آخرین روزهای تعطیلات تابستانی فصل ۲۰۱۹ فرمول یک برای طرفداران، رانندگان، تیم‌ها و مسئولان مسابقات بسیار متفاوت است. همه‌ی ما منتظر نیم‌فصل بعدی و ادامه‌ی رقابت جذاب ردبول و پیشرانه‌ی احیاشده‌ی هوندا با فراریو مرسدس بنز، و همچنین مک‌لارن با رنو و ویلیامز هستیم تا با عملکرد سؤال‌برانگیز رانندگان هاس و ریسینگ‌پوینت درکنار تماشای پیشرفت آلفارومئو و تورو روسو، شاهد رقابت‌هایی هیجان‌انگیز باشیم.

تمام تیم‌های شرکت‌کننده در فرمول یک به‎همراه تأمین‌کنندگان شاسی و پیشرانه به‌دنبال بهبود خودروها برای ادامه‌ی مسابقات هستند؛ اما گروه فرمول یک و مقام‌های فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی (FIA) علاوه‌بر تضمین برگزاری بدون مشکل هر گرندپری در کشورهای مختلف، به‌دنبال شکل‌‌دادن قوانین نهایی فصل ۲۰۲۱ و تغییرات اساسی طراحی و مهندسی خودروها هستند.

فرمول یک و FIA هم‌اکنون در حال آزمایش طرح‌های مختلف خودروهای ۲۰۲۱ فرمول یک هستند. پس از طراحی روی کاغذ، مرحله‌ی جدید ساخت مدل اولیه با مقیاس کوچک‌تر و بررسی کامل است. ماه گذشته و پیش از برگزاری گرندپری آلمان ۲۰۱۹، اولین آزمایش تونل باد از طرح آزمایشی خودرو فرمول یک ۲۰۲۱ در مرکز تخصصی سائوبر انجام شد. پیش‌از‌این در ژانویه‌ی ۲۰۱۹، آزمایش تونل باد با مدل مقیاس ۶۰ درصد از خودرو فصل ۲۰۱۸ فرمول یک و سپس مدل ۲۰۲۱ با رینگ‌های ۱۳ اینچی انجام شده بود.

هفته‌ی گذشته، ویدئویی رسمی از آزمایش تونل باد خودرو ۲۰۲۱ فرمول یک با مقیاس ۵۰ درصد منتشر شد که ابتدای مقاله قرار داده شده است. درواقع، اولین‌بار است که مدلی اولیه از خودروهای آینده فرمول یک را می‌بینیم. البته، طرح نهایی متفاوت خواهد بود و براساس گزارش رسمی FIA، تنها طراحی آیرودینامیک و دریچه‌ی هوای جانبی بین چرخ جلو و عقب یا سایدپاد (Sidepod) و باله‌ی عقب، مشابه مدل فعلی باقی می‌ماند. متخصصان FIA و فرمول یک به‌طور مشخص اعلام کرده‌اند طراحی باله‌ی جلو کاملا تغییر خواهد کرد.

مدل آزمایشی با مقیاس ۵۰ درصد خودرو ۲۰۲۱ فرمول یک که در این ویدئو می‌بینیم، به رینگ‌های ۱۸ اینچی مجهز شده است. در پشت خودرو، بازوی محرک باله‌شکلی قرار گرفته است تا با تغییر مکان به بالا و پایین، میزان جریان هوا اندازه‌گیری شود. هدف اصلی از آزمایش تونل باد، بررسی طراحی آیرودینامیک خودرو است. در پشت خودروهای فرمول یک مانند حرکت قایق در آب، خط حرکت ایجاد می‌شود. اگر دو خودرو فرمول یک در یک خط حرکت کنند، این حالت داون‌فورس یا نیروی رو به پایین (Downforce) خودرو عقب را کاهش می‌دهد.

در خودروهای فعلی فرمول یک، کاهش داون‌فورس دراثر حرکت خودرو جلو تا ۵۰ درصد ثبت شده؛ اما در اولین آزمایش تونل باد مدل اولیه‌ی ۲۰۲۱، این رقم به ۵ تا ۱۰ درصد کاهش پیدا کرده است. کم‌شدن یا از‌بین‌رفتن این پدیده باعث می‌شود سبقت‌گیری‌های سریع‌تر و بیشتری در مسابقات ببینیم. مدیر واحد فنی فرمول یک درباره‌ی آزمایش تونل باد می‌گوید:

آزمایش تونل بادی که انجام می‌دهیم، با روند تیم‌های شرکت‌کننده متفاوت است. تیم‌ها روی عملکرد و نیروهای ورودی به خودرو در شرایط مختلف تمرکز می‌کنند. ما به‌دنبال شناسایی این نیروها و درک‌کردن نحوه‌ای هستیم که باعث تغییردادن عملکردِ کلی خودرو می‌شوند. حتی بیشتر به بررسی جریان هوایی علاقه‌مندیم که پشت خودرو ایجاد می‌شود.

مهندسان گروه فرمول یک و FIA از فناوری CFD در مدل اولیه‌ی خودرو ۲۰۲۱ فرمول یک استفاده می‌کنند. از تغییرات مهم طرح جدید، رینگ‌های ۱۸ اینچی با دیواره‌ی کوتاه‌تر لاستیک‌ها محسوب می‌شود و سایدپاد هم به مرکز بدنه نزدیک‌تر، اما کشیده‌تر شده است. کف خودرو با تمرکز بر آیرودینایک بهتر شکل می‌گیرد و باله‌ی عقب هم به‌گونه‌ای طراحی شده است تا جریان هوایی بیشتر از سطح فعلی خودروها پخش شود.

آزمایش در تونل باد پیشرفته‌ی سائوبر نشان داد می‌توان به‌ داده‌های حاصل از فناوری CFD اطمینان داشت. استفاده از مدل آزمایشی با مقیاس ۱۰۰ درصد، سال‌ها پیش در فرمول یک ممنوع شد. دلیل اصلی وضع این قانون، هزینه‌های هنگفت تولید خودروی فرمول با ابعاد واقعی برای آزمایش بود. هم‌اکنون، بیشتر تیم‌ها از مدل‌های آزمایشی با مقیاس ۶۰ درصد برای توسعه‌ی نهایی استفاده می‌کنند؛ اما FIA مقیاس ۵۰ درصد را برای مدل ۲۰۲۱ انتخاب کرده است.

چرا در آزمایش تونل باد و بررسی جریان هوا در پشت خودرو، از دو مدل استفاده نشده است؟ پاسخ تیم فنی فرمول یک بدین‌شرح است:

نیازی به دو مدل نیست. در سال ۲۰۰۸، برای بررسی عملکرد سبقت‌گیری خودروهای فصل ۲۰۰۹ از دو مدل استفاده کردیم؛ اما برای این کار، مجبور شدیم مقیاس مدل‌ها را به ۲۵ درصد کاهش دهیم که واقعا کوچک است. به همین دلیل، حتی در تأسیسات پیشرفته‌ی سائوبر هم، تنها می‌توان یک آزمایش انجام داد که البته فاصله‌ی دو خودرو به‌هم خیلی نزدیک می‌شود. برای شبیه‌سازی واقعی از CFD استفاده می‌کنیم و آزمایش تونل باد، تنها برای اطمینان از هم‌بستگی (داده‌ها) است.

برای تضمین بهترین شرایط آزمایش، گروه فرمول یک از سرویس‌های وب آمازون (AWS) استفاده می‌کند. در فناوری CFD و به‌کارگیری ابررایانه، شرایط مختلف فرمول یک را به سلول‌های کوچک تقسیم می‌کنند. برای مثال تیم‌های شرکت‌کننده معمولا از ۱۹۲ هسته برای پردازش ۹۵ میلیون حالت استفاده می‌کنند؛ اما هم‌اکنون تیم آزمایش فرمول یک از ۱۱۵۲ هسته برای پردازش ۵۵۰ میلیون حالت استفاده می‌کند و پیش‌بینی می‌شود سال آینده، ۲,۳۰۰ هسته برای آزمایش‌های دقیق‌تر نیاز باشد.

قوانین فصل ۲۰۲۱ فرمول یک تا اوایل مهر سال جاری نهایی می‌شود. تا آن زمان، واحد فنی فرمول یک با تیم‌ها و تأمین‌کنندگان ارتباط مستقیم خواهد داشت تا بهترین مجموعه قوانین برای رقابتی جذاب تنظیم شود.

در چند روز گذشته، پردازنده‌ی Core i9-9900T اینتل چندین‌بار با استفاده‌ از نرم‌افزار پرطرفدار و معیار گیک‌بنچ ۴ آزمایش شده است. این پردازنده به‌همراه سایر تراشه‌های Core سری T بیست‌وسوم آوریل گذشته معرفی شد. همان‌طورکه می‌دانید، پسوند T در نام تراشه‌های این سری نشان‌دهنده‌ی آن است که این قطعات با توان طراحی حرارتی پایین‌تری (درحدود ۳۵ وات) تولید می‌شوند.

پس‌ از عرضه‌ی رسمی Core i9-9900T به بازار، این تراشه پنجمین SKU اینتل خواهد بود که براساس تراشه‌یCore i9-9900K Coffee Lake Refresh (به‌اختصار CFL-R) تولید شده است. همه‌ی این تراشه‌ها ۸ هسته و ۱۶ رشته دارند و از رم دوکاناله DDR4-2666MHz و حافظه‌ی کش ۱۶ مگابایت و تراشه‌ی گرافیکی Intel UHD Graphics 630  (به‌جز مدل بدون کارت گرافیک Core i9-9900KF) پشتیبانی می‌کنند و تنها تفاوت آن‌ها در دامنه‌ی سرعت کلاک و TDP است. Core i9-9900 و Core i9-9900T به‌ترتیب توان طراحی حرارتی (TDP) برابر با ۶۵ و ۳۵ وات دارند و نسخه‌ی ویژه‌ی Core i9-9900KS نیز از سرعت کلاک پایه‌ی ۴ گیگاهرتز و سرعت کلاک بوست تمام‌هسته‌ای ۵ گیگاهرتز بهره می‌برد.

اگر بهره‌وری توانی پردازنده را در مقایسه با توان پردازشی خام پردازنده‌ها در اولویت قرار دهید، می‌توان Core i9-9900T را واقعا پردازنده‌ی بسیار قدرتمندی دانست. این تراشه نیز همچون سایر اعضای این خانواده ۸ هسته و ۱۶ رشته و ۱۶ مگابایت حافظه‌ی کش دارد و تراشه‌ی گرافیکی Intel UHD Graphics 630، جزء لاینفک این تراشه‌ی کاملا توسعه‌یافته را تشکیل می‌دهد.

تنها ایراد پردازنده‌ی Core i9-9900T، کلاک عملیاتی کمترش در مقایسه با مدل مرجع است که باتوجه‌ به اینکه این تراشه به توان مصرفی ۳۵ وات محدود شده است، این موضوع قابل‌انتظار بود. پردازنده‌ی یادشده از کلاک پایه‌ی ۲.۱ گیگاهرتز و کلاک بوست ۴.۴ گیگاهرتز بهره می‌برد؛ درحالی‌که فرکانس پایه‌ی سایرین از ۳.۱ تا ۴ گیگاهرتز متغیر است و کلاک بوست همه‌ی آن‌ها به ۵ گیگاهرتز می‌رسد.

شاید گیک‌بنچ ۴ ابزار مناسبی برای علاقه‌مندان به کامپیوتر نباشد؛ اما این نرم‌افزار پایگاه‌داده‌ای بسیار وسیع از سخت‌افزارها دراختیار دارد که می‌تواند برای مقایسه از آن‌ها استفاده کند. به‌عنوان مثال، چند ورودی برای Core i9-9900KS در آن وجود دارد. با توجه به‌ اینکه این تراشه موفق‌ترین نمونه در میان پردازنده‌های Coffee Lake Refresh اینتل است، می‌تواند مرجعی عالی به‌شمار آید. با‌وجوداین‌، باید به این نتایج محتاطانه نگریست؛ چراکه آزمایش‌ روی این پردازنده در شرایط متفاوتی انجام شده است.

پای بارهای کاری تک‌هسته‌ای که در میان باشد، به‌نظر می‌رسد در مقام مقایسه Core i9-9900T تقریبا ۱۵.۸۶ درصد کندتر از Core i9-9900KS عمل می‌کند. در بارهای کاری چندهسته‌ای نیز، Core i9-9900T درحدود ۳۲.۵۶ درصد از Core i9-9900KS عقب‌تر است. با توجه‌ به اختلاف کلاک عملیاتی که در میان آن‌ها وجود دارد، تفاوت  سطح عملکرد آن‌ها به‌نظر درست است.

اینتل قیمت پردازنده‌ی Core i9-9900T را ۴۳۹ دلار اعلام کرده که با قیمت Core i9-9900 برابر است. این در حالی است که پردازنده‌ی دوم ویژگی‌های نسبتا بهتری دارد (کلاک پایه و بوست ۳.۱ و ۵ گیگاهرتز) و توان طراحی حرارتی آن ۳۰ وات بیشتر (۶۵ وات) است.

جست‌‌وجوی سیاره‌‌های فراخورشیدی سکونت‌پذیر ازجمله مباحث پردردسر سالیان اخیر بوده است. اگرچه توانسته‌‌ایم تعدادی سیاره‌‌ای سنگی بیابیم که در فاصله‌‌ای مناسب از ستاره‌ی خود در حال گردش بوده‌اند، نتایج بررسی‌‌های بیشتر نشان داده است آن جهان‌ها عموما سیاره‌هایی خشک و سمّی هستند که در میان انبوهی از شراره‌‌های مرگ‌بار ستاره‌‌ای گرفتار آمده‌‌اند.

با این اوصاف، به‌‌تازگی اخبار امیدوارکننده‌‌ای برای علاقه‌‌مندان به حیات فرازمینی منتشر شده است. هفته‌‌ی پیش، نتایج پژوهشی تازه‌‌ای منتشر شد که نشان می‌‌داد تعداد سیاره‌‌های فراخورشیدی شبیه به زمین در کهکشان راه شیری بسیار بیشتر از آن‌ است که تصور می‌‌شد؛ برآوردی که از وجود ۱۰ میلیارد سیاره در همین کهکشان ما حکایت می‌کند. حال نیز نتایج مدل‌‌سازی کامپیوتری جدیدی با هدف بررسی شرایط محیطی سیاره‌های فراخورشیدی منتشر شده است که می‌‌گوید در فضای دوردست، احتمالا سیاره‌هایی وجود دارند که شرایط شکل‌‌گیری حیات در آن‌‌ها بسیار بهتر از زمین است؛ موضوعی که به پدیدآمدن اقیانوس‌‌ها اشاره می‌کند. استفانی اولسون، کارشناس ژئوفیزیک در دانشگاه شیکاگو می‌‌گوید:

هدف از پژوهش ما، شناسایی اقیانوس‌‌ها در آن دسته از سیاره‌های فراخورشیدی است که ظرفیت فراوانی برای میزبانی گونه‌‌های فعال و فراوان حیات دارند. حیات درون اقیانوس‌‌های زمین وابستگی فراوانی به جریان‌‌های بالارونده‌‌ای دارد که مواد مغذی را از اعماق تاریک اقیانوس‌‌ها به بخش‌‌های نورگیر آن می‌رساند؛ یعنی همان‌‌جایی که حیات‌‌های فتوسنتزی وجود دارند. جریان‌‌های بالارونده‌‌ی بیشتر به‌‌معنای بازتغذیه‌‌ی بیشتر مواد مغذی خواهد بود که این خود به فعالیت بیولوژیکی بیشتر منجر خواهد شد. این همان شرایطی است که باید در سیاره‌های فراخورشیدی به‌‌دنبال آن بگردیم.

اولسون و تیمش از نرم‌‌افزاری با نام ROCKE-3D، محصول مؤسسه‌‌ی مطالعات فضایی گودارد ناسا، برای مدل‌‌سازی سیاره‌های فراخورشیدی سنگی بهره بردند. آن‌‌ها انواع مختلفی از سیاره‌ها را مدل‌‌سازی کردند تا دریابند کدام‌‌یک از آن‌‌ها براساس چرخه‌‌های اقیانوسی خود، بستر بهتری برای ایجاد و حفظ حیات دارند. آن‌‌ها دریافتند اتمسفرهای ضخیم‌‌تر درکنار سرعت چرخش پایین‌‌تر و وجود قاره‌‌ها همگی می‌‌توانند در ایجاد چرخه‌‌های بالاروند‌‌ه‌ی اقیانوسی بیشتر مؤثر باشند. اولسون می‌‌گوید:

این نتیجه‌‌گیری شگفت‌‌انگیز است که نشان می‌‌دهد شرایط موجود در برخی از سیاره‌های فراخورشیدی با الگوهای چرخه‌‌ی اقیانوسی مناسب می‌‌تواند شرایط بسیار بهتری از زمین در  حمایت از گونه‌‌های فعال و فراوان حیات ایجاد کند.

ما می‌‌دانیم احتمال وجود اقیانوس‌‌های نمکی در فضای خارج از منظومه‌‌ی شمسی وجود دارد. برای نمونه، علاوه‌بر زمین، مریخ نیز روزگاری از آب برخوردار بوده است و قمرهایی نیز مانند انسیلادوس و کالیستو و گانیمد در همینمنظومه‌‌ی شمسی حضور دارند که به‌‌نظر می‌‌رسد اقیانوس‌‌های مایع داشته باشند. با‌این‌حال، تعداد سیاره‌های فراخورشیدی در کهکشان بسیار بیشتر از اقمار موجود درون منظومه‌‌ی ما است. سال گذشته، دانشمندان برآوردی منتشر کردند که نشان می‌‌داد حدود ۳۵ درصد از سیاره‌های فراخورشیدی شناخته‌‌شده‌‌ای که بزرگ‌‌تر از زمین هستند، باید مقادیر زیادی آب در خود داشته باشند.

تا‌به‌امروز، اولین معیار ما در جست‌‌وجوی سیاره‌های فراخورشیدی سکونت‌پذیر این بوده است که آیا آن سیاره در «منطقه‌‌ی سکونت‌پذیر» قرار گرفته یا خیر؛ یعنی همان منطقه‌‌ای که دما نه آن‌‌قدر زیاد است که موجب تبخیر تمام آب اقیانوس‌‌ها شود و نه آن‌‌قدر کم است که همه‌‌چیز در آن منجمد شود. پژوهش اخیر توانسته مؤلفه‌‌هایی جدید برای این نوع تحقیقات معرفی کند که می‌‌تواند در آینده‌‌ی جست‌‌وجوی حیات فرازمینی بسیار مفید باشد و در گامی فراتر، حتی به ساخت ادوات اندازه‌‌گیری خاصی برای سنجش این مؤلفه‌‌ها منجر شود. اولسون می‌‌گوید:

در خلال جست‌‌وجوی خود برای یافتن حیات در جهان، باید زیرمجموعه‌‌ای از سیاره‌های سکونت‌پذیر را هدف بگیریم که برای توسعه‌‌ی زیست‌‌کره‌‌‌‌های فعال و بزرگ ایده‌‌آل باشند؛ چرا که تنها این سیاره‌ها هستند که می‌‌توان حیات را در آن‌‌ها به‌‌سادگی شناسایی کرد.

نتایج این پژوهش در کنگره‌‌ی ژئوشیمی گلداشمیت بارسلونا ارائه شده است.

این روزها اظهارنظرهای توییتری ایلان ماسک پایانی ندارد. چند روز پیش، او پیشنهاد استفاده از انرژی هسته‌‌ای را برای افزایش سرعت گرمایش در مریخ و کلونی‌‌سازی این سیاره مطرح کرده بود. پس از شدت‌گرفتن بحث بر سر امکان‌‌پذیری و عواقب احتمالی استفاده از فناوری هسته‌ای، به‌‌نظر می‌‌رسد حالا وی به گزینه‌‌ها‌‌ی نسبتا بهتری نیز می‌‌اندیشد: ماهواره‌‌های بازتاب‌‌کننده‌‌ی نورخورشید. ایده‌‌ی به‌‌کارگیری انرژی هسته‌‌ای در مریخ بسیار جالب‌‌تر به‌نظر می‌‌آید؛ ولی باید بدانید پشتوانه‌‌ی علمی بسیار بهتری برای ایده‌‌ی استفاده از آینه‌‌های مدارگرد در مریخ وجود دارد.

اجازه دهید به سال ۲۰۰۶ بازگردیم؛ یعنی زمانی‌که ریگل ویدا، دانشجوی دانشگاه آریزونا، برای نگارش مقاله‌‌ای با موضوع «استفاده از آینه‌‌های سبک مدارگرد با دیافراگم وسیع برای سکونت‌‌پذیرکردن بخشی از سطح مریخ» برنده‌‌ی جایزه‌‌ی ناساشد. این ایده با هدف کلونی‌‌سازی سیاره‌‌ی سرخ با روشی اقتصادی مطرح شده بود.

ایده‌‌ی سکونت‌‌پذیرکردن مریخ برای انسان همیشه رؤیایی دست‌‌نیافتنی بوده که قرن‌ها تنها در دل داستان‌‌های علمی‌‌تخیلی امکان‌‌پذیر می‌‌نمود. محیط مریخ می‌‌تواند به‌‌طرز هولناکی رو به سردی بگذارد؛ بنابراین، ایجاد سکونتگاه‌‌هایی ایمن و نیز طراحی لباس‌‌های فضانوردی خاصی که توانایی تحمل چنین دماهای پایینی را داشته باشد، بسیار هزینه‌‌بر خواهد بود. همین امر خود زمینه‌ساز جرقه‌‌ای در ذهن دانشمندان شد که چطور می‌‌توانند با صرف هزینه‌‌ای کم، اندکی محیط سیاره را گرم‌‌تر کنند.

البته، ماسک در اظهارات اخیرش به‌‌طور خاص به پژوهش‌‌های ویدا اشاره‌‌ای نکرده؛ ولی پیشنهادش به‌‌طور مستقیم با مفهوم صفحات انعکاسی در ارتباط است. در سال ۲۰۰۷، ویدا گزارشی منتشر کرد که نشان می‌‌داد سیستم پیشنهادی‌‌اش چگونه کار می‌‌کند. ایده‌‌ی او چنین بود که تعدادی ماهواره را به‌‌گونه‌‌ای در مدار مریخ قرار دهیم تا به‌‌شکلی راهبردی گرمای خورشید را به سطح سیاره منتقل کنیم. ماسک نیز در توییت روز سه‌‌شنبه‌‌ی هفته‌ی گذشته‌ی خود می‌‌گوید:

شاید منطقی‌‌تر باشد که هزاران ماهواره‌‌ی بازتاب‌‌کننده‌‌ی نور را برای گرم‌‌کردن مریخ به مدار بفرستیم تا اینکه خورشید‌‌هایی مصنوعی ایجاد کنیم.

با‌این‌حال، وی می‌‌افزاید انتخاب بهترین گزینه همچنان به بررسی بیشتر نیاز خواهد داشت. ماسک که در گذشته نیز ایده‌ی بمباران هسته‌ای را سریع‌ترین روش برای سکونت‌پذیرکردن مریخ قلمداد کرده بود، به‌تازگی سعی کرده است ایده‌‌ی قدیمی خود را اندکی بیشتر بشکافد. او توضیح می‌‌دهد منظور وی ایجاد جریانی ضعیف از باران‌های هسته‌‌ای درنتیجه‌‌ی انفجارهای هم‌جوشی در بالای اتمسفر است تا بدین‌‌ترتیب بتوان خورشیدهایی مصنوعی ایجاد کرد؛ پدید‌‌ه‌‌ای شبیه به آنچه در خورشید روی می‌‌دهد. در چنین شرایطی، مریخ دیگر آلوده به موارد رادیواکتیو نخواهد شد.

ناگفته نماند ناسا چندان با ایده‌‌ی هسته‌‌ای‌سازی موافق نیست. در اواسط سال ۲۰۱۸، این آژانس فضایی اعلام کرد ترافرم‌کردن مریخ (تبدیل شرایط سیاره به وضعیت محیطی مشابه زمین) با فناوری فعلی امکان‌‌پذیر نیست. باوجوداین، ویدا در مقاله‌‌ی خود این‌‌گونه جمع‌‌بندی می‌‌کند که مفهوم استفاده از بازتاب‌‌کننده کاملا عملی بوده و الزامات مهندسی موردنیاز برای گرمایش بخشی از مریخ هم‌‌اکنون نیز دردسترس است.

ماسک و شرکت فضایی او، اسپیس‌ ایکس (SpaceX) به‌‌لطف پروژه‌‌هایی نظیر سیستم پهنای باند استارلینک (Starlink)، توانسته تجارب خوبی در به‌‌کارگیری ماهواره‌‌ها به‌‌دست آورد؛ از‌این‌رو، ممکن است این سرمایه‌گذار بلندپرواز نیز هم‌زمان با نزدیک‌‌شدن به زمان پرتاب نسل بعدی فضاپیماهای خود با نام Starship، بخشی از سرمایه‌‌گذاری‌‌های ‌‌خود را برای ساخت آینه‌‌های مدارگرد مریخ اختصاص دهد. او همچنان امیدوار است روزی بتواند مریخ را کلونی‌‌سازی کند. شاید ما نیز باید روزی آماده‌‌ی عزیمت به سیاره‌‌ی سرخ شویم؛ سیاره‌‌ای که احتمالا به‌‌لطف فناوری نام‌‌آشنایی، آب‌‌وهوای مطبوع‌‌تری از وضعیت کنونی خود خواهد داشت. 

محصولاتی که برای افراد مسن طراحی شده است، تصویر جعلی ناتوانی و منفعل بودن آن‌ها را تقویت می‌کند. از میان همه‌ی تغییرات استرس‌زایی که بشر می‌داند طی چند دهه‌ی آینده با آن‌ها مواجه خواهد شد (مانند تغییرات اقلیمی، حاکمیت یادگیری ماشین، انقلاب ویرایش ژن)، ازنظر اثرات هیچ‌کدام همچون پیری جهانی قابل پیش‌بینی نیستند.

از سال ۱۹۰۰ به بعد، امید به زندگی در اقتصادهای صنعتی بیش از ۳۰ سال افزایش پیدا کرده و برای نخستین بار در تاریخ بشریت اکنون تعداد افراد دارای سن بالاتر از ۶۵ بیش از تعداد افراد دارای سن کمتر از ۵ سال است. همه‌ی این‌ها به لطف ترکیبی از افزایش طول عمر، کاهش باروری و پیر شدن کودکان نسل انفجار رخ داده است. ما توسعه‌ی این روندها را برای نسل‌ها تماشا کرده‌ایم؛ جمعیت‌شناسان می‌توانند از ز دهه‌ها قبل‌ نمودار آن را ترسیم کنند و البته هنوز ما کاملا برای عواقب آن آماده نیستیم. ما ازنظر اقتصادی، اجتماعی، نهادی و فناوری آمادگی نداریم.

طیف وسیعی از کارفرماها در کشور آمریکا (چه در بخش صنعتی و چه در بخش دولتی) درحال تجربه‌ی پدیده‌ی فرار مغزها به‌علت بازنشستگی هستند، زیرا کارکنان باتجربه‌ی آن‌ها درحال ترک نقش‌های اساسی‌اند. در همین زمان، کارگران مسن‌تر بیکار تلاش می‌کنند تا شغل‌های خوبی پیدا کنند. در همین حین، نیمی از افراد مسن دارای مشاغل طولانی‌مدت قبل از اینکه برای بازنشستگی برنامه‌ریزی کنند، از کار خود خارج می‌شوند. نیمی از آمریکایی‌ها ازنظر مالی برای بازنشستگی آماده نیستند. ۲۵ درصد از آن‌ها می‌گویند که قصد ندارند هرگز کار خود را کنار بگذارند. سیستم‌های مالی بازنشستگی نیز وضعیت بهتری ندارند. سیستم‌های حمل‌و‌نقل عمومی نیز آمادگی جا‌به‌جایی یک جمعیت بزرگ، پیرتر و غیرراننده را ندارند. همچنین کشور آمریکا با کمبود ارائه‌دهندگان حرفه‌ای خدمات مراقبت از سالخوردگان رو‌به‌رو است؛ وضعیتی که با افزایش تقاضا بدتر خواهد شد.

مراقبت غیررسمی از سالمندان، سالیانه ۵۲۲ میلیارد دلار بر اقتصاد آمریکا تحمیل می‌کند. بیشتر این هزینه مربوط به زنانی است که به‌منظور مراقبت از والدین خود از ساعات کاری خود کم می‌کنند یا برای نگهداری از والدین سالخورده‌ی خود به‌کلی از شغل خود خارج می‌شوند. در چنین وضعیتی، موضوع عجیب آن است که کارفرمایان درست در زمانی با بحران بازنشستگی رو‌به‌رو هستند که بسیاری از کارگران مسن مجبورند برای اثبات ارزش خود با سن‌گرایی مبارزه کنند. در این شرایط که جامعه موانعی را سر راه افراد مسن جویای کار قرار می‌دهد، استخدام آن‌ها می‌تواند به موسساتی مانند تامین اجتماعی کمک کند تا بی‌پول نشوند.

پژوهشگران موسسه‌ی فناوری ماساچوست در آزمایشگاه ایج‌لب روی پارادوکس عدم تطابق بین محصولات ساخته‌شده برای افراد سالخورده و محصولاتی که واقعا خواهان کارکردشان هستند، کار می‌کنند. آن‌ها لباسی به‌نام اگنس طراحی کرده‌اند که وضعیت پیری را شبیه‌سازی می‌کند. تنها ۲۰ درصد از افرادی که می‌توانند از مزیت سمعک بهره‌مند شوند، به‌دنبال آن می‌روند. فقط ۲ درصد از افراد بالای ۶۵ سال به‌دنبال فناوری‌های واکنشی اضطراری هستند؛ انواعی از دستگاه‌های پوشیدنی که می‌توانند با فشار یک دکمه با ۹۱۱ تماس بگیرند و حتی بسیاری از افرادی که آن را دارند، پس از یک افتادن جدی از فشردن دکمه خودداری می‌کنند. نمونه‌های زیادی از این محصولات شکست‌خورده وجود دارد؛ از اتومبیل‌هایی که برای افراد مسن طراحی شده بود تا غذاهای ترکیبی و تلفن‌های همراه دارای اندازه‌ی بزرگ. در هر مورد، طراحان فکر می‌کردند که تقاضای بازار پیری را درک کرده‌اند اما این موضوع را دست کم گرفته بودند که مصرف‌کنندگان مسن از هر چیزی که با خود نشانه‌ی پیری دارد، گریزان هستند. شکی نیست که آویزهای گردنی که برای فراخواندن کمک اضطراری طراحی شده، مختص افراد پیر است اما تنها ۳۵ درصد از افراد دارای سن ۷۵ یا بالاتر، خود را پیر در نظر می‌گیرند.

اینکه از طراحان جوان بخواهیم خود را جای مصرف‌کنندگان سالخورده بگذارند (لباس اگنس برای همین هدف طراحی شده)، آغاز خوبی است اما ممکن است در ایجاد یک نگرش واقعی درمورد خواسته‌های مصرف‌کنندگان مسن کافی نباشد. میان آنچه مصرف‌کنندگان سالخورده از یک محصول می‌خواهند و آنچه که بیشتر این محصولات ارائه می‌دهند، «شکاف انتظارات» وجود دارد و این موضوع، بی‌اهمیت نیست. اگر شما نیاز به سمعک دارید اما کسی نمی‌تواند نوعی از آن را بسازد که به نظرتان ارزش خریدن داشته باشد، این امر پیامدهای جدی روی کیفیت زندگی شما خواهد داشت و ممکن است منجر به انزوای اجتماعی و آسیب در هنگام عبور از خیابان شود. اما شکاف انتظارت نیز عجیب است. چرا محصولاتی که برای افراد مسن ساخته می‌شوند، اغلب بدون جذابیت (بزرگ، بی‌رنگ و خسته‌کننده) است؟ این امر به این خاطر نیست که افراد مسن پول ندارند. جمعیت بالاتر از ۵۰ سال، ۸۳ درصد از ثروت خانگی را در آمریکا کنترل می‌کنند و طبق برآوردهای سال ۲۰۱۵، میزان پولی که این بخش از جامعه خرج می‌کردند، نسبت‌به جمعیت کمتر از ۵۰ سال بیشتر بود. با این اوضاع انتظار می‌رود که اگر محصولات خوبی ارائه شود، این گروه از مردم که دارای پول بیشتری هستند، سریعا آن را بخرند اما به‌جز چند مورد استثنا چنین اتفاقی نیفتاده است.

موضوع این نیست که افراد مسن فناوری را درک نمی‌کنند. شاید این کلیشه‌ی قدیمی حاوی یک واقعیت باشد: در سال ۲۰۰۰ تنها ۱۴ درصد از آمریکایی‌های بالاتر ار ۶۵ سال از اینترنت استفاده می‌کردند اما دیگر این‌طور نیست. امروزه ۷۳ درصد از جمعیت بالاتر از ۶۵ سال آنلاین بوده و نیمی از آن‌ها دارای گوشی هوشمند هستند.

بنابراین شکاف انتظارات نوعی خلاء است که قابل تحمل نیست. اگر بازار آزاد و سیستم عرضه و تقاضا را باور داشته باشیم، باید به این نتیجه برسیم که وجود این تقاضای بالقوه ازسوی افراد مسن باید درنهایت موجب عرضه‌ی محصول شود و دیر یا زود بازار با این وضعیت سازگار شده و به تعادل برسد اما شکاف انتظارات وجود دارد و تولیدکنندگان نمی‌توانند محصولی تولید کنند که رضایت افراد سالخورده را جلب کند. این وضعیت با تئوری‌های بازار آزاد سازگار نیست ولی یک توضیح طبیعی دارد و راه‌هایی وجود دارد که می‌توان بسیاری از مشکلات متناقض پیری جهانی را به فرصت تبدیل کرد.

فریب سال‌های طلایی

علت ریشه‌ای تمامی این فاصله‌ها (بین محصولات و انتظارات مصرف‌کننده، بین کارفرما و کارکنان مسن، بین آنچه که یک فرد ۷۵ ساله درمورد پیری فکر می‌کند و ادراک وی از خود) بسیار ساده است: تصوری که ما از پیری داریم، ساختگی است.

مطمئنا یک مجموعه‌ی کامل از شرایط بیولوژیکی ناخوشایند ممکن است با افزایش سن فرا برسد و مرگ درنهایت به سراغ همه‌ی ما می‌آید. اما اختلاف بین این حقایق سخت و روایت رایج درمورد پیری به اندازه‌ی کافی بزرگ و پایدار است که بتواند شکاف انتظارات را توضیح دهد. دویست سال پیش کسی به موضوع سالخوردگی به چشم یک معضل جمعیتی که باید حل شود، نگاه نمی‌کرد اما این موضوع به دلیل ترکیب برخی نظریه‌های علمی قدیمی و یک سری ارزش‌های جدید اجتماعی، تغییر کرد و این موضوع اکنون به‌عنوان یک مشکل درنظر گرفته می‌شود.

در نیمه‌ی اول قرن ۱۹، پزشکان به‌خصوص در آمریکا و بریتانیا اعتقاد داشتند که پیری بیولوژیکی زمانی اتفاق می‌افتد که بدن از ماده‌ای به نام «انرژی حیاتی» تهی شود؛ درواقع در این نوع نگرش، به‌علت فعالیت‌های بدنی این انرژی همچون انرژی موجود در یک باتری مصرف می‌شود و هرگز قابل پرکردن نیست. با ظهور نشانه‌های کلیدی پیری (موهای سفید، یائسگی و...)، نخستین توصیه‌ی پزشکان در این عصر آن بود که فرد باید از میزان تمام فعالیت‌های خود کم کند. کارول هابر، تاریخدان، در کتابی که در سال ۱۹۹۴ با عنوان پیری و جستجو برای امنیت، منتشر کرد؛ نوشت:

اگر مرگ نتیجه‌ی به‌پایان‌رسیدن ذخیره‌ی انرژی باشد، هدف این است که آن را به هر قیمتی حفظ کنیم؛ با خوردن غذاهای خوب، پوشیدن لباس‌های مناسب و انجام (یا خودداری از) فعالیت‌های خاص.

در اروپا، طی دهه‌ی ۱۸۶۰، مفاهیم مدرن پاتولوژی جایگزین انرژی حیاتی شد و سرانجام این مفاهیم راه خود را به آمریکا و بریتانیا نیز باز کرد. در همین حین، پیشرفت‌های اجتماعی و اقتصادی درحال رخ دادن بود که به پیری معنای یک دوره‌ی استراحت غیرفعال می‌داد. در محل‌های کاری که به‌طور فزاینده درحال مکانیزه شدن بود، شعاربهره‌وری رواج پیدا کرد و کارشناسان روی افزایش بهره‌وری کارکنان تاکید زیادی می‌کردند. در چنین وضعیتی، کارکنان مسن دارای انرژی حیاتی پایین‌تر هدف آسانی بودند. در سال ۱۹۰۹، هرینگتون امرسون، متخصص بهره‌وری استدلال می‌کرد که وقتی شرکتی مسن‌ترین کارکنان خود را بازنشسته کند، خون تازه‌ای در رگ‌های شرکت جاری خواهد شد.

نتیجه‌ی طبیعی این شرایط، ارائه‌ی حقوق بازنشستگی خصوصی بود که برای اولین بار به‌وسیله‌ی شرکت آمریکایی اکسپرس در سال ۱۸۷۵ مطرح شد و در دهه‌های بعدی به‌شدت رونق گرفت. البته هدف این کار در مواردی نگرانی بشردوستانه برای کسانی که برخلاف میل خود بازنشسته می‌شدند، نبود؛ بلکه برای مدیران پوششی اخلاقی فراهم می‌کرد تا بتوانند کارکنان خود را به جرم کهولت از کار بیرون کنند.

در دهه‌ی ۱۹۹۰، این نگرش رواج پیدا کرد که پیری مشکلی است که حل آن نیاز به اقدامات گسترده‌ای دارد. در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۵، آمریکا نخستین لایحه‌ی بازنشستگی در سطح فدرال، مستمری همگانی در سطح ایالتی و کمیسیون عمومی پیری را تصویب کرد و نیز به بررسی جامع وضعیت اقتصادی افراد مسن پرداخت. در سال ۱۹۰۹، اصطلاح پیرپزشکی ابداع شد و در سال ۱۹۱۴ نخستین کتاب درسی درمورد این تخصص منتشر شد. شاید بهترین نمایش از این روند در فیلم سال ۱۹۱۱ دیوید وارک گریفیث نشان داده می‌شود که داستان نجار پیری است که پس از اینکه شغلش را به مردی جوان واگذار می‌کند، فقیر می‌شود. عنوان آن چنین است: «ما باید با پیری خود چه کنیم؟»

با آغاز جنگ جهانی اول، نیمه‌ی اول روایت مدرن پیری نوشته شد: افراد مسن جمعیتی هستند که نیاز مبرم به کمک دارند. پس از جنگ جهانی دوم، بخش دوم آن به شکل سال‌های طلایی از راه رسید؛ حرکتی از دل وب، نابغه‌یبازاریابی که شهر بازنشستگی سان‌سیتی در آریزونا را توسعه دارد. در این وضعیت، سال‌های طلایی بازنشستگی نه‌تنها چیز بدی که رئیس آن را برای شما ایجاد کرده نبود، بلکه به دوره‌ای از پاداش برای عمری کار سخت تبدیل شد.

همان‌طور که بازنشستگی معادل اوقات فراغت شد، تصور قرن بیستمی از پیری شکل گرفت: اگر شما فرد پیر نیازمندی نباشید (ازنظر مالی، دریافت کمک برای انجام هرکاری یا مراقبت‌های پزشکی)، پس فردی خواهید بود که زندگی آسانی داشته و به مصرف تجملات مشغول است. اگرچه این تصویر به‌نظر جذاب می‌آید اما درحقیقت افراد مسن را در یک گروه خاص قرار می‌دهد: پیر بودن به‌معنای یک گیرنده‌ی همیشگی بودن، هرگز دهنده نبودن، همیشه یک مصرف‌کننده‌ی اقتصادی بودن و هرگز تولیدکننده‌نبودن است.

چرا محصولات، کلیشه ایجاد می‌کنند؟

یکی از راه‌های بارزی که روایت ساختگی دوران پیری خود را نشان می‌دهد، در محصولاتی است که برای این گروه از افراد ساخته می‌شود. از یک طرف واکرها، داروها و برنامه‌های یادآوری دارو که ناتوانی و انفعال را به نمایش می‌گذارند و ازطرف دیگر کشتی‌های مسافرتی، گلف و دیگر تفریحاتی که سعی دارند تعریف دیگری از پیری به نمایش بگذارند.

هرچند زندگی چیزی بیش از خرید کردن است اما هنور دلایل خوبی وجود دارد که باور کنیم، کلید پیری باکیفیت‌تر ممکن است در محصولات بهتر نهفته باشد، به‌خصوص اگر محصولات به‌طور گسترده تعریف شوند یعنی به همان صورتی ساخته شوند که هر چیز دیگری برای افراد جامعه ساخته می‌شود. پیامک متنی را درنظر بگیرید. این فناوری که ابتدا فضای شایعه‌پراکنی نوجوانان بود، ناگاه برای افراد ناشنوا به موهبتی تبدیل شد. در این راستا، پژوهشگران آزمایشگاه ایج‌لب براین باورند که باید راه‌حلی ارائه شود که بزرگ‌تر از نیازهای افراد پیر باشد ولی نیازهای آن‌ها را نیز درنظر بگیرد (یعنی طوری نباشد که فقط افراد پیر از آن استفاده کنند). دربازکن برقی پارکینگ را درنظر بگیرید که در ابتدا به‌عنوان یک کمک مکانیکی برای افرادی که نمی‌توانستند درهای چوبی سنگین را بلند کنند، طراحی شد ولی راحتی حاصل از آن چنان بود که راه خود را در میان عموم مردم پیدا کرد.

در این زمینه پیشرفت‌های مرتبط با تولید ایربادهایی که قادر به انجام کارهایی همچون ترجمه‌ی هم‌زمان و تقویت برخی از صداهای محیطی هستند، شاید سرانجام دستگاه‌های شنوایی کمکی را کنار بزند. سرویس‌های خدماتی مانند سرویس‌هایی که منوهای غذایی انتخابی را در محل تحویل می‌دهند نیز به کمک افراد مسن آمده است. هنگامی که شما بتوانید تحویل‌دهندگان مواد غذایی را احضار کنید، می‌توانید به اعضای خانواده کمک کنید و ازطریق تلفن به خواسته‌ی خود برسید و حتی می‌توانید نقل مکان به جایی مانند خانه سالمندان را به تعویق اندازید. حدود ۸۷ درصد از افراد دارای سن بالاتر از ۶۵ سال می‌گویند که ترجیح می‌دهند در شهر خود و در خانه‌ی خود پیر شوند.

اما برای بازنویسی روایت‌های مرتبط با پیری، مهم‌تر از کاری که محصولات انجام می‌دهند، چیزی است که آن‌ها می‌گویند. صدها نوشته درمورد فضیلت‌های پیری تاثیری به اندازه‌ی محصولی که روی قفسه‌ی یک فروشگاه گذاشته شده و ناتوانی و انفعال این دسته از مردم را نشان می‌دهد، ندارد. وقتی شرکتی با این دیدگاه چیزی می‌سازد که افراد پیر جزو مشکلاتی هستند که باید حل شوند، تمام افراد سریعا و به‌طور آنی این پیام را دریافت می‌کنند. این محصولات که نشان از ناتوانی و ضعف دارند، چرخه‌ی معیوب روایت ناتوانی افراد مسن را جاودانه می‌کنند. درواقع اقتصاد حول سن پیری، در ذهن مردم تصویری انفعالی از افراد مسن ایجاد می‌کند. در این وضعیت، وقتی یک فرد مسن برای شغلی درخواست می‌دهد، باید با این حس فراگیر (سن‌گرایی) که او به‌طور ذاتی مصرف‌کننده است و نقشی تولیدی ندارد، مبارزه کند. درنتیجه، تجاربی که او به سختی آن‌ها را به دست آورده است، به‌ندرت راهی به‌سوی تصمیم‌گیری برای طراحی محصولات جدید و پیشرو و خصوصا فناوری‌های پیشرفته‌ای که شاید نحوه‌ی زندگی ما را شکل دهند، پیدا می‌کند. بنابراین بدون وجود چنین بینشی، معدود طراحانی که می‌خواهند برای افراد مسن نوآوری کنند، بدون شناختن آن‌ها، درنهایت همان محصولات قدیمی را تولید کرده و این چرخه به‌طور دائم تکرار می‌شود.

چگونه تفکر خود را درست کنیم؟

این موضوع واقعیت دارد که بازار آزاد می‌تواند واقعیت را تحریف کند اما در این مورد شاید بتوانیم از انرژی آن برای نابود کردن باوردهای نادرست قدیمی استفاده کنیم. شرکت‌ها این آمادگی را دارند که با ارائه‌ی خدمات بهتر به بازارهای پیری پول بیشتری به دست آورند. البته چنین توسعه‌ای هیچ‌کدام از مشکل‌های مرتبط با پیری را حل نمی‌کند. نابرابری درآمدی و نابرابری‌های نژادی، هر دو به شیوه‌ی نگران‌کننده‌ای با پیری در تعامل هستند. آمریکایی‌های ثروتمند و سفیدپوست احتمالا برای بازنشستگی آمادگی بهتری داشته و عمر طولانی‌تری نیز خواهند داشت. تغییر نگرش ما درمورد افراد مسن این نابرابری‌ها را برطرف نمی‌کند اما حداقل می‌تواند موجب شود که کنار گذاشتن افراد مسن از مشاغل رواج کمتری پیدا کند و آن‌ها بتوانند شغل‌هایی با درآمد بهتری پیدا کنند.

تصویری که در شرایط کنونی از افراد مسن در ذهن مردم وجود دارد، ضعف و ناتوانی است. همچنین این موضوع، اپیدمی خودکشی یا مرگ‌های ناامیدی را که آمریکایی‌های میانسال را گرفتار می‌کند، حل نمی‌کند. از طرف دیگر تعریف مجدد پیری و تغییر آن از حالت ناتوانی به فعالیت، عاملیت و آغاز مجدد تاثیر بدی روی نگرش مرتبط با دوران میانسالی نخواهد داشت. شاید وعده‌ی آینده‌ی روشن‌تر برای افرادی که در دهه‌های سوم، چهارم و پنجم زندگی خود هستند، زیاد مهم نباشد اما این امر یقینا وضعیت را بدتر نمی‌کند. شاید هم ایجاد یک تصویر جدید و واقعی‌تر از سن پیری موجب ایجاد انگیزه در کارکنان جوان‌تر شود تا آن‌ها بیشتر به فکر آینده‌ی خود باشند. آن‌ها ممکن است برای اولین بار خود را درحال صرفه‌جویی برای یک فرد پیرتر فرضی نبینند بلکه برای یک نسخه‌ی بهتر از خودشان تلاش کنند.

متخصصان فناوری به‌خصوص کسانی که محصولات مورد نیاز مصرف‌کنندگان را می‌سازند، تاثیر قوی روی زندگی آینده‌ی افراد می‌گذارند. با درنظر گرفتن افراد مسن نه به‌عنوان یک بازار کمکی بلکه به‌عنوان حوزه‌ی انتخابی اصلی، بخش فناوری می‌تواند کارهای زیادی برای تعریف مجدد پیری انجام دهد. اما مشکلی که وجود دارد، این است که محیط‌های کار فناوری بسیار جوان هستند. اینکه از طراحان جوان خواسته شود خود را جای افراد مسن بگذارند، آغاز خوبی است اما برای ایجاد یک بینش حقیقی درمورد خواسته‌های مصرف‌کنندگان مسن کافی نیست. برای حل این مشکل بد نیست که اگر بار دیگر قصد استخدام نیرویی را داشتید و فرد مسنی دربرابر شما قرار گرفت، نگاهی جدی به او بیندازید. شما نیز روزی به سن او خواهید رسید. بنابراین حداقل به‌خاطر آینده‌ی خودتان، بهتر است حرکتی انجام دهید. پیری جهانی اجتناب‌ناپذیر است اما تعریف ما از پیری درست نیست و وقت آن رسیده که این تعریف را اصلاح کنیم.

سرویس‌هایی مانند گرامرلی (Grammarly) در تلاش هستند تا کیفیت نوشتن پست الکترونیکی را ارتقا دهد، اماگوگل با افزودن قابلیت‌های جدید هوش مصنوعی بهبودیافته‌ در بررسی املایی و پیشنهاد‌های دستوری زبان بهجیمیل دست به ابتکارعمل تازه‌ای زده است.

به‌گفته‌ی گوگل، کاربران G Suite به‌زودی به پیشنهاد‌های درون خطی مبتنی‌بر فناوری یادگیری ماشین دسترسی خواهند داشت؛ پیشنهادهایی که هنگام تایپ یک ایمیل برای کاربر ظاهر می‌شود. با استفاده از این فناوری جدید، در جیمیل بدون نیاز به کلیک روی چیزی یا انجام اقدامات اضافی، «اشتباهات رایج غلط املایی» به‌طور خودکار تصحیح می‌شوند. این تکنولوژی، علاوه بر تصحیح اشتباهات رایج املایی، زمان افعال (verb tense) اشتباه را از نظر دستوری شناسایی کرده و تصحیح می‌کند.

اصلی‌ترین مزیت این فناوری هنگام نوشتن ایمیل، آن است که دیگر لازم نیست به‌طور دستی روی «بررسی املایی» در پنجره‌ی نوشتن ایمیل کلیک کرد تا جیمیل بتواند ایمیل شما را تجزیه و تحلیل کند. درعوض، غلط‌های املایی با خطوط قرمز رنگ و  خطاهای دستوری شناسایی‌شده با خطوط آبی رنگ زیر متن مشخص می‌شوند.

 کاربر می‌تواند پیشنهاد‌های بررسی املایی و دستوری درون خطی را در پیش‌نویس ایمیل مشاهده کند. اگر اشتباه دستور زبانی در متن خود داشته باشد، درحال نوشتن، یک خط آبی موج‌دار زیر عبارت ظاهر می‌شود. بنابراین، کاربر می‌تواند با کلیک روی آن، پیشنهاد تغییر را بپذیرد.

وقتی تصحیح خودکار انجام می‌شود، به‌طور موقت زیر عباراتی که هوش مصنوعی آن‌ها را تصحیح کرده و تغییر داده است، خطی کشیده می‌شود تا کاربر بتواند به‌آسانی تغییرات را شناسایی و در صورت تمایل تغییرات صورت گرفته را به حالت قبلی برگرداند.

قابلیت‌های جدید به‌صورت پیش فرض فعال هستند و تا چند هفته‌ی آینده در اختیار کاربران G Suite قرار می‌گیرند. چنانچه تمایل نداشته باشید از راهنمایی‌های دستیار هوشمند برای بررسی املایی و دستور زبان در جیمیل استفاده کنید، می‌توانید هر کدام از قابلیت‌ها را به‌صورت جداگانه در تنظیمات غیرفعال کنید. برای نمونه، می‌توانید هنگام تایپ کردن گزینه‌ی تصحیح خودکار را خاموش کنید و فقط گزینه‌ی ارائه و بررسی پیشنهاد‌های دستوری را فعال نگاه دارید.

دستیابی به چنین فناوری‌ای تنها بخش کوچکی از پیشرفت دستیار هوشمند است که قبلا هم وجود داشته و اکنون فقط ساده‌تر و شاید کمی هوشمندتر شده است. بررسی دستوری زبان مبتنی بر هوش مصنوعی، پیش از این با گوگل داکس شروع به کار کرده بود و هم‌اکنون این قابلیت به جیمیل اضافه شده است. گوگل بیان می‌کند که یادگیری ماشین و به تعبیر دیگر، برخی از این پیشنهاد‌ها ممکن است به‌طور بالقوه «معکس‌کننده‌ی سوگیری‌های شناختی انسان» باشند، اما شرکت «متعهد است که محصولاتی تولید کند که برای همه به‌خوبی عمل کند و به‌طور جدی در حال تحقیق روی موضوع سوگیری و استراتژی‌های مقابله با آن است.»

ایسوس در سکوت خبری سه دستگاه ذن‌بوک مبتنی بر سری پردازنده‌های رایزن موبایل ۳۰۰۰ شرکت AMD را به نوت‌بوک‌های خود اضافه کرده است. یکی از این سه مدل، دستگاه تبدیل‌پذیر ZenBook Flip 14 است و دو مدل دیگر لپ‌تاپ‌های معمولی ZenBook 14 هستند. هر سه لپ‌تاپ انتظارات شما از یک رایانه‌ی قابل حمل با برند ذن‌بوک را برآورده می‌کنند که از ویژگی‌های آن‌ها می‌توان به طراحی شیک، قاب آلومینیومی براق، قطعاتی با عملکرد قدرتمند، ابزارهای ارتباطی متعدد و قابلیت‌های رده‌بالا مثل خروجی صوتی هارمن کاردون و تاچ‌پد NumberPadاشاره کرد.

سری نوت‌بوک‌های ایسوس با پردازنده‌های ۱۵ واتی Ryzen 7 3700U Mobile یا Ryzen 5 3500U Mobile شرکت AMD با پردازنده‌های گرافیکی Radeon Vega یکپارچه‌شده شامل سه مدل می‌شوند: مدل پایه‌یZenBook 14 UM431DA و مدل حرفه‌ای ZenBook 14 UM433DA و مدل تبدیل‌پذیر ZenBook Flip 14 UX462DA.

تمامی دستگاه‌های ذن بوک مبتنی بر پردازنده‌های رایزن موبایل AMD از صفحه‌های نمایش InfinityEdge لمسی یا غیرلمسی با وضوح Full HD برخوردار هستند و ۱۰۰ درصد از طیف رنگی RGB را پوشش می‌دهند. هر سه رایانه‌ی قابل حمل دارای حاشیه‌های باریکی در کناره‌های صفحه هستند، اما به‌نظر می‌رسد که UM433DA کمترین حاشیه وUM431DA بیشترین حاشیه را به خود اختصاص داده باشد. در همین حال، دستگاه ZenBook Flip 14 UX462DA با مجهزبودن به صفحه‌ی لمسی با قلم ایسوس سازگار است و از لولای‌ ۳۶۰ درجه‌ی ویژه‌ی ایسوس به نام ErgoLift بهره می‌برد.

با نگاه به مشخصات سخت‌افزاری سه دستگاه ZenBook 14 UM431DA و ZenBook 14 UM433DA و ZenBook Flip 14 UX462DA با پردازنده‌های چهارهسته‌ای سری رایزن موبایل ۳۰۰۰ شرکت AMD با گرافیک یکپارچه‌شده‌ی Radeon Vega مواجه می‌شویم که ۸ تا ‍۱۶ گیگابایت رم DDR4 با فرکانس ۲۴۰۰ مگاهرتز آن‌ها را همراهی می‌کنند. همچنین این نوت‌بوک‌ها از ۲۵۶ گیگابایت تا ۱ ترابایت هارددرایو حالت جامد یا SSD بهره‌مند هستند. ایسوس در اقدامی عجیب که ممکن است به‌خاطر کاهش قیمت تمام‌شده‌ انجام باشد، در اکثر مدل‌ها از رابط حافظه‌ی SATA یا PCIe 3.0 x2 استفاده کرده و فقط در گران‌ترین مدل با حافظه‌ی ۱ ترابایتی از PCIe 3.0 x4 بهره برده است.

از نظر ارتباطات نیز ما با دستگاه‌های استانداردی با وای‌فای 802.11ac، بلوتوث، درگاه‌های USB نوع A و نوع C، خروجی نمایشی HDMI و جک هدفون ۳.۵ میلی‌متری روبه‌رو هستیم. در عین‌ حال، برخلاف پشتیبانی کامل پردازنده‌های قابل حمل AMD از نسل دوم درگاه USB 3.1، فقط مدل UM433DA از این قابلیت پشتیبانی می‌کند.

اگر در مورد باتری لپ‌تاپ‌های جدید ایسوس کنجکاو هستید، مدل‌های ZenBook 14 UM431DA و ZenBook 14 UM433DA به‌ترتیب دارای باتری ۴۷ و ۵۰ وات‌ساعتی هستند که با هر بار شارژ کامل تا ۱۲ ساعت بازدهی خواهند داشت. با‌ این‌ حال، مدل تبدیل‌پذیر ZenBook Flip 14 UX462DA دارای یک باتری ۴۲ وات‌ساعتی است که حداکثر تا ۹ ساعت انرژی دستگاه را تأمین می‌کند.

تنها گفتن این جمله که سال ۲۰۱۹، سال سختی برای هواوی بود، نمی‌تواند شدت وخامت اوضاع فعلی این شرکت را نشان دهد. نیمه‌ی اول سال با هجوم پیاپی مسائل مربوط‌به حریم شخصی و موضوعات امنیتی به‌سمت این شرکت آغاز شد که درنهایت، به تحریم ایالات متحده علیه هواوی به‌دلایل امنیتی ملی انجامید. این محدودیت ضربه‌ای مهلک بر اقدامات هواوی برای به‌دست‌آوردن سهمی از بازار غرب و پیشی‌گرفتن از سامسونگ، به‌عنوان برترین تولیدکننده‌ی گوشی‌های همراه در سطح جهان، وارد کرد.

دولت ایالات متحده به‌تازگی مهلت ۹۰ روزه‌ی هواوی را یک‌بار دیگر تمدید کرد تا آن‌ها بتوانند تجارت را با شرکت‌های آمریکایی برای دوره‌ای محدود همچنان ادامه دهند؛ اما آینده‌ی این غول چینی فعال در صنعت گوشی‌های هوشمند و تجهیزات شبکه‌ای پس‌ از اتمام این مهلت در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. بر همین‌ اساس، رن ژنگ‌فی، مدیرعامل ۷۴ ساله‌ی هواوی، دوشنبه‌ی گذشته یادداشتی مملو از استعاره‌های نظامی برای کارمندان خود نوشت تا نقشه‌ی «حالت جنگی» خود برای نجات شرکت از ‌مخمصه‌ی تحریم ایالات متحده را با آن‌ها در میان بگذارد. این شرکت خود را برای پشت‌سرگذاشتن لحظه‌ی قریب‌الوقوع «مرگ یا زندگی» آماده می‌کند.

در این یادداشت که به‌ رؤیت خبرگزاری رویترز رسیده و هواوی نیز محتوای آن را تأیید کرده، آمده است:

شرکت با لحظه‌ی «مرگ یا زندگی» روبه‌رو است. اگر نمی‌توانید کاری انجام بدهد، پس راه را برای حرکت تانک ما باز کنید و اگر می‌خواهید به میدان نبرد بیایید، می‌توانید طنابی به‌دور تانک گره بزنید تا آن را به‌جلو برانید. همه باید چنین عزم راسخی داشته باشند.

رن ژنگ‌فی که در گذشته یکی از افسران ارتش چین بود، در یادداشت خود خطاب‌ به کارمندانش پیشنهاد می‌کند اگر به ادامه‌ی کار در این شرکت و دریافت دستمزد معمول خود در آینده مایل هستند، باید به‌دنبال تعریف پروژه‌های جدید و یافتن طرح‌های نوآورانه باشند:

آن‌ها یا گروهی از کماندو تشکیل خواهند داد تا پروژه‌های جدیدی پیدا کنند که در این‌ صورت، به‌شرط عملکرد خوب می‌توانند تا فرماندهی شرکت ارتقا یابند یا اینکه مشغله‌ی جدیدی در بازار داخلی پیدا خواهند کرد. اگر نتوانند نقشی برای خود بیابند، حقوق‌شان هر سه‌ ماه یک‌بار کاهش خواهد یافت.

با توجه‌ به این یادداشت، هواوی می‌خواهد برای تضمین استمرار تجارت خود روی تجهیزات تولیدی سرمایه‌گذاری کند. این غول فناوری چینی که نزدیک به ۱۹۰ هزار کارمند در نقاط مختلف جهان دارد، اکنون مشغول انجام اصلاحاتی روی عملکرد جهانی خود است و برای این کار، قدرت بیشتر بخشیدن به کارمندان مشغول در بخش‌های مهم و قطع لایه‌های گزارش‌دهی و حذف مشاغل ناکارآمد را در دستورکار خود قرار داده است.

مدیرعامل هواوی ژوئن گذشته گفته بود این تحریم‌ها بدتر از انتظار وی هستند و شاید درآمد هواوی در دو سال آینده به پایین‌ترین حد ممکن برسد؛ اما اکنون از کارمندانش می‌خواهد تمام تلاش خود را برای برآوردن اهداف فروش شرکت به‌کار گیرند که در روزهای ابتدایی سال و پیش از آغاز تحریم‌ها اعلام شده بود. آن‌ها قرار بود درآمد سالانه‌ی خود را از ۱۰۰ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸ به ۱۲۵ میلیارد دلار در سال جاری افزایش دهند. درعین‌حال، رن ژنگ‌فی اقرار می‌کند عملکرد شرکت در سه‌ماهه‌ی اخیر که با وجود جنگ تجاری چین و ایالات متحده و آشکارشدن تأثیرات اولیه‌ی تحریم‌ها شاهد رشد ۲۳ درصدی بود، بیانگر وضعیت واقعی شرکت در شرایط فعلی نیست. به‌گفته‌ی او، این آمار موفق حاصل همکاری مشتریان دلسوز چینی است که پرداخت‌هایشان را سر وقت انجام داده‌اند:

در نیمه‌ی اول سال، عملکرد مالی ما راضی‌کننده به‌نظر می‌رسید. این نتایج به‌احتمال زیاد به‌‌دلیل این است که مشتریان چینی ما مشتریانی دلسوز بودند و هزینه‌ها را به‌موقع پرداخت می‌کردند. حجم زیاد پرداخت‌ها باعث می‌شد جریان نقدینگی رضایت‌بخش به‌نظر برسد؛ ولی این وضعیت واقعی را نشان نمی‌دهد.

او درباره‌ی ریسک جریان نقدینگی درصورت پرداخت‌نشدن به‌موقع مطالبات نیز به کارمندانش هشدار داد و از کارکنانش خواست درباره‌ی اطمینان‌یافتن از دریافت به‌موقع مطالبات از مشتریان، باجدیت و محافظه‌کارانه عمل کنند؛ چراکه در غیر این‌ صورت، کمبود نقدینگی می‌تواند این شرکت را به نابودی بکشاند.

درادامه‌ی نامه آمده است:

در سه تا پنج سال آینده، خون جدیدی در رگ‌های هواوی جریان خواهد یافت. پس‌ از‌ آنکه از مهم‌ترین لحظه‌ی کل دورانمان نجات یافتیم، ارتشی جدید متولد خواهد شد تا بر جهان تسلط یابد.

تحریم‌ها

هواوی پیوسته هرگونه اتهام مربوط به اقدامات خلاف قانون را رد می‌کند و واشنگتن نیز هرگز مدرکی دال‌بر صحت ادعاهای خود مبنی‌بر ریسک ناشی‌ از استفاده‌ی تجهیزات شبکه‌ای این شرکت برای امنیت ملی آمریکا ارائه نداده است. آن‌ها همه‌ی درها را به‌طورکامل به‌روی چینی‌ها نبسته و به هواوی اجازه داده‌اند فناوری‌های موردنیاز خود را ازطریق تأمین‌کننده‌های خاصی تهیه کند. این کار برای کمک به اپراتورهای روستایی ایالات متحده انجام شده است که از تجهیزات هواوی استفاده می‌کنند. پس از پایان تعلیق ۹۰ روزه‌ی تحریم‌ها، دولت آمریكا این زمان را ۹۰ روز دیگر تمدید کرد؛ ولی درعین‌حال، بیش‌ از ۴۰ واحد از بخش‌های مختلف هواوی را به فهرست سیاه خود موسوم به Non-Entity افزود.

این بحث‌ها درست‌ها در بحبوحه‌ی تنش‌های تجاری شدید بین ایالات متحده و چین مطرح می‌شود و همین عامل موجب می‌شود برخی باور کنند اقدامات ایالات متحده علیه هواوی با انگیزه‌های سیاسی انجام می‌شود و درصورت دست‌یافتن دو کشور به توافق تجاری، مواضع آمریکا دربرابر هواوی تغییر خواهد کرد.

سخن‌گوی هواوی در این‌ باره گفته بود:

بدیهی است این تصمیم که در برهه‌ی زمانی خاص اتخاذ شده است، انگیزه‌ی سیاسی دارد و هیچ ارتباطی با امنیت ملی ندارد. تلاش‌ها برای سرکوب تجارت هواوی هیچ کمکی به ایالات متحده نمی‌کند تا بتواند رهبری جهان را در عرصه‌ی فناوری در اختیار بگیرد. از دولت ایالات متحده می‌خواهیم به این رفتار ناعادلانه پایان بدهد و هواوی را از فهرست Entity حذف کند. تصمیم امروز به‌هیچ‌وجه تأثیر مهمی بر تجارت هواوی نخواهد گذاشت. ما تمرکز خود را همچنان روی تولید بهترین محصولات ممکن و ارائه‌ی بهترین خدمات ممکن به مشتریان خود در سرتاسر جهان معطوف خواهیم کرد.

پایگاه خبری مادربرد در گزارشی اعلام کرد مایکروسافت دست‌کم برای پنج سال طرحی تمرینی اجرا کرده است که در آن، تعدادی از کارمندان این شرکت برای ارتقای قابلیت تشخیص صدای کنسول ایکس‌باکس، به صداهای ارسالی کاربران و حتی صداهایی که کنسول به‌اشتباه ضبط می‌کرد، گوش داده‌اند. این پایگاه خبری با چند کارمند حاضر در این طرح گفت‌وگو کرده است.

به‌نظر می‌رسد چنین طرحی با توجه به اینکه کاربران نمی‌دانستند صدای آن‌ها را ممکن است فرد دیگر بشنود، حریم خصوصی این کاربران را نقض کرده است. یکی از کارمندان سابق ردموندی‌ها که در این طرح حضور داشته، به مادربرد گفته است صداهایی که شنیده، اغلب به‌نظر صدای کودک بوده است.

نکته‌ی مهم این است که سیستم فعال‌سازی به کمک صدا در کنسول ایکس‌باکس هرگز بی‌نقص نبوده است. گزارش‌هایی وجود دارند که می‌گوید این سیستم در مواقعی به‌اشتباه و بدون اطلاع کاربر فعال شده است. به‌گفته‌ی کارمندانی که با پایگاه خبری مادربرد صحبت کرده‌اند، این صداها هم برای مایکروسافت ارسال شده‌اند.

مایکروسافت در واکنش به انتشار این گزارش اعلام کرد این طرح تمرینی متوقف شده است. ردموندی‌ها در بیانیه‌ی خود اعلام کردند:

ماه‌ها پیش روند بازنگری صداهای دریافت‌شده ازطریق ایکس‌باکس را متوقف کردیم. این کار برای توسعه‌ی بخش تشخیص صدای این کنسول انجام شد و در‌حال‌حاضر، نیازی به انجام این کار احساس نمی‌شود. مایکروسافت برنامه‌ای برای از سرگیری این بازنگری‌ها ندارد.

مایکروسافت، تنها شرکتی نیست که از انسان برای بازنگری صداهای ضبط‌شده‌ی محصول سخت‌افزاری استفاده می‌کند. آمازون و اپل و گوگل هم در ماه‌های اخیر برای استفاده از کارمندان خود به‌منظور توسعه‌ی فناوری تشخیص صدا در اسپیکرهای هوشمند تولیدی شرکتشان با انتقادهای زیادی رو‌به‌رو شدند. در بعضی از این پرونده‌ها، کارمندان شرکت‌های فناوری صداهای حاوی اطلاعات خصوصی مشتریان مثل اطلاعات شناسایی را هم شنیده‌اند.

مایکروسافت براساس سیاست‌های خود این اجازه را دارد که با هدف توسعه‌ی سرویس‌های تولیدی‌اش به صداهای ضبط‌شده‌ی مشتریان گوش کند. البته براساس گزارش بایگاه خبری مادربرد، پیش‌از‌این مایکروسافت اعلام نکرده بود ممکن است نیروی انسانی این فایل‌ها را بررسی کند.

با تمام این‌ها، مایکروسافت تمام تلاش خود را به کار گرفته است که ریسک شکستن حریم خصوصی کاربران را به‌حداقل برساند. این شرکت در بخش دیگری از بیانیه‌ای خود اعلام کرد:

مدت‌ها است اعلام کرده‌ایم این بازنگری‌ها برای توسعه‌ی سرویس‌های مبتنی‌بر صدا انجام می‌شوند و گاهی ممکن است خود فروشندگان این کار را انجام دهند.

ردموندی‌ها در چنین شرایطی، بخش قوانین حریم خصوصی وب‌سایت رسمی خود را برای تأکید بیشتر روی این مسئله که ممکن است نیروی انسانی این شرکت با هدف صداهای ضبط‌شده‌ی مشتریان ازطریق دستگاه‌های تولیدی مایکروسافت بازنگری کرده باشند، به‌روز کرده‌اند. در بخش به‌روزشده آمده است:

ما همیشه قبل از جمع‌آوری اطلاعات، مجوزهای لازم را از مشتری دریافت خواهیم کرد. برای حفاظت از حریم خصوصی کاربران، ما صدای ضبط‌شده را بازنگری می‌کنیم. جابه‌جایی این صداها با شدیدترین تدابیر حفظ حریم خصوصی موجود در قانون انجام خواهند شد.

همچنین در بعضی پرونده‌ها، مایکروسافت بعد از دریافت گزارش‌هایی درباره‌ی نقض قوانین این شرکت به‌وسیله‌ی کاربر، پیام‌های صوتی ارسال‌شده‌ی او به گیمرهای دیگر را هم بازنگری کرده است. مایکروسافت در توضیح چرایی این کار اعلام کرد:

این کار برای حفظ امنیت خانواده‌ی ایکس‌باکس انجام شده است.

مایکروسافت اعلام کرد در حال کار روی برنامه‌های بیشتر است تا کنترل کاربران را روی حریم خصوصی خود در جریان استفاده از محصولات این شرکت بیشتر کند. درحال‌حاضر، بخشی روی سایت مایکروسافت وجود دارد که کاربران می‌توانند همه‌ی صداهایی را پاک کنند که روی محصولات این شرکت ضبط کرده‌اند.