پس از انتشار خبری درباره‌ی مشکلات مالی پروژه‌ی تحقیقاتی دانشمندان روس که به موجب سفر سرزده‌ی عقابی با نام «مین» به ایران پدیدار شده بود، ایرانسل اعلام کرد هزینه‌ی رومینگ ارتباط این عقاب با دانشمندان را رایگان محاسبه می‌کند. 

ایرانسل پس از ارتباط با تیم رومینگ اپراتور روسی مگافون و مسئولات شبکه‌ی تحقیق و حفاظت از پرندگان شکاری روسیه، به‌منظور تحقق مسئولیت‌های اجتماعی سازمانی، تعرفه‌ی رومینگ بین‌المللی برای این پروژه را رایگان حساب می‌کند. 

در این پروژه، دانشمندان مرکز RRRCN سیزده عقاب آسیایی را به ردیاب‌های مخابراتی با قابلیت ارسال پیامک مجهز کردند تا با بررسی مسیرهای اصلی مهاجرت آن‌ها، خطرهای تهدیدکننده را شناسایی کنند. اکثر عقاب‌ها تابستان امسال را در مکان‌های غیرشهری قزاقستان سپری کردند که پوشش تلفن‌همراه نداشت. محققان انتظار داشتند عقاب‌ها یکی از مسیرهای معمول را طی کنند تا بدون نیاز به استفاده از شبکه‌ی مخابراتی کشورهای مختلف، پیامک‌ها را دریافت کنند؛ اما یکی از عقاب‌ها با ورود به خاک ایران، برآوردهای مالی پروژه را دچار مشکل کرد. طی چندین ماه پرواز در ایران، تعداد زیادی پیامک از ردیاب این عقاب «مین» ارسال شد که هزینه‌ی این پیامک‌ها بسیار بیشتر از برآوردهای اولیه‌ی پروژه بود.

از هفته گذشته، محققان برای تأمین بودجه و جلوگیری از شکست پروژه، کمپینی بین‌المللی با عنوان «به موبایل عقاب پول بفرست» راه‌ انداخته‌اند که در رسانه‌های معتبر جهان بازتاب داشته و توجه علاقه‌مندان به طبیعت و پرندگان را به خود جلب کرده است.

پیرو هماهنگی‌ها و توافق‌ها با اپراتور مگافون روسیه که در این پروژه از سیم‌کارت‌هایش استفاده شده و RRRCN، علاوه‌بر «مین»، عقاب معروف این پروژه‌‌ی تحقیقاتی، هزینه‌ی رومینگ بین‌الملل سایر عقاب‌های این پروژه نیز در شبکه‌ی ایرانسل رایگان شده است.

ایرانسل با‌توجه‌به نقش روزافزون فناوری اطلاعات و ارتباطات در مطالعه و حفاظت از تنوع زیستی و جانوران در حال انقراض، ازطریق خدمات و محصولات و شبکه‌ی سراسری و با هدف تحقق مسئولیت‌های اجتماعی سازمانی خود درقبال محیط‌زیست، از چنین پروژه‌هایی حمایت می‌کند.

لیزا سو، مدیرعامل AMD، به‌تازگی اعلام کرد که تمرکز این شرکت در ذن و rDNA آتی روی معماری خواهد بود و نه لیتوگرافی. این گفته تنها اندکی پس از پایان فصل مالی پیشین این شرکت صورت گرفته‌ است؛ فصلی که با حضور محصولات ۷ نانومتری AMD مانند سری اپیک، رایزن و رادئون، پرسودترین فصل مالی پس از سال ۲۰۰۵ را برای این شرکت رقم زد.

نسل بعدی Zen و rDNA بر معماری تمرکز خواهد داشت نه لیتوگرافی

مدیرعامل غول سخت‌افزار در پاسخ به سؤال یک خبرنگار درباره فناوری پردازش و معماری سری ۷ نانومتری فعلی شرکت گفت:

بگذارید به این سؤال این‌گونه پاسخ بدهم. ما انتخاب‌های بسیاری کرده‌ایم و لیتوگرافی و معماری هم جزو این انتخاب‌ها بوده‌ است. به نظر من، ما انتخاب‌های خوبی داشته‌ایم.

ما دیگر به لیتوگرافی به‌عنوان عامل پیش‌برنده اصلی نگاه نمی‌کنیم. از نظر ما لیتوگرافی بسیار مهم است و پیشرفت در آن هم برای ما بسیار بااهمیت تلقی می‌شود؛ و امروز ما از فناوری ۷ نانومتری سود بسیاری برده‌ایم. اما در زمانی مناسب و برای دریافت بیشترین بهره به سراغ فناوری ۵ نانومتری خواهیم رفت. ما در حال حاضر تمرکز زیادی روی معماری کرده‌ایم و به عقیده‌ی من، معماری چیزی است که می‌تواند محصولات ما را از رقبا متمایز کند و آن‌ها را رو به جلو پیش برد.

هسته‌های پردازشی مبتنی بر معماری Zen و rDNA شرکت AMD، اولین تراشه‌های ساخته‌شده با فرایند ساخت جدید ۷ نانومتری TSMC به‌شمار می‌روند. طبق اعلام مدیرعامل AMD، این شرکت قصد دارد تا با تمرکز بر معماری پردازنده‌های خود، بیشترین عملکرد را با فناوری ۷ نانومتری فعلی داشته باشد. این بدان معنا است که فناوری ۷ نانومتری برای نسل بعد خانواده Zen و rDNA تا حد امکان بهینه شده اما فناوری ۵ نانومتری از نقشه راه این شرکت حذف نخواهد شد.

AMD به فناوری ۵ نانومتری روی خواهد آورد، تنها در زمانی مناسب‌تر. AMD هسته‌های پردازنده‌های آتی خود را تا ذن ۵ و نسل بعدی معماری rDNA را برای سال ۲۰۲۰ تأیید کرده‌ است. AMD در این مدت به بهبود فناوری ۷ نانومتری که به +۷ موسوم است، اشتغال خواهد داشت؛ همچنین باتوجه به پیش بودن از رقیب همیشگی خود، اینتل چندان نیازی هم به استفاده از لیتوگرافی پایین‌تر احساس نمی‌کند. محصولات ۲۰۱۹ اینتل همچنان مبتنی بر لیتوگرافی ۱۴ نانومتری هستند و طبق پیش‌بینی‌ها محصولات ۲۰۲۰ این شرکت تازه به فناوری ۱۰ نانومتری روی می‌آورند.

همانند +Zen که از فناوری ۱۲ نانومتری FinFET برای بهبود نسبتا چشمگیری در محصولات رایزن و رائون بهره می‌برد، نسل بعدی ذن ۳ و rDNA ۲ نیز مبتنی بر +7nm خواهند بود که کارایی کلی را بهبود خواهد بخشید. البته بهبود ناشی از معماری به اندازه لیتوگرافی مؤثر نخواهد بود و AMD نمی‌تواند مانور زیادی روی معماری دهد.

AMD به‌تازگی با به‌روزرسانی نقشه راه خود نشان داد که ذن ۳، معماری استفاده‌شده در پردازنده‌های «میلان»، در ۲۰۲۰ عرضه خواهد شد. ذن ۳ مبتنی بر +7nm با Ice Lake-SP 10 نانومتری و ++Cooper Lake Xeon 14nm رقابت خواهد کرد. AMD تأکید کرد که پردازنده‌هایش عملکرد بر وات بیشتری دارد و با نگاه به اسلاید می‌توانیم متوجه شویم که حتی پردازنده‌های اپیک روم برای رقابت با سری زئون ۲۰۲۰ اینتل طراحی شده‌اند. این موضوعی است که AMD از سال ۲۰۱۸ و از زمان طراحی اپیک روم بر آن تأکید داشته‌ است.

مدیر ارشد فناوری AMD، مارک پیپرمستر، گفته که ذن ۳ بر پایه ذن ۲ خواهد بود و تنها کارایی و عملکرد کلی آن بهبود خواهد داشت.

قانون مور روندی نزولی داشته‌است. گره‌های نیمه‌رسانا گران‌تر شده‌اند و ما به افزایش فرکانسی که می‌خواهیم نمی‌رسیم. استفاده از فناوری +7nm با لیتوگرافی ماورای بنفش اکستریم (EUV) افزایش عملکرد مناسبی برای ما به ارمغان می‌آورد.

AMD هم‌اکنون برخی از پیشرفته‌ترین فناوری‌های موجود در صنعت سخت‌افزار را با طراحی چیپلت ذن در پردازنده‌های رایزن و اپیک دارد. AMD درخلال ارائه‌ای در انگلستان اعلام کرد که شاهد تغییراتی اساسی در پردازنده‌های میلان سال ۲۰۲۰ مانند طراحی مجدد کش و داشتن ۸ هسته درون یک CCX خواهیم بود.

AMD ذن ۳، نسخه بهبودیافته ذن ۲

طراحی هسته ۷ نانومتری پلاس ذن ۳ کامل شده و احتمالا نخستین محصولات مبتنی بر این معماری را در نیمه اول سال ۲۰۲۰ شاهد خواهیم بود. اگرچه ذن ۲ مبتنی بر لیتوگرافی ۷ نانومتری بود اما ذن ۳ مبتنی بر لیتوگرافی انقلابی ۷نانومتری پلاس است که ۲۰٪ ترانزیستور بیشتر و ۱۰٪ عملکرد بهتری نسبت به ذن ۲ دارد. این بهبود فشار بیشتری بر اینتل در تلاش برای رقابت با AMD خواهد گذاشت.

یکی از محصولات پرچم‌دار مبتنی بر معماری ذن ۳،‌ نسل سوم پردازنده‌های سرور اپیک خواهد بود که با نام میلان شناخته می‌شوند. این سری از پردازنده‌ها در ابررایانه جدید پرل‌موتر استفاده خواهد شد. مشخصات فنی ابتدایی نشان می‌دهند که پردازنده‌های میلان دارای ۶۴ هسته، ۱۲۸ رشته پردازشی و AVX2 SIMD خواهد بود. پشتیبانی ۸ کاناله DDR رم نیز وجود خواهد داشت.

علاوه بر ذن ۳، AMD فناوری‌های ذن ۴ و ذن ۵ را نیز تأیید کرده‌ است. نسل سوم پردازنده‌های اپیک به‌طور رسمی نام جنوا دارند. ذن ۴ در حال طراحی بوده و برای عرضه در ۲۰۲۱ یا ۲۰۲۲ برنامه‌ریزی شده‌ است. در این معماری از لیتوگرافی زیر ۷ نانومتر استفاده خواهد شد.

نقشه راه پردازنده‌های AMD (از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰)

معماری پردازنده گرافیکی rDNA ۲

از پردازنده‌ها بگذریم و به پردازنده‌های گرافیکی بپردازیم. AMD علاوه بر ذن ۳ از معماری پردازنده‌های گرافیکی RDNA 2 نیز پرده برداشته که هم‌اکنون در حال طراحی بوده و برای عرضه در سال ۲۰۲۰ آماده می‌شود. این معماری احتمالا بهبود بسیاری نسبت به پردازنده‌های گرافیکی +7nm فعلی خواهد دید. پردازنده‌های گرافیکی rDNA 2 احتمالا اواخر ۲۰۲۰ به بازار عرضه خواهند شد.

به‌جز تعدادی شایعه چیز زیادی درباره rDNA 2 نمی‌دانیم اما AMD به‌طور رسمی درباره‌ی پشتیبانی از فناوری Ray Tracing در نسل آینده پردازنده‌های گرافیکی خود صحبت کرده‌ است. در نسل بعدی GPUهای AMD شاهد برابری این شرکت با فناوری RTX شرکت Nvidia خواهیم بود.

AMD همچنین خواهان استفاده از rDNA 2 در پردازنده‌های گرافیکی بالارده خود است. با اینکه اولین نسل از پردازنده‌های گرافیکی rDNA در محدوده قیمتی ۳۰۰ تا ۵۰۰ دلار عملکردی عالی داشتند اما در نسل دوم این معماری انتظار داریم که شاهد سری رادئون RX مبتنی بر rDNA ۲ باشیم. این پردازنده‌ها به‌طور مستقیم با پردازنده‌های RTX 2080 SUPER و RTX 2080 Ti انویدیا رقابت خواهند کرد. البته انویدیا هم شرکتی نیست که دست روی دست گذاشته و رقابت را به‌آسانی به رقیب خود واگذار کند. این شرکت برنامه‌ای برای عرضه‌ی پردازنده‌های گرافیکی مبتنی بر معماری ۷ نانومتری خود در سال ۲۰۲۰ دارد که احتمالا Ampere نام خواهند داشت.

لازم به ذکر است که پردازنده گرافیکی بالارده Navi احتمالا طراحی حافظه با پهنای باند بالای خود را مانند پرچم‌دار فعلی حفظ خواهد کرد. البته AMD احتمالا به‌سراغ HBM2E VRAM جدیدتری خواهد رفت. 

HBM2E DRAM از ۸ جایگاه و حافظه‌های ۱۶ گیگابیتی بهره برده که در کنار هم و با تنظیم سرعت کلاک در ۳/۲ گیگابیت‌برثانیه به پهنای باند ۴۱۰ گیگابایتی در ثانیه به‌طور تکی و ۹۲۰ گیگابیت‌برثانیه با دو HBM2E منجر خواهد شد که رقمی خیره‌کننده است. طبق اعلام سامسونگ، محصول HBM2E می‌تواند تا ۶۴ حافظه و پهنای باندی ۱/۶۴ ترابایتی در ثانیه ارائه دهد. چنین محصولاتی برای استفاده در سرورها و ورک‌استیشن‌ها مناسب خواهد بود.

مقایسه معماری‌های پردازنده‌های گرافیکی AMD

دیدگاه شما در این‌باره چیست؟ آ

فیسکر اخیرا اعلام کرده که قصد دارد اولین مدل از سه خودروی الکتریکی مقرون‌به‌صرفه‌ی خود را به فروش برساند. این مدل که هنریک فیسکر اعلام کرده یک شاسی‌بلند با نام اوشن (Ocean) است، سال ۲۰۲۱ در بازار آمریکای شمالی عرضه می‌شود. اطلاعات بیشتر، ۲۷ نوامبر (۴ آذر) منتشر خواهد شد و پیش‌بینی می‌شود که نسخه اولیه و پروتوتایپ ماه ژانویه (بهمن) رونمایی شود. قرار بود این خودروی الکتریکی ماه دسامبر (دی) رونمایی شود؛ ولی اکنون کمی تأخیر در تاریخ ذکرشده رخ داده است. در حالت عادی این تأخیر زیاد نیست؛ اما فیسکر عملکرد ضعیفی در تحقق وعده‌های خود دارد.

زمانی‌که نام شرکت Fisker Automobile بوده و در حال ساخت مدل کارما بود، متاسفانه این خودروی پلاگین هیبرید فروش خوبی نکرد و گرفتار مشکلات عدیده‌ی کیفیتی شد. سپس، درحالی‌که قرار بود این خودروساز به کمک بی‌ام‌و مدل کاربردی‌تر آتلانتیک را بسازد، همه چیز از بین رفت.

فیسکر در سال ۲۰۱۳ اعلام ورشکستی کرد و نتوانست میلیون‌ها قرض مالیات‌دهندگان آمریکایی را بازگرداند و مجبور شد همه چیز را به Wanxiang America Corp، شرکت تابعه‌ی یکی از قدرتمندترین کارخانجات قطعات خودروی چین در ایلینویز واگذار کند. شایعاتی وجود دارد که شرکت آسیایی تولید کارما و آتلانتیک را مجددا در ایالات‌متحده شروع خواهد کرد؛ اما زمانی‌که هنوز تبعات ورشکستگی فیسکر حل‌وفصل نشده است، این کار نامعقول به نظر می‌رسد.

پس از بازگشت با نام Fisker Inc، این استارتاپ روی بازار پرطرفدار خودروهای الکتریکی تمرکز کرده؛ اما هنوز ادعاهای بزرگی ارائه می‌دهد. یکی از بزرگ‌ترین آن‌ها تولید باتری حالت جامد جدیدی است که به خودروی الکتریکی این قابلیت را می‌دهد تا با یک دقیقه شارژ، چیزی حدود ۸۰۰ کیلومتر را بپیماید. در مورد این ادعای فیسکر از سال گذشته تاکنون اخبار بسیار کمی شنیده شده است.

مدل اولیه از خودروی EMotion سال گذشته با وعده‌ی ۶۵۰ کیلومتر پیمایش در حالت برقی و انبوهی از امکانات لوکس معرفی شد؛ اما قیمت تقریبی آن ۱۳۰ هزار دلار اعلام شده و شرکت را مجبور می‌کند که برای طبقات پایین‌تر جامعه  هم محصول داشته باشد. قرار است اوشن با قیمت پایه‌ی ۴۰ هزار دلار عرضه شود و مواد قابل بازیافتی که در ساخت آن استفاده شده، تصویری سبز و پاک از این خودرو در ذهن مشتریان ایجاد می‌کند. فیسکر، اوشن را «پایدارترین وسیله‌ی نقلیه‌ی جهان» می‌نامد.

فیسکر تیزرهای نصفه و نیمه‌ای از نمای بیرونی اوشن منتشر کرده است و اطلاعات باارزش زیادی از این خودرو به اشتراک گذاشته نمی‌شود. تمام چیزی که از این خودرو می‌دانیم این است که الکتریکی خواهد بود؛ مواد بازیافتی زیادی در ساخت آن استفاده شده (شاید حتی برای تایرها) و تنها به‌صورت لیزینگ و «بدون تعهدات طولانی‌مدت» در دسترس خواهد بود.

به نظر می‌رسد که این برند هنوز هم فاقد اعتبار است؛ اگر ادعای ساخت باتری حالت جامد واقعی و درست باشد، مشکلات این شرکت به پایان خواهد رسید. هر تولیدکننده‌ای خواهان خرید این فناوری خواهد شد؛ زیرا اصلی‌ترین ضعف‌های خودروهای الکتریکی را برطرف خواهد کرد. اما هنوز خبری از چنین فناوری نیست و چیزی از آن دیده نشده است. فیسکر تنها چند نمونه‌ی مفهومی رونمایی کرده است، بدون یک نمونه‌ی آماده‌ی تولید و بدون اینکه برنامه‌ای برای تولید آن‌ها داشته باشد. به نظر می‌رسد که این استارتاپ برنامه‎ی مشخصی ندارد. 

تصور کنید اکنون می‌خواهید پشت فرمان خودرو الکتریکی خود بنشینید و به‌‌سوی مقصدی در فاصله‌‌ی چندهزارکیلومتری حرکت کنید. در چنین شرایطی، دیگر طبعا نباید دغدغه‌‌ی وضعیت آب رادیاتور، روغن، میزان بنزین و... را داشته باشید. پس چه‌‌ عاملی واقعا شما را باید از انجام چنین سفری با خودروتان بازدارد؟

شاید تاکنون اصطلاحی مانند دغدغه‌‌ی مسافت به‌گوشتان نخورده باشد. این اصطلاح به یکی از مهم‌‌ترین مشکلات پیش‌‌روی صنعت خودرو الکتریکی اشاره می‌کند: نگرانی رانندگان از اتمام شارژ باتری خودرو الکتریکی پیش از رسیدن به مقصد. این دغدغه‌‌ی رانندگان باتوجه‌به سرعت بسیار کُند شارژ باتری‌‌های فعلی که گاهی به یک ساعت یا بیشتر نیز می‌‌رسد، امری بسیار طبیعی است. بنابراین، بسیاری از پژوهشگران فعال در این صنعت، تمرکز خود را روی حل این معضل معطوف کرده‌‌اند.

دراین‌میان، خبر خوشحال‌کننده این است که دستاورد تازه‌‌ی دانشمندان دانشگاه ایالتی پن احتمالا می‌‌تواند راهکاری برای شارژ صفر تا ۱۰۰ درصد باتری خودرو الکتریکی فقط در چند دقیقه ارائه کند. چائو یانگ‌وانگ، مهندس شیمی این تیم پژوهشی، این‌‌گونه توضیح می‌‌دهد:

نشان داده‌‌ایم که می‌‌توان خودرو الکتریکی را تنها در چند دقیقه برای طی مسافت ۲۰۰ تا ۳۰۰ مایلی (حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ کیلومتری) شارژ کرد. درضمن، این عمل را می‌‌توان برای ۲۵۰۰ سیکل شارژ تکرار کرد که معادل طی مسافتی به‌‌اندازه‌‌ی نیم‌میلیون مایل (۸۰۰ هزار کیلومتر) خواهد بود.

نکته‌‌ی آخری که در سخنان یانگ‌‌وانگ اشاره شد، از اهمیت بسیاری برخوردار است؛ چراکه باتری‌‌های خودروهای الکتریکی مانند نمونه‌‌های موجود در تلفن‌همراه و نوت‌‌بوک از فناوری لیتیوم‌یونی بهره می‌‌برند و این بدان‌معنا است که آن‌‌ها هم تا پیش از رسیدن به پایان عمر مفید خود، فقط می‌‌توانند تعداد محدودی سیکل شارژ و تخلیه را پشت‌سر بگذارند.

یکی از عواملی که می‌‌تواند در کاهش عمر مفید باتری‌‌ها مؤثر باشد، حرارت است؛ از‌این‌رو، تولیدکنندگان باتری‌‌های خودروهای الکتریکی عموما به رانندگان توصیه می‌‌کنند اجازه ندهند دمای باتری خودروشان بیش‌از‌اندازه افزایش یابد تا دچار مشکلاتی نظیر کاهش عمر مفید این ادوات نشوند. در‌این‌میان، دپارتمان انرژی ایالات متحده‌ی آمریکا نیز برای تدوین استاندارد شارژ بسیار سریع (XFC) برای خودروهای الکتریکی تلاش می‌کند؛ استانداردی که بتواند شرایط لازم به‌منظور شارژ خودروهای الکتریکی فقط در ۱۰ دقیقه و برای طی مسافتی افزون‌بر ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) را تبیین کند.

تیم پژوهشی دانشگاه پن ادعا می‌‌کند طراحی جدید آن‌‌ها می‌‌تواند با ازمیان‌برداشتن یکی از بزرگ‌‌ترین موانع موجود بر سر فناوری XFC، زمینه‌ی رسیدن به این هدف بلندپروازانه را فراهم کند. پژوهشگران در مقاله‌‌ی جدید خود گفته‌‌اند:

یکی از محدودیت‌‌های مهم در فناوری شارژ بسیار سریع، ایجاد پوشش لیتیومی است؛ اشکالی که معمولا در سرعت‌‌های شارژ سریع بروز می‌‌کند و عمر مفید و سطح ایمنی باتری را به‌‌شدت تحت تأثیر قرار می‌‌دهد.

پوشش لیتیومی یا به‌عبارتی آب‌کاری لیتیومی زمانی ایجاد می‌‌شود که هنگام شارژ مقادیری از لیتیوم به‌‌صورت ناخواسته روی الکترود آند انباشته شود. به‌‌نظر می‌رسد افزایش دما برای باتری‌‌های لیتیومی آثار زیان‌‌بار داشته باشد. با‌این‌حال، نتایج پژوهش تازه نشان می‌‌دهد افزایش دما در دوره‌‌های کوتاه باعث کاهش میزان پوشش لیتیومی درون باتری می‌‌شود. وانگ می‌‌گوید:

در گذشته، باور عمومی این بود که به‌‌دلیل نگرانی‌‌های ناشی از تشدید واکنش‌‌های جانبی، نباید از باتری‌‌های لیتیومی در دماهای زیاد بهره‌‌برداری کرد.

پژوهشگران به‌‌طور خاص دریافته‌‌اند باتری‌‌هایی که موقتا در دمای ۶۰ درجه‌‌ی سانتی‌‌گراد برای ۱۰ دقیقه از زمان شارژ خود حرارت داده شوند، ازلحاظ نظری می‌‌توانند الزامات استاندارد XFC را برآورده کنند و در‌عین‌حال، عمری حدود ۱،۷۰۰ سیکل شارژ هم داشته باشند. درمقابل، آن دسته از باتری‌‌هایی که دمای آن‌‌ها در آزمایش کنترل نشده بود، تنها پس از طی ۶۰ سیکل شارژ و تخلیه دیگر کاربردی نبودند. نتایج گزارش‌‌شده نشان می‌‌دهد با اینکه حرارت‌‌دادن باتری‌‌های لیتوم‌یون روش غیرمعمولی به‌‌نظر می‌‌آید، پاسخ‌گوی نیازهای پژوهشگران بوده است. وانگ می‌‌افزاید:

افزایش دمای این باتری‌‌های به بیش از ۶۰ درجه‌‌ی سانتی‌‌گراد در صنعت باتری‌‌ها ممنوع است. این میزان دما بسیار زیاد و برای مواد درون باتری خطرساز است و عمر باتری را به‌‌شکل درخورتوجهی کاهش می‌‌دهد.

با‌این‌حال، در آزمایش‌‌های کنترل‌‌شده‌‌ی پژوهشگران حرارت‌‌دهی باتری موجب حذف پدیده‌‌ی ایجاد پوشش لیتیومی شد؛ اما زمان این حرارت‌‌دهی به‌‌قدری کوتاه بود که از شکل‌گیری سایر ترکیبات خطرناک موسوم‌‌ به میان‌‌فازهای الکترولیت جامد (SEI) درون باتری مانع شود. بااین‌همه، تحقیقات این تیم به همین‌‌جا ختم نخواهد شد و حال‌که توانسته‌‌اند به‌شکل مؤثری الزامات مربوط به استاندارد XFC را در بخش باتری‌‌ها برآورده کنند، زمان آن رسیده است تحقیقات خود را برای یافتن مواد موردنیاز برای شارژ باتری‌‌های خودروهای الکتریکی در مدتی کمتر از پنج دقیقه متمرکز کنند.

نتایج این پژوهش در ژورنال علمی ژول منتشر شده است.

گزارش مالی فصل گذشته‌ی AMD منتشر شد. لیزا سو، مدیرعامل این شرکت، در کنفرانسی به نکات مهمی درباره‌ی فروش و درآمد AMD اشاره و به‌نوعی بر رشد خارق‌العاده‌ی آن در سال‌های اخیر تأکید کرد. به‌علاوه، او به‌نوعی شرکتش را بازیگر بازار حرفه‌ای‌ها نامید که از این‌ به‌بعد، فقط به تأمین محصولات پایین‌رده نمی‌اندیشد.

یک هفته پیش، اینتل در گزارش مالی خود به کمبود پردازنده در بازار اشاره کرد. دراین‌زمینه، خبرنگاران از لیزا سو پرسیدند: برنامه‌ای برای ورود جدی به بخش پایین‌رده‌ی بازار کامپیوترهای شخصی دارد؟ مدیرعامل AMD با پذیرش تقاضای فراوان بازار در بخش پایین‌رده، آن بخش را برای کسب‌وکار و رشد درآمدی خود آن‌چنان مناسب ندید.

AMD در گزارش مالی سه‌ماهه‌ی سوم سال ۲۰۱۹ به سود ۱۲۰ میلیون دلاری اشاره می‌کند که درمقایسه‌با بازه‌ی زمانی مشابه در سال گذشته رشد تقریبا چهاربرابری را نشان می‌دهد. در این مدت، درآمد شرکت مذکور به ۱/۸ میلیارد دلار رسید که طبق ادعای شرکت، از فصل چهارم سال ۲۰۰۵، بیشترین درآمد بوده است. در آن دوران، پردازنده‌های Athlon 64 X2 موجب درآمدزایی فراوان AMD شده بودند.

پیش‌بینی و چشم‌اندازی که AMD در پایان گزارش مالی خود منتشر کرد، به‌نوعی غیرمنتظره به‌نظر می‌رسید. آن‌ها درمقایسه‌با سال گذشته، رشد ۴۸ درصدی درآمد را در فصل چهارم پیش‌بینی کردند که تا ۲/۱ میلیارد دلار افزایش خواهد یافت. AMD از فروش پردازنده‌های رایزن و سری سرور اپیک و محصولات گرافیکی رادئون به‌عنوان موتورهای محرک درآمدی یاد می‌کند.

داستان و روند کنونی AMD تعریف ساده‌ای دارد. بخش Computing and Graphics این شرکت با قدرت و سرعت زیاد در تمامی حوزه‌های بازار حرکت کند و با افزایش ۳۶ درصدی درمقایسه‌با سال گذشته، درآمد خود را به ۱/۲۸ میلیارد دلار رساند. در این دوره، فروش پردازنده‌های دسکتاپ پردازنده‌های موبایل را در سایه قرار داد؛ اما هر دو رشد مناسبی تجربه کردند. لیزا سو با اشاره به کاهش نسبی فروش پردازنده‌های گرافیکی، دلیل آن را کاهش فروش در پردازنده‌های گرافیکی مرکز داده بیان کرد. البته مدیرعامل AMD اعتقاد دارد روند فروش در فصل چهارم اصلاح خواهد شد.

بخش دیگری از کسب‌وکار AMD به‌نام Enterprise, Embedded and Semi-Custom در دوره‌ی گذشته رشد چندان مناسبی نکرد. کاهش فروش ۲۷ درصدی و ثبت آمار ۵۲۵ میلیون دلاری برای این بخش گزارش شد. AMD در بخشی از گزارش به افزایش فروش سری سرور اپیک اشاره کرد؛ اما رکود کنونی بازار در وضعیت پیش‌بینی‌های فنی کنسول‌های بازی ایکس‌باکس و پلی‌استیشن، مصرف‌کنندگان را در حالت انتظار نگه داشته است. روند مذکور به‌نوعی سرعت رشد کل کسب‌وکار را کاهش داد. سو می‌گوید در یک سال آتی که کنسول‌ها به‌صورت رسمی به بازار عرضه شوند، شرکتش پیشرفت چشمگیری در بخش تراشه‌های نیمه‌اختصاصی پیش‌بینی می‌کند.

پاتریک مورهد، تحلیلگر ارشد Moor Insights، درباره‌ی آمار درآمدی AMD در سه‌ماهه‌ی سوم سال ۲۰۱۹ می‌گوید:

AMD درآمد درخورتوجهی در فصل سوم سال ۲۰۱۹ ثبت کرد و رکورد درآمد را از سال ۲۰۰۵ و رکورد حاشیه‌ی سود را از سال ۲۰۱۲ به این سو شکست. می‌توان ادعا کرد AMD عملکرد پررونقی دارد.

شاید تقاضای مشتریان برای محصولات رده‌بالا و پرچم‌دار را بتوان کلید موفقیت این روزهای AMD دانست. سو می‌گوید در بخش مشتریان، بیشترین تقاضا برای پردازنده‌های رایزن ۷ و ۹ ارائه می‌شود. در بخش کسب‌وکار پردازنده‌ی اپیک نیز افزایش تقاضا برای محصولات پرچم‌دار با حاشیه‌ی سود چشمگیر را شاهد هستیم. پردازنده‌های ۴۸ و ۶۴ هسته‌ای تقاضای خرید زیادی دارند. حرکت به‌سمت تولید محصولات ۷ نانومتری نیز با سرعت مناسبی پیش می‌رود و خطوط تولید محصولات اصلی شرکت در حال تغییر به آن روش تولید هستند.

حرکت بعدی AMD در مسیر تولید نسل سوم پردازنده‌های تردریپر و Ryzen 3950X دیده می‌شود. اگرچه رویکرد شرکت در این بخش کمی کُند به‌نظر می‌رسد، به‌هرحال نشان‌دهنده‌ی تقاضای مشتریان برای محصولات حرفه‌ای‌تر است؛ تقاضایی که افزایش درآمد AMD را به‌همراه دارد. مشکلات تولیدی یکی از دلایل تأخیر در عرضه‌ی 3950X بوده‌اند؛ ولی لیزا سو در صحبت‌هایش به‌طور مستقیم و جزئی به آن‌ها اشاره‌ای نکرد. به‌هرحال اکنون مسئله‌ی کمبود تولید و عرضه‌ی پردازنده، بیشتر در کسب‌وکار اینتل دیده می‌شود، نه AMD.

تیم بلادهوند LSR توانست اولین آزمایش سرعت خودرو بلادهوند را در صحرای آفریقای‌جنوبی با ثبت سرعت ۵۳۷ کیلومتربرساعت به‌پایان رساند. خودرو بلادهوند به موتور جت مجهز است و در این رکوردشکنی، ۱۲ ثانیه از سیستم پس‌سوز خود استفاده کرده است. در این آزمایش، بلادهوند LSR توانست در ۱۳ ثانیه سرعت خود را از ۸۰ به ۴۸۰ کیلومتربرساعت برساند. خودرو مذکور در چهار هفته‌ی آتی آزمایش‌های سرعت دیگری را هم انجام خواهد داد که هدف آن‌ها عبور از سرعت ۵۰۰ مایل‌بر‌ساعت (۸۰۴ کیلومتربرساعت) است. 

اندی گرین، راننده‌ی فعلی تیم بلادهوند و دارنده‌ی رکورد سرعت جهان، دراین‌باره می‌گوید:

امروز دو آزمایش سرعت موفق را پشت‌سر گذاشتیم که در دومین آزمایش، خودرو به سرعت ۵۳۷ کیلومتربرساعت رسید و توانست در ۱۳ ثانیه سرعت خود را از ۸۰ به ۴۸۰ کیلومتربرساعت برساند. در حین آزمایش، بادی قوی با سرعت ۳۰ کیلومتربرساعت وجود داشت و این باد یکی از عواملی بود که سرعت خودرو را محدود کرد. باوجوداین، خوشحالیم؛ چون آزمون موفقیت‌آمیزی را به‌پایان رساندیم و حالا آماده‌ایم سرعت‌های بیشتر را هم ثبت کنیم. 

در این آزمایش سرعت که در بیایان کالاهاری انجام شد، مسیری به طول ۲۰/۴ کیلومتر انتخاب شد و ۳۱۷ کارگر محلی نیز مسیر آزمایش را از قبل آماده کرده بودند. رکوردشکنی بلادهوند LSR در سال ۲۰۲۰ انجام خواهد شد و هدف آن رسیدن به سرعت ۱،۲۲۷/۹۸ کیلومتربرساعت است. تلاش تیم بلادهوند درنهایت رسیدن به سرعت هزار مایل‌بر‌ساعت (۱،۶۰۰ کیلومتربرساعت) است؛ ولی زمان آن دقیقا مشخص نیست.

واتساپ در فوریه امسال، قابلیتی به نسخه‌ی iOS اپلیکیشن خود اضافه کرد که به کاربران آیفون اجازه‌ی می‌داد ازطریق فیس‌آیدی به این پیام‌رسان وارد شوند. حال این ویژگی در به‌روزرسانی جدید نسخه‌ی اندروید نیز فعال شده است، با‌ این‌ تفاوت که این‌بار فقط از حسگر اثرانگشت پشتیبانی می‌شود و از تشخیص چهره خبری نیست. 

به‌واسطه‌ی قابلیت یادشده، کاربران اندرویدی از‌این‌پس می‌توانند پیش‌ از ورود به پیام‌رسان واتساپ، احراز هویت ازطریق اثرانگشت خود را تنظیم کنند تا از سرک‌کشیدن افراد دیگر به حریم خصوصی‌شان مانع شوند.

این به‌روزرسانی فعلا برای همه‌ی کشور‌ها دردسترس قرار نگرفته است؛ اما طبق گفته‌ی واتساپ، به‌زودی همه‌ی کاربران می‌توانند از قابلیت یادشده بهره ببرند. برای فعال‌سازی ویژگی مذکور، ابتدا به بخش تنظیمات مراجعه کنید و پس‌ازآن به‌ترتیب وارد Account و Privacy و درنهایت Fingerprint Lock شوید. پس‌از فعال‌سازی این قابلیت، با ورود مجدد به واتساپ نیازمند احرازهویت ازطریق اثرانگشت هستید.

افزون‌براین، کاربران می‌توانند بازه‌های زمانی یک‌ تا سی دقیقه‌ای پس‌ از خروج از اپلیکیشن را برای احراز هویت مجدد تنظیم کنند؛ بدین‌معنی که بعد از زمان مشخص‌شده، دوباره باید برای ورود به اپلیکیشن از اثرانگشتشان استفاده کنند. درنهایت نیز باید به قابلیتی اشاره کنیم که میزان نمایش دادن یا ندادن پیام‌ها در نوار اعلانات را مشخص می‌کند.

هر هفته، جالب‌ترین و برترین عکس‌های علمی از سراسر جهان را از نگاه زومیت تقدیم شما خوانندگان گرانقدر می‌کنیم. در دنیای پر رسانه‌ی امروز، تصاویری هستند که به دلیل اهمیت رسانه‌ای خود بارها و بارها دیده می‌شوند و به اشتراک گذاشته می‌شوند. اما از سوی دیگر، برخی از این تصاویر اگرچه با اهمیت باشند، مهجورانه به دست فراموشی سپرده می‌شوند. گاهی برخی از همین تصاویر، گفتنی‌هایی بیش‌ از گزارش‌ها و مقالات پر بازدید دنیای پر خبر امروز دارند. در ادامه به بررسی برخی از تصاویر علمی منتخب هفته به‌همراه داستان نهفته در پَس هر کدام خواهیم پرداخت. با ما همراه باشد:

سحابی روح هم هالووین را تبریک گفت!

سحابی IC 63 که در عکس مشاهده می‌کنید، به «سحابی روح (Ghost Nebula)» نیز مشهور است. سحابی روح در فاصله‌ی ۵۵۰ سال نوری زمین قرار دارد و تشعشعات هیدروژن-آلفا و همین‌طور نور آبی ملایمی را از ستاره‌ای به نام گاما ذات‌الکرسی (واقع در صورت فلکی ذات‌الکرسی) ساطع می‌کند. ستاره‌شناسان برای تهیه این عکس‌ از داده‌های تلسکوپ فضایی هابل استفاده کردند که سال قبل درست پیش از جشن هالووین منتشر شده بودند. امسال هم دانشمندان مأموریت هابل، به مناسبت جشن هالووین نمای دیگری از این روح کیهانی را منتشر کردند.

کشف اسرار تازه‌ای از کشتی غرق شده‌ی آنتیکیترا

باستان‌شناسان به‌تازگی خبر از کشف آثار باستانی دیگری از کشتی غرق شده‌ی آنتیکیترا داده‌اند. آنتیکیترا، همان کشتی است که دستگاه مشهور آنتیکیترا از آن کشف شد. این اثر باستانی که در سال ۱۹۰۲ توسط گروهی از کاوشگران کشف شده، دستگاه برنزی و مُدوری است که در آن دوایر و اشکال اسرارآمیزی به چشم می‌خورد. پژوهشگران قدمت ماشین آنتیکیترا را دستکم ۲۰۰۰ سال دانسته‌اند. باستان‌شناسان در ابتدا تصور می‌کردند این دستگاه مرموز نوعی «اِستاره‌یاب» بوده باشد. اما با ادامه بررسی‌ها متوجه شدند که احتمالا با نوع بسیار پیچیده‌ای از یک تقویم نجومی مواجه شدند. این دستگاه هنوز هم پیچیده‌ترین وسیله‌ای است که تاکنون از دوران خود کشف شده و دستگاه مشابه دیگر، حداقل متعلق به هزار سال بعد است.

حال، وزارت فرهنگ و ورزش یونان در بیانه‌ای اعلام کردند، در کاوش‌های جدید برخی بقایای استخوانی، یک انگشتر برنز، بخش‌هایی از کوزه‌های باستانی و همین‌طور تکه‌ چوبی با چهار میخ برنزی را از کشتی آنتیکیترا خارج کرده‌اند. مقامات وزارت فرهنگ و ورزش یونان اعلام کرده‌اند که استخوان‌ها به‌زودی تجزیه و تحلیل خواهند شد. باستان‌شناسان در کاوش‌های قبلی خود اسکلت ۲۱۰۰ ساله‌ای را نیز در این کشتی پیدا کرده بودند.  

عروس‌‌های دریایی‌ در اوج شکوفایی!

هزاران موجود زنده در سراسر کره زمین در معرض خطر انقراض قرار دارند، اما عروس‌های دریایی، یکی از معدود جاندارانی هستند که تغییرات اقلیمی تأثیری عکس روی جمعیتشان گذاشته است. سیاره‌ی زمین در دوره‌ای به‌ سر می‌برد که دانشمندان از آن به‌عنوان «انقراض ششم» یاد می‌کنند. براساس گزارش سازمان ملل متحد، بین ۵۰۰ هزار تا ۱ میلیون گونه‌ی گیاهی و جانوری با خطر انقراض رو‌به‌رو هستند. آلودگی و از بین رفتن زیستگاه‌ها، گرمایش زمین و سایر پیامدهای تغییرات اقلیمی باعث کاهش یا انقراض بسیاری از گونه‌های جانوری با مقیاس بسیار گسترده‌ای شده است. اما جمعیت عروس‌های دریایی که از ۵۰۰ میلیون سال قبل در سیاره‌ وجود داشته‌اند، افزایش یافته است. بیش از ۴۰۰۰ گونه‌ی شناخته شده از این بی‌مهرگان در سراسر اقیانوس‌های کره زمین زندگی می‌کنند و در طول دو دهه‌ی گذشته، جمعیت بسیاری از گونه‌های عروس دریایی با سرعت بسیار زیادی افزایش یافته که دانشمندان از آن به‌عنوان «شکوفایی عروس‌دریایی» یاد می‌کنند.

تحقیقات اخیر نشان داده که افزایش جمعیت عروس‌‌های دریایی، یکی از پیامدهای تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی است. درواقع با به دام افتادن گازهای گلخانه‌ای در سیاره، اقیانوس‌ها تا ۹۳ درصد گرمای بیشتری را جذب می‌کنند و برخلاف بسیاری از جانداران دریایی، عروس‌های دریایی می‌توانند در آب‌های گرم‌تر و با اکسیژن کم‌تری رشد و نمو کنند. در همین حال، شکارچیان عروس دریایی مانند کوسه و لاک‌پشت نیز مکررا توسط انسان‌ها شکار می‌شوند که این امر نیز در افزایش جمعیت عروس‌های دریایی بی‌تأثیر نبوده است.

گام کوچکِ نیل آرمسترانگ

نیل آمسترانگ اگر زنده بود، حالا باید ۸۹ سال می‌داشت. فضانورد پرافتخار ناسا، در طول زندگی‌ به تمامی دستاوردهایی که یک انسان آرزویش را دارد دست یافت. آرمسترانگ روز ۲۹ تیر ۱۳۴۸، درست پنجاه سال قبل، به‌عنوان اولین انسان روی ماه فرود آمد تا نامش برای همیشه در تاریخ به یادگار باقی بماند. در عکسی که می‌بینید، نیل آرمسترانگ چند روز قبل از سفر تاریخی‌اش در حال تمرین در گردونه‌ی شبیه‌ساز ماه در مرکز فضایی کندی است.

کشف حمام‌های باستانی در شهر گمشده تینیا

وزارت فرهنگ و ورزش یونان روز سه‌شنبه خبر کشف دیگری‌‌ را نیز در شهر باستانی تینیا در شبه‌جزیره پلوپونز اعلام کرد. به‌گفته‌ی مقامات یونانی، در حفاری‌های اخیر حمام‌های باستانی کشف شدند که قدمتشان به دوران رومیان بازمی‌گردد. شهر گمشده تینیا که در بسیاری از اساطیر و همین‌طور متون تاریخی یونانیان به آن اشاراتی شده، مهر ماه سال قبل کشف شد. یکی از مشهورترین منابعی که بر وجود شهر تینیا صحه‌ می‌گذاشت، افسانه ادیپ بود. ادیپ‌شاه، پادشاه تبای بود که نادانسته لائُس، پدرش را کشت و با مادرش، یوکاسته ازدواج کرد.

باستان‌شناسان قدمت حمام‌های باستانی اخیرا کشف شده را بین ۲۳۰۰ تا ۲۱۰۰ سال دانسته‌اند. در برخی از حمام‌ها در کمال تعجب بخش‌هایی از نقاشی‌های باستانی سالم باقی مانده‌اند. در این محوطه‌ آثار باستانی متنوعی از جمله روغن‌دان‌ها، ظروف سفالین، همچنین بخش‌هایی از مجسمه‌های مربوط به عصر هلنیستی کشف شد. براساس اسناد تاریخی، شهر تینیا حدود ۱۱۰۰ سال قبل از عصر حاضر توسط اسرای جنگ تروآ ساخته شده است. تینیا همان شهری است که والدین ادیپ پس از پیشگویی‌ یک غیبگو، فرزندشان را به آنجا فرستادند و ادیپ در همین شهر بزرگ شد. درحالی‌که تینیا تا سال‌ها از بزرگ‌ترین و پررونق‌ترین شهرهای پلوپونز بوده، اما تا قبل از کشف سال گذشته، محل دقیق آن دانسته نمی‌شد. مقامات وزارت فرهنگ و ورزش یونان اعلام کردند، حفاری‌ها در این محل ادامه خواهد یافت.  

اولین پرواز آزمایشی ماه‌نورد سری مأموریت‌های آپولو

نخستین پرواز آزمایشی ماه‌نورد LLRV درست ۵۵ سال قبل روز ۳۰ اکتبر ۱۹۶۴ (۸ آبان۱۳۴۳) انجام گرفت. این ماه‌نورد به دلیل ظاهر عجیب و چهار پایه‌ی خود به «تختخواب پرنده» مشهور شده بود. ناسا از این ماه‌نورد برای شبیه‌سازی فرود و برخاستن از ماه استفاده می‌کرد. عکسی که مشاهده می‌کنید در هنگام یک پرواز آزمایشی در مرکز تحقیقات پرواز درایدن ناسا گرفته شده است. این مرکز فضایی در سال ۲۰۱۴ به افتخار نیل آرمسترانگ به مرکز تحقیقات پروازی آرمسترانگ تغییر نام داد. اولین کسی که هدایت این ماه‌نورد را برعهده گرفت، جو واکر، فضانورد و خلبان هواپیمای نورث امریکن ایکس-۱۵ بود. واکر طی این پرواز آزمایشی، به ارتفاعی در حدود ۳۰ متر دست پیدا کرد و به مدت ۱ دقیقه نیز در هوا باقی ماند. واکر چند بار دیگر هم با ماه‌نوردی که سرانجام زمینه را برای فرود اولین انسان روی ماه فراهم می‌کرد پرواز کرد.

کشف نسخه‌ای دیگر از تابلوی بانوی صخره‌های داوینچی

دانشمندان اعلام کردند در تابلوی مشهور « بانوی صخره‌ها» اثر لئوناردو داوینچی، خطوطی از طرح قبلی تابلو را کشف کرده‌اند. پژوهشگران قبلا در سال ۲۰۰۸ متوجه خطوط مبهمی زیر لایه‌های رنگ روغن تابلو شده بودند. اما اکنون با بهره گرفتن از روش‌های بسیار پیشرفته، جزئیات بیشتری از این خطوط به‌دست آوردند. پژوهشگران اخیرا با بهره‌گیری از طیف‌نگاری فلوئورسانس پرتو ایکس و تصویربرداری فراطیفی توانستند نشان دهند که طرح اولیه‌ی لئوناردو داوینچی برای تابلوی بانوی‌ صخره‌ها یا باکره‌ی صخره‌ها با آنچه هم‌اکنون می‌شناسیم، تفاوت داشته است.

درحالی‌که در نگاه اول، شاید تنها موقعیت سَر عیسی مسیح در دو تابلو تغییر کرده باشد. اما طراحی اولیه حاکی از آن است که مسیح خردسال به‌جای اینکه در سمت راست مادرش باشد در گوشه‌ی چپ و در آغوش فرشته‌ای بوده است. در همین حال، نکته دیگر تغییر نگاه مریم مقدس در دو نسخه‌ از تابلو است. در طراحی اول، نگاه مادر عیسی مسیح آمیخته به ترس و احترام است. اما در نقاشی که لئوناردو به پایان رسانده، این نگاه جایش را به نگاهی مادرانه‌تر داده است.

موشک آنتاریز آماده پرتاب

عکسی که مشاهده می‌کنید، چهارشنبه هفته جاری با رسیدن موشک آنتاریز به سکوی پرتاب گرفته شده است. موشک آنتاریز قرار است فردا محموله‌ای را به ایستگاه فضایی بین‌المللی برساند. آنتاریز فردا به‌همراه فضاپیمای سیگنوس از مرکز پرواز والوپ ناسا در ویرجینیا به مدار پائین زمین پرتاب می‌شود. کل محموله‌ی آنتاریز حدود ۳۷۰۰ کیلوگرم است و شامل محموله‌های علمی و تجهیزات و آذوقه برای خدمه مأموریت اکسپدیشن ۶۱ است.

سلفی جدید مریخ‌نورد کیوریاسیتی

مریخ‌نورد کیوریاسیتی که هفت سال از شروع ماموریتش در سیاره سرخ می‌گذرد، به‌تازگی سلفی جدیدی از خود ثبت کرده است. عکسی که مشاهده می‌کنید، نمای سراسرنمایی است که از ترکیب ۵۷ عکس مختلف ثبت شده به‌وسیله «تصویرگر لنز دستی مریخ (MAHLI)» به‌دست آمده است. تصویرگر لنز دستی، دوربینی است که بالای بازوی رباتیک مریخ‌نورد تعبیه شده و در هیچ‌کدام از قاب‌هایی که برای تهیه این عکس به کار رفته دیده نمی‌شود. کیوریاسیتی این سلفی را روز ۱۹ مهر در منطقه‌ای به نام گلن اتیو در دهانه‌ی گیل ثبت کرد، جایی که مریخ‌نورد به‌تازگی در آن دو حفره چال کرده که می‌توانید در سمت چپ تصویر ببینید.

طلوع ماه در هنگامه‌‌ی غروب آفتاب

در نمایی دیدنی که از ایستگاه فضایی بین‌المللی شکار شده، بخش کوچکی از هلال ماه را درست در هنگام طلوع آفتاب می‌بینید که در افق آبی کره زمین پدیدار شده است. کریستینا کُخ، فضانورد ناسا این عکس را روز دوشنبه ثبت و در صفحه توییتر شخصی‌اش منتشر کرد.

کشف گنجینه‌ای از سلاح‌های عصر برنز در حومه‌ی لندن

باستان‌شناسان اعلام کردند، گنجینه‌ی بزرگی از سلاح‌های عصر برنز (از ۳۵۰۰ سال تا ۱۲۰۰ سال پیش از عصر حاضر) را در حومه‌ی شهر لندن کشف کرده‌اند. به گفته مقامات سازمان میراث تاریخی انگلستان، این گنجینه با دارا بودن ۴۵۳ اثر برنزی بزرگ‌ترین کشف از این دست در لندن و سومین گنجینه‌ی بزرگ مربوط به این دوره است که تاکنون در انگلستان کشف می‌شود. باستان‌شناسان این کشف را پراهمیت خوانده و گفته‌اند که کشف اخیر می‌تواند به طرز چشمگیری بر دانسته‌های ما از عصر برنز بیافزاید. کارشناسان قدمت آثار باستانی اخیرا کشف شده را ۲۹۰۰ تا ۲۸۰۰ سال دانسته‌اند.

این مصنوعات عصر برنز در حاشیه‌ی شمالی رودخانه تیمز کشف شدند و اکثر این آثار که شامل سر پیکان و شمشیر و دیگر سلاح‌ها، دارای شکستگی‌های جزئی یا کلی هستند. به عقیده باستان‌شناسان قرار دادن تعمدی این ابزارها در کنار هم ممکن است دال بر این باشد که آهنگری و ساخت سلاح در این منطقه در عصر برنز مرسوم بوده است. همچنین فرض دیگر این است که مردمان منطقه ممکن است طی آئینی مذهبی این سلاح‌ها را پیشکش کرده باشند. فرض دیگر هم اینکه احتمالا این سلاح‌ها به‌عنوان سلاح‌های قدیمی و از کارافتاده در یک‌جا دفن شدند.

سازمان میراث تاریخی انگلستان اعلام کرد، این آثار باستانی آوریل سال آینده (اسفند ماه امسال) در موزه داک‌لندز لندن به نمایش گذاشته خواهند شد. طی سال‌های اخیر، کشف‌های باستانی عدیده‌ای در لندن انجام گرفته که گواهی بر غنای تاریخی این منطقه است. اوایل سال ۲۰۱۹ بود که بقایای جسد ناخدا متیو فلیندرز، کاوشگر و نقشه‌نگار مشهور در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن لندن کشف شد. ناخدا فلیندرز، اولین کسی بود که اقیانوسه را دور زد و اعلام کرد که این سرزمین پهناور یک قاره است. دو سال قبل هم بقایای کاخ گرینویچ، زادگاه هنری هشتم و الیزابت اول در لندن کشف شد. یک سال قبل از آن در سال ۲۰۱۶ نیز، یادداشت‌های مخفی در اولین چاپ کتاب مقدس در انگلستان در این شهر کشف شد که قدمت آن به سال ۱۵۳۵ بازمی‌گشت و خبر از حاشیه‌نویسی‌هایی بر کتاب مقدس در اوج دوران اصلاحات دینی می‌داد.

مته حفاری کاوشگر این‌سایت به مانع دیگری خورد!

تصاویر جدید کاوشگر این‌سایت (InSight) ناسا که هفته جاری منتشر شد حاکی از آن است که مته حفاری این کاوشگر موسوم به «موش کور (Mole)»، هنگام حفاری در خاک سیاره‌ی سرخ گیر کرده است. مته حفاری این‌سایت به‌تازگی به کمک بازوی رباتیک کاوشگر توانسته بود تکان بخورد. اما تصاویر جدید نشان می‌دهد، با وجودی که مته از سوراخ خارج شده، اما به یک سمت منحرف شده است. اعضای مأموریت این‌سایت ماه قبل اعلام کردند که توانسته‌اند با کمک بازوی رباتیک سطح‌نشین، مته حفاری را حرکت دهند. اعضای مأموریت گفته بودند که مته حفاری کاوشگر به دلیل خاصیت خاص خاکِ مریخ اصطکاک خود با خاک را از دست داده است. اعضای تیم چند روز قبل هم اعلام کردند، نیمی از مته را از خاک بیرون کشیده‌اند. مته حفاری این‌سایت که به کاوشگر حرارتی این‌سایت (HP3) شناخته می‌شود، توسط مرکز هوافضای آلمان (DLR) ساخته و طراحی شده است. درحالی‌که این کاوشگر برای حفاری در اعماق ۳ تا ۵ متر طراحی شده بود، اما هم‌اکنون در عمق ۳۰ سانتی‌متری خاک مریخ گیر کرده است.

اسکلت‌های ۵۰۰ ساله‌ی برج لندن

آنچه می‌بینید، بقایای اسکلت‌های ۵۰۰ ساله‌ای است که در یکی از دیوارهای برج لندن کشف شدند. کارشناسان یکی از این اسکلت‌ها را متعلقی به زنی حدودا ۳۵ تا ۴۵ ساله و دیگری را متعلق به کودکی تقریبا ۷ ساله دانسته‌اند. این اولین‌بار پس از گذشت ۵۰ سال است که بقایای استخوانی در برج لندن کشف می‌شود. برج بدنام لندن که حدود هزار سال قدمت دارد، در گذشته، محل زندانی و اعدام بوده است. درواقع،‌ دو همسر از شش همسر هنری هشتم، پادشاه انگستان، یعنی آن بولین و کاترین هاوارد (هر دو به اتهام خیانت) در همین برج گردن زده شدند.

 باستان‌شناسان این اسکلت‌ها را متعلق به سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۵۵۰ دانسته‌اند و هر دو که احتمالا مادر و فرزند بودند، بدون تشریفات خاصی و در تابوت‌های چوبی دفن شدند. با اینکه هیچ‌گونه آثاری از شکنجه یا اعدام در  اسکلت‌ها دیده نمی‌شود. اما تجزیه و تحلیل استخوان‌ها نشان داد كه این زن و كودك زندگی بسیار دشواری داشته‌اند. در هر دو اسکلت علائمی از بیماری وجود داشت و در اسکلت زن علائمی از کمردرد مزمن مشاهده شد. باتوجه به اینکه در برج لندن به‌جز زندانیان و سپاهیان، خدم و حشم و اشراف و درباریان زندگی می‌کردند، تصور بر این است که این زن از جمله خدمتکارانی بوده که در کاخ کار می‌کرده است.  

خواهرانی که تصادفا جمجمه یک خرس باستانی را کشف کردند

دو خواهر در کانزاس جمجمه یک خرس گریزلی را در حاشیه‌ی رود آرکانزاس کشف کردند. به نقل از سازمان حیات وحش، پارک‌ها و گردشگری کانزاس، اَشلی و ارین وات که برای کایاک‌سواری به این منطقه سفر کرده بودند، متوجه جمجمه‌ای شدند که در تل شن‌های کنار رودخانه فرو رفته بود. کارشناسان عقیده دارند که ماسه‌ها رودخانه موجب حفظ جمجمه در شرایط نسبتا خوبی شده و سیل‌های اخیر هم موجب شده جمجمه از بستر رودخانه به سطح بیاید. اَشلی و ارین پس از کشف خود، عکس‌هایی از خود و جمجمه خرس را در صفحه فیسبوک خود گذاشتند. خبر این کشف بعدا به دست دیرینه‌شناسان موزه تاریخ طبیعی استرنبرگ در کانزاس رسید.

درحالی‌که گمانه‌زنی‌های اولیه قدمت جمجمه خرس گریزلی را بیش از ۲۰۰ سال دانستند. اما باتوجه به اینکه جمجمه در لایه‌ای از نهشت‌های رود به دست آمد که قبلا بقایای جمجمه و اسکلت بوفالوهای آمریکایی کشف شده بود، تصور می‌شود که قدمت آن بیشتر باشد. درواقع، این نهشت‌ها گاها تا آخرین عصر یخبندان (از ۱۱۵ هزار سال تا ۱۱۷۰۰ سال قبل) نیز قدمت دارند. خرس‌های گریزلی بومی کانزاس بودند، اما از اواسط قرن هجدهم با شکار بی‌رویه، هیچ‌ اثری از این جانوران در منطقه باقی نماند.

ببر تاسمانی ۸۰ سال پس از انقراض دوباره دیده شد!

تقریبا ۸۰ سال بعد از اینکه تصور می‌شد، ببر تاسمانی منقرض شده، چندین شاهد عینی خبر از مشاهده این گوشتخوار منقرض شده دادند. براساس اسنادی که اخیرا از سوی سازمان محیط‌زیست تاسمانی منتشر شده، تنها در سال ۲۰۱۹، این جانور نادر ۲ بار مشاهده شده است. تابستان امسال مردی ادعا کرد که یک ببر تاسمانی را در کوهستان زیبای خفته دیده است. یک ماه بعد، مرد دیگری نیز گزارش داد که هفت سال قبل یک ببر تاسمانی را در مزرعه‌اش دیده است. در سال ۲۰۱۸ نیز چندین نفر اعلام کردند که ببر تاسمانی را دیده‌اند. از جمله زنی که می‌گفت، یک ببر تاسمانی و دو توله‌اش را در کوه‌های هارتز دیده است. یک زوج در استرالیا غربی نیز گزارش دادند یک ببر تاسمانی را کنار جاده دیده‌اند. در مجموع از سال ۲۰۱۶ تاکنون، ببر تاسمانی ۸ بار مشاهده شده است.

نشریه‌ ایندیپندنت به‌تازگی اسنادی از این شاهدان عینی را منتشر کرده است. در همین حال، فیلمی در سال ۲۰۱۷ منتشر شده بود که چند ببر تاسمانی را در طبیعت نشان می‌داد. ببر تاسمانی که به آن گرگ تاسمانی نیز گفته می‌شود، پستاندار کیسه‌دار گوشت‌خواری با پوستی قهوه‌ای متمایل به خاکستری به‌همراه راه‌راه‌های سیاه شبیه به ببر است. پیش از گزارش اخیر، تصور می‌شد که آخرین ببر تاسمانی که «بنجامین» نام داشت، در سال ۱۹۳۶ در باغ‌وحش هوبرت جان سپرده است.

عکسی که کاربران اینترنت را ترساند!

به‌تازگی تصویری از یک دارکوب در توییتر دست به دست شد که بسیاری از کاربران از آن منزجر شدند. البته واکنش کاربران توییتر به پرنده یا درخت بلوطی که در تصویر می‌بینید نبود، بلکه بیشتر واکنش‌ها نسبت به سوراخ‌هایی بود که دارکوب دارد در آن فندق‌هایش را ذخیره می‌کند. در اصطلاح روان‌شناسی به این هراس یا فوبیا، «تریپوفوبیا» گفته می‌شود که ترس ناشی از الگوهای نامنظم یا سوراخ‌ها و حفره‌ها است. کسانی که از این فوبیا رنج می‌برند، ممکن است با دیدن این عکس دچار ترس یا انزجار شوند.

اصطلاح تریپوفوبیا از سال ۲۰۰۵ در یک انجمن اینترنتی به کار می‌رود، اما به عقیده دانشمندان این هراس قدمتی طولانی‌تر دارد. با این حال، این اختلال هنوز به‌ صورت رسمی از اختلالات روانی به شمار نمی‌رود و وارد کتاب «راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM)» نشده است. اما حدود ۱۰ درصد از مردم گزارش داده‌اند که با مشاهده برخی تصاویر دچار اضطراب، حالت تهوع و احساس خزیدن چیزی روی سر یا زیر پوست می‌شوند. به عقیده دانشمندان این فوبیا احتمالا ریشه در سازگاری تکاملی دارد که موجب شده انسان از موجودات سمی به دور باشد. همچنین خوشه‌های سوراخ و حفره‌ شبیه به ضایعات پوستی، برآمدگی‌ها و جوش‌های چرکی و تاول‌های برخی بیماری‌های باستانی مانند آبله است که در هزاره‌ی گذشته جان حدود ۱۰ درصد از جمعیت جهان را گرفته است. به این جهت، تصور عمده این است که تریپوفوبیا مزیتی تکاملی برای ما انسان‌ها داشته است.