نیسان در نمایشگاه سِما (SEMA) امسال، مدلی مفهومی از پیکاپ فرانتیر، یعنی Desert Runner را معرفی کرد که نسخه‌ای آفرود از این پیکاپ قدیمی نیسان محسوب می‌شود. تغییرات روی این پیکاپ را به‌طور مشترک واحد موتوراسپرت نیسان و MA Motorsport اعمال کرده‌اند. 

در مدل Desert Runner، به‌جای استفاده از پیشرانه‌ی استاندارد فرانتیر از پیشرانه‌ی ۵/۶ لیتری V8 نیسان تایتان بهره گرفته شده است. همچنین، روی این پیشرانه توربوشارژر و اینترکولر سفارشی نصب شده‌ است. قسمت‌های داخلی پیشرانه شامل میل‌‎سوپاپ و پیستون‌ها و سوپاپ‌ها نیز تغییر پیدا کرده‌اند و برای افزایش بیشتر قدرت، هدرز و سیستم اگزوز اسپرت نیز روی پیشرانه نصب شده است. پس از اعمال این تغییرات، نیسان پیش‌بینی می‌کند قدرت موتور این خودرو به ۶۰۰ اسب‌بخار و گشتاور آن به ۹۴۹ نیوتن‌متر رسیده باشد. قدرت این پیکاپ با استفاده از جعبه‌دنده‌ی ۶ سرعته‌ی دستی به‌همراه کلاچ و فلایویل سبک‌وزن ساخت Jim Wolf Technology به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود.

در ساخت نیسان Desert Runner از سیستم تعلیق اختصاصی استفاده شده است تا قابلیت آفرود آن افزایش پیدا کند. در قسمت جلو، شاهد استفاده از کیت تعلیق BTF Fabrication هستیم و در بخش فنر و کمک‌فنر نیز از برند King Racing استفاده شده است. در قسمت عقب هم، کمک‌فنرهای سه‌تایی King Racing و فنر شمش Giant Motorsports دیده می‌شود. این پیکاپ آفرود از لاستیک‌های ۳۷ اینچی بی اف گودریچ T/A بهره می‌برد که مخصوص خودروهای مسابقات باجا هستند. 

برای تأمین روشنایی مسیر هم نوار بزرگ چراغ روی سقف نصب و برای محافظت از کف خودرو نیز از سینی جدیدی استفاده شده است. درباره‌ی بخش‌های ظاهری این پیکاپ باید به سپرهای جدید جلو عقب، گِل‌گیرهای جدید، محل نصب لاستیک یدکی در عقب خودرو و چراغ‌های اضافی اشاره کرد. تغییرات در کابین نیسان فرانتیر Desert Runner محدود هستند؛ ولی می‌توان به مواردی چون پوشش مخصوص کف خودرو و صندلی‌های اسپرت با کمربندهای ایمنی مسابقه‌ای اشاره کرد.

هر هفته، جالب‌ترین و برترین عکس‌های علمی از سراسر جهان را از نگاه زومیت تقدیم شما خوانندگان گرانقدر می‌کنیم. در دنیای پر رسانه‌ی امروز، تصاویری هستند که به دلیل اهمیت رسانه‌ای خود بارها و بارها دیده می‌شوند و به اشتراک گذاشته می‌شوند. اما از سوی دیگر، برخی از این تصاویر اگرچه با اهمیت باشند، مهجورانه به دست فراموشی سپرده می‌شوند. گاهی برخی از همین تصاویر، گفتنی‌هایی بیش‌ از گزارش‌ها و مقالات پر بازدید دنیای پر خبر امروز دارند. در ادامه به بررسی برخی از تصاویر علمی منتخب هفته به‌همراه داستان نهفته در پَس هر کدام خواهیم پرداخت. با ما همراه باشد:

گوی‌های یخی شگفت‌انگیز در فنلاند

به‌تازگی گوی‌های یخی شبیه به تخم‌مرغ در ساحل جزیره هایلوتو، فنلاند جمع شدند که بسیاری را شگفت‌زده کردند. هیلووتو در خلیج بوتنیا قرار دارد که مرز بین فنلاند و سوئد در شمالی‌ترین بخش دریای بالتیک است. کارشناسان می‌گویند این پدیده تنها در شرایط بسیار ویژه‌ای رخ می‌دهد. ريستو ماتيلا، عکاسی که روز یکشنبه از این گوی‌های یخی عکاسی کرد، گفت که این گوی‌های یخی حدود ۳۰ متر از خط‌ساحلی را پوشانده بودند و بزرگ‌ترین آن‌ها نیز به اندازه یک توپ فوتبال بوده است.

به عقیده کارشناسان، این پدیده اتفاق معمولی نیست، اما در شرایط آب‌وهوایی مناسبی سالانه یک‌بار اتفاق می‌افتد. درواقع برای تشکیل چنین گوی‌های یخی نیاز به دمای مناسب هوا (کمی زیر صفر) و آب (نزدیک به نقطه‌ی انجماد)، ساحلی کم‌عمیق و امواج دورآ (که از نقاط دوردست به ساحل می‌رسند) دارد. و همین‌طور نیاز به هسته‌ی یخی است که به‌مرور مرطوب شده، یخ‌ را به‌دور خود جمع می‌کند و با انجماد بدل به گوی‌ یخی می‌شود. با درنظرگرفتن تمامی شرایط، پائیز فصل ایدئالی برای وقوع این پدیده آب‌و‌هوایی شگفت‌انگیز است.

چشم هابل به کهکشان تنها

در این عکس تلسکوپ فضایی هابل، کهکشان مارپیچی NGC 1706  را مشاهده می‌کنید که گویی به‌تنهایی در کیهان سفر می‌کند. اما این کهکشان تنها به لحاظ همسایه هیچ کمبودی حس نمی‌کند! درواقع، کهکشان NGC 1706 به خوشه‌ای از ده‌ها کهکشان تعلق دارد که با نیروی گرانشی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این کهکشان در فاصله‌ی حدود ۲۳۰ میلیون سال نوری از زمین در صورت فلکی ماهی زرین قرار گرفته است.

در چنین روزی پرتاب نقشه‌بردار سراسر مریخ به فضا فرستاده شد

درست در چنین روزی، یعنی روز ۱۷ آبان ۱۳۷۵ (۷ نوامبر ۱۹۹۶)، فضاپیمای نقشه‌بردار سراسر مریخ ناسا به فضا فرستاده شد. نقشه‌بردار سراسر مریخ، اولین مأموریت ناسا پس از حدود ۲۰ سال در مریخ بود. فضاپیمای نقشه‌بردار سراسر مریخ، درواقع یک مدارگرد بود که اطلاعات مریخ‌نوردهای ناسا مانند سوجورنر، اسپیریت و آپورچونیتی را به زمین مخابره می‌کرد. خود مدارگرد هم اطلاعات علمی بسیاری را در طول مأموریت خود در مدار مریخ از این سیاره گردآوری و به زمین مخابره کرد. از مهم‌ترین کشفیات نقشه‌بردار سراسر مریخ یافتن رگه‌های تیره‌ای در سطح مریخ بود که احتمالا بر اثر جاری شدن آب شکل گرفته بودند.

مدارگرد ناسا همچنین علائمی از تغییرات احتمالی آب‌وهوایی را نیز در قطب جنوب مریخ مشاهده کرد. علاوه بر این، اولین شواهد از کانی به نام «هماتیت» نیز در مریخ توسط نقشه‌بردار سراسر مریخ به دست آمد. هماتیت، کانی است که معمولا در آب تشکیل می‌شود. مریخ‌نوردهای اسپیریت و آپورچونیتی بعدا به جستجوی این کانی در سطح سیاره‌ی سرخ پرداختند و یافته‌های مدارگرد ناسا را تأیید کردند. اما درحالی‌که کاوشگر ناسا در دهمین سال مأموریت خود به سرمی‌برد، با جهت‌گیری اشتباه در طول یک مانور، باتری‌هایش از کار افتادند و برای همیشه در سکوت فرو رفت.

عکس مسحورکننده کریاسیتی از دشت‌های مریخ

مریخ تنها سیاره منظومه شمسی است که به سکونت ربات‌های ساخت انسان درآمده است. تاکنون ده‌ها کاوشگر رباتیک به مریخ رفته‌اند و هنوز هم چند کاوشگر در آنجا حضور دارند و به مخابره اطلاعات ادامه می‌دهند. کریاسیتی که بعد از کار افتادن آپورچونیتی، آخرین مریخ‌نورد ساکن سیاره سرخ است، این عکس حیرت‌انگیز را جمعه هفته گذشته (۱۰ آبان) به زمین مخابره کرد. کریاسیتی که به اندازه یک خودروی شاسی‌بلند است و با سرعت ۳۰ متر در ساعت حرکت می‌کند، هم‌اکنون در حال کاوش دهانه گیل است که قدمت آن ۳٫۵ میلیارد سال تخمین زده می‌شود. در این عکس که وب‌سایت مأموریت مریخ ناسا منتشر کرده، تپه‌های دامنه‌ی کوه شارپ را با یک خط‌الراس مه‌آلود می‌بینیم. این خط‌الراس درواقع حاشیه دهانه گیل است که از هر جهت حدود ۸۰ کیلومتر مریخ‌نورد ناسا را احاطه کرده است.

یکی از اهداف اصلی مریخ‌نورد کریاسیتی جستجوی علائم حیات در مریخ بود. درحالی‌که کریاسیتی هنوز شواهدی از حیات میکروبی در مریخ پیدا نکرده، اما توانسته شواهدی از وجود آب در مریخ باستانی و نشانه‌هایی از عناصری مانند هیدروژن، فسفر و کربن را نیز پیدا کند که همه‌ی این عناصر از پیش‌موادهای تشکیل‌دهنده‌ حیات محسوب می‌شوند. علاوه بر این، مریخ‌نورد ناسا رسوباتی در کوه شارپ کشف کرده که نشان می‌دهد، زمانی در این منطقه آب جاری بوده است.

عکس ماهواره‌ای از دیوار ۱۱۵ کیلومتری گَوری در سرپل‌ذهاب

عکس ماهواره‌ای که مشاهده می‌کنید روز ۹ مرداد توسط ماهواره ورلدویو-۲ از دیوار گَوری (به کردی دیواری گه‌وری) در سرپل‌ذهاب، استان کرمانشاه به ثبت رسیده است. پیکان‌های قرمزی که در عکس می‌بینید، بخش‌های سالم دیوار گَوری را نشان می‌دهند. باستان‌شناسان این دیوار را با دیوار معروف هادریان که توسط رومیان در انگلستان ساخته شده قابل مقایسه می‌دانند. این دیوار که حدود ۱۱۵ کیلومتر طول دارد، در شهرستان سرپل ذهاب، کرمانشاه در نزدیکی مرز ایران و عراق قرار دارد. سجاد علی‌بیگی دانشجوی دکترای رشته باستان‌شناسی دانشگاه تهران در پژوهش خود که در نشریه علمی «آنتیکیتی (Antiquity)» منتشر شده با اشاره به دشواری ساخت دیوار گَوری ذکر کرده که با وجود حدود ۱ میلیون متر مکعب حجم سنگ‌های دیوار، ساخت چنین سازه‌ای نیاز به نیروی کار، مصالح و زمان بسیار زیادی داشته است. دیوار گَوری از شمال کوهستان بَمو آغاز گشته تا نزدیکی روستای ژاومرگ در جنوب ادامه دارد.

سفال‌ها و آثار باستانی که در کنار دیوار کشف شده نشان می‌دهد که این بنا بین قرن چهارم ق.م و قرن ششم میلادی ساخته شده است. علی‌بیگی در ادامه پژوهش خود اشاره می‌کند که ویرانه‌هایی که در دیوار دیده می‌شوند، احتمالا بقایای برج‌وباروها و استحکامات دیگر باشند. درحالی‌که باستان‌شناسان قبلا اطلاعی از این دیوار نداشته‌اند، اما مردم محلی مدت‌ها از دیوار گَوری اطلاع داشته‌اند و همواره از آن به همین نام یاد می‌کردند. یک سخنگوی نشریه آنتیکیتی نیز اعلام کرده، از زمانی‌که مقاله علی‌بیگی به چاپ رسیده، این نشریه متوجه شده که گروه دیگری از باستان‌شناسان نیز قبلا تحقیقاتی را روی این دیوار انجام داده‌اند. اما این تحقیقات هیچکدام در نشریات معتبر به چاپ نرسیدند.

بقایای دیوار گَوری (عکس ف.فتاحی- سجاد علی‌بیگی)

باستان‌شناسان هنوز اطلاعی از سازندگان این دیوار باستانی ندارند. همین‌طور ابعاد دقیق دیوار نیز به‌درستی مشخص نشده و تنها تخمین زده می‌شود که حدود ۴ متر عرض و ۳ متر ارتفاع داشته است. به عقیده علی‌بیگی، ممکن است دیوار گَوری زمانی حکم مرز یک امپراطوری باستان یا سازه‌ای دفاعی را داشته است. گمان می‌رود که اشکانیان (بین ۲۴۷ ق.م تا ۲۲۴ میلادی) یا ساسانیان (بین‌ سال‌های ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی) این دیوار را ساخته‌اند. هر دوی این امپراطوری‌ها در غرب کشور استحکامات و قلاع متعددی با شهرها و سامانه‌های آبیاری پیشرفته را ساخته‌اند، بنابراین هر دو پتانسیل لازم برای ساخت چنین دیوار عظیمی را داشته‌اند. البته دیوار گَوری تنها دیوار باستانی نیست که در کشور کشف می‌شود. باستان‌شناسان قبلا در نواحی شمالی و شمال شرقی نیز دیوارهای باستانی را کشف کردند که برای مقاصد دفاعی ساخته شده بودند. علی‌بیگی اعلام کرده که در آینده تحقیقات بیشتری را در مورد این دیوار انجام خواهد داد.

عفونت قارچی وحشتناکی که مارها را به مومیایی‌های زنده بدل می‌کند

آنچه می‌بینید، یک شاه‌مار با علائم عفونت قارچی است. به گفته مقامات خدمات شیلات و حیات‌وحش حوزه‌ی کالیفرنیا، یک عفونت قارچی در بین مارهای این ایالت شیوع پیدا کرده است. این عفونت قارچی باعث پوسته پوسته شدن پوست، آماس صورت و تاری چشم‌ها می‌شود. این علائم همان‌طور که در عکس نیز می‌بینید، باعث می‌شود مارها ظاهری شبیه به یک مومیایی زنده پیدا کنند. تاکنون یک مورد از این بیماری قارچی در کالیفرنیا گزارش شده است.

با اینکه مقامات خدمات شیلات و حیات‌وحش هنوز از تأثیر این بیماری روی جمعیت مارها اطلاع دقیقی ندارند. اما اولویت اول خود را کنترل شیوع این بیماری از انسان به مارها اعلام کرده‌اند. البته هیچ خطری انسان‌ را تهدید نمی‌کند و هنوز هیچ مدرکی نیز وجود ندارد که نشان دهد این عفونت قارچی می‌تواند از مار به انسان منتقل شود. دانشمندان در سال ۲۰۰۸ برای اولین‌بار این عفونت قارچی را تشخیص دادند و آن را ناشی از قارچی موسوم به Ophidiomyces ophiodiicola دانستند. از آن زمان، این نوع قارچ در بدن ۳۰ گونه مار در ایالات متحده، اروپا و کانادا یافت شده است. تصور می‌شود، عفونت قارچی از طریق ساییدگی‌ پوست یا تماس جسمی به مارهای دیگر منتقل شود.

کشف یک بنای باستانی ۱۱ هزار ساله در ترکیه

باستان‌شناسان ترکیه روز پنجشنبه اعلام کردند که یک محوطه‌ی باستانی با قدمت ۱۱۸۰۰ سال را در جنوب شرقی این کشور کشف کرده‌اند. باستان‌شناسان این کشف را در شهر دارگچیت، استان ماردین انجام دادند. استان ماردین، گذشته‌ی درخشانی داشته و آثاری از تمدن‌های مختلف از جمله سومری‌ها، اکدی‌ها، بابلی‌ها، هیتی‌ها، اورارتوها، رومی‌ها، عباسیان، سلجوقیان و عثمانی‌ها را در خود جای داده است. ارگول کوداس که سرپرستی تیم حفاری را برعهده داشت در بیانیه‌ای اعلام کرد، هم‌اکنون او و همکارانش که متشکل از ۱۵ نفر مرمت‌گر و باستان‌شناس و ۵۰ کارگر می‌شوند، در حال حفاری این محوطه‌ی باستانی هستند. شهر دارگچیت از میراث فرهنگی تاریخی ترکیه محسوب می‌شود. به عقیده‌ی کوداس، این محوطه‌ی باستانی حدود ۹۸۰۰ سال ق.م دارای سکنه بوده و بقایای ساختمان‌های هشت طبقه (که ارتفاعشان به ۷ متر می‌رسد) گواهی بر این مدعاست. او همچنین، سیستم فاضلاب این محوطه‌ی باستانی را قدیمی‌ترین سیستم فاضلاب جهان دانست.

نگاهی گذرا به کیهان

در این عکس کهکشان راه شیری را از دریچه‌ی تلسکوپ پیمایشی وی‌اس‌تی می‌بینید. این عکس توسط بابک امین تفرشی، عکاس ایرانی رصدخانه جنوبی اروپا ثبت شده است. تلسکوپ پیمایشی وی‌اس‌تی که در رصدخانه پارانال شیلی قرار دارد، بزرگ‌ترین تلسکوپ جهان است که آسمان شب را در طیف‌ نور مرئی (طول موج‌‌های الکترومغناطیسی که برای چشم انسان قابل دیدن‌اند) رصد می‌کند.

فضاپیمای سیگنوس به ایستگاه فضایی رسید

در عکسی که مشاهده می‌کنید، بازوی رباتیک ایستگاه فضایی بین‌المللی موسوم به کَنادآرم-۲، فضاپیمای سیگنوس را گرفته است. این عکس توسط یکی از فضانوردان اکسپدیشن ۶۱ ثبت شده است. فضاپیمای سیگنوس که اس‌اس آلن بین (به احترام فضانورد سابق ناسا و چهارمین نفری که روی ماه فرود آمد) نام‌گذاری شده، روز دوشنبه محموله‌ای ۳۷۰۰ کیلوگرمی را به آزمایشگاه مداری رساند. محموله سیگنوس حاوی تجهیزات علمی و آذوقه برای شش فضانورد ایستگاه فضایی بود.

گوی مرمرین کیهانی

در عکس ترکیبی که مشاهده می‌کنید، مشتری با مارپیچ‌هایش به مانند یک گوی مرمرینِ بزرگ به‌نظر می‌رسد. عکس ترکیبی فوق را کوین گیل، منجم و عکاس آماتور از روی اطلاعات خامی روتوش کرده که کاوشگر جونو در طول بیست‌وسومین گذر نزدیکش به دور مشتری به زمین مخابره کرد. مأموریت جونو، تیم تجزیه‌وتحلیل عکس ندارد و به منجمان و تحلیل‌گران آماتور برای بررسی داده‌های خود متکی است.

آخرین گردنبندی که نئاندرتال‌ها ساختند

پژوهشگران اعلام کردند، برای اولین‌بار موفق شدند زیورآلاتی متعلق به نئاندرتال‌ها را در شبه‌جزیره ایبری کشف کنند. پنجه‌ی عقاب از اولین موادی بود که نئاندرتال‌ها از آن برای ساخت جواهرات و زیورآلات خود استفاده می‌کردند. تصور می‌شود، سنت جواهرسازی نئاندرتال‌ها از حدود ۱۲۰ هزار تا ۴۰ هزار سال قبل (یعنی زمانی‌که آخرین نئاندرتال‌ها برای همیشه از صحنه‌ی روزگار رخت بربستند) در سراسر جنوب اروپا پخش شده باشد. دانشمندان هفته گذشته یافته‌های خود از غار فورادادا در کالافل، اسپانیا را گزارش دادند. دلیل اهمیت کشف اخیر این است که زیورآلات کشف شده به لحاظ قدمت جدیدترین مصنوعات در نوع خود هستند و همین‌طور اولین باری است که چنین کشفی در شبه‌جزیره ایبری انجام می‌شود. تصور عمده بر این است که آخرین جمعیت‌های نئاندرتال در این سرزمین‌ (خصوصا جبل‌الطارق) می‌زیسته‌اند. به همین دلیل، آنتونیو رودریگوئز هیدالگو که سرپرستی این گروه تحقیقاتی را برعهده داشت، این کشف را «آخرین گردنبندی که نئاندرتال‌ها ساختند» دانست.

رودریگوئز هیدالگو در این رابطه اشاره کرد، نئاندرتال‌ها از آغاز عصر پارینه‌سنگی میانی (از ۳۰۰ هزار تا ۳۰ هزار سال قبل) از پنجه عقاب به‌عنوان عنصری نمادین در ساخت آویز گردنبند استفاده می‌کردند. آنچه او و همکارانش در غار فورادادا یافتند، بقایای استخوانی یک شاه‌باز اسپانیایی (Aquila Adalberti) با قدمتی بیش از ۳۹ هزار سال بود که علائمی از کاربرد آن به‌عنوان آویز گردنبند به چشم می‌خورد. رودریگوئز هیدالگو و همکارانش با بررسی بقایای متعدد در این غار و همین‌طور شواهد دیگر مشخص کردند که این پرندگان نه برای تغذیه بلکه برای استفاده از پنجه‌هایشان در غار نگه داشته می‌شدند.

آزمایش سامانه فرود اضطراری فضاپیمای بوئینگ

فضاپیمای استارلینر سی‌اس‌تی-۱۰۰ بوئینگ صبح روز یکشنبه با موفقیت در حوزه‌ی موشکی وایت سندز، نیومکزیکو به زمین نشست. در طول این آزمایش بدون‌سرنشین، سامانه‌ی فرود اضطراری فضاپیما مورد آزمایش قرار گرفت که می‌تواند در صورت وقوع هرگونه نقص فنی در حین پرواز، جان فضانوردان را نجات دهد. بوئینگ به‌همراه اسپیس‌ایکس، یکی از دو پیمانکار برنامه «خدمه تجاری ناسا» است که هدف آن فرستادن فضانوردان ناسا از خاک ایالات متحده به ایستگاه فضایی بین‌المللی است.  

دانشمندان در این مومیایی بقایای ۳ گربه را کشف کردند

گروهی از پژوهشگران با تصویربرداری سی‌تی اسکن یک مومیایی گربه متعلق به مصر باستان را بررسی کردند. دانشمندان در بررسی‌های خود از این مومیایی ۲۵۰۰ ساله که در موزه هنرهای زیبای رن در فرانسه نگه‌داری می‌شود، بقایای ۳ گربه را یافتند. مومیایی حیوانات به‌خصوص گربه در مصر باستان معمول بوده است. باستان‌شناسان تابه‌حال ده‌ها گربه‌ی مومیایی‌شده را در مقبره‌های باستانی کشف کردند. این حیوانات در مصر باستان معمولا در کنار صاحبانشان دفن می‌شدند. و از آنجایی که حیوانات به خدایان پیشکش می‌شدند، صنعت مومیایی حیوانات در مصر باستان رونق زیادی داشته است.  

دانشمندان به‌درستی نمی‌دانند، دلیل وجود بقایای استخوانی ۳ گربه در یک مومیایی چیست. اما در این مورد دو فرض مطرح است، ابتدا شاید کاهنان برای سرعت بخشیدن به کار خود دست‌ به کار شکنی ‌زدند و تنها ظاهر مومیایی‌ها را مرتب می‌کردند. اما درون مومیایی را با مواد مختلفی از لاشه‌ گربه‌های دیگر تا شن و ماسه و چرم پر می‌کردند. و فرضیه دوم که دانشمندان روی آن بیشتر توافق نظر دارند، احتمال دارد که این نیز روش‌ خاصی برای ساخت مومیایی حیوانات بوده باشد که هنوز اطلاع درستی از آن در دست نیست.

۶۲ سال از سفر بی‌بازگشت لایکا گذشت

چند هفته قبل از فلیست، اولین گربه فضایی گفتیم. این بار سراغ لایکا می‌رویم. لایکا، اولین موجود زنده‌ای بود که توانست به دور زمین گردش کند. اما با وجود این رکورد، لایکا به خوش‌شانسی فلیست نبود و متأسفانه به‌طرز دلخراشی، تنها چند ساعت پس از سفر به فضا جان خود را از دست داد. با این وجود، در زمان انجام مأموریت اسپوتنیک ۲ که روز ۳ نوامبر ۱۹۵۷ (۱۲ آبان ۱۳۳۶) انجام گرفت، اطلاعات این مأموریت و مرگ زودهنگام لایکا از انظار عمومی مخفی نگه داشته شد و تنها در سال ۱۹۹۸ بود که برخی دانشمندان مسئول مأموریت فضایی اتحاد جماهیر شوروی دست به افشای اطلاعات زدند.

 درواقع، برخلاف ادعای مقامات اتحاد جماهیر شوروی، لایکا ۷ روز در فضا زنده نماند، بلکه تنها چند ساعت (بین ۵ تا ۷ ساعت) بعد از شروع سفر بر اثر کمبود اکسیژن دچار خفگی شده و جانش را از دست داده است. لایکا، حتی به غذای ژلاتینی سمی که قرار بود برایش مرگ آرامی فراهم کند هم دست نزده بود. لایکا سگ ماده‌ی ولگردی بود که بعد از چند ماه‌ تمرین به‌همراه ماهواره اسپوتنیک ۲ به فضا فرستاد شد. از قرائن چنین بر می‌آید که اسپوتنیک ۲ که زیر فشار نیکیتا خروشچف، نخست‌وزیر وقت شوروی، به‌سرعت ساخته شده بود، نتوانست به‌درستی از مرحله‌ اول جدا شود و در طول فرایند جداسازی عایق حرارتی خود را از دست داد. تخمین زده می‌شود که دمای کابینی که لایکا در آن حضور داشت به بالای ۴۰ درجه‌ی سانتی‌گراد رسیده باشد و اولین سگ‌ فضایی به همین دلیل جانش را از دست داده باشد. به‌مرور باتری‌های ماهواره‌ی اسپوتنیک نیز از کار افتاد و بقایای لایکا در جو زمین سوخت.

رنه هولوژک، فیزیکدان دانشگاه تورنتو می‌گوید:

تمام زندگی خود را وقف پاسخ به این سؤال کردم: پیش از بیگ بنگ چه گذشت؟

احتمالا شنیده باشید که آغاز جهان هستی با انفجاری عظیم همراه بوده است که از آن با عنوان مه‌بانگ یا بیگ بنگ یاد می‌شود. اما اگر بیگ بنگ آغاز جهان هستی نباشد، تکلیف چیست؟ آیا ممکن است جهانی پیش از جهان هستی که در آن زندگی می‌کنیم وجود داشته باشد؟ دنیایی مملو از جمعیتی که با خود می‌اندیشیدند که پیش از آن‌ها جهان هستی دیگری وجود داشته یا خیر؟!

بنابراین آیا می‌توان گفت که تعداد بی‌پایانی از جهان‌های هستی به‌طور پی‌درپی پا به عرصه وجود می‌نهند؟ آنگاه به‌نظر می‌رسد که پرسیدن این سؤال که سرآغاز جهان هستی چیست، بیهوده باشد. برای پاسخ به سوالاتی از این قبیل، فیزیکدانان با محدودیت‌های قوانین فیزیک روبه‌رو می‌شوند. امروزه، نظریات موجود در دنیای فیزیک قادر هستند به سوالات و ابهاماتی در مورد گسترش و تکامل جهان هستی از لحظه‌ی تولد تاکنون پاسخ دهند. اما این سؤال که پیش از تولد جهان هستی چه اتفاقاتی رخ داده است، همواره از سخت‌ترین سوالات برای دانشمندان است.

تکامل و توسعه‌ی جهان هستی در گذر زمان

رنه هلوچک، فیزیکدان و کیهان‌شناس دانشگاه تورنتو می‌گوید:

گاهی ما در برخی از سمینارها برای ساعت‌ها درباره‌ی این موضوع به‌شدت باهم بحث می‌کنیم.

بیگ بنگ یا برخورد جهان‌ها؟

اصولا فیزیکدانان هنگام گفت‌وگو درباره‌ی چیزهایی که قابل مشاهده هستند، اطمینان بیشتری دارند. قدیمی‌ترین چیزهایی که با تلسکوپ‌های ما قابل مشاهده است تابش زمینه‌ی کیهانی (CMB) است. تابش زمینه‌ی کیهانی همچون پژواکی است که از بیگ بنگ باقی مانده است. این تابش، درخششی در آسمان است که در هرگونه شرایط جوی به‌کمک تلسکوپ‌های رادیویی قابل اندازه‌گیری بوده و می‌توان نقشه‌ی آن‌را ترسیم کرد. تابش زمینه‌ی کیهانی، ۳۸۰,۰۰۰ سال پس از بیگ بنگ به‌وجود آمد. بنابراین، پیش از این زمان -یعنی پیش از وجود تابش زمینه‌ی کیهانی- فیزیکدانان قادر به مشاهده‌ی جهان هستی نیستند. زیرا، به‌نظر می‌رسد که دنیا مملو از ماده و اجرام مختلفی بوده است به‌طوری که نور توان عبور از میان این حجم از ماده را ندارد.

به‌نقل از ناسا، مأموریت فضایی کاوشگر ناهمسان‌گرد ریزموجی ویلکینسون (WMAP) برای مطالعه‌ی قدیمی‌ترین «نور» در جهان هستی یعنی «تابش پس‌زمینه‌ی کیهانی» طراحی شده بود.

هولوژک می‌گوید:

من تا جایی که بتوانم مشاهده کنم، قادر به تحقیق هستم. اما پیش از وجود تابش پس‌زمینه‌ی کیهانی، دنیا تیره و تار است.

اما هرچه ستاره‌شناسان در «مشاهده کردن» محدودیت داشته باشند، در ذهن خود آزادی دارند؛ آنچه نظریات دنیای فیزیک می‌تواند ببیند نامحدود است. راجر پنروز از دانشگاه آکسفورد، یکی از بزرگ‌ترین فیزیکدانان نظری، ایده‌ی توسعه و تکامل پی‌درپی جهان‌های هستی در محور زمان را مطرح کرده است. او می‌گوید در این صورت بیگ بنگ فقط یک انفجار در اثر فروپاشی جهان پیشین بوده که نتیجه‌ی این انفجار جهان هستی کنونی است.

راجر پنروز

پاییز سال گذشته، پنروز نظریه‌ی خود را بیش‌ازپیش گسترش داد و گفت که حتی شواهدی مبنی بر اثبات وجود جهان‌هایی پیش از جهان هستی کنونی وجود دارد؛ شواهدی که آثارشان در تابش زمینه‌ی کیهانی حک شده است و با تجزیه و تحلیل دقیق داده‌های بدست آمده از رادیو تلسکوپ کشف می‌شود.

درست همانند سال ۲۰۱۰، هنگامی که پنروز ادعای مشابهی کرد، این‌بار هم سایر فیزیکدانان با شک و تردید واکنش نشان دادند. داگلاس اسکات، فیزیکدان دانشگاه بریتیش کلمبیا، خطاب به جامعه‌ی جهانی فیزیک گفت:

اگر واقعا کسی بتواند به‌کمک بررسی داده‌های رادیو تلسکوپ، الگوهای خاصی را در تابش زمینه‌ی کیهانی شکار کند که گویای دوره‌هایی از جهان‌های هستی باشند، قطعا عمل او خارق‌العاده است. اما باید گفت چیزی که پنروز روی کاغذ آورده است فاصله‌ی زیادی با این ادعا دارد.

پنروز از اولین کسانی نیست که ادعا می‌کند بیگ بنگ سرآغاز جهان هستی نیست و جهان‌های هستی دیگری به‌دنبال یکدیگر به‌وجود آمده‌اند. در سال ۲۰۰۱، پل اشتاین هارد از دانشگاه پرینستون و نیل توروک از مؤسسه پریمیتر در واترلو واقع در انتاریو، مدل چرخه‌ای کیهان را ارائه کردند. مدل چرخه‌ای درواقع برگرفته از یک نظریه معروف به نظریه‌ی اِم است؛ نظریه‌ی ام نسخه‌ای از نظریه‌ی ریسمان است که بجای ذرات به ریسمان‌های ریزی معتقد است که در حال ارتعاش بوده و ماده را شکل می‌دهند. در مدل چرخه‌ای تصور می‌شود که جهان هستی ما فقط یکی از جهان‌های هستی فراوانی است که در کنار یکدیگر در ابعاد بالاتری که به آن توده (‌Bulk) گفته می‌شود قرار دارند. اما اگر نمی‌توانید تصویری با بیش از سه بعد را در ذهن خود مجسم کنید نگران نباشید، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند.

در مدل اشتاین هارد و توروك اینگونه توصیف می‌شود که جهان‌های هستی به‌طور متناوب با یکدیگر برخورد می‌کنند. هر برخورد به مثابه‌ی یک بیگ بنگ نقش ایفا می‌کند. درحالی‌که مدل استاندارد بیگ بنگ، یک لحظه‌ی واحد را سرآغاز خلقت می‌داند، مدل آن‌ها -مانند پنروز- نشان می‌دهد که ما در «یک جهان ابدی» زندگی می‌کنیم که از بین رفته و دوباره ساخته می‌شود.

تورم کیهانی، جهان‌های چندگانه و وارونگی زمان

اگر نظریه‌ی اشتاین هارد و توروك درست باشد، بنابراین محور زمان برای کیهان بسیار طولانی‌تر از آن است که تصور می‌کردیم. جالب است بدانید که نظریات دیگری وجود دارند که فضا را بسیار گسترده‌تر از تصور فعلی ما می‌دانند. براساس این نظریات، ما در دنیای چندگانه زندگی می‌کنیم؛ دنیایی مملو از جهان‌های هستی که دنیای ما فقط بخش کوچکی از جهان وسیعی را اشغال کرده است؛ جهانی که ابعاد وسیع‌تر و وصف‌ناپذیری از واقعیت را شامل می‌شود. البته اشتاین هارد این ایده را مورد انتقاد قرار می‌دهد. اما به‌هرحال، بیگ بنگ سرآغاز هستی نبوده است.

استدلال مشابهی در نظریه‌ی دیگری مطرح است که با نام «تورم کیهانی» شناخته می‌شود که به دهه‌ی ۸۰ میلادی بازمی‌گردد. ایده‌ی اصلی نهفته در قلب این نظریه که اغلب فیزیکدانان با آن موافق هستند، این است که جهان هستی در کسر ناچیزی از ثانیه با سرعت بسیار زیادی گسترش یافت و تقریبا از اندازه‌ی یک پروتون به اندازه‌ی یک گریپ‌فروت رشد کرد. تعبیر یک هنرمند از رشد کیهان را در لحظه‌ی وقوع بیگ بنگ مشاهده می‌کنید.

دلیل وقوع تورم کیهانی هنوز نامعلوم است. اما برخی از فیزیکدانان، از جمله آندری لیند از دانشگاه استنفورد، معتقدند هر آنچه که جرقه‌ی تورم کیهانی را مشتعل کرده، احتمالا برای اولین‌بار رخ نداده است؛ بدان معنا که جهان‌های متعددی وجود دارند. بنابراین اگر نظریه‌ی تورم کیهانی ابدی صحت داشته باشد، کیهان به تولید جهان‌های بسیاری مشغول است که همچون حباب‌هایی در سطح آب جوش متولد می‌شوند.

در سال ۲۰۱۳، فیزیکدان انگلیسی جولیان باربور، تیم کوزلوفسکی از دانشگاه نیوبرانزویک و فلاویو مرکاتی از مؤسسه‌ی پیریمتر نظریه‌ی دیگری را مطرح کردند. این سه دانشمند، از مجموعه‌های ساده‌ی ذرات، شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای را انجام دادند و چگونگی حرکت آن‌ها را در پاسخ به گرانش طی دوره‌های طولانی مدت بررسی کردند. دنیایی را تصور کنید که فقط از هزار عدد تیله تشکیل شده است و هر تیله به تمام تیله‌های اطراف خود جاذبه دارد. مدل رایانه‌ای این دانشمندان به درستی گسترش جهانی مشابه جهان اطراف ما را توصیف کرده است. اما علاوه بر آن، جهان دیگری را نظیر آینه در مقابل جهان شبیه‌سازی شده قرار می‌دهد که گویا زمان در آن وارونه شده است. دانشمندان این مطالعه، مرز میان دو جهان شبیه‌سازی شده و جهان شبه‌آینه را نقطه‌ی یانوس نامیدند که برگرفته از اسم خدای دوچهره‌ی رومی است.

باربور در سال ۲۰۱۶ به کوارتز گفت:

اگر نظریه‌ی ما درست باشد، بنابراین با وقوع بیگ بنگ، همراه‌با تولد جهان ما، جهان دیگری هم پا به عرصه وجود نهاده است که زمان برای آن وارونه است.

سؤال کردن درباره‌ی آغاز هستی، مهم یا بیهوده؟

احتمال دیگری که از آن سخن به میان آورده می‌شود و نسبت به سایر نظریات از جذابیت زیادی برخوردار نیست، این است که شاید بُعد زمان هم با بیگ بنگ متولد شده است. در این صورت پرسیدن هرگونه سوالی درباره‌ی رخدادهای پیش از بیگ بنگ امری بیهوده خواهد بود. استیفن هاوکینگ که متاسفانه در سال ۲۰۱۸ درگذشت، در پرفروش‌ترین کتاب خود با عنوان «سفری در زمان» در سال ۱۹۸۸، چنین استدلالی را مطرح کرد. او چندی پیش از درگذشت خود، در مصاحبه‌ای ویدیویی با نیل دگراس تایسون این ایده‌ی خود را بازگویی کرد. هاوکینگ گفت ایده‌ی وجود هستی پیش از بیگ بنگ درست مثل آن است که بحث کنیم جنوبِ قطب جنوب کجا است؟ بدیهی است که قطب جنوب، خود جنوبی‌ترین نقطه در کره‌ی زمین است. بنابراین هاوکینگ معتقد بود که زمان نیز با بیگ بنگ آغاز شده است. البته همچنان تصور وجود نداشتن زمان پیش از بیگ بنگ بسیار دشوار است.

البته یقینا فیزیکدانان در تلاش خواهند بود تا از میان نظریات مختلف درست‌ترین آن‌ها را برگزینند. وجود جهان‌هایی پیش از جهان هستی ما به‌نظر جذاب و هیجان‌انگیز می‌آید. اما سؤال مجددا تکرار می‌شود: چه چیزی سبب شد تا جهان‌های پیشین متولد شوند؟ آیا می‌توان نقطه‌ی آغازینی برای آن جهان‌ها متصور بود؟

هولوژک می‌پرسد:

اگر به نظریه‌ی برخورد جهان‌ها در کیهان‌شناسی معتقد هستید، باید از خود بپرسید آیا جهان‌ها از ازل تا ابد با یکدیگر برخورد کرده‌اند؟ و اگر چنین است، چگونه برخورد این جهان‌ها شروع شد؟ این سوالات اگرچه مهم هستند اما همچنان بی‌پاسخ بوده و از این‌رو، همچون گفته‌ی استیفن هاوکینگ - درباره‌ی بیهودگی مطرح کردن این پرسش - چندان رضایت‌بخش نیستند. سرانجام کیهان در بیگ بنگ داستانی معتبر برای آغاز خود ارائه می‌کند. اما، هیچ شواهد قانع‌کننده‌ای برای اثبات صحت داستان‌های پیش از بیگ بنگ و پیش از «زمان صفر» وجود ندارد.

هلوژک در ادامه می‌گوید:

گاهی با خود فکر می‌کنم باید صادق بود و هرچند که کل عمرم را وقف یافتن پاسخ برای این سؤال کردم که پیش از بیگ بنگ چه گذشت، باید بگویم «نمی‌دانم».

AMD همچنان به افزایش سهم خود از بازار پردازنده ادامه می‌دهد و با اجرای استراتژی‌های تهاجمی، قیمت پردازنده و در مجموع قیمت قطعات کامپیوتر را به سود خود تعدیل می‌کند. این موضوع به‌تازگی در گزارش منتشر شده توسط سازمان Mercury Research، که فعالیت آن بر تحلیل و پژوهش بازار سخت‌افزار و قطعات کامپیوتر تمرکز دارد، بازتاب یافته است.

در گزارش مذکور به این نکته اشاره شده است که AMD به کمک نسل جدید پردازنده‌های AMD به‌خصوص مدل ۷ نانومتری AMD Ryzen 3000  چالش تازه‌ای را برای ادامه‌ی صدرنشینی اینتل در بازار پردازنده ایجاد کرده است و به تدریج سهم بیشتری از این بازار را به خود اختصاص می‌دهد.

البته در کنار عملکرد بسیار خوب پردازنده‌های جدید و ۷ نانومتری AMD Ryzen سیاست‌های ریسکی و تهاجمی AMD در تعیین قیمت پردازنده هم در افزایش سهم بازار و موازنه‌ی قیمت قطعات کامپیوتر به سود این شرکت بسیار تأثیرگذار بوده است. با این حال اینتل اکنون برای دوره‌ا‌ی طولانی است که حضور قدرتمندانه‌ی خود در بازار پردازنده را تضمین کرده است و شرکتی نیست که به همین راحتی میدان را خالی کرده و عرصه را به رقیب واگذار کند.

بازار پردازنده خود به چند شاخه تقسیم می‌شود که یکی از مهم‌ترین آن‌ها بخش پردازنده دسکتاپ یا همان کامپیوترهای خانگی است. در این بازار AMD حدود ۱۸ درصد از سهم کلی را به خود اختصاص داده است. اگرچه اینتل همچنان سهم قابل توجهی از این بازار را در اختیار دارد، رشد روزافزون سهم AMD می‌تواند برای این شرکت چالشی جدی قلمداد شود.

سهم AMD از بازار پردازنده دسکتاپ در چارک مالی گذشته حدود ۱۷/۱ درصد بوده است. بنابراین می‌توان مشاهده کرد که این شرکت تنها در طول سه ماه توانسته است سهم خود را در بازار پردازنده دسکتاب به میزان ۰/۹ درصد افزایش دهد. علاوه بر آن میزان رشد سهم AMD در این بازار نسبت به سال گذشته ۵ درصد افزایش یافته که رقم قابل توجهی است.

اعداد و ارقام یاد شده در کنار استقبال قابل‌توجه بازار از سری پردازنده AMD Ryzen 3000 نمی‌تواند خبر خوبی برای اینتل باشد. البته میزان استقبال گسترده از مدل‌های جدید پردازنده ۷ نانومتری AMD موجب کاهش موجودی برخی از نمونه‌های این پردازنده در بازار شد و قیمت آن‌ها را افزایش داد. به‌عنوان مثال پردازنده AMD Ryzen 9 3900X خیلی زود در بازار نایاب شد و قیمت آن از ۴۹۹ دلار به ۵۷۰ تا ۵۸۰ دلار افزایش یافت.

با این حال چنین چالش‌هایی موقتی است و با تزریق بیشتر محصول به بازار قابل حل خواهد بود. امری که به‌نظر می‌رسد توسط AMD انجام شده باشد و این شرکت مشکل کمبود نمونه‌های کمیاب پردازنده AMD Ryzen در بازار را رفع کرده است. بنابراین اینتل نمی‌تواند تنها به ناتوانی AMD در پاسخ گفتن به تقاضای بازار دل خوش کند؛ چرا که خود نیز از سال ۲۰۱۸ تاکنون با مشکل مشابهی دست به گریبان بوده است. برخی از پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که مشکل کمبود پردازنده‌های اینتل در بازار تا سال ۲۰۲۰ ادامه خواهد یافت. این موضوع می‌توان در برنامه‌های اینتل برای مقابله با AMD خلل ایجاد کند و فرصت مناسبی را در اختیار AMD برای تصاحب سهم هرچه بیشتر از بازار پردازنده قرار دهد.

باتوجه به معرفی AMD Ryzen 9 3950X و نمونه‌های جدید پردازنده Threadripper برنامه‌های AMD برای تصاحب سهم بیشتر از بازار پردازنده کامپیوتر شکل جدی‌تری به خود می‌گیرد. علاوه بر آن AMD می‌تواند موج تازه‌ای از فروش قدرتمند و موفق را تجربه کند.

در بخش پردازنده سرور اگرچه AMD سهم کمتری نسبت به بخش پردازنده دسکتاپ از بازار دارد، اما همچنان به روند رو به رشد افزایش سهم خود از این بازار را ادامه می‌دهد. در حال حاضر سهم AMD از بازار پردازنده سرور ۴/۳ درصد است. رقمی که حدود ۲/۷ درصد رشد را نسبت به سال گذشته نشان می‌دهد.

در بخش پردازنده موبایل هم برنامه‌ها و فعالیت‌های اخیر AMD موفقیت ‌آمیز بوده و به رشد سهم این شرکت در بازار منجر شده است. البته در این جا منظور از پردازنده موبایل پردازنده‌هایی است که در لپ‌تاپ‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سه‌ماهه سوم از سال مالی ۲۰۱۹ سهم AMD از بازار پردازنده موبایل ۱۴/۷ درصد براورد شده است. این رقم حدود ۰/۷ درصد رشد را نسبت به چارک قبل از آن و ۳/۸ درصد رشد را نسبت به سال گذشته نشان می‌دهد.   

بنابر تأیید مدیرعامل AMD یعنی لیزا سو پردازنده موبایل سری AMD Ryzen 4000 از ابتدای سال ۲۰۲۰ برای لپ‌تاپ‌ها قابل دسترس خواهد بود. این پردازنده‌های جدید معماری Zen 2 و لیتوگرافی هفت نانومتری را در اختیار لپ‌تاپ‌ها قرار می‌دهد. این امر می‌تواند برخی از مشکلاتی که لپ‌تاپ‌های مبتنی بر پردازنده AMD پیش از این با آن دست به گریبان بودند را رفع کند. مشکلاتی از قبیل کوتاه بودن عمر باتری و چشم‌گیر نبودن عملکرد فنی پردازنده که امید می‌رود نسل جدید پردازنده موبایل AMD Ryzen بتواند آن‌ها را رفع کند.

به این ترتیب AMD می‌تواند فرصت تازه‌ای برای رشد سهم خود در بازار پردازنده موبایل در اختیار داشته باشد. شاید بتوان یکی از اقدامات AMD برای دست یابی به این هدف را همکاری با مایکروسافت دانست. تا پیش از این محصولات سرفیس مایکروسافت تنها از پردازنده Intel استفاده می‌کردند. اما اکنون در برخی نسخه‌های موجود از سرفیس لپ‌تاپ 3 شاهد به کارگیری تراشه سفارشی‌سازی شده‌ای از پردازنده AMD Ryzen هستیم.

تا این جای کار مهم‌ترین اقدامی که اینتل برای مقابله با AMD انجام داده پایین آوردن قیمت پردازنده برای تعدیل قیمت قطعات کامپیوتر بوده است. موضوعی که در این مطلب هم به آن اشاره شد. با این حال اینتل برای جلوگیری از حرکت رو به رشد AMD در بازار پردازنده نیاز به عرضه کردن محصولات رقابتی دارد. اما شواهد نشان می‌دهد که تا سال ۲۰۲۱ برتری از آن محصولات ۷ نانومتری AMD خواهد بود. بنابراین اینتل باید برنامه‌ای میان مدت برای خود تعریف کند و برای تثبیت برتری و صدرنشینی خود در بازار پردازنده چشم به آینده بدوزد. شاید باتوجه به آن که هنوز سهم گسترده‌ای از بازار پردازنده به اینتل تعلق دارد این شرکت فرصت بیشتری برای برنامه‌ریزی و بازگشت به شرایط سابق داشته باشد. اما به‌طور حتم حفظ وضعیت موجود به نفع اینتل نخواهد بود.

توشیبا (Toshiba Corporation) شرکت ژاپنی با بازار بین‌المللی در حوزه‌ی محصولات و خدمات الکترونیکی است که مرکز مدیریت آن در توکیو قرار دارد. محصولات و خدمات شرکت در حوزه‌های متعددی همچون سیستم‌ها و تجهیزات فناوری اطلاعات و ارتباطات، قطعات و مواد مورد نیاز صنعت الکترونیک، سیستم‌‌های قدرت، سیستم‌های زیرساختی صنعتی و اجتماعی، محصولات الکترونیکی مصرفی، لوازم خانگی، تجهیزات پزشکی، تجهیزات اداری و سیستم‌های نورپردازی و لجستیک تولید و عرضه می‌شوند.

تاریخ تأسیس شرکت کنونی توشیبا به سال ۱۹۳۹ باز می‌گردد. در آن سال دو شرکت شیبائورا و توکیو دنکی با هم ادغام شدند که تاریخچه‌ای متعلق به قرن ۱۹ داشتند. هریک از شرکت‌های تشکیل‌دهنده‌ی توشیبا، از پیش‌گامان صنعت برق در ژاپن محسوب می‌شد. نام ابتدایی شرکت جدید، Tokyo Shibaura Denki بود که در سال ۱۹۷۸ به Toshiba Corporation تغییر یافت. توشیبا در تاریخ فناوری به‌عنوان پیش‌گام تولید لپ‌تاپ شناخته می‌شود. به‌علاوه آن‌ها در صنعت LCD و نیمه‌هادی نیز از رهبران بازار محسوب می‌شوند. 

سهام شرکت توشیبا اکنون در بازارهای بورس توکیو، اوزاکا و ناگویا عرضه می‌شود. آخرین آمار، این شرکت را در مقام نهم بزرگ‌ترین تولیدکننده‌های نیمه‌هادی در جهان قرار می‌دهد. درحال‌حاضر زیرمجموعه‌های شرکت در چهار گروه محصولات دیجیتال، دستگاه‌های الکترونیکی، لوازم خانگی و زیرساخت‌های اجتماعی فعالیت می‌کتتد. در سال ۲۰۱۷، شرکت چینی Midea برای خرید زیرمجموعه‌ی لوازم خانگی اقدام کرد و اکنون ۸۰/۱ درصد از سهام آن را در اختیار دارد.

مرکز مدیریت توشیبا در توکیو

تاریخچه‌ تأسیس

توشیبا در سال ۱۹۳۹ بر اثر ادغام دو شرکت تولیدکننده‌ی تجهیزات برقی، تأسیس شد. Shibaura Sesaku-sho و Tokyo Electric Company شرکت‌‌های تشکیل‌دهنده‌ی توشیبا بودند. شرکت قدیمی‌تر یعنی شیائورا ریشه‌ای عمیق در تاریخ ارتباطات ژاپن داشت. اولین فروشگاه تجهیزات تلگراف ژاپن، متعلق به این شرکت بود. هیساشیگه تاناکا، مشهور به ادیسون ژاپن، شرکت را در سال ۱۸۷۵ تأسیس کرده بود.

شرایط کسب‌وکار صنعتی ژاپن در دهه‌‌های پایانی قرن ۱۹، مناسب نبود. آن‌ها در توسعه‌ی صنعتی فاصله‌ی زیادی با رهبران جهان یعنی بریتانیا، فرانسه، آلمان و ایالات متحده داشتند. مشکلات اقتصادی پس از سقوط حکومت توکوگاوا در سال ۱۸۶۹ و سیل واردات کالاها و ماشین‌آلات خارجی، شرکت‌های نوپای ژاپنی را تهدید می‌کرد. در آن سال‌ها ژاپن فاصله‌ی زیادی با مستعمره شدن نداشت. به‌هرحال دولت جدید که وظیفه‌ی حفظ صنایع و کسب‌وکارهای نوپا را بر دوش خود می‌دید، با سرعت بالایی در برابر بحران‌ها واکنش نشان داد.

وزارت صنعت ژاپن (Kobusho) در سال ۱۸۷۰ شکل گرفت و به‌عنوان تسهیل‌گیری برای توسعه‌ی صنعتی شرکت فعالیت کرد. از رویکردهای مهم وزارت صنعت در آن سال‌ها می‌توان به استخدام مهندسان، تکنسین‌ها و دانشمندان خارجی اشاره کرد که با هدف تزریق فناوری‌های روز به صنعت ژاپن انجام شد. مهندسان خارجی وظیفه داشتند تا فعالیت با ماشین‌آلات وارداتی را به مهندسان ژاپنی آموزش دهند. به‌علاوه، متخصصان ژاپنی نیز به کشورهای خارجی فرستاده می‌شدند تا علاوه بر آشنایی با فناوری‌ها و تجهیزات روز، بهترین نمونه‌ها را برای استفاده در صنایع داخلی انتخاب کنند. 

بنیان‌گذاران و کارمندان ابتدایی تاناکا

ادغام و به‌کارگیری فناوری‌های خارجی، برای اولین‌بار در شرکت Tanaka Seizo-sho انجام شد. آن‌ها یک موتور بخار با قدرت ۱،۳۰۰ اسب داشتند که با استفاده از نقشه‌های یک نمونه‌ی انگلیسی و در مرکز تولید Kanebo ساخته شد. فعالیت آن‌ها به صنعت‌گران ژاپنی اثبات کرد که می‌توان با بهره‌گیری از دانش خارجی، فناوری را به‌صورت بومی و با بهره‌مندی از منابع داخلی، به نتیجه رساند. مدیران شرکت در دهه‌ی ۱۸۸۰ به این نتیجه رسیدند که پرداخت هزینه برای دانش فنی، بهترین ابزار برای ارتقاء ظرفیت‌های فناورانه خواهد بود. همین استراتژی، به تاناکا کمک کرد تا در دهه‌‌ی ۱۸۹۰، تولید ترانسفورمانور، موتورهای برقی و دیگر تجهیزات سنگین برقی را به کارخانه‌های خود بیفزاید.

تاناکا در دوران بهره‌مندی از نیروهای خارجی، دستاوردهای اکتشافی و نوآوری متعددی را هم تجربه کرد. آن‌ها اولین ژنراتورهای برق‌آبی ژاپن را در سال ۱۸۹۴ توسعه دادند. فناوری‌های داخلی شرکت به‌قدری توسعه یافتند که در سال ۱۹۰۲، یک دینام سه‌فاز ۱۵۰ کیلوواتی برای انبار مهمات خلیج یوکوزوکا ساختند. این دستاورد، به‌نوعی تغییر فناوری ژاپنی از تکیه بر خارجی‌ها، به فناوری داخلی بود و اولین قدم‌ها را نیز برای فعالیت بین‌المللی شکل می‌داد. شرکت در سال ۱۹۰۴ نام خود را به شبائورا تغییر داد و در سال ۱۹۱۵ اولین لامپ‌های خلأ اشعه‌ی ایکس را در ژاپن تولید کرد.

شروع جنگ جهانی اول، برای شیائورا و بسیاری از شرکت‌های ژاپنی چالش‌هایی را به‌همراه داشت. آن‌ها که در حال توسعه‌ی قدرت و فناوری‌های خود بودند، با شعله‌ور شدن آتش جنگ به‌نوعی در مسیر خود متوقف شدند. با شروع جنگ، تولیدکننده‌های ژاپنی دسترسی خود را به تأمین‌کننده‌های ماشین‌آلات، مواد صنعتی و مواد شیمیایی از آلمان، انگلستان و ایالات متحده از دست دادند. درنتیجه شرکت‌های ژاپنی به یکدیگر مراجعه کردند تا ماشین‌آلات و مواد مورد نیاز را برای حفظ حیات شرکت‌های رو‌به‌رشد خود از یکدیگر تأمین کنند. دشواری شرکت‌های فناوری در تأمین تجهیزات و مواد در این دوره، با موفقیت‌های طولانی‌مدت در آینده همراه بود. چنین رویکردی به خودکفایی صنعت ژاپن در سال‌های آینده انجامید و توسعه‌های صنعتی کشور را به‌همراه داشت.

نمایی از کارخانه‌ی توکیو شیبائورا در سال ۱۹۳۲

شیبائورا در دوره‌ی زمانی میان دو جنگ جهانی، به رشد خود ادامه داد. آن‌ها در سال ۱۹۳۹ با شرکت برق توکیو ادغام شدند که توشیبای امروزی را شکل داد. شرکت برق توکیو پیش از شروع قرن بیستم تأسیس شده بود و ابتدا به‌نام Hakunetsu-sha شناخته می‌شد. دکتر ایشیزوکه فوجیوکا و شویچی میوشی، این شرکت را در سال ۱۸۹۰ تأسیس کرده بودند. آن‌ها اولین تولیدکننده‌ی لامپ‌های رشته‌ای در ژاپن بودند.

زمین‌لرزه‌ی سال ۱۹۲۳ در کانتو، ۱۰۰ هزار قربانی بر جای گذاشت که تعداد زیادی از کارمندان شرکت برق توکیو هم در میان آن‌ها بودند. مدیر کل شرکت در آن زمان، دوران بازسازی شرکتش را با قدرت شروع کرد و با شعاری قابل‌توجه، تحقیق و توسعه را به بخش اصلی آن تبدیل کرد. او اعقتاد داشت «کارخانه‌ای بدون بخش تحقیق و توسع، شبیه به حشره‌ای است که شاخک ندارد». همین رویکرد باعث شد تا شرکت برق توکیو در سال‌های بعدی فعالیت به حوزه‌های متعدد فناوری وارد شود. از حوزه‌های جدید می‌توان به تجهیزات پزشکی و دستگاه‌های رادیویی اشاره کرد.

شرکت جدید که از ادغام دو فعال جدی صنعت برق ژاپن تشکیل شده بود، پس از مدتی نام توشیبا را برگزید. آن‌ها تا پیش از شروع جنگ جهانی دوم، در توسعه‌ی محصولاتی همچون لامپ‌های فلورسنت و تجهیزات راداری، به شهرت رسیدند.

توشیبا در Expo 85

چالش در توسعه داخلی و بین‌المللی

ژاپن در دهه‌ی ۱۹۴۰ سیاست‌های خود را از تکیه‌ی صرف به دانش و فناوری و نیروی داخلی به همکاری با کشورها و سازمان‌های خارجی تغییر داد. دولت و شهروندان ژاپنی با نیروهای اشغال‌گر آمریکایی همکاری کردند و اصلاحات اقتصادی و اجتماعی در کشور شکل گرفت. به‌علاوه منابع مالی نیز به بازارهای مالی پس از جنگ، سرازیر شدند. ژاپنی‌ها با ورود مجدد به کسب‌وکار تجارت بین‌المللی پس از جنگ جهانی دوم، برای عرضه‌ی کالاها و خدمات خود به بازارهای جهانی دست پیدا کرده بودند. به‌علاوه مواد اولیه نیز با گستردگی بیشتر در اختیار آن‌ها قرار گرفت و انبار شرکت‌های تولیدکننده را پر کرد. تمامی رویکردهای فوق، پس گرفتن قدرت ژاپن را در صنعت و بازارهای متعدد به‌همراه داشت.

توشیبا مانند بسیاری شرکت‌های ژاپنی دیگر در دوران شکوفایی پس از جنگ جهانی دوم به روند رشد بازگشت. آن‌ها در سال ۱۹۴۹ ابتدا سهام خود را در بازار بورس نیویورک و سپس اوزاکا عرضه کردند. با ورود به دهه‌ی ۱۹۵۰، تلاش برای کسترش قدرت در بازارهای داخلی و بین‌المللی، قوت گرفت. اولین تجهیزات پخش رسانه‌ای ژاپن، در سال ۱۹۵۲ توسط توشیبا توسعه یافت. به‌علاوه اولین  کامپیوترهای دیجیتال ژاپن در سال ۱۹۵۴ و اولین اجاق‌‌های مایکروویو کشور نیز در سال ۱۹۵۹ در کارخانه‌های توشیبا ساخته شدند.

از اولین ماشین‌حساب‌های توشیبا

با وجود پیشرفت‌های تولیدی و فناورانه‌ی متعدد، زیرساخت‌های مدیریتی توشیبا هنوز در وضعیتی سنتی باقی مانده بود. مدیران ارشد به‌خاطر پایبندی به اصول سنتی و سلسله‌مراتب منسوخ، تحت انتقادهای شدید قرار داشتند. بالاترین سطوح مدیریتی، فاصله‌ی زیادی با رده‌های پایین داشتند و به‌نوعی هیچ درگیری با فعالیت‌های عملیاتی نداشتند. همین فاصله باعث می‌شد تا ایده‌های جدیدی در توشیبا متولد نشوند. به‌علاوه برای تأیید اسناد، تأییدیه‌های متعددی نیاز بود تا مسئولیت فعالیت‌ها، به‌صورت مستقیم روی دوش هیچ مدیری نباشد. درنتیجه، بروکراسی شدید در توشیبا حاکم بود که نوآوری را تقریبا غیرممکن می‌کرد.

دهه‌ی ۱۹۶۰، زمان اوج‌‌گیری چالش‌های مدیریتی توشیبا بود. آن‌ها با بحران اقتصادی شدید هم روبه‌رو شدند و در مدت یک سال،‌ سود شرکت از ۳۶ میلیون به ۱۳ میلیون دلار کاهش یافت. برای جلوگیری از خسارت‌های بیشتر، تغییرات شدید مدیریتی در دستور کار قرار گرفت. هیئت‌مدیره‌ی توشیبا، توشیوو دوکو را برای مدیریت اجرایی شرکت انتخاب کرد. دوکو سابقه‌ی مدیریتی مناسبی داشت و در سال ۱۹۶۰، ادغام دو شرکت بزرگ ژاپنی و شکل‌دهی بزرگ‌ترین کشتی‌سازی جهان (IHI) را مدیریت کرده بود.

لوگوی توشیبا از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹

دوکو پس از پیوستن به توشیبا در سال ۱۹۶۵،‌ موقعیت خود را به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره‌ی IHI هم حفظ کرده بود و به‌نوغی بزرگ‌ترین صنعت‌گر ژاپن محسوب می‌شد. شرکت‌های مذکور پیش از پیوستن دوکو به توشیبا هم منافع مشترکی داشتند. IHI بیش از ۱۰ میلیون سهم از توشیبا را در اختیار داشت و توشیبا نیز مالک ۴ میلیون سهم در IHI بود. به‌هرحال همکاری آن‌ها از سال ۱۹۶۵ افزایش یافت و اعضای هیئت‌مدیره‌ی مشترکی هم پیدا کردند که درنهایت منجر به تقویت پایه‌های مالی توشیبا هم شد.

توشیبا پس از پیوستن دوکو، تغییرات ساختار متعددی را تجربه کرد. از میان مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به کاهش سرمایه‌ی قرضی شرکت اشاره کرد که با کمک شرکت آمریکایی جنرال الکتریک انجام شد. جنرال الکتریک، بدهی‌های مالی توشیبا را متقبل شد که فرصت توسعه و مدرن‌سازی عملیاتی را به توشیبا و مدیرانش داد. البته جنرال الکتریک از پیش از جنگ جهانی دوم در توشیبا سهم داشت. رویکرد توسعه‌ای دیگر، افزایش صادرات بود که با تأسیس دپارتمان‌‌های مستقل و افزایش فعالیت برون‌مرزی ممکن شد. قراردادهای بزرگ با شرکت‌های آمریکایی، به توشیبا امکان داد تا انواع ژنراتور، ترانسفورماتور و موتور را در کنار تلویزیون و لوازم خانگی دیگر، به فهرست صادراتی خود اضافه کند.

اولین لپ‌تاپ جهان ساخته‌ی توشیبا

دوران مدیریت دوکو در توشیبا، با قدرت گرفتن بخش فروش هم همراه بود. او نیروهای مدیریتی جدیدی نیز استخدام کرد که درنهایت به تحکیم هرچه بیشتر فرایندهای عملیاتی هم انجامید. توشیبا تا سال ۱۹۶۷، بیش از ۱۰۰ هزار کارمند و ۶۳ زیرمجموعه داشت. آن‌ها به بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی تجهیزات الکترونیکی در ژاپن تبدیل شده بودند و همچنین چهارمین شرکت بزرگ ژاپن محسوب می‌شدند. البته در دهه‌ی ۱۹۷۰ و با قدرت گرفتن رقبای داخلی همچون سونی و هیتاچی، عملکرد توشیبا به دسته‌ی متوسط شرکت‌های الکترونیکی تنزل پیدا کرد.

اوج‌گیری صنعت نیمه‌هادی

شویچی سابا، مدیر جدید توشیبا بود که در سال ۱۹۸۰ به این سمت رسید و رویکرد قوی جدیدی را به غول ژاپن صنعت برق تزریق کرد. او مهندس برق بود و اهمیت زیادی به تحقیق و توسعه در شرکت تحت مدیریتش می‌داد. حوزه‌هایی همچون نیمه‌هادی‌ها و کامپیوترها و مخابرات، زمینه‌ی تمرکز و سرمایه‌گذاری اصلی سابا بودند. در سال ۱۹۸۴، آزمایشگاه سیستم‌‌های اطلاعاتی و ارتباطی در توشیبا تأسیس شد تا توسعه‌ی محصولات و خدمات اتوماسیون اداری با قدرت بیشتری پیگیری شود.

توشیبا در سال ۱۹۸۴ وظیفه‌ی توسعه‌ی اولین ماهواره‌ی ارتباط مستقیم جهان را بر عهده گرفت که از نتایج پیشرفت آزمایشگاه‌ها و مراکز تحقیق و توسعه بود. در سال ۱۹۸۵، سرمایه‌گذاری‌های تحقیقاتی بار دیگر نتیجه‌ی عالی خود را نشن داد و اولین حافظه‌ی DRAM یک مگابایتی جهان توسط توشیبا توسعه یافت. تا سال ۱۹۸۷، نیمی از تراشه‌های یک مگابایتی جهان توسط توشیبا تولید می‌شدند.

لپ‌تاپ توشیبا T2000SX

نیمه‌هادی‌ها در دهه‌‌های پایانی قرن بیستم روز‌به‌روز اهمیت بیشتری در صنایع پیدا می‌کردند و انواع تجهیزات از بلندگو تا کامپیوتر، به آن‌ها نیاز داشتند. درنتیجه این دسته از محصولات، به بخش مهمی در پورتفولیوی توشیبا تبدیل شدند. تأسیسات تولید نیمه‌هادی توشیبا تنها در سال ۱۹۸۶ و به‌خاطر قراردادهای سودآور با فرانسه و آلمان غربی، رشد ۵۵ درصدی را تجربه کردند. به‌علاوه نیاز داخلی ژاپن به نیمه‌هادی نیز تا حد زیادی توسط توشیبا تأمین می‌شد. درنهایت، توشیبا برای اولین‌بار در تاریخ توانست رقیب دیرینه‌ی خود، هیتاچی را پشت سر بگذارد و پس از NEC به دومین تولیدکننده‌ی نیمه‌هادی در جهان تبدیل شود.

توسعه‌ی فناوی و تولید در توشیبا، در دهه‌های پایانی قرن بیستم نیز با همان رویکرد همکاری با شرکت‌های ژاپنی و خارجی پیگیری می‌شد. در سال ۱۹۸۶، همکاری با موتورولا شروع شد و شرکت ژاپنی، وظیفه‌ی تولید حافظه‌های کامپیوتری و ریزپردازنده‌های شریک خود را بر عهده گرفت. دو شرکت، با تبادل فناوری‌ها توانستند پیشرفت خوبی را در صنعت ریزپردازنده و تراشه‌های حافظه رقم بزنند و همچنین یک مرکز تولیدی نیز در ژاپن تأسیس کردند.

همکاری با موتورولا، منجر به توسعه‌ی فناوری‌های پیش‌گام در توشیبا شد. از میان آن‌ها می‌توان به توسعه‌ی سیستم‌های شناسایی صوتی و و سیستم‌های PXB اشاره کرد که در فعالیت‌های انتقال تماس استفاده می‌شدند. توشیبا در سال ۱۹۸۶، توافقی با AT&T شکل داد تا سیستم‌های PXB را در داخل ژاپن بازاریابی کند. به‌علاوه همکاری‌های فناورانه با AT&T هم توسعه یافت.

از شرکت‌های دیگری که در توسعه‌ی بازار و فناوری‌ها با توشیبا همکاری کردند، می‌توان به IBM-Japan اشاره کرد که با هدف بازاریابی کامپیوترهای آن شرکت در بازار ژاپن انجام شد. توشیبا با تکیه بر همکاری جدید، سیستم‌‌های ارتباطی خود را در کنار کامپیوترهای IBM عرضه می‌کرد. همکاری دو شرکت باعث شد تا کامپیوترهای IBM به آژانس‌های دولتی و دولت‌های محلی فروخته شوند که قبلا شرکت آمریکایی را تحریم کرده بودند.

همکاری با IBM، علاوه بر توسعه‌ی بازاریابی، منجر به تولید محصولی انقلابی نیز در توشیبا شد. آن‌ها اولین کامپیوتر شخصی با فرم لپ‌تاپ را به‌نام TJ3100 در ژاپن تولید کردند که موفقیت زیادی را هم به‌همراه داشت. پیشرفت در بازار لپ‌تاپ در سال‌های بعد هم ادامه یافت و شرکت ژاپنی، تا سال ۱۹۹۱،‌ یک‌پنجم از بازار این دسته از کامپیوترهای شخصی را در دست گرفت.

توشیبا در دهه‌های پایانی قرن بیستم در حوزه‌های متنوعی فعالیت می‌کرد، اما بیش از همه با محصولات مصرفی الکترونیکی شناخته می‌شد. آن‌ها با فرایندهای خرید و ادغام متعدد، در دهه‌ی ۱۹۸۰ رشد مناسبی را در دسته‌ی محصولات مصرفی تجربه کردند. به‌عنوان بخشی از فرایند توسعه، زیرمجموعه‌های تولید، بازاریابی و تحقیق و توسعه‌ی محصولات صوتی و تصویری در یک مرکز جمع‌آوری شدند. فروش محصولات استاندارد مصرفی همچون VCR، پخش‌کننده‌های CD، تلویزیون و دستگاه‌های ضبط خانگی کاست، با سرعت مناسبی پیش رفت و توشیبا تصمیم گرفت تا وارد بازارهای جدید هم بشود. در سال ۱۹۸۶، بازار ویدئوی خانگی شاهد ورود توشیبا بود که با تأسیس زیرمجموعه‌ی جدید و معرفی ۱۱۰ عنوان به بازار ژاپن همراه شد. در همان سال، شراکت خارجی هم در صنعت مذکور قدرت گرفت و تجهیزات کابلی به شرکت American Television and Communication Corporation فروخته شد.

دفتر توشیبا در کانادا

غول ژاپنی صنعت تجهیزات الکترونیکی، عموما با محصولات مصرفی شناخته می‌شود که در بالا به آن‌ها پرداختیم. با اینحال توشیبا فعالیت‌های جدی و متعددی هم در حوزه‌ی تجهیزات الکترونیکی پزشکی دارد. در سال ۱۹۸۶، دستگاه‌های آنالیز سلامت خود به خانواده‌ی محصولات توشیبا اضافه شدند. این محصولات برای شناسایی بیماری‌های کبد و کلیه کاربرد داشتند و توسط توشیبا برای Allied Corporation تولید شدند. توشیبا با توسعه‌ در حوزه‌های متعدد فناوری، به دستاوردهای بزرگ دیگری هم رسیده بود که حل چالش‌ها و مسائل بزرگ بین‌المللی و داخلی را به‌همراه داشت. به‌عنوان مثال می‌توان به ساخت تجهیزات غنی‌سازی سوخت اورانیوم اشاره کرد که در نیروگاه‌های برق هسته‌ای کاربرد دارند. تولید تجهیزات مذکور،‌ اولین قدم‌ها را برای ورود ژاپن به صنعت تولید سوخت هسته‌ای شکل دادند.

دستگاه MRI توشیبا از خانواده تجهیزات پزشکی 

در سال ۱۹۸۷ بحرانی بین‌المللی برای توشیبا رخ داد که دستاوردهای متعدد قبلی را به حاشیه راند. تحقیقات بین‌المللی از زیرمجموعه‌ی Toshiba Machine ثابت کرد که ژاپنی‌ها تجهیزات دشوارسازی تشخیص صوتی را به کشور کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی فروخته‌اند. تجهیزات مذکور، شناسایی زیردریایی‌ها را دشوار می‌کرد و باعث شد تا ناتو، تجهیزات ضد زیردریایی خود را تقویت کند. توشیبا ادعا می‌کرد که کنترلی روی فعالیت‌های روزمره‌ی زیرجموعه‌ی مذکور ندارد، اما به‌هرحال آن‌ها قانونی را نقض کرده بودند که فروش تجهیزات به کشورهای کمونیستی را منع میکرد.

کامپیوتر همراه Toshiba T100X

در اثر بحران سال ۱۹۸۷، دو مدیر ارشد در زیرمجموعه‌ی توشیبا برای بازرسی‌های قانونی دستگیر شدند و چهار مدیر دیگر نیز استعفا دادند. دولت ژاپن، صادرات آن شرکت به اتحاد جماهیر شوروی را به‌مدت یک سال ممنوع اعلام و همچنین امتیازشان در درخواست ویزا برای افراد ساکن بلوک شرق را نیز باطل کرد. سوگیچیرو واتاری در آن زمان مدیر توشیبا بود که بر اثر اعتراض‌های متعدد داخلی و بین‌المللی، به‌صورت رسمی مجبور به عذرخواهی شد. فشارها بر شرکت باز هم ادامه داشت تا اینکه سنای آمریکا در یکم ژوئیه ۱۹۸۷، واردات کالاهای توشیبا را به مدت سه سال ممنوع اعلام کرد. واتاری و سابا از مقام مدیریت استعفا دادند و جویچی آئوی، معاون ارشد سابق به مقام مدیریت کل رسید.

ممنوعیت صادرات به ایالات متحده، فرصت‌هایی را برای توشیبا به‌همراه داشت. آن‌ها ساختار فعالیتی خود را تاحدودی تغییر دادند تا از دست دادن بازار آمریکا را جبران کنند. در سال‌های پایانی دهه ی ۱۹۸۰، همکاری با شرکت‌های چینی با هدف تأمین مدارهای مجتمع تلویزیون، وارد فاز جدی‌تر شد. به‌علاوه در سال ۱۹۹۱ شرکتی مشترک با جنرال الکتریک تأسیس شد که صادرات با هدف لوازم خانگی بزرگ‌تر را در دستور کار قرار داد. قرارداد مهم بعدی، ساخت کارخانه‌ی تولید تلویزیون رنگی در روسیه بود که اولین قرارداد در این سبک میان مسکو و یک شرکت ژاپنی محسوب می‌شد. بدین‌ترتیب، با وجود از دست دادن پنج میلیارد ین به‌خاطر ممنوعیت صادرات به ایالات متحده، سود توشیبا دوبرابر شد. آن‌ها از آمار سود ۶۱ میلیارد ین در سال ۱۹۸۷ به ۱۲۱ میلیارد ین در سال ۱۹۹۰ رسیدند. پیشرفت‌های مالی شدید توشیبا باعث شد تا جویچی در سال ۱۹۹۱ به‌عنوان مدیرعامل برتر آسیا انتخاب شود.

توشیبا Tecra 700CS محصول سال ۱۹۹۵

اصلاح زیرساخت‌ها در سال‌های پایانی قرن بیستم

برند ژاپنی در حفظ بازار در دهه‌ی ۱۹۸۰ موفقیت‌های مناسبی داشت، اما با ورود به دهه‌ی پایانی قرن بیستم، چالش‌های جدیدی به آن‌ها فشار آوردند. افزایش ارزش ین نسبت به ارزهای بین‌المللی و رکود اقتصاد در سطح بین‌المللی، فشارهای زیادی را بر توشیبا و مدیرانش وارد کرد. درآمد سالانه‌ی شرکت از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ تقریبا ثابت ماند، اما سود آن‌ها با سقوطی نزدیک به ۹۰ درصد، به ۱۲ میلیارد ین رسید که در مدت یک دهه، بی‌سابقه بود.

آئوی در دهه‌ی ۱۹۹۰ مسئولیت ریاست هیئت‌مدیره‌ی توشیبا را برعهده داشت و فومیو ساتو، مدیر کل شرکت بود. آن‌ها استراتژی‌های متعددی را به‌کار گرفتند تا روند سقوطی شرکت را متوقف کنند. در سال ۱۹۹۳ اصلاحات ساختاری در توشیبا انجام شد تا ارتباط و پیوستگی میان صدها زیرمجموعه‌ی عملیاتی، با یکپارچگی بیشتری پیگیری شود. مدیران در رویکردی هم‌مسیر با روندهای صنعتی، چرخه‌های توسعه‌ی محصول را کوتاه‌تر کردند. به‌علاوه کاهش هزینه‌های تولید و نظارت دقیق‌تر بر نیاز مشتری نیز در توشیبا به‌‌کار گرفته شد.

لپ‌تاپ توشیبا با برند libretto

خانواده‌ی محصولات مصرفی توشیبا در سال‌های بحران نیز درآمدزایی خوبی برای شرکت به‌همراه داشتند. ایجاد تنوع در محصولات این خانواده، از برنامه‌های اصلی مدیران بود. تلویزیون‌های رنگی هنوز بیش از ۵۰ درصد از درآمد محصولات مصرفی را تأمین می‌کردند. به‌هرحال برای افزایش تنوع، محصولات ارتباط سلولی، چندرسانه‌ای و دستگاه‌های الکترونیکی همراه به استراتژی‌های تولیدی توشیبا اضافه شدند. در کنار همه‌ی استراتژی‌ها، همکاری با شرکت‌های دیگر و تبادل فناوری‌ها و دستاوردها با قدرت زیادی ادامه داشت.

توشیبا در سال ۱۹۹۲،‌ با پرداخت ۵۰۰ میلیون دلار، ۵.۶ درصد از سهام تایم وارنر اینترتینمنت، از زیرمجموعه‌های تایم وارنر را خریداری کرد. شرکت مذکور، مالک زیرمجموعه‌های متعددی همچون سیستم‌های تلویزیون کابلی، Home Box Office و استودیوهای برادران وارنر بود. دو شرکت، در ابتدای همکاری توسعه‌ی استانداردی جدید برای DVD را در دستور کار قرار دادند. تا میانه‌های دهه‌ی ۱۹۹۰، استاندارد توشیبا/تایم وارنر به استانداردی جامع در صنعت تبدیل شده بود و به‌نوعی فرمت رقیب (که توسط سونی و فیلیپس توسعه یافته بود) را شکست داد.

لوگوی توشیبا تا سال ۱۹۸۶

پس از توسعه‌ی استانداردهای کاربردی برای صنعت DVD،‌ نوبت به تولید اولین تجهیزات مصرفی در توشیبا رسید. اولین پخش‌‌کننده‌های DVD خانگی و اولین درایوهای DVD کامپیوترهای شخصی، برای اولین‌بار با برند توشیبا و در سال ۱۹۹۶ ساخته شدند. از همکاری‌های مهم دیگر در آن سال‌ها می‌توان به تفاهم‌نامه با IBM در جهت تولید تراشه‌های حافظه‌ی DRAM با ظرفیت ۶۴ مگابیت در ایالات متحده اشاره کرد. همکاری مذکور، با سرمایه‌گذاری ۱/۲ میلیارد دلاری دو شرکت انجام شد.

تایزو نیشیمورو، در سال ۱۹۹۶ مدیریت کل توشیبا را بر عهده گرفت. او پس‌زمینه‌ی بازاریابی و رسانه داشت و به‌عنوان اولین مدیر غیر مهندس توشیبا مشغول به کار شد. او از همان ابتدا با چالش رکود اقتصادی ژاپن و بحران اقتصادی آسیا روبه‌رو بود که در سال ۱۹۹۷ به اوج خود رسید. درنتیجه‌ی همین بحران‌ها، تجهیزات مصرفی الکترونیکی و بخش نیمه‌هادی‌ها در شارپ، درکنار رقابت بین‌المللی شدید با سقوط قیمت و تقاضا هم روبه‌رو شدند. درنهایت، سال مالی منتهی به مارس ۱۹۹۹ با اولین رکورد خسارت در تاریخ توشیبا همراه بود که ضرر ۱۱۲/۹ میلیون دلار را ثبت کرد.

توشیبا پیش از رخ دادن انواع بحران‌های مالی، برنامه‌های جدی تغییر زیرساخت را رسانه‌ای کرده بود. آن‌ها تغییری چندلایه را مد نظر داشتند که طبق استانداردهای ژاپنی، کاملا رادیکالی محسوب می‌شود. تعدیل ۶،۵۰۰ موقعیت شغلی تا سال ۲۰۰۰ و تغییر زیرساخت‌های عملیاتی، در کنار ادغام‌ها و همکاری‌های متعدد با شرکت‌های خارجی، در دستور کار مدیران توشیبا قرار داشت. بسیاری از زیرمجموعه‌های قدیمی با همکاران خارجی ادغام شدند.

آتسوتوشی نیشیدا از معماران لپ‌تاپ‌های توشیبا در کنار بیل گیتس

از تغییرات ساختاری مهمی توشیبا در سال‌های پایانی قرن بیستم می‌توان به تغییر ساختار ۱۵ زیرمجموعه، به هشت گروه کسب‌وکاری داخلی اشاره کرد که البته با استقلال بیشتری به فعالیت ادامه دادند. تغییرات جدید، با هدف افزایش صرعت تصمیم‌گیری در شرکتی رخ داد که هنوز درگیری بروکراسی‌های شدید اداری بود. به‌همین ترتیب، تعداد اعضای هیئت‌مدیره نیز از ۳۴ به ۱۲ نفر کاهش یافت. علاوه بر تغییرهای ساختاری، سیستم‌های مالی و پاداش و حقوث نیز دست‌خوش تغییر اساسی شدند. حقوق و پاداش مدیران، وابستگی شدیدی به عملکرد و بازدهی آن‌ها پیدا کرد و همچنین، رویکرد Six Sigma از جنرال الکتریک نیز در ساختارهای مدیریتی اجرا شد. درنهایت، در سال ۲۰۰۰ حدود ۱/۳ میلیارد دلار صرفه‌جویی در هزینه‌های توشیبا ثبت شد.

از بحران‌های مدیریتی توشیبا در سال‌های پایانی قرن بیستم می‌توان به پرونده‌ای حقوقی در ایالات متحده اشاره کرد که دستگاه‌های معیوب فلاپی درایو در لپ‌تاپ‌های شرکت ژاپنی را هدف قرار داده بود. توشیبا در ابتدا اتهام‌های وارده را نپذیرف، اما درنهایت نیشیمورو با ترس از حکم نهایی و اجبار به پرداخت ۱۰ میلیارد دلار (که قابلیت ورشکسته کردن شرکت را داشت) با آمریکایی‌ها به توافق رسید. آن‌ها درنهایت ۱/۱ میلیارد دلار خسارت پرداخت کردند، اما در نظر بسیاری از کاربران و کارشناسان، به تسلیم شدن زودهنگام متهم شدند. پرونده‌ی حقوقی آمریکا باعث شد تا توشیبا بار دیگر در سال منتهی به مارس ۲۰۰۰، خسارت مالی به میزان ۲۶۴/۲ میلیون دلار گزارش دهد.

Toshiba Libretto W100 محصول ۲۰۱۰

سال‌های اخیر و وضعیت کنونی برند توشیبا

نیشیمورو در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیره‌ی توشیبا انتخاب شد و تاداشی اوکامورا مسئولیت مدیریت عامل و مدیریت کل را بر عهده گرفت. او هم سابقه‌ای در حوزه‌ی بازاریابی داشت و به‌نوعی روند مدیر کل قبلی را در پیش گرفت. در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، برند ژاپنی همه‌ی تلاش خود را به کار گرفت تا به سوددهی بازگردد. فناوری اطلاعات و تجهیزات و خدمات مربوطه، نقطه‌ی تمرکز توشیبا در قرن جدید بود و بسیاری از فعالیت‌های غیرمرتبط با استراژی‌ جدید نیز به‌صورت همکاری با شرکت‌های دیگر درآمدند.

توشیبا در سال ۲۰۰۱ قرارداد تولید محصول را با Orion Electric امضا کرد. شرکت مذکور، از بزرگ‌ترین تولیدکننده‌های محصولات مصرفی در جهان محسوب می‌شد که تولید تلویزیون و کالاهای ویدئویی را برای توشیبا بر عهده گرفت. هدف از همکاری، پاسخ مناسب به نیاز روزافزون بازار آمریکای شمالی بود. این دو شرکت در سال ۲۰۰۸ به همکاری تولید تجهیزات، پایان دادند. شایان ذکر است تولید تلویزیون‌های CRT در سال ۲۰۰۴ در توشیبا متوقف شد و همین سرنوشت، در سال ۲۰۰۶ برای تلویزیون‌های پلاسما رقم خورد تا غول ژاپنی روی توسعه‌ی محصولات جدیدتر همچون پنل‌های تخت، متمرکز شود.

مرکز مدیریت توشیبا در آلمان

از خریدهای مهم توشیبا در قرن ۲۱ می‌توان به شرکت Westinghouse Electric اشاتره کرد. شرکت سوخت‌های هسته‌ای بریتانیا (BNFL) در سال ۲۰۰۵ خبر فروش شرکت مذکور را رسانه‌ای کرد. بزرگان دنیای فناوری همچون توشیبا، جنرال الکتریک و میتسوبیشی برای خرید وستینگهاوس اعلام تمایل کردند. بسیاری از کارشناسان از تصمیم دولت بریتانیا برای فروش یکی از بزرگ‌ترین تولیدکننده‌های رآکتور هسته‌ای در دوران اوج‌گیری صنعت هسته‌ای، متعجب بودند. درنهایت توشیبا توانست با پرداخت پنج میلیارد دلار، شرکتی را خریداری کند که در ابتدا ۱/۸ میلیارد دلار ارزش‌گذاری شده بود. البته توشیبا ۷۷ درصد از وستینگهاوس را در اختیار گرفت و سایر سهام بین دو شرکت دیگر تقسیم شد. خرید مهم دیگر در دهه‌ی ۲۰۰۰، کسب‌وکار هارددرایوها شرکت هم‌وطن، فوجیتسو بود.

با شروع دهه‌ی ۲۰۱۰، توسعه‌ی فعالیت‌های توشیبا با وجود بحران‌های متعدد ادامه یافت. آن‌ها شرکت سوئیسی Lanfis+Gyr را در سال ۲۰۱۱ به مبلغ ۲/۳ میلیارد دلار خریداری کردند. از خریدهای مهم دیگر می‌توان به کسب‌وکار پایانه‌های فروش IBM به مبلغ ۸۵۰ میلیون دلار اشاره کرد. خرید دیگر، مرکز تولیدی Vijay Electricals در حیدرآباد بود که تولید محصولات تبدیل و توزیع برق را در هند انجام می داد. شرکت جدید به‌عنوان عضوی از زیرمجموعه‌ی زیرساخت‌های اجتماعی توشیبا به فعالیت ادامه داد. توشیبا در سال ۲۰۱۲ متهم به قیمت‌گذاری بالا برای پنل‌های LCD در آمریکا شد که با وجود مقاومت اولیه، درنهایت ۵۷۱ میلیون دلار به‌خاطر پرونده‌ی مذکور، پرداخت کرد.

لپ‌تاپ‌های جدید توشیبا با برند داینابوک

در ادامه‌ی دهه‌ی ۲۰۱۰، شرکت‌های متعدد دیگری به زیرمجموعه‌های توشیبا افزوده شدند که بازار فعالیت آن‌ها را به‌مرور گسترش دادند. از میان آن‌ها می‌توان به OCZ اشاره کرد که با هدف تقویت بخش محصولات ذخیره‌سازی خریداری شد. در سال ۲۰۱۶، پروژه‌ی توسعه‌ای جدیدی از سوی توشیبا معرفی شد که تأسیس مرکز جدید تولید نیمه‌هادی در ژاپن، بخشی از آن بود. پروژه‌‌ی مذکور با هزینه‌ی ۳/۲ میلیارد دلار برای اجرا تا پایان سال ۲۰۱۹ برنامه‌ریزی شد.

توشیبا در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد که تولید تلویزیون را در کارخانه‌های داخلی متوقف خواهد کرد. تلویزیون‌های شرکت از آن زمان توسط Compal برای بازار آمریکا و توسط Vestel و دیگر شرکت‌های اروپایی برای بازار اروپا تولید می‌شوند.

اولین اعضای خانواده لپ‌تاپ توشیبا

با وجود تمام پیشرفت‌های صورت گرفته در توسعه‌ی کسب‌وکار، سال ۲۰۱۵ با رخداد عجیب و خسارت‌باری برای توشیبا همراه بود. شرکت اعلام کرد که بازرسی دقیقی را روی برنامه‌های حسابداری خود انجام خواهد داد که احتمالا منجر به اصلاح گزارش‌های مالی سه سال گذشته خواهد شد. سپس هیسائو تاناکا، مدیرعامل وقت، به‌خاطر رسوایی حساب‌داری عظیم استعفا داد و آن را «خسارت‌بار ترین رخداد برای برند توشیبا در ۱۴۰ سال گذشته» نامید. در هفت سال منتهی به ۲۰۱۵، سود شرکت در گزارش‌های مالی ۱/۲ میلیارد دلار بیشتر گزارش شده بود.

رسوایی مالی توشیبا منجر به استعفای مدیران متعدد شد. این رسوایی همچنین حذف نام توشیبا را از یکی از شاخص‌های بورسی شامل برترین شرکت‌های ژاپنی، حذف به‌همراه داشت. ارزش سهام شرکت در سپتامبر ۲۰۱۵ به پایین‌ترین حد خود در دوره‌ی ۲/۵ ساله رسید. سقوط ارزش سهام،  علاوه بر رسوایی مالی به فروش ضعیف بهش‌های تلویزیون، لوازم خانگی و کامپیوترهای شخصی هم مربوط بود. به‌هرحال بحران‌های مالی توشیبا در ادامه‌ی رسوایی مالی ادامه داشت و برای تغییر ساختارهای مدیریتی، ساتوشی سوناکاوا، مدیر سابق زیرمجموعه‌ی تجهیزات پزشکی، به‌عنوان مدیرعامل انتخاب شد.

مدیران کنون توشیبا، نوبواکی کوروماتانی (چپ) - ساتوشی سوناکاوا (راست)

وستینگهاوس از زیرمجموعه‌های مهم توشیبا بود که بحران‌های زیادی را در سال‌های اخیر برای برند ژاپنی ایجاد کرد. توشیبا بدون داشتن سابقه‌ای در صنعت هسته‌ای، اقدام به خرید وستینگهاوس کرده بود و تسونامی سال ۲۰۱۱ داییچی هم در تعطیلی بسیاری از نیروگاه‌های هسته‌ای تأثیرگذار بود. به‌هرحال ضرردهی وستینگهاوس ادامه داشت و زیرمجموعه‌ی نیروگاه‌های هسته‌ای توشیبا روزگار خوشی را سپری نمی‌کرد. درنهایت وستینگهاوس که پروژه‌ای شکست‌خورده هم در آمریکا داشت، در سال ۲۰۱۷ اعلام ورشکستگی کرد. توشیبا در سال ۲۰۱۸، کل هلدینگ وستینگهاوس را به Brookfield فروخت.

از رخدادهای اخیر در ساختار محصولات و مدیریت توشیبا می‌توان به فروش کسب‌وکار تراشه‌های حافظه به گروهی تحت رهبری Bain Capital اشاره کرد که شرکت‌های بزرگی همچون اپل، دل، هویا، کینگستون، سیگیت و اس‌کی هاینیکس، پشتیبانی مالی آن را بر عهده دارند. شرکت جدید با نام Toshiba Memory Corporation به فعالیت ادامه می‌دهد. هایسنس هم در سال ۲۰۱۷ با پرداخت ۱۱۳/۶ میلیون دلار، کسب‌وکار مهم دیگر توشیبا یعنی Visual Solutions را خریداری کرد.

نمونه‌ای از جدیدترین تلویزیون‌های توشیبا

توشیبا در سال ۲۰۱۸ زیرمجموعه‌ی تولید لپ‌تاپ خود را به برندی مستقل تحت نام Dynabook تغییر داد. از سال ۲۰۱۹، تمامی محصولات شرکت در بازار لپ‌تاپ با آن برند به فروش می‌رسد. توشیبا اکنون در چهار زیرمجموعه‌ی کلی فعالیت می‌کند که عبارت‌اند از:

• Digital Products Group
• Electronic Devices Group
• Home Appliances Group
• Social Infrastructure Group

آخرین گزارش‌‌های آماری، تعداد کارمندان توشیبا را بیش از ۱۴۱ هزار نفر عنوان می‌کند. درحال‌حاضر نوبواکی کوروماتانی به‌عنوان مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره‌ی شرکت مشغول به کار است. درآمد توشیبا در جدیدترین اسناد مالی، ۳/۶۹۳ تریلیون ین، برابر با حدود ۳۳ میلیارد دلار، عنوان شد.

به‌دنبال لو رفتن تصاویری از مدل کاملا جدید از تویوتا Raize در ماه گذشته این خودرو این هفته به‌طور رسمی وارد بازار ژاپن شد. تویوتا Raize جدید در کارخانه‌ی دایهاتسو ساخته خواهد شد. ساخت این مدل روی نسخه‌ی ارزان شده‌ای از پلتفرم TNGA انجام خواهد شد و Raize در حقیقت نسخه‌ای ارزان‌تر از تویوتا C-HR است. در بخش ابعاد تویوتا Raize دارای طول ۳۹۹۵ میلی‌متر، عرض ۱۶۹۵ میلی‌متر و ارتفاع ۱۶۲۰ میلی‌متر است.

با وجود ابعاد نسبتا کوچک تویوتا Raize اما سازنده گفته که این خودرو بهترین فضای صندوق و فضای سرنشینان را در کلاس خود دارد. درون کابین Raize نیز فضاهای زیادی برای قرار دادن اشیا وجود دارد. به‌گفته‌ی تویوتا این پلتفرم وزن کم مقاومت بالا را با هم دارد و در کنار سیستم تعلیق جدیدی که در Raize نصب شده می‌تواند هندلینگ بالا و راحتی خوبی را ارائه دهد. قدرت مورد نیاز تویوتا Raize از یک پیشرانه‌ی توربوی ۱ لیتری ۳ سیلندر تأمین می‌شود که به جعبه‌دنده ضریب متغیر D-CVT دوحالته کوپل شده است. این اولین‌بار است که تویوتا از جعبه‌دنده D-CVT محصولات دایهاتسو در یکی از خودروهایش استفاده می‌کند. جعبه‌دنده D-CVT در کنار تسمه و پولی از چرخ‌دنده نیز استفاده می‌کند تا راندمان آن در سرعت بالا افزایش یابد.

موتور تویوتا Raize توانایی تولید ۹۷ اسب‌بخار قدرت در ۶ هزار دور بر دقیقه و ۱۴۰ نیوتن‌متر گشتاور در ۲۴۰۰ تا ۴ هزار دور بر دقیقه را دارد. تویوتا در مورد این موتور گفته است که که قدرت خوب و شتاب خوبی دارد و در سرعت‌های پایین مصرف سوخت کم و در سرعت‌های بالا عملکردی خوب دارد. 

متوسط مصرف سوخت این خودرو در سیکل WLTC حدود ۵.۴ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر برای نسخه‌ی تک دیفرانسیل و ۵.۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر برای مدل دو دیفرانسیل عنوان شده است. تویوتا برای اولین‌بار برای Raize سیستم چهار چرخ محرک نیز عرضه می‌کند. این سیستم چهار چرخ محرک داینامیک تورک کنترل نام دارد و در هنگام شتاب گیری یا حرکت در مسیرهای لغزنده می‌تواند نیروی موتور را به چرخ‌های عقب نیز ارسال کند.

در بخش سیستم‌های ایمنی و کمکی رانندگی، تویوتا، مدل جدید Raize را با پکیج Smart Assist روانه‌ی بازار کرده که شامل ترمز خودکار پیشگیری از تصادف، سیستم پیشگیری از حرکت ناخواسته‌ی خودرو، کروز کنترل هوشمند و سیستم کمکی پارک هوشمند می‌شود.تویوتا Raize در سه تیپ عرضه می‌شود که قیمت پایه‌ی آن ۱۴ هزار و ۴۲۵ دلار است. تویوتا این مدل را به‌صورت اقساطی با قسط ماهیانه‌ی ۳۶۶ دلار نیز به مشتریان خود در ژاپن عرضه می‌کند.

AMD از پردازنده‌های جدید خود در خانواده‌های تردریپر، رایزن و اتلون رونمایی کرد. تعدادی از پردازنده‌های جدید، دو محصول جدید از نسل سوم خانواده‌ی Threadripper با ۲۴ و ۳۲ هسته هستند. علاوه بر پردازنده‌های جدید، اخباری پیرامون خانواده‌های دیگر AMD نیز منتشر شد. غول پردازنده از نسخه‌ی آنلاک پردازنده‌ی اتلون نیز رونمایی کرد. همچنین اخبار منتشرشده تأیید می‌کنند که پردازنده‌‌ی ۱۶ هسته‌ای رایزن ۹ به‌نام 3950X هم در ۲۸ نوامبر سال جاری معرفی خواهد شد.

دو پردازنده‌ی جدید خانواده‌ی تردریپر، مهم‌ترین اخبار AMD بودند. نسخه‌ی ۲۴ هسته‌ای جدید به‌نام 3960X و با قیمت ۱،۳۹۹ دلار به بازار عرضه می‌شود. این پردازنده با فناوری ساخت هفت نانومتری طراحی و ساخته شده است و ۱۴۰ مگابایت حافظه‌ی کش دارد. سرعت کلاک پایه برای محصول ۲۴ هسته‌ای، ۳/۸ گیگاهرتز عنوان شد که قابل ارتقاء تا ۴/۵ گیگاهرتز خواهد بود. نسخه‌ی ۳۲ هسته‌ای تردریپر به‌نام 3970X رونمایی شد که با برچسب قیمتی ۱،۹۹۹ دلار به بازار عرضه می‌شود. عرضه‌ی پردازنده‌ی ۳۲ هسته‌ای، به تمام حدس و گمان‌ها و نگرانی‌های بی‌موردی پایان داد که محصولی با بیش از ۲۴ هسته‌ی پردازشی را برای AMD متصور نبودند.

پردازنده‌ی جدید 3970X سرعت کلاک بین ۳/۷ تا ۴/۵ گیگاهرتز را ارائه می‌کند و دارای ۱۴۴ مگابایت حافظه‌ی کش خواهد بود. AMD ادعا می‌کند محصولش ۹۰ درصد سریع‌تر از 9980X عمل می‌کند. نتایج آزمایش، نشان‌دهنده‌ی عملکرد بهتری ۴۹ درصدی در Cinebench R20، عملکرد بهتر ۴۹ درصدی در V-Ray و ۴۷ درصد امتیاز بهتر در Premier Pro و ۳۶ تا ۴۳ درصد عملکرد سریع‌تر در کامپایلرها هستند.

محصولات جدید AMD با پلتفرم جدید شرکت به‌نام TRX40 هماهنگ هستند و سوکت sTRX4 استفاده می‌کنند. استفاده از سوکت جدید بدین معنا خواهد بود که تراشه‌های X399 و سری Threadripper 2000 در آینده کاربرد کمتری خواهند داشت.

ویژگی‌های پلتفرم جدید با خطوط PCIe بی‌شمار

محصولات جدید AMD با پهنای باند بسیار بالا در بخش PCIe همراه خواهند بود. شرکت ادعا می‌کند که در پلتفرم جدید، امکان استفاده از ۷۲ خط PCIe وجود دارد. نقشه‌ی بلوکی که شرکت همراه‌با پردازنده‌های جدید منتشر کرد، نشان‌دهنده‌ی ۴۸ خط PCIe 4.0 است که برای کاربرد عمومی قابل استفاده خواهند بود. جفت دیگر شامل چهار خط PCIe 4.0 برای NVMe کاربرد دارند یا می‌تون آن‌ها را به‌صورت دو خوشه‌ی چهار عددی از پورت‌های SATA استفاده کرد. اتصال بخش تراشه نیز با هشت خط PCIe 4.0 انجام می‌شود و درنهایت ۶۴ خط از پردازنده‌ی مرکزی خواهیم داشت.

بخش عمده‌ای از خصوصیات بالا مشابه با X399 است که آن هم مجهز به ۶۴ خط PCIe خروجی از پردازنده بود. تنها تفاوت اصلی در پردازنده‌ی جدید، استفاده از PCIe 4.0 است که پهنای باند دوبرابری نسبت به PCIe 3.0 ارائه می‌کند. تفاوت دیگر در تعداد خطور PCIe 4.0 داخل تراشه دیده می‌شود. نقشه‌ی بلوک AMD هشت خط PCIe 4.0 را از تراشه‌ی TRX40 نشان می‌دهد که برای کاربرد عمومی استفاده می‌شوند. به‌علاوه هست خط دیگر هم وجود دارد که قابل تقسیم هستند. درمجموع شاهد ۷۲ خط خواهیم بود، اما AMD ادعای ۸۸ خط دارد. تنها با شمارش خطوط برعکس ارتباط تراشه‌‌ای، ادعای آن‌ها صحیح خواهد بود.

ثابت ماندن کانال‌های چهارگانه‌ی مخصوص رم

تعداد کانال‌‌های حافظه برای محصول جدید خانواده‌ی تردریپر ثابت خواهد ماند. چهار کانال DDR4 برای هر دو پردازنده اعلام شد. کارشناسان قبلا تخمین زده بودند که AMD طراحی هشت کاناله‌ را عرضه می‌کند تا با پردازنده‌ی ۶۴ هسته‌ای آتی هماهنگ باشد. البته شرکت در اخبار جدید هیچ اطلاعی از چنین رویکردها یا محصولاتی منتشر نکرد. فراموش نکنید که استفاده از هشت کانال حافظه احتمالا نیازمند پلتفرم جدید باشد. به‌هرحال تردریپر فعلا تنها با کانال‌های چهارگانه عرضه خواهد شد. شایعه‌های قبلی ادعا می‌کردند که محصول ۶۴ هسته‌ای به‌نام 3990X سال آینده‌ی میلادی به بازار عرضه می‌شود.

ادعای سرعت بالا از سوی AMD

AMD همیشه در تعداد هسته‌ها نسبت به خانواده‌ی رقیب Core i9 برتری داشته است. اکنون با هسته‌های پربازده بیشتر Zen 2 در Threadripper 3000، کارایی و قدرت محصولات آن‌ها بیشتر هم خواهد بود. به‌عنوان مقال AMD می‌گوید که تردریپر 3970X با ۳۲ هسته‌ی پردازشی‌، در بنچمارک Cinebench تا ۹۰ درصد سریع‌تر از پردازنده‌ی ۱۸ هسته‌ای Core i9-9980XE عمل می‌کند. نسخه‌ی ۲۴ هسته‌ای نیز تا ۵۴ درصد عملکرد بهتری نسبت به بهترین پردازنده‌ی Core i9 دارد. AMD همچنین ادعا می‌کند که محصولات جدید در کامپایل‌های کرومیوم، آنریل انجین، ادوبی پریمیر سی‌سی (۲۲ درصد) و رندر V-Ray (حدود ۲۴ درصد) عملکرد بهتری نسبت به برترین نسخه‌های Skylake-X خواهند شد. 

در بحث مقایسه‌ی پردانده‌های دو رقیب قدیمی، شایان ذکر است که Core i9-9980XE برترین محصول پیشتار اینتل محسوب نمی‌شد. آن‌ها در ماه اکتبر پردازنده‌ی Core i9-10980XE را با قیمتی بسیار پایین معرفی کردند. اکنون نسخه‌ی ۱۸ هسته‌ای از 9980XE با قیمت ۱،۹۱۹ دلار و نسخه‌ی ۱۸ هسته‌ای 10980XE با قیمت ۹۷۹ دلار در آمازون به فروش می‌رسد.

رقابت میان غول‌های پردازنده باعث شد تا اینتل کاهش قیمت شدیدی در پردازنده‌های خود لحاظ کند. ازطرفی اکنون محصولات جدید AMD، بخش گران‌تر بازار را نشانه گرفته‌اند؛ درنتیجه برای کاربرانی که نسبت قیمت را با تعداد رشته‌های پردازشی مقایسه می‌کنند، Core i9 نسبت به Threadripper برتری دارد. البته AMD ادعا می‌کند که Core i9 هیچ‌گاه توانایی رقابت با پردازنده‌های حرفه‌ای آن‌ها را ندارد و یک محصول ۷۵۰ دلاری ۱۶ هسته‌ای همچون Ryzen 9 3950X برای رقابت با آن‌ها کافی است.

تاریخ عرضه‌ی Ryzen 9 3950X

خبر مهم دیگر AMD در بازار پردازنده، تاریخ عرضه‌ی محصول ۱۶ هسته‌ای یعنی Ryzen 9 3950X بود. آن‌ها ۲۵ نوامبر برابر با چهارم آذرماه را به‌عنوان تاریخ نهایی عرضه‌ی محصول جدید اعلام کردند. البته اخبار قبلی، عرضه‌ی این پردازنده را در ماه سپتامیر تخمین می‌زدند که دچار تأخیر شد. AMD می‌گوید در دوره‌ی تأخیر، قابلیت جدید مصرف اقتصادی (Eco Mode) را به محصوا خود افزوده است.

مصرف اقتصادی به کاربر امکان می‌دهد تا توان طراحی گرمایی (TDP) را از ۱۰۵ وات به ۶۵ وات کاهش دهد. AMD می‌گوید حالت جدید، کارایی نزدیک به ۷۷ درصد را همراه‌با ۴۴ درصد کاهش مصرف انرژی و هفت درصد گرمای کمتر را به کاربر ارائه می‌کند. خاموش و روشن کردن قابلیت مذکور، در ابزار Ryzen Master جدید در اختیار کاربر خواهد بود.

AMD می‌گوید حالت اقتصادی بنا بر درخواست کاربران به پردازنده‌ی جدید اضافه شد که محصول را برای کاربری‌هایی همچون کامپیوتر مخصوص سینمای خانگی تهیه می‌کردند. چنین کاربردهایی امکانات کمتری در کاهش دما و صدا به کاربر می‌دهند. شرکت سازنده می‌گوید حالت اقتصادی در در محصولات ۱۰۵ واتی دیگر رایزن هم استفاده خواهد شد. به‌علاوه حالت اقتصادی، توان طراحی گرمایی پردازنده‌های ۹۵ واتی را به ۶۵ وات کاهش می‌دهد و در نسخه‌های ۶۵ واتی نیز کاهش مصرف را تا ۴۵ وات به‌همراه خواهد داشت.

در ادامه‌ی اخبار پیرامون محصول جدید AMD‌ در خانواده‌ی رایزن، مقایسه‌ای نسبی با رقبا هم انجام شد. آمارها نشان می‌دهد 3950X با پردازنده‌ی ۵۰۰ دلاری هشت هسته‌ای Core i9-9900K برابری می‌کند، اما AMD آن را قابل رقابت با Core i9-9920X هزار دلاری می‌داند.

تولید محتوا، بخش عمده‌ای از کارایی‌ محصولات ۱۶ هسته‌ای Ryzen 9 3900X را تشکیل می‌دهد. محصول ۵۰۰ دلاری، Ryzen 9 3900X در تولید محتوا و وظایف نیازمند پردازش چندرشته‌ای با Core i9-9900KS برابری می‌کند؛ درنتیجه با عرضه‌ی محصول ۱۶ هسته‌ای جدید، می‌توان پیروزی مجددی را برای  AMD متصور شد.

پردازنده‌ی اتلون جدید با قابلیت اورکلاک

قطعا همه‌ی کاربران توانایی خرید پردازنده‌ی ۳۲ هسته‌ای Threadripper 3970X را با برچسب قیمتی دو هزار دلار، ندارند. حتی خرید پردازنده‌ی ۷۵۰ دلاری Ryzen 9 3950X نیز برای همه ممکن نیست. AMD باتوجه به همین حقایق بازار، پردازنده‌ی کامپیوتر شخصی جدیدی را در دسته‌ی اقتصادی معرفی کرد: نسخه‌ی جدید از Athlon 3000G با قابلیت اورکلاک.

پردازنده‌ی جدید خانواده‌ی اتلون مجهز به دو هسته با رشته‌های پرداشی متقارن چندگانه خواهد بود. به‌علاوه این محصول ۵۰ دلاری مجهز به گرافیک Radeon Vega 3 هم می‌شود. تراشه‌ی مذکور سرعت کلاک ۳/۵ گیگاهرتز خواهد داشت و قطعا قابل اورکلاک است.

AMD تخمین می‌زند که پردازنده‌ی ۵۰ دلاری 3000G با نسخه‌ی ۶۰ دلاری دوهسته‌ای اینتل به‌نام Pentium Gold G5400 برابری کند. شرکت سازنده اطلاعات زیادی از جزئیات معماری منتشر نکرد، اما کارشناسان استفاده از فرایند تولید ۱۲ نانومتری براساس معماری +Zen را تخمین می‌زنند. AMD ادعا می‌کند که محصولش در آزمایش کاربردهای روزمره و همچنین بازی، محصول اینتل را شکست می‌دهد. زمان عرضه‌ی نهایی 3000G نیز ۱۹ نوامبر برابر با ۲۸ آبان بیان شد.

فسیل از ساعت هوشمند هیبریدی جدید خود به‌نام Fossil Hybrid HR با عقربه‌های فیزیکی و نمایشگر دایره‌ای و همیشه روشن با قیمت ۱۹۵ دلار رونمایی کرد. ساعت هوشمند هیبریدی Fossil HR با بهره‌مندی از نمایشگر تک‌رنگ (مونوکروماتیک)، اطلاعاتی که معمولا از یک ساعت هوشمند انتظار می‌رود مانند، ردیابی و پایش فعالیت‌ها، اعلام اطلاعات هواشناسی و اعلان‌های اپلیکیشن‌ها را نمایش می‌دهد. در این مدل تمرکز روی مصرف بهینه‌ی باتری بوده است به‌طوری که عمر باتری به‌اندازه‌ی کافی برای حدودا دو هفته مناسب خواهد بود. گفتنی است، در نام این ساعت هوشمند هیبریدی همانند مدل فسیل کیو از پسوند HR استفاده شده است که نشان‌دهنده‌ی وجود ضربان‌سنج قلب در هر دو ساعت هوشمند است. در اصل HR ابتدای حروف کلمات Heart-Rate است.

اواخر شهریور ماه امسال (برابر با ماه سپتامبر) شایعات عرضه‌ی ساعت‌های هوشمند فسیل با نمایشگر E-ink و عمر باتری ۴ هفته‌ای منتشر شده بود و گمانه‌زنی‌هایی در مورد استفاده از تکنولوژی‌های محرمانه‌ی فاسیل در این محصول وجود داشت؛ تکنولوژی‌هایی که گوگل حاضر شد ۴۰ میلیون دلار بابت آن‌ها بپردازد. بااین‌حال، فسیل اعلام کرد که این معامله هیچ ارتباطی با این ساعت‌های هوشمند ندارد. سخنگوی فسیل نیز در ایمیلی به خبرگزاری The Verge تأیید کرد که:

هیچ ارتباطی بین فروش تکنولوژی‌های IP Fossil به گوگل در ابتدای سال و راه‌اندازی ساعت هوشمند Fossil Hybrid HR وجود ندارد.

فسیل سابقه‌ای طولانی در ساخت ساعت‌های هوشمند هیبریدی وهمچنین، ساعت‌های هوشمند معمولی مبتنی بر پلتفرم ور او‌اس مانند مدل Fossil Carlyle Gen ۵ در سال جاری داشته است. ساعت‌های هوشمند قبلی این شرکت مانند فسیل کیو (Fossil Q Activist)، به‌جای نمایش اعلان‌ها روی صفحه‌ی نمایشگر، از عقربه‌ها برای نمایش دادن آن‌ها استفاده می‌کردند؛ این مسئله باعث می‌شد تا این محصول فقط اپلیکیشنی که اعلان را ارسال کرده است، نمایش داده و نتواند اعلانات پیچیده‌تر را نمایش دهند.

برخورداری ساعت هوشمند Fossil Hybrid HR از صفحه‌ی نمایشگر به‌معنی نمایش اطلاعات بیشتر به کاربر است. البته این گجت توانایی‌های یک ساعت هوشمند تمام عیار مبتنی بر پلتفرم Wear OS را ندارد، اما به‌گفته‌ی سازندگان فسیل این ساعت هوشمند روی پلتفرم داخلی توسعه یافته‌ی Hybrid HR اجرا خواهد شد. همچنین، به‌گفته‌ی فسیل، ساعت هوشمند هیبریدی جدید می‌تواند پخش موسیقی را کنترل کرد و به تماس‌ها پاسخ داد. باتری ۵۵ میلی‌آمپر این گجت در مدت زمان ۶۰ دقیقه به‌طور کامل ۱۰۰ درصد شارژ خواهد شد. اگرچه، متاسفانه خبری از فناوری جی‌پی‌اس در این ساعت هوشمند هیبریدی نیست و از گوگل پلی نیز پشتیبانی نمی‌کند.

کشف موجودی که در درختان می‌زیسته ولی روی پاهای عقبی خود می‌ایستاده است، نشان می‌دهد که دوپایی (bipedalism) میلیون‌ها سال زودتر از چیزی که قبلا تصور می‌شد، ظهور کرده است. بقایای فسیل‌شده‌ی گونه‌ی تازه کشف‌شده‌ای از یک کپی باستانی نشان می‌دهد که او شاید میلیون‌ها سال قبل از پیدایش نخستین انسان‌ها، قادر بوده است که روی پاهای خود راه برود. این یافته‌ها، ایده‌ی پذیرفته‌شده را به چالش می‌کشانند که «راه رفتن دوپایی بسیار دیرتر و در اجداد انسان‌های مدرن تکامل پیدا کرده است و داشتن اسکلتی که برای راه رفتن منظم روی دو پا سازگار شده باشد، منحصر‌به‌فرد و مشخصه‌ی انسان‌تباران است». با این حال، همه‌ی پژوهشگران با این نتیجه‌گیری موافق نیستند و هنوز مشخص نیست که جانور باستانی کجای درخت تکاملی کپی‌ها قرار دارد.

کپی تازه کشف‌شده با نام علمی دانویوس گوگنموسی (Danuvius guggenmosi)، حدود ۱۱/۶ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که اکنون کشور آلمان است، می‌زیسته است. یافته‌های حاصل از این پژوهش در مجله‌ی Nature منتشر شده است.

فسیل‌های کشف‌شده نشان می‌دهند که گرچه این موجود دارای بازوهای بلندی بوده که برای آویزان شدن از درختان مناسب بوده است، ویژگی‌های پاهای و ستون فقرات او حاکی از آن است که او احتمالا می‌توانسته روی دو پای خود نیز راه برود. اگر این نتیجه‌گیری به‌طور گسترده مورد قبول دانشمندان قرار گیرد، می‌تواند اطلاعات جدیدی را درمورد چگونگی و زمان تکامل راه رفتن دوپایی فراهم کند؛ چیزی که در حال حاضر یک معما است.

فسیل‌های دانوویوس، شامل استخوان‌هایی است که حداقل به چهار نفر تعلق دارد و در گودالی از خاک رس در بایرن کشف شده است

انسان‌تبار آردی‌کپی رامید (Ardipithecus ramidus)، با قدمتی حدود ۴/۴ میلیون سال به‌وضوح جزء دوپایان بوده است و نشانه‌هایی درمورد دو پایی در برخی از گونه‌های دارای قدمت ۶ میلیون تا ۷ میلیون سال دیده شده است. اما براساس فسیل‌های دانوویوس، به‌نظر می‌رسد که راه رفتن روی دو پا قبل از جدایش شاخه‌ی انسان‌تباران از شاخه‌ای که شامل شامپانزه‌های مدرن و شامپانزه‌های کوتوله (بونوبو) می‌شود (حدود ۷ میلیون سال پیش)، تکامل پیدا کرده است. مادلائین بوهمه از دانشگاه توبینگن آلمان، می‌گوید:

آن‌چه اکنون مسائل را واقعا پیچیده می‌کند این است که اگر خصوصیت دوپایی مشخصه‌ی انسان‌تباران نیست، پس چه چیزی انسان‌تباران را تعریف می‌کند؟ مقاله‌ی ما ممکن است تعریف انسان‌تباران را به چالش بکشاند.

بوهمه و دیوید بیگان به اتفاق همکارانشان در دانشگاه تورنتو چندین استخوان دانویوس گوگنموس را که به حداقل چهار نفر تعلق دارند، در گودالی در بایرن پیدا کردند. فسیل‌ها شامل استخوان‌های ران، ساق پا و ساعد بود و نیز چندین استخوان دست و پا و مهره نیز وجود داشت. استخوان‌های پا و مهره‌ها نشان می‌دهند که این کپی روی دو پا راه می‌رفته است. برای مثال، شکل برخی از مهره‌ها نشان می‌دهد که بخش تحتانی کمر این کپی باستانی بلند و انعطاف‌پذیر بوده است؛ ویژگی که به انسان‌های مدرن اجازه می‌دهد تا در حالی که به‌صورت قائم راه می‌روند، تعادل خود را حفظ کنند. این کپی باستانی همچنین دارای سازگاری‌های مختلفی در زانوها و مچ پاهای خود بوده است که به آن‌ها امکان تحمل وزن را می‌داده است. اما بازوها، دست‌ها و پاهای قوی این کپی که می‌توانسته شاخه‌ها را محکم بگیرد، موجب شده است پژوهشگران به این نتیجه برسند که او احتمالا در درختان می‌زیسته و روش منحصر‌به‌فردی نیز برای حرکت در اطراف داشته است.

جرمی دسیلوا، انسان‌شناس کالج دارتموث که یکی از داوران مقاله بوده است، می‌گوید این نتیجه‌گیری منطقی است. او می‌گوید تمامی عناصر مورد نیاز برای حرکت روی دوپا وجود دارد. نتایج این پژوهش ایده‌های دیگر را به چالش می‌کشاند و انگیزه‌ای برای انجام پژوهش‌های بیشتر است.

برخی از پژوهشگران درمورد این نتیجه‌گیری متقاعد نشده‌اند. اسکات ویلیامز از دانشگاه نیویورک می‌گوید که به‌اندازه‌ی کافی استخوان ستون فقرات از این کپی وجود ندارد که به‌طور قطع نشان دهد که بخش تحتانی کمر او بلند و انعطاف‌پذیر بوده است. سرجیو المسیجا از موزه‌ی تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک می‌گوید که نتیجه‌گیری درمورد حرکت کپی تنها براساس شکل چند استخوان دشوار است. سال گذشته، او و همکارانش کشف کردند که روش مورد استفاده به‌وسیله‌ی گوریل‌ها برای عبور چهار دست و پا از مسیری کوهستانی، تنوع غیرمنتظره‌ای داشته است. او می‌گوید:

این مساله در وضعیت بررسی فسیل‌های تکه‌تکه و تغییر شکل یافته چالش برانگیزتر می‌شود.

مطالعه‌ی جدید، چندین هفته پس از آن منتشر شد که گروه پژوهشی دیگری که بیگان نیز عضوی از آن‌ها بود، لگن ۱۰ میلیون ساله‌ای را تشریح کردند که به کپی باستانی اروپایی دیگری یعنی روداپیتکوس هانگاریکوس (Rudapithecus hungaricus) تعلق داشت. ویژگی‌های لگن مذکور نشان می‌داد که قسمت تحتانی کمر این کپی باستانی نیز بلند و انعطاف‌پذیر بوده است. این امر نشان می‌دهد که او نیز ممکن است یکی از اعضای درخت دوپایان باشد. براساس این یافته‌ها، برخی پژوهشگران این احتمال را مطرح می‌کنند که شاید شامپانزه‌ها و گوریل‌های مشت‌پیما از یک جد دوپا تکامل پیدا کرده باشند و انسان‌های مدرن ممکن است دوپایی را مستقیما از جانورانی مانند دانویوس گوگنموس به ارث برده باشند. اما دیوید آلبا از موسسه‌ی دیرینه‌شناسی کاتالان در بارسلونا درمورد درنظر گرفتن راه رفتن دانویوس گوگنموس به‌عنوان حالت اولیه‌ی راه رفتن انسان‌تباران هشدار می‌دهد. او این تفسیر را مخصوصا با توجه به این موضوع که گروه بوهمه و بیگان هنوز تجزیه‌و‌تحلیل کاملی برای تعیین ارتباط احتمالی دانویوس گوگنموس و انسان‌تباران انجام نداده‌اند، درست نمی‌داند.

دسیلوا می‌گوید فرض کردن یک خط مستقیم اجدای بین دانویوس گوگنموس و انسان‌تباران عاقلانه نیست زیرا دانویوس گوگنموس بسیار قدیمی‌تر از اولین فسیل‌های یافت‌شده‌ی انسان‌تباران است. البته او می‌گوید حتی اگر معلوم شود که این موجود در مسیر دوپا شدن انسان تباران قرار نمی‌گیرد، این کشف اهمیت دارد زیرا نشان می‌دهد که کپی‌ها در طول تکامل بیش از یک بار خصوصیت دوپایی را کسب کرده‌اند. کپی دانویوس گوگنموس می‌تواند سرنخ‌هایی را درمورد شرایطی که موجب شد کپی‌ها روی دوپای خود راه بروند، فراهم کند.

سامسونگ روی گوشی هوشمند بعدی خود از سری گلکسی اس یعنی گلکسی اس ۱۱ کار می‌کند که احتمالا طبق معمول در ماه فوریه (اواخر بهمن‌ماه) یعنی درحدود چهارماه دیگر معرفی خواهد شد.

وب‌سایت SafetyKorea اطلاعاتی در مورد گواهینامه‌ی باتری گوشی هوشمندی با شماره‌ی EB-BG980ABY مربوط به دستگاهی با شماره‌ی مدل G980 منتشر کرده است. گوشی سامسونگ گلکسی S10e با شماره‌ی مدل SM-G970 معرفی شد. بنابراین احتمالا شماره‌ی مدل Galaxy S11e به گوشی هوشمند گلکسی S11e مربوط خواهد بود. 

در وب‌سایت مربوطه تصویری از باتری دستگاه نیز به‌اشتراک گذاشته شده است. باوجودی که کیفیت عکس پایین است، ظرفیت انرژی ذخیره‌شده‌ی باتری ۱۴.۳۶ وات ساعت روی آن قابل مشاهده است. باتوجه به اینکه باتری در ولتاژ ۳.۸۵ ولت کار می‌کند، درنتیجه ظرفیت آن برابر ۳٫۷۳۰ میلی‌آمپر‌ساعت خواهد بود. 

اگر عدد درج شده روی باتری درست باشد، به‌ احتمال زیاد با باتری با ظرفیت معمولی ۳۸۰۰- ۳۹۰۰ میلی‌آمپرساعت مواجه خواهیم بود. البته این ظرفیتی است که معمولا شرکت‌های تولیدکننده برای بازاریابی محصول و تبلیغات از آن استفاده می‌کنند. درنظر داشته باشید که گلکسی S10e از باتری ۳٫۱۰۰ میلی‌آمپرساعتی بهره می‌برد، دستگاه جدید با باتری با ظرفیت ۲۰ درصد بیشتر به بازار عرضه خواهد شد.

همچنین، همان‌طور که در تصویر مشاهده می‌کنید، باتری نمایش‌داده شده مربع‌شکل است و از این زاویه ظاهرا تفاوت چندانی با باتری گلکسی S10e نخواهد داشت. بلکه نسخه‌ی بازطراحی‌شده‌ی همان باتری است. پیش‌تر نیز شایعه شده بود که گلکسی اس ۱۱ به‌دلیل بهره‌مندی از نمایشگر با نرخ به‌روزرسانی ۹۰ هرتز و قابلیت اتصال به شبکه‌ی 5G، از باتری با ظرفیت بالاتری بهره می‌برد.ظاهرا تمامی نسخه‌های گلکسی اس ۱۱ از شبکه‌ی اینترنت پرسرعت نسل پنجم پشتیبانی می‌کنند. 

اوایل مهرماه اخباری در مورد دوربین دستگاه جدید کر‌ه‌ای‌‌ها منتشر شد. در آن مقطع زمانی گفته شد که گلکسی S11 احتمالا به دوربین ۱۰۸ مگاپیکسلی با زوم اپتیکال ۵ برابری مجهز می‌شود. کد نام Hubble که برای ماژول دوربین گلکسی اس ۱۱ به‌کار برده می‌شود نیز خبر از مشخصات متفاوت و خاص دوربین دستگاه می‌دهد.

کد نام Hubble با لنزهای پریسکوپ ۵ برابری، یادآور تلسکوپ فضایی هابل است. احتمالا باید منتظر رونمایی دستگاهی با دوربین فوق‌العاده قدرتمند باشیم.