیداس تا سال ۱۹۵۲ تنها کفش تولید می‌کرد و از آن سال کیف ورزشی هم به محصولات آن‌ها افزوده شد. پوشاک، توپ و بسیاری محصولات ورزشی دیگر به‌مرور به خط تولید برند سه خط آدیداس اضافه شدند. در سال ۱۹۵۵ کارخانه‌ی هرتسوگن‌آوراخ توسعه یافت و در سال ۱۹۵۹ نیز کارخانه‌ای تحت مدیریت پسر آدی، هورست، در فرانسه شروع به کار کرد. هورست مانند پدرش علاقه‌ی فراوانی به ورزش داشت و استعداد مناسبی هم در مدیریت کسب‌وکار از خود نشان داد. دوران مدیریت او در فرانسه، با رشد بالایی برای زیرمجموعه‌ی آدیداس همراه بود و سودآوری خوبی هم برای برند آلمانی داشت.

آدی به‌جز هورست، چهار فرزند دیگر هم داشت که همگی دختر بودند. اینگ، کارین، بریگیت و سیگرید همگی از سال‌های کودکی به‌نوعی با کسب‌وکار آدیداس درگیر بودند. اینگ ارتباط با دنیای ورزش آلمان را مدیریت می‌کرد و کارین مسئول رسانه‌ای بود. بریگیت ارتباط با مشتریان بین‌المللی را مدیریت می‌کرد و سیگرید مدیریت دپارتمان مواد اولیه و پارچه را بر عهده داشت. خواهر کتی، ماریان نیز در فرایندهای مدیریت فروش شرکت مشارکت می‌کرد و عضوی از تیم رهبری بود.

آدیداس در دهه‌ی ۱۹۶۰ با ۵۵۰ کارمند و کارگر به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی کفش ورزشی در جهان شناخته می‌شد. تا پایان آن دهه، شرکت صاحب ۱۶ کارخانه بود و روزانه ۲۲ هزار کفش تولید می‌کرد. آدی در آن شرایط نیز اخلاق و روحیات همیشگی خود را حفظ کرد. او از قرارگیری در مرکز توجه دوری می‌کرد و به‌ندرت مصاحبه انجام می‌داد. بنیان‌گذار آدیداس بیش از همه به طراحی نوآوری‌های جدید، توسعه‌ی ایده‌های جدید و کاربردی کردن آن‌ها می‌اندیشید.

آدولف داسلر در سال‌های متمادی فعالیت نوآورانه در صنعت، پتنت‌های متعددی را ثبت کرد. ثبت پتنت‌ها در جهت رقابت قوی‌تر با دیگر فعالان صنعت انجام می‌شد که پوما هم یکی از جدی‌ترین آن‌ها محسوب می‌شد. از مهم‌ترین نوآوری‌های او نیز می‌توان به توسعه‌ی همیشگی استوک‌های قابل‌ تعویض کفش‌های فوتبال، استوک‌های قابل تعویض برای دونده‌ها و استفاده از کفی نایلونی برای سبک کردن کفش اشاره کرد. نوآوری‌های آدی علاوه بر کاربری کفش‌ها، تمرکز بالایی روی کاهش وزن آن‌ها داشت. درنتیجه از همان ابتدا قابلیت ورزش آسان در کنار وزن پایین از خصوصیات منحصربه‌فرد محصولات آدیداس دربرابر رقبا بود. آدی برای کاهش هرچه بیشتر وزن کفش‌ها، به کاهش ضخامت چرم آن‌ها هم دقت می‌کرد و تأمین‌کننده‌ها همه‌ی تلاش خود را برای ارائه‌ی بهترین مواد به او به کار می‌گرفتند.

بنیان‌گذار آدیداس بیش از موفقیت‌های فنی و دستاوردهای نوآورانه در محصولات، به موفقیت ورزشکارهایش می‌اندیشید. او ارتباطی نزدیک با ورزشکارانی داشت که از محصولاتش استفاده می‌کنند و به‌نوعی خود را متعهد به موفق کردن آن‌ها می‌دانست.

آدی در کنار تیم ملی فوتلال آلمان در حال تعویض استوک‌ کفش‌ها

همکاری با پزشکان ورزشی و متخصصان طب فیزیکی، قدم مهم آدولف در توسعه‌ی کفش‌های ورزشی بود. او با مشاوره‌ی متخصصان، علاوه بر بهبود محصولات موجود، نوآوری‌هایی همچون کفش‌های مخصوص ورزشکاران آسیب‌دیده داشت. به‌عنوان نمونه‌ای از کاربردهای کفش مخصوص می‌توان به اووه زلر اشاره کرد که با وجود آسیب‌دیدگی تاندون آشیل، مسابقه‌ای تاریخی را در برابر تیم ملی انگلستان در ورزشگاه ومبلی انجام داد. کفش‌های مخصوص او، در بخش پاشنه‌ی پا دارای مواد اضافی و مجهز به طراحی اختصاصی بود.

از دستاوردهای مهم سال‌های پایانی کار آدولف می‌توان به نوآوری در کفش‌های دومیدانی المپیک ۱۹۶۸ مکزیک اشاره کرد. از آن سال کفپوش مسابقه‌های دومیدانی تغییر کرد و آدولف بیش از رقبا در نوآوری برای ساخت کفش‌های مناسب جدید موفق بود. کفش‌های او در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ هم استفاده شدند و ۸۰ درصد از مدال‌های آن مسابقه‌ها، به ورزشکاران محصولات آدیداس رسید. در سال ۱۹۷۱، محمدعلی کلی و جو فریزیر در مسابقه‌ی مشهور بوکس قرن شرکت کردند و هردو، کفش‌های آدیداس پوشیده بودند. در سال ۱۹۷۲ قهرمان آمریکایی تنیس، استن اسمیث، با پوشیدن کفش‌های آدی داسلر قهرمان مسابقات ویمبلدون شد.

در دهه‌ی ۱۹۷۰ ورزش بیش‌ازپیش به سمت حرفه‌ای شدن پیش می‌رفت و هزینه‌های بیشتری به آن وارد می‌شد. آدولف در آن سال‌ها از ورزشکارانی که برای پوشیدن پوشاک ورزشی به‌دنبال دریافت هزینه‌ی بیشتر بودند، ابراز ناراحتی می‌کرد. او در تمام سال‌های فعالیت تنها یک هدف داشت؛ آن هم اینکه ورزشکاران محصولات شرکتش را تنها به‌خاطر کیفیت بالا و افزایش شانس پیروزی خریداری کنند. به‌همین ترتیب بسیاری از ورزشکاران نیز باور خود به آدی و شرکتش را فراتر از ورزش و رقابت توسعه داده بودند.

در سال ۱۹۶۳ بسیاری از ورزشکاران از آدی درخواست کردند که کفش‌های راحتی برای پوشیدن در رختکن یا حتی زیر دوش طراحی کند. او محصول جدیدی طراحی کرد که به Adilette شهرت یافت و یک صندل لاستیکی مدرن محسوب می‌شد. صندل آدی در آن زمان شهرت زیادی به‌دست نیاورد، اما درنهایت به پرفروش‌ترین محصول شرکت تبدیل شد که هنوز هم توسط مردم عادی طی فعالیت‌های روزمره استفاده می‌شود.

آدولف در کنار برند تراتمن

آدی در سال ۱۹۶۷ اولین لباس‌های گرم‌کن مخصوص دومیدانی را طراحی کرد که منقش به سه خط مشهور آدیداس بودند. ورزشکارها با استفاده از نوآوری جدید آدی دیگر امکان پوشیدن لباس‌های مناسب را پیش و پس از مسابقه داشتند. همین پوشاک اولین قدم‌ها را برای توسعه‌ی لباس ورزشی به بدنه‌ی جامعه برداشت و به‌مرور برند آدیداس بیشتر در ذهن مردم عادی نقش بست.

دهه‌ی ۱۹۷۰ با وجود موفقیت‌های بی‌شمار، با غم و اندوه شخصی برای آدی همراه بود. او برادران و خواهران خود را از دست داد و آخرین عضو زنده‌ی خانواده‌ی داسلر شد. برادر بزرگ‌تر و رقیب همیشگی آدولف در سال ۱۹۷۴ از دنیا رفت و برادر دیگر یعنی فریتز، یک سال بعد فوت کرد.

مرگ و میراث ماندگاری به‌نام آدیداس

آدی داسلر در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان اولین فرد غیر آمریکایی «تالار افتخار صنعت محصولات ورزشی» انتخاب شد. او چند ماه بعد و در ۶ سپتامبر همان سال پس از بیماری کوتاهی از دنیا رفت. عنوان Chef پس از مرگ داسلر از آدیداس حذف شد و از آن زمان هیچ‌کس با چنین لقبی در شرکت فعالیت نمی‌کند. کتی پس از همسرش مدیریت شرکت را بر عهده گرفت و آن را به‌حدی توسعه داد که به ظرفیت تولید ۲۸۰ هزار جفت کفش در روز رسید.

مرکز مدیریت آدیداس در هرتسوگن‌آوراخ

در دهه‌ی ۱۹۸۰ رقابت جهانی در صنعت پوشاک ورزشی به اوج رسیده بود و شرکت‌ها با سرعت بالایی در صنعت پیشرفت می‌کردند. کسب‌وکار خانوادگی داسلر برای سرعت جدید و رخداد‌های شدید بازار آماده نبود. کتی چالش جدید را درک کرد و به‌خاطر نگرانی از شکست یادگار همسرش، آدیداس، درگیری‌های داخل خانواده را کنار گذاشت و از هورست خواست تا مدیریت کل آدیداس را در دست بگیرد. کتی در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴ از دنیا رفت.

هورست استراتژی رهبری جدیدی را در آدیداس در پیش گرفت و آن را بیش‌ازپیش به زندگی روزمره‌ی مردم وارد کرد. درنتیجه علاوه بر ورزشکاران، ستاره‌های سینما و افراد مشهور و محبوب هم برند سه خط را به‌عنوان پوشاک خود انتخاب می‌کردند. پس از مرگ هورست، مدیریت شرکت برای اولین‌بار به دستان فردی خارج از خانواد‌ه‌ی داسلر رسید و در سال‌های بعد بحران‌هایی برای آدیداس پیش آمد. به‌هرحال امروز آدیداس پس از گذار از آن بحران‌ها به‌عنوان بازیگر بزرگ دنیای پوشاک ورزشی، به فعالیت جدی در صنعت ادامه می‌دهد.

کینگستون ماوس جدید HyperX خود را با نام Pulsfire Dart معرفی کرد؛ محصولی قدرتمند که از قابلیت شارژ Qi برخوردار است. این ماوس گیمینگ جدید دارای یک حسگر با حداکثر دقت 16000 DPI است. این شرکت همچنین پد ChargePlay Base را برای این ماوس و سایر دستگاه‌های مجهز به Qi مانند هدست و گوشی‌های هوشمند ارائه کرده است.

ماوس بی‌سیم (Pulsefire Dart (HX-MC006B هایپرایکس، از حسگر Pixart 3389 با دقت 16000 DPI برخوردار بوده و کینگستون در این ماوس از سوئیچ‌های Omron با طول عمر بالا بهره برده است. سازندگان این محصول می‌گویند که این ماوس دارای سنسوری با قابلیت ردیابی ۴۵۰ اینچ در هر ثانیه بوده و همچنین فرکانس این حسگر ۱۰۰۰ هرتز است. این ماوس گیمینگ دارای یک طراحی ارگونومیک با بدنه‌ی چرمی در دو طرف بوده و همچنین از LEDهای RGB قابل برنامه‌ریزی برخوردار است. نرم‌افزار HyperX Ngenunity امکان نظارت بر عمر باتری این ماوس را در اختیار کاربران قرار می‌دهد. ماوس گیمینگ Pulsfire Dart با استفاده از آداپتور بی‌سیم ۲/۴ گیگاهرتزی به کامپیوتر متصل می‌شود.

ماوس بی‌سیم Pulsefire Dart از کینگستون، با یک پد شارژ ۱۰ وات (HyperX ChargePlay Base (HX-CPBS-A عرضه خواهد شد که البته این پد می‌تواند برای شارژ سایر دستگاه‌های سازگار با Qi مانند گوشی‌های هوشمند نیز استفاده شود. از طرف دیگر، این ماوس را می‌توان با استفاده از یک کابل نیز شارژ کرد. کینگستون می‌گوید که ماوس HyperX Pulsefire Dart می‌تواند با یک بار شارژ تا ۵۰ ساعت (درصورت روشن‌بودن چراغ RGB) یا ۹۰ ساعت (درصورت خاموش‌بودن چراغ RGB) کار کند.

ماوس HyperX Pulsefire Dart کینگستون اکنون با قیمت ۹۹/۹۹ دلار در دسترس است و پد ۱۰ واتی ChargePlay Base نیز با قیمت ۵۹/۹۹ دلار به فروش می‌رسد.

Apple ID همانند شناسنامه کاربران گوشی‌‌های اپل است. ساخت اپل آیدی اولین پیش‌نیاز جهت بهره بردن از استور غنی و اپلیکیشن‌های بی‌نظیر اکو سیستم آی‌او‌اس است. به همین دلیل هر شخصی که دستگاهی از محصولات اپل را تهیه می‌کند، باید در اولین فرصت آیدی مخصوص خود را بسازد. متأسفانه اپل برخلاف روند بسیار ساده سایر شرکت‌ها اعم از گوگل و مایکروسافت، از روند پیچیده‌تر و بالطبع به همراه امنیت بالاتری جهت ساخت آیدی برای کاربران گجت‌های خود استفاده کرده است. این شرکت همواره در تلاش است تا از راه‌های فرعی ساخت آیدی جلوگیری کند. در ادامه به‌طور کامل و قدم به قدم مراحل ساخت اپل آیدی را شرح خواهیم داد و برای تمامی مشکلات احتمالی بهترین راه‌حل را عنوان خواهیم کرد. 

جعبه‌گشایی آیفون ۱۱ پرو و آیفون ۱۱ پرو مکس

مراحل ساخت اکانت Apple ID

امکان ساخت اپل آیدی طی ماه‌های اخیر و پس از تغییرات ایجاد شده در ساختار اپل، سهولت بسیار بیشتری یافته است و نیازی به استفاده از نرم‌افزار آیتونز نیست و می‌توان با استفاده‌ از صفحه‌ی رسمی اپل آیدی به راحتی و حتی با استفاده از گوشی اقدام به ساخت اکانت اپل آیدی کنید. در نظر داشته باشید برای ساخت اپل آیدی در سایت اپل، نیازی به نرم‌افزار تغییر IP یا VPN نیست و در صورت وجود آن را غیرفعال کنید.

برای بزرگ‌نمایی تصاویر روی آن‌ها کلیک کنید

پیش از ورود به سایت اپل‌ آیدی پیشنهاد می‌شود ابتدا با فعال کردن نرم‌افزار تغییر IP یا VPN خود به سایت fakeaddressgenerator مراجعه کنید و روی گزینه‌ی Random Address کلیک کنید. سپس بدون بستن صفحه‌ی مربوطه، VPN خود را خاموش کرده و مراحل زیر را طی کنید. دلیل این موضوع را در پایان مقاله تشریح کرده‌ایم.

مرحله اول:

وارد صفحه‌ی appleid.apple.com شوید و روی گزینه‌ی Create Your Apple ID کلیک کنید.

مرحله دوم:

در مرحله‌ی بعدی باید اطلاعات خود را بدین ترتیب وارد کنید:

۱- نام و نام‌ خانوادگی، کشور (ایالات متحده باشد) و تاریخ تولد خود را وارد کنید.

۲- آدرس ایمیلی کی می‌خواهید از آن به‌عنوان اپل آیدی استفاده کنید و پسورد. هر آدرس ایمیلی قابلیت استفاده به‌عنوان شناسه‌ی اپل آیدی شما را دارد. فقط در نظر داشته باشید باید به ایمیل خود دسترسی داشته باشید و از وارد کردن آدرس جعلی یا نمونه‌ای که پسورد آن را فراموش کردید خودداری کنید. آدرس ایمیل شما همان شناسه‌ی اپل‌ آیدی خواهد بود. در ادامه باید رمز عبور خود را وارد کنید. رمز عبور باید از ترکیب حداقل ۸ حرف بزرگ، کوچک و عدد تشکیل شده باشد. در نظر داشته باشید در صورت نداشتن ایمیل، باید حتما پیش از ساخت اپل اقدام به ساخت اکانت ایمیل در یکی از سرویس‌های (پیشنهاد زومیت جیمیل و اوت‌‌لوک است) کنید. 

۳- سه سؤال امنیتی را به دلخواه انتخاب کرده و برای آن‌ها پاسخ مناسبی در نظر بگیرید. حتما پاسخ‌های خود را ذخیره کنید، زیرا اپل به‌صورت تصادفی در آینده آن‌ها را خواهد پرسید و در صورت جواب اشتباه، دیگر قادر به ورود به اکانت خود نخواهید بود. همچنین اگر در آینده قصد استفاده از گیفت کارت اپل و خرید اپلیکیشن داشته باشید، اپل به‌صورت تصادفی سؤال‌ها را از شما خواهد پرسید و در صورت عدم توانایی در جواب آن‌ها آیدی شما بلاک خواهد شد.

۴- در صورت فعال بودن این گزینه‌ها، ایمیل‌های تبلیغاتی اپل به ایمیل شما ارسال خواهد شد. پیشنهاد ما غیرفعال کردن هر سه گزینه است.

۵- متن نمایش درآمده را در کادر وارد کنید و در ادامه گزینه Continue را انتخاب کنید.

مرحله‌ سوم:

در این مرحله اپل کد ۶ رقمی را برای اطمینان از دسترسی کاربر به آدرس ایمیل ارسال می‌کند که با مراجعه به آدرس وارد شده، باید کد مربوطه را در صفحه‌ی جدید وارد کنید و در ادامه روی Continue کلیک کنید. 

مرحله چهارم:

در این مرحله شما اطلاعات کلی اپل آیدی خود را مشاهده می‌کنید. در این صفحه باید در بخش Payment & Shipping گزینه‌ی Edit را انتخاب کنید.

مرحله پنجم:

در این مرحله باید اطلاعات پرداخت و آدرس خود را وارد کنید.

۱- در مرحله‌ی اول دقت کنید کشور United States انتخاب شده باشد.

۲- در ادامه گزینه‌ی None را از لیست نحوه‌ی پرداخت انتخاب کنید.

۳- در قدم بعدی ابتدا نام و نام خانوادگی خود را وارد کنید.در ادامه برای وارد کردن آدرس خود، با توجه به انتخاب کردن کشور ایالات متحده در مرحله‌ی سوم، باید آدرسی در این کشور را وارد کنید. برای این کار به سایت fakeaddressgenerator مراجعه کنید تا اطلاعاتی تصادفی برای وارد کردن در اختیار شما قرار گیرد. بخش apt, suite, bldg را خالی بگذارید. همچنین می‌توانید از آدرس‌های پایین برای وارد کردن در بخش لازمه بهره ببرید.

در نظر داشته باشید برای استفاده از این سرویس باید از نرم‌افزار‌های تغییر IP استفاده کنید و پس از دریافت اطلاعات مورد نظر خود، نرم‌افزار تغییر IP یا VPN را برای ادامه‌ی روند ساخت اپل آیدی خاموش کنید. سرویس مذکور علاوه بر ارائه‌ی اطلاعاتی نادرست از نام شخص، نام خانوادگی و محل اقامت، اطلاعاتی تصادفی از شرایط جسمی، وضعیت اشتغال، حساب بانکی و اطلاعات شخصی نیز ارائه‌ می‌دهد. تنها از آدرس سکونت این سرویس استفاده کنید و به هیچ وجه اطلاعات دیگر آن محصوصا حساب بانکی را برای ثبت‌ نام اپل آیدی به کار نبرید.

در صورت مسدود شدن یا عدم دسترسی به سرویس fakeaddressgenerator، از آدرس‌های زیر می‌‌توانید استفاده کنید. آدرس اول:

• Street: 1 Infinite loop
• City: CUPERTINO
• Province: CA
• Zipcode: 95014-2083
• Tel: 031 1298567

 آدرس دوم:

• Street: 9592, Harding Avenue, Surfside
• City: Miami
• Province: FL
• Zipcode: 33154
• Tel: 305-8611077

۴- سپس گزینه‌ی copy billing address را انتخاب کنید تا تمام اطلاعات وارد شده در بخش بالا، در قسمت پایینی (Shipping Address) نیز تکرار شود. 

۵- اطلاعات بخش پایین را به‌صورت سطحی بررسی کنید.

۶- گزینه Save در بالای صفحه را انتخاب کنید.

همان‌طور که مشاهده می‌کنید اطلاعات به‌نمایش درآمده در بخش Payment & Shipping تغییر خواهد کرد.

اپل آیدی شما ساخته شده است و می‌توانید با وارد کردن آن در دستگاه اپلی خود، از قابلیت‌های آن بهره ببرید.

مرحله ششم:

ساخت اپل آیدی در مرحله‌ی پیشین به پایان رسید. اما قویا پیشنهاد می‌کنیم با توجه به تصویر زیر، یک آدرس ایمیل دیگر برای پشتیبانی از اکانت اپل آیدی خود در شرایط خاص وارد کنید. با وارد کردن این آدرس ایمیل در صورت بروز مشکل برای اکانت می‌توانید با درخواست از اپل، ایمیلی حاوی لینک تغییر رمز یا تغییر پاسخ سؤال‌های امنیتی را در آدرس ایمیل پشتیبان خود دریافت کنید.

برای این کار در همان صفحه‌ی اطلاعات کلی اپل آیدی و در بخش Security روی گزینه‌ی Add a Rescue Email کلیک کنید.

سپس در پنجره باز شده ایمیل پشتیبان خود را وارد کنید.

در ادامه ایمیلی حاوی کد تأیید به آدرس وارد شده ارسال خواهد شد که باید با مراجعه به آدرس ایمیل پشتیبان خود، کد را در پنجره‌ی جدید وارد کنید.

در نهایت بخش Rescue Email باید به نمونه‌ی وارد کرده‌ی جدید تغییر کند.

ساخت اپل آیدی با ایمیل پشتیبان به پایان رسیده است.

ارور عدم فعالیت پیوسته کاربرد

اگر در تمام مراحل ساخت اپل آیدی، پنجره‌ی مرورگر برای مدت زمان خاصی بدون تغییر باقی بماند، برای افزایش ایمنی روند ساخت اپل شما را به صفحه‌ی اول بازخواهد گرداند. در وهله‌ی اول آدرس اپل آیدی خود را در بخش مشخص شده وارد کنید، اگر در ادامه بخش مخصوص وارد کردن پسورد فعال شد، این بدین معنی است که اپل آیدی شما ساخته شده است و باید اطلاعات آن را تکمیل کنید (مرحله‌ی چهار به بعد). در صورتی که مرحله‌ی دوم را سپری کرده باشید، دیگر نیازی به از سرگیری مراحل ساخت نیست و اپل شما را به صفحه‌ی تأیید صحت آدرس ایمیل برای وارد کردن کد یا به صفحه‌ی اطلاعات کلی اپل آیدی (مرحله‌ی چهارم) انتقال می‌دهد. 

اگر پیغام خطایی مبنی بر اشتباه بودن آدرس وارد شده نمایش داده شود، این موضوع بدین معنی است که باید از مرحله‌ی اول کار خود را از سر بگیرید.

با توجه به این موضوع پیشنهاد می‌شود پیش از اقدام به ساخت اپل آیدی، آدرس سکونت تقلبی برای وارد کردن در پروفایل اپل آیدی را از سایت مذکور دریافت کنید. همچنین با ورود به ایمیل خود (ادرس وارد شده به‌عنوان اپل آیدی) آماده‌ی دریافت ایمیل کد ۶ رقمی اپل باشید.

قیمت به‌روز، مشخصات فنی و هر اطلاعاتی که برای خرید ارزان و آگاهانه‌ی انواع آیفون‌های اپل نیاز دارید را در بخش محصولات زومیت بیابید؛ مقایسه‌ی مشخصات فنی انواع گوشی‌های موبایل آیفون در کنار گالری تصاویر رسمی همگی در این بخش در دسترس شما خواهد بود.

براساس نتایج مطالعه‌ی جدید پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا در سان‌فرانسیسکو، الگوهای متمایز فعالیت الکتریکی مغز حین خواب، روی این مسئله که انسان مهارت جدیدی را که روز گذشته یاد گرفته‌، به خاطر بسپارد یا فراموش کند، نقش دارد. پژوهشگران توانستند با دستکاری این امواج در زمان خواب، روی نحوه‌ی یادگیری یک مهارت جدید در موش‌ها تأثیر بگذارند. این نتیجه نشان‌دهنده‌ی کاربردهای بالقوه‌ی روش مذکور در تقویت حافظه‌ی انسان یا کمک به فراموشی تجارب آسیب‌زننده است.

در مطالعه‌ی جدید که به‌تازگی در مجله‌ی Cell منتشر شده است، گروهی از پژوهشگران تحت هدایت کارونش گانگولی، استاد عصب‌شناسی و عضو مؤسسه‌ی علوم اعصاب ویل دانشگاه کالیفرنیا، از تکنیکی به نام اپتوژنتیک برای مهار انواع خاصی از فعالیت‌های مغز حین خواب موش‌های صحرایی استفاده کردند. پژوهشگران دریافتند، دو نوع متمایز از امواج مغزی که حین خواب دیده می‌شوند، یعنی نوسانات آهسته و امواج دلتا برانگیختگی سلول‌های عصبی درگیر در یادگیری مهارت جدید را تقویت یا تضعیف می‌کنند. گانگولی گفت:

وقتی متوجه شدیم که می‌توانیم با مهار انواع مشخصی از امواج مغزی در زمان خواب، یادگیری را بهتر یا بدتر کنیم، شگفت‌زده شدیم. امواج دلتا قسمت بزرگی از خواب هستند اما کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و کسی نقشی برای آن‌ها شناسایی نکرده است. ما معتقدیم که این دو نوع امواج آهسته در طول خواب برای تعیین اینکه اطلاعات جدید تلفیق شده و ذخیره شوند یا اینکه فراموش شوند، با هم رقابت می‌کنند. ارتباط دادن نوع خاصی از امواج مغزی به فراموشی یک مفهوم جدید است. بیشتر مطالعات روی تقویت خاطرات انجام شده است و مطالعات کمتری موضوع فراموشی را مورد بررسی قرار داده‌اند و معمولا این دو مسئله به‌طور جدا از هم مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. چیزی که داده‌های ما نشان می‌دهد، این است که رقابت مداومی بین این دو وجود دارد و تعادل بین آن‌ها تعیین‌کننده‌ی چیزی است که انسان به خاطر می‌آورد.

طی دو دهه‌ی گذشته، شواهد زیادی در حمایت از این حدس قدیمی که خواب در تشکیل خاطرات نقش دارد، به دست آمده است. مطالعات حیوانی نشان می‌دهند، همان نورون‌هایی که در تشکیل حافظه‌ی اولیه از یک وظیفه‌ یا تجربه‌ی جدید نقش دارند، در جریان خواب نیز به‌منظور تثبیت این خاطرات مجددا فعال می‌شوند.

بسیاری از دانشمندان بر این باورند که فراموشی نیز عملکرد مهمی از خواب است و شاید روشی برای پاک‌سازی مغز و حذف اطلاعات بی‌اهمیت باشد. نوسانات آهسته و امواج دلتا ویژگی‌های بارز خواب NREM هستند که حداقل در انسان، نصف خواب شبانه‌ را تشکیل می‌دهند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد، خواب NREM در تثبیت انواع مختلفی از حافظه ازجمله یادگیری مهارت‌های حرکتی نقش دارد؛ برای مثال پژوهشگران دریافته‌اند که در انسان‌ها، زمان سپری‌شده در مراحل اولیه‌ی خواب NREM با یادگیری بهتر یک قطعه‌ی ساده از پیانو مرتبط است.

گروه گانگولی به‌عنوان بخشی از تلاش درجهت توسعه‌ی ایمپلنت‌های عصبی که به افراد مبتلا به فلجی کمک کند تا با اطمینان بیشتری اندام رباتیک خود را با مغز کنترل کنند، به مطالعه‌ی نقش خواب در یادگیری پرداختند. در آزمایش‌های اولیه‌ی آن‌ها روی حیوانات آزمایشگاهی، بیشترین پیشرفت در توانایی حیوان برای کنترل این رابط‌های مغزی و کامپیوتری زمانی رخ می‌داد که آن‌ها در فاصله‌ی بین جلسات آموزش، خواب بودند. گانگولی گفت:

ما متوجه شدیم برای درک این موضوع که چگونه سیستم‌های مصنوعی را کاملا در مغز تلفیق کنیم، باید درک کنیم که یادگیری و فراموشی در خواب چگونه اتفاق می‌افتد.

در مطالعه‌ی جدید، الکترودهایی در مغز چندین موش صحرایی کاشته شد که برانگیختگی گروه کوچکی از نورون‌های انتخاب‌شده را در قشر حرکتی مغز که در ادراک و اجرای حرکات ارادی نقش دارد، ثبت می‌کرد. ایجاد الگوی خاصی از برانگیختگی عصبی به موش‌ها اجازه داد که یک لوله‌ی حاوی آب را در قفس خود کنترل کنند. اساسا، موش‌ها درحال انجام نوعی بازخورد زیستی بودند؛ هر موش یاد می‌گرفت چگونه گروهی از نورون‌ها را در الگوی منحصر‌به‌فرد جدیدی به‌منظور حرکت توپی و گرفتن آب فعال کند. گروه گانگولی همان الگوی برانگیختگی جدید را در مغز حیوانات هنگام خواب دیدند. شدت فعال‌سازی مجدد در جریان خواب، تعیین‌کننده‌ی این موضوع بود که موش‌ها تا چه حد می‌توانند توپی را در روز آینده کنترل کنند.

پژوهشگران از این موضوع فراتر رفتند. آن‌ها می‌خواستند بدانند که نحوه‌ی کنترل مغز روی فرایند فراموشی یا به‌خاطرسپردن وظیفه‌ی جدیدی که موش‌ها طی روز با آن مواجه شده‌اند، به چه صورت است. پژوهشگران برای دستکاری اثر امواج مغزی در جریان خواب NREM، نورون‌های موش‌ها را ازلحاظ ژنتیکی تغییر دادند تا ژن حساس به نوری در آن‌ها بیان شود (تکنیک کنترل اپتوژنتیک). این امر به پژوهشگران امکان داد تا بتوانند از لیزر و فیبر نوری برای کاهش فوری فعالیت مغزی مرتبط با انتقال امواج مغزی خاص استفاده کنند. دانشمندان با زمان‌بندی دقیق و میلی‌ثانیه‌ای لیزر، در آزمایش‌های جداگانه، امواج نوسان‌کننده آهسته و امواج دلتا را در بخش کوچکی از مغز که در اطراف مدار حافظه‌ی جدید قرار داشت، تضعیف کردند. اختلال در امواج دلتا موجب تقویت فعال‌سازی مجدد فعالیت عصبی مرتبط با وظیفه در جریان خواب شد و با عملکرد بهتر هنگام بیداری همراه بود. درمقابل، اختلال در نوسانات آهسته منجر به عملکرد ضعیف‌تر هنگام بیداری شد. گانگولی گفت:

به‌نظر می‌رسد که نوسانات آهسته از الگوهای جدید برانیختگی نورون‌ها پس از یادگیری محافظت می‌کنند، درحالی‌که امواج دلتا آن‌ها را پاک کرده و موجب فراموشی می‌شوند.

نتایج تجزیه‌و‌تحلیل‌های بیشتر نشان داد که به‌منظور حمایت از یادگیری، نوسانات آهسته باید با دوک‌های خواب هم‌زمان باشند. دوک‌ خواب یک انفجار دارای فرکانس بالا و کوتاه‌مدت از فعالیت است که از تالاموس منشا می‌گیرد و سپس به قسمت‌های دیگر مغز پراکنده می‌شود. آن‌ها با تثبت خاطره مرتبط هستند و نبود دوک‌های طبیعی خواب با اختلالات مغزی نظیر اسکیزوفرنی و تأخیر در توسعه و نیز با پیری همراه است. گانگولی گفت:

پژوهش ما نشان می‌دهد که یک محرک قوی برای فراموشی حین خواب وجود دارد. جفت شدن دوک‌های خواب و نوسانات آهسته می‌تواند بر فراموشی ناشی از امواج دلتا غلبه کرده و یادگیری را حفظ کنند اما تعادل بین این دو بسیار ظریف است. حتی آشفتگی‌های کوچک در این رویدادها منجر به فراموشی می‌شود. هنوز مشخص نیست که نقطه‌ی تعادل بین فراموشی ناشی از امواج دلتا و یادگیری ناشی از نوسانات آهسته کجا است، اما واضح است که درک بهتر این فرایند می‌تواند تأثیر زیادی روی مطالعه‌ی یادگیری و حافظه‌ی انسان داشته باشد. خواب واقعا موجب تغییرات قابل‌توجهی در مغز می‌شود. درک این تغییرات برای تلفیق رابط‌های مصنوعی و مغز حیاتی است و شاید روزی به ما اجازه دهد تا مدارهای عصبی را برای کمک به بازیابی حرکات مثلا پس از سکته تغییر دهیم.

شورای عالی بیمه فرمول محاسبه خسارت تصادفات با خودروهای نامتعارف را که توسط دیوان عدالت اداری ابطال شده بود، اصلاح کرد. هیات عمومی دیوان عدالت اداری خردادماه فرمول بیمه مرکزی در خصوص نحوه محاسبه پرداخت خسارت به خودروهای غیرمتعارف را غیرقانونی اعلام و آن را ابطال کرد.

براساس تبصره ۳ ماده ۸ قانون بیمه اجباری خسارات وارد بر شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب ۱۳۹۵ خسارت مالی دارندگان وسایل نقلیه در حوادث رانندگی صرفاً تا میزان خسارت متناظر وارده به گران‌ترین خودروی متعارف قابل جبران خواهد بود.

براین اساس، خودروها به‌طور کلی به دو دسته «متعارف» و «غیرمتعارف» تقسیم‌بندی شده‌اند که برای مثال امسال قیمت خودروهای متعارف کمتر از ۱۸۰ میلیون تومان (نصف دیه مرد مسلمان در سال ۹۸) و خودروهای غیرمتعارف نیز بالاتر از این رقم است که خسارت خودروهای متعارف به‌طور کامل قابل جبران است و خسارت خودروهای نامتعارف براساس قاعده تناظر تا سقف نصف دیه مرد مسلمان توسط مقصر و شرکت بیمه مربوطه جبران می‌شود.

شورای عالی بیمه در جلسه ۱۳ شهریورماه ۱۳۹۸ و در اجرای ماده ۱۷ قانون تأسیس بیمه مرکزی و بیمه‌گری ایران «دستورالعمل نحوه تعیین خسارت موضوع تبصره‌های ۳ و ۴ ماده ۸ قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه» را اصلاح کرد. براین اساس:

۱- کلمه «معادل» مندرج در بند (۲) ماده (۱)، به عبارت «کمتر از» تغییر می‌کند.

۲- قبل از عبارت «بیشتر از ۵۰ درصد سقف تعهدات بدنی» مندرج در بند (۳) ماده (۱) عبارت «معادل یا» اضافه می‌شود.

۳- ماده (۲) نیز به شرح ذیل اصلاح و دو تبصره به آن الحاق می‌شود:

ماده ۲ – بیمه‌گر وسیله نقلیه مسبب حادثه، خسارت مالی وارده به خودروی ناتعارف را صرفا تا میزان خسارت متناظر وارده به گران‌ترین خودروی متعارف از طریق بیمه‌نامه شخص ثالث پرداخت خواهد کرد.

در تبصره اول این ماده نیز آمده است: کارشناسان ارزیاب خسارت شرکت‌های بیمه و ارزیابان خسارت موضوع ماده (۳۹) قانون مکلفند در مواردی که قطعات انواع گران‌ترین خودروهای متعارف اختلاف قیمت دارند، گران‌ترین آن را ملاک قرار دهند.

در تبصره دوم این ماده نیز تأکید شده است: در مواردی که خودروی نامتعارف دارای قطعاتی است که نمونه آن در خودروی متعارف موجود نیست، ملاک ارزیابی، قیمت قطعه مشابه آن در گران‌ترین خودروی متعارف خواهد بود.

۴- عبارت «ارزیابان خسارت» مندرج در ماده ۳ به عبارت «کارشناسان ارزیاب خسارت شرکت‌های بیمه و ارزیابان خسارت موضوع ماده ۳۹ قانون» تغییر می‌یابد.

طبق اعلام بیمه مرکزی، این مصوبه برای اجرا توسط غلامرضا سلیمانی - رئیس کل بیمه مرکزی - به شرکت‌های بیمه ابلاغ شده است.

سوالاتی مانند اینکه چرا جهان ما بیشتر از ماده تشکیل شده است و اثر پاد‌ماده کمتر در آن دیده می‌شود یا اینکه چرا اصلا ما وجود داریم، معما‌ها‌ی پیچیده‌ی فیزیک مدرن هستند. 

می‌توان گفت زمانی‌که جهان بسیار جوان بود، تقریبا همه‌ی پاد‌ماده‌ی خود را از دست داد و تنها ماده‌ی معمولی به جا ماند. مدت‌ها است که نظریه‌پردازان توضیحی گیج‌کننده برای این معما ارائه داده‌اند و سعی دارند این توضیح را مورد آزمایش قرار دهند.

در حال حاضر، یک گروه سه نفره از دانشمندان، یک گروه سه‌تایی از ذرات به‌نام بوزون‌ها‌ی هیگز را معرفی کردند که این ذرات می‌توانند مسئول غیب شدن مرموز پاد‌ماده از پهنه‌ی جهان باشند. گروه دانشمندان بر این عقیده هستند که می‌توانند ذرات متهم به ازبین‌بردن پاد‌ماده را پیدا کنند.

گم‌شدن پاد ماده

تقریبا در همه‌ی بر‌هم‌کنش‌ها‌ی میان ذرات بنیادی، ماده و پاد‌ماده (ماده‌ای که شبیه ماده‌ی معمولی بوده و تنها بار آن متفاوت است) به یک میزان تولید می‌شوند. به‌نظر می‌رسد که این یک تقارن بنیادی حاکم بر جهان باشد. با این حال، هنوز هم وقتی از بیرون به جهان نگاه می‌کنیم، باز به‌سختی اثری از پاد‌ماده می‌بینیم. تا جایی که فیزیکدان‌ها می‌دانند، به‌ازای هر ذره‌ی پاد‌ماده‌ای که هم‌اکنون در جهان دیده می‌شود، میلیارد‌ها ذره‌ی ماده‌ی معمولی در سراسر کیهان وجود دارد.

این معما نام‌ها‌ی زیادی پیدا کرده است؛ از جمله: مسئله‌ی عدم تقارن (asymmetry problem) و عدم تقارن باریونی (baryon asymmetry). از نام که بگذریم، به هر حال این مسئله‌ای است که فیزیکدان‌ها را گیج کرده است. تا‌کنون هیچ‌کس نتوانسته یک توضیح منسجم و کامل برای مسئله‌ی چیرگی میزان ماده بر پاد‌ماده در جهان ارائه کند. از آنجایی که کار فیزیکدان‌ها توضیح چگونگی کارکرد جهان است، این مسئله کم‌کم آزاردهنده شده است.

با این حال، طبیعت کلید‌ها‌یی برای حل این معما برای ما باقی گذاشته؛ برای مثال، هیچ اثری از میزان زیادی پاد‌ماده در امواج پس‌زمینه‌ی کیهانی (حرارت باقی‌مانده از انفجار بزرگ در آغاز جهان) وجود ندارد. این نشان می‌دهد که احتمالا از بین رفتن پاد‌ماده‌‌ها به جهان اولیه مربوط می‌شود و جهان اولیه پر از اغتشاش بوده است. فیزیک جهان اولیه بسیار پیچیده بوده است و به میزان بسیار کمی از آن را می‌دانیم. پس اگر قرار بر جداشدن ماده و پاد‌ماده بوده، لحظات آغازین جهان، بهترین وقت برای این کار بوده است. 

هیگز را سرزنش کنید

بهترین زمان برای غیب‌شدن پاد‌ماده، هنگام آغاز پرهیاهوی جهان است؛ زمانی‌که نیرو‌ها‌ی طبیعت شروع به جداشدن کردند و کیهان کم‌کم رو به سردی رفت. 

در انرژی‌ها‌ی بالا (مانند شرایط ایجادشده در برخورددهنده‌ها‌ی ذرات)، قدرت نیرو‌ها‌ی الکترومغناطیس و نیرو‌ی هسته‌ای ضعیف با یکدیگر جمع می‌شوند و نیروی جدیدی به‌نام نیروی الکترو‌ضعیف ایجاد می‌کنند. زمانی‌که همه‌جا و همه‌چیز سرد شود و به حالت عادی همیشگی برسد، نیرو‌ی الکترو‌ضعیف دوباره به دو نیرو‌ی جداگانه‌ی الکترومغناطیسی و هسته‌ای ضعیف شکسته می‌شود.

تصور بر این است که در انرژی‌ها‌ی حتی بالا‌تر، برای مثال در شرایط اولیه‌ی جهان هستی، درست بعد از انفجار بزرگ، نیرو‌ی هسته‌ای قوی و نیروی الکترو‌ضعیف با یکدیگر ادغام شده بودند؛ و باز هم در انرژی‌ها‌ی بالا‌تر، گرانش به این جمع اضافه می‌شود و یک نیرو‌ی واحد را شکل می‌دهد. اما هنوز نمی‌دانیم که گرانش چگونه به این جمع وارد می‌شود.

وجود بوزون هیگز در دهه‌ی ۱۹۶۰ پیشنهاد شد و در سال ۲۰۱۲ در شتاب‌دهنده‌ی بزرگ هادرونی کشف شد. این ذره نیرو‌ی الکترومغناطیس را از نیرو‌ی هسته‌ای ضعیف جدا می‌کند. فیزیکدان‌ها مطمئن هستند که جداشدن ماده و پاد‌ماده قبل از جداشدن نیرو‌ها و پیداکردن ماهیت مستقل از یکدیگر اتفاق افتاده است. دلیل اطمینان فیزیکدان‌ها از این موضوع این است که ما درک واضحی از فیزیک جهان پس از جداشدن ماده و پاد‌ماده داریم و اضافه‌شدن میزان زیادی پاد‌ماده در لحظات بعدی، مشاهدات مربوط به تابش پس‌زمینه‌ی کیهانی را نقض می‌کند.

به‌ این صورت، ممکن است بوزون هیگز در این داستان نقشی داشته باشد.

اما هیگز به‌خودی خود نمی‌تواند باعث این عدم توازن شده باشد. هیچ مکانیزم شناخته‌شده‌ای بر این مبنا وجود ندارد که نشان دهد هیگز به‌تنهایی باعث عدم تعادل میان مقدار ماده و پاد‌ماده‌ی جهان شده است. 

خوشبختانه داستان هیگز به اینجا ختم نمی‌شود. فیزیکدان‌ها در آزمایش‌ها‌ی برخورد ذرات، ذره‌ی هیگزی با جرم حدود ۱۲۵ میلیارد الکترون ولت (Gev) پیدا کرده‌اند. برای درک بهتر از بزرگی این عدد، باید بدانید که جرم پروتون حدود ۱ میلیارد الکترون ولت (Gev) است. به‌نظر می‌رسد که هیگز نباید تنها باشد.

به‌طور کلی ممکن است بوزون‌ها‌ی هیگز سنگین‌تری در اطراف ما وجود داشته باشد که تا‌کنون نتوانسته‌ایم در آزمایش‌ها آن‌ها را شناسایی و آشکار‌سازی کنیم. در حال حاضر، این هیگز‌ها‌ی سنگین در فیزیکی که در برخورد‌دهنده‌ها به آن دسترسی داریم، شرکت نمی‌کنند. ما انرژی لازم را برای فعال‌کردن آن‌ها نداریم؛ اما در لحظات اولیه‌ی شکل‌گیری جهان، زمانی‌که انرژی بسیار زیاد بوده، ممکن است این هیگز‌ها‌ی سنگین فعال شده باشند و باعث عدم تعادل در بعضی از بر‌هم‌کنش‌ها‌ی میان ذرات بنیادی شده باشند. همین اتفاق منجر به عدم تقارن فعلی میان ماده و پاد‌ماده شده است.

حل معما

در مقاله‌ای که اخیرا توسط سه فیزیکدان در مجله‌ی arXiv منتشر شده، یک راه‌حل احتمالی جالب ارائه شده: ممکن است سه ذره‌ی هیگز (ملقب به Trokia) در جهان اولیه نقش سیب‌زمینی داغ را بازی کرده باشند و سیلی از ماده‌ی معمولی به راه انداخته باشند. زمانی‌که ماده با پاد‌ماده برخورد کند، انفجار رخ می‌دهد و هر دو از بین می‌روند.

بنابر‌این، طوفان ماده‌ی معمولی می‌تواند پاد‌ماده را نابود کرده باشد و از آن‌ها سیلی از تابش باقی گذاشته باشد. در این سناریو، به اندازه‌ی کافی ماده‌ی معمولی باقی می‌ماند تا جهان امروز ما را شکل دهد؛ همان ماده‌ای که ما امروزه می‌بینیم و به آن عادت کرده‌ایم.

فیزیکدان‌ها برای کارکرد این تئوری سه ذره‌ی هیگز پیشنهاد کردند که یکی از آن‌ها شناخته‌شده و دو ذره‌ی دیگر، ناشناخته هستند. هر کدام از این دو ذره‌ی ناشناخته، جرمی در حدود ۱۰۰۰ Gev دارد. این جرم کاملا به‌صورت دلخواه تعیین شده است؛ اما به این منظور در نظر گرفته شده که در نسل بعدی برخورد‌دهنده‌ها‌ی ذرات، قابل کشف باشد. پیش‌بینی وجود ذره‌ای که هیچ‌گاه نتوانیم آن را آشکار‌سازی کنیم، فایده‌ای ندارد.

سپس فیزیکدان‌ها با چالش رو‌به‌رو می‌شوند. هر مکانیزمی که باعث عدم تقارن شود، باید نسبت میزان پاد‌ماده به ماده را یک به یک میلیارد کند و زمان برای این کار در جهان اولیه بسیار کوتاه بوده است. زمانی‌که نیرو‌ها جدا شدند، این فرایند نیز به اتمام رسیده و فیزیکی که امروزه می‌شناسیم، شکل گرفته است. مورد دیگر اینکه، مکانیزم مورد نظر که دو ذره‌ی هیگز جدید را شامل می‌شود، باید قابل آزمایش باشد.

جواب کوتاهی که می‌توان به این چالش‌ها داد، بدین صورت است که این ذرات هیگز زمان لازم برای انجام فرایند مذکور را داشته‌اند. مسلما این فرایند، بسیار پیچیده است اما تئوری غالب و کلی از این قرار بوده که دو ذره‌ی هیگز جدید، با سرعت‌ها‌ی کمی متفاوت از یکدیگر، به سیلی از ذرات دیگر واپاشی می‌کنند. نرخ تبدیل پاد‌ماده به ماده برای هر‌ کدام از این دو ذره متفاوت است. این اختلاف در نرخ تبدیل پاد ذره به ذره به‌مرور زمان شکل می‌گیرد و زمانی‌که نیرو‌ی الکترو‌ضعیف از سایر نیرو‌ها جدا می‌شود، تفاوت چشم‌گیری بین میزان ماده و پاد‌ماده‌ی جهان شکل گرفته و فرایند غلبه‌ی ماده بر پاد‌ماده به پایان می‌رسد.

این داستان، مسئله‌ی عدم تقارن باریونی را حل می‌کند اما سریعا منجر به سوالاتی می‌شود. از جمله اینکه طبیعت با این همه بوزون هیگز چه می‌کند. باید مسائل را یکی یکی حل کرد.

چگونه می‌توان تغذیه‌ی تقریبا یک میلیون نفر در مریخ را تأمین کرد؟ طبق پژوهش‌های جدید پاسخ به این سؤال در گوشت‌های آزمایشگاهی، محصولات کشاورزی تونلی و پرورش جیرجیرک نهفته است. ذهنیت فعلی ناسا در رابطه با طرح مأموریت‌های سرنشین‌دار به مریخ، مأموریت‌های رفت و برگشت با توقف کوتاه است. بااین حال بسیاری از شرکت‌های فضایی، تجاری با هدف مستعمره‌سازی فضای خارجی ظهور کرده‌اند که معروف‌ترین آن‌ها SpaceX با هدف توسعه‌ی تمدن روی مریخ است.

کاربردی‌ترین استراتژی برای اقامت طولانی‌مدت در مریخ، استفاده از منابع موجود در سیاره‌ی سرخ به‌جای تکیه بر تأمین فضاپیماهای تأمینی زمین است. پنج منبع مصرفی اصلی که پژوهشگرها برای ساخت پایگاه‌های مریخی ضروری می‌دانند، عبارت‌اند از: انرژی، آب، اکسیژن، مصالح ساخت‌و‌ساز و غذا که چهار ماده‌ی اول در مریخ به فراوانی یافت می‌شوند؛ برای مثال، می‌توان از انرژی خورشیدی همراه‌با انرژی حاصل از رآکتورهای گداخت هسته‌ای برای تأمین انرژی مریخی‌های آینده استفاده کرد. مواد معدنی آبی و یخ از منابع آب موجود در مریخ هستند. کربن دی‌اکسید مریخ را هم می‌توان به اکسیژن تبدیل کرد. از خاک مریخ هم می‌توان برای ساخت آجر و مصالح ساختمانی استفاده کرد.

از طرفی هیچ نوع ماده‌ی غذایی روی مریخ وجود ندارد و تولید غذا از مواد خام روی مریخ کار آسانی نیست. به‌گفته‌ی مؤلف ارشد کوین کانن، از دانشگاه فلوریدای مرکزی در اورلاندو: «بومی‌سازی غذا در مریخ دشوارترین مرحله است و برای یک پایگاه مستقل نمی‌توان کل مواد غذایی را وارد کرد.»

هدف SpaceX ساخت شهری با جمعیت یک میلیون نفر در مریخ است؛ اما تغذیه‌ی این افراد چگونه باید فراهم شود؟

با توجه به این چالش، دانشمندان به‌دنبال پیش‌نیازهای لازم برای رسیدن به هدف بنیادی تولید غذا در مریخ برای تغذیه‌ی یک میلیون نفر هستند. به‌گفته‌ی کانن:

ما با افراد زیادی کار کرده‌ایم که می‌خواهند در خاک‌های شبیه‌سازی‌شده‌ی مریخ کشاورزی کنند و همین باعث شد پژوهش‌های تولید غذا برای مأموریت‌های آینده‌ی انسان به ماه و مریخ را آغاز کنیم. در نهایت به این نتیجه رسیدیم که اغلب تمرکزهای گذشته روی سبزیجات کم‌کالری بوده است و نوآوری‌ جدیدی در زمینه‌ی منابع پروتئینی جایگزین وجود ندارد؛ بنابراین این سؤال را مطرح کردیم: به‌جای مأموریت کوتاه به سبک ناسا چگونه می‌توان براساس ایده‌های SpaceX، غذای شهری با جمعیت یک میلیون نفر را تأمین کرد؟

به عقیده‌ی پژوهشگرها پرورش دام برای گوشت و لبنیات به دلیل چالش‌های انتقال فضایی در کوتاه‌مدت روی مریخ امکان‌پذیر نیست. از طرفی اغلب افراد نمی‌خواهند کاملا گیاه‌خوار شوند؛ اما راه‌حل چیست؟ مزارع حشره و گوشت آزمایشگاهی.

مزارع حشره می‌توانند کالری زیادی را به ازای هر واحد زمین فراهم کنند و در عین حال از مقادیر کمی آب و غذا استفاده می‌کنند. جیرجیرک‌ها یکی از امیدبخش‌ترین حشرات خوراکی هستند و می‌توان از آرد جیرجیرک در بسیاری از دستورالعمل‌های غذایی استفاده کرد. به‌گفته‌ی کانن: «اگر مردم بتوانند با مشکلات این ایده کنار بیایند، حشرات می‌توانند راه فرار باشند.»

کشاورزی سلولی برای افرادی که به حشرات علاقه‌ای ندارند، می‌تواند رژیم آشناتری را ارائه کند. در این روش غذا از سلول‌های پرورش‌یافته در ظرف‌های آزمایشگاهی تأمین می‌شود. در این روش تولید هر غذایی مثل جلبک تا گوشت و ماهی و شیر غیرحیوانی و تخم‌مرغ‌های غیرمرغی امکان‌پذیر است. سرمایه‌گذاری زیاد در این فناوری باعث شده است، هزینه‌های برگر گوشت آزمایشگاهی در عرض دو سال از ۳۲۵ هزار دلار به ۱۱ دلار برسد.

پایگاه‌های مریخی برای پرورش محصولات کشاورزی مجهز به گلخانه‌ خواهند بود اما به عقیده‌ی برخی پژوهشگرها ممکن است این ایده در عمل کاربردی نباشد. به دلیل فاصله‌ی زیاد مریخ از خورشید حتی در استوای این سیاره (جایی که نور خورشید شدیدتر است) میزان نور دریافتی برابر نور دریافتی خورشید در منطقه‌ی آلاسکای کره‌ی زمین است. علاوه بر این گازهای گلخانه‌ای معمولا ۵۰ تا ۷۰ درصد از نور خورشید را در زمین جذب می‌کنند اما در مریخ ممکن است میزان بیشتری را جذب کنند و با توجه به اینکه هوا در سیاره‌ی سرخ بسیار سردتر و رقیق‌تر از هوای زمین است، به مصالح قوی‌تری برای ساخت فضای داخلی با فشار و دمای مناسب نیاز پیدا می‌شود.

از طرفی تونل‌هایی با نور LED پرقدرت برای پرورش گیاه در سطح مریخ در نظر گرفته‌ شده‌اند؛ نور LED مکملی برای نور خورشید است که از طریق کابل‌های فیبر نوری جمع‌آوری شده است. در کشاورزی بدون خاک از سیستم‌های آب‌کشت و هواکشت اما برای عملی ساختن این استراتژی‌ها نیاز به سینی‌ها، پمپ‌ها و مخازن آب بیشتری است که همه باید از زمین به مریخ منتقل شوند. علاوه بر این باید مقاومت کشاورزی خاکی در برابر بیماری‌های گیاهی را افزایش داد اما تبدیل خاک غیرزیستی مریخ به خاک قابل کشت نیاز به پژوهش‌های جدی‌تری دارد.

براساس پژوهش‌های گذشته برای تغذیه‌ی مهاجران مریخی می‌توان روی محصولاتی مثل گندم، ذرت، دانه‌ی سویا، بادام زمینی و سیب‌زمینی شیرینی حساب کرد. با دست‌کاری ژنتیکی به شیوه‌های مختلف مانند مصرف کربن‌دی‌اکسید بیشتر و بهبود باروری می‌توان گیاهان سودمند بیشتری را تولید کرد. به‌گفته‌ی کانن:

تقریبا کل پژوهش‌ها تا این تاریخ متمرکز بر پرورش گیاه برای تأمین غذای فضانوردان بوده‌اند اما برای تغذیه‌ی تعداد زیادی از افراد نیاز به فضای زیادی است و رسیدن به این هدف روی سیاره‌ای دیگر به‌معنی ساخت فضاهای داخلی بزرگ با فشار، گرما و نور مناسب است. برای رسیدن به هدف تأمین غذای جمعیتی زیاد روی سیاره‌ای دیگر باید ایده‌ی گیاهان آب‌دار را کنار گذاشت و به مقادیر زیاد انرژی، آب و مواد خام برای تولید کالری کافی فکر کرد.

 پژوهشگرها برای تغذیه‌ی یک میلیون نفر به مدل‌سازی جمعیت مهاجر مریخی با نرخ تولد ۱۰ در ۱۰۰۰ (براساس نرخ رایج کشورهای درحال‌توسعه) پرداختند. طبق محاسبات آن‌ها ۶۹۰۰ فضاپیما برای انتقال تقریبا ۱ میلیون مهاجر به مریخ در یک قرن لازم است که در طی آن مدت ۳۴۰ هزار نفر هم در مریخ متولد خواهند شد.

دانشمندان به محاسبه‌ی کالری‌های موردنیاز هر شخص پرداختند و با توجه به رژیم گندم، ذرت، سیب‌زمینی شیرین، جیرجیرک و مرغ آزمایشگاهی، مساحت موردنیاز برای کشت را محاسبه کردند. طبق نتایج آن‌ها، یک کلونی ۱ میلیون نفری در مریخ در طول ۱۰۰ سال می‌توانند با تکیه بر حدود ۱۴۵۰۰ کیلومتر تونل با عرض ۳/۶ متر که به‌صورت افقی انباشته شده‌اند، در زمینه‌ی تولید غذا به خودکفایی برسند.

بااین‌حال مهاجران نیاز به مقادیر انبوهی غذای موقتی دارند که حدود ۵۴ هزار محموله خواهد شد. دانشمندان در اینجا به انواع استراتژی‌های قابل استفاده برای کاهش میزان غذای وارداتی از جمله افزایش نرخ ساخت‌وساز کشاورزی در مریخ اشاره می‌کنند.

پژوهش‌های آینده در رابطه با بهترین روش‌های بهبود تولید غذا به محاسبه‌ی بهینه‌ترین گونه‌‌های حشرات خوراکی، بهبود طعم و بافت گوشت پرورشی، بهبود بازدهی نورپردازی LED برای پرورش محصولات و توسعه‌ی روش‌های خودکار برای ساخت مزارع حفاظت‌شده با فشار مناسب اختصاص دارند. به‌گفته‌ی کانن:

بسیاری از تخیلی بودن این فرضیه انتقاد کرده‌اند. به عقیده‌ی آن‌ها، هنوز انسان چندین دهه با مأموریت به مریخ فاصله دارد بنابراین چرا باید روی چنین موضوعی کار کند؟ افرادی که چنین عقیده‌ای دارند، باید نگاهی به عملکرد شرکت SpaceX بیندازند. این شرکت در حال حاضر مشغول ساخت و تست اولین نمونه فضاپیماها برای فرستادن اولین سرنشین‌ها به مریخ است؛ بنابراین زمان آن رسیده که در مورد امکان‌پذیری این پروژه بحث کنیم.

به عقیده‌ی پژوهشگرها، پژوهش درباره‌ی تغذیه‌ی مریخی‌ها می‌تواند حتی پاسخی به تغذیه‌ی انسان‌ها روی زمین باشد. به‌گفته‌ی کانن: «محدودیت‌های مریخ مثل اتمسفر رقیق و هوای سرد شما را وادار به تولید غذای پایدار و اخلاقی‌تر نسبت به تولید غذای زمین می‌کند؛ بنابراین توجه به رژیم مریخی می‌تواند کمکی به سیاره‌ی زمین باشد.»

دانشمندان وب‌سایتی به نام http://eatlikeamartian.org طراحی کرده‌اند که اطلاعات کافی درباره‌ی روش رسیدن به این هدف را دربردارد. کانن و مؤلف ارشد مطالعه، دنیل بریت در دانشگاه فلوریدای مرکز یافته‌های خود را در تاریخ ۴۰ اوت در مجله‌ی New Space منتشر کردند.