پزشکان آمریکایی برای اولین‌بار، تکنیک قدرتمند ویرایش ژن را در افراد مبتلا به سرطان مورد آزمایش قرار دادند. این آزمایش که هدف آن ارزیابی بی‌خطر بودن تکنیک مذکور بود، گامی در مسیر هدف نهایی ویرایش ژن به‌منظور کمک به سیستم ایمنی بیمار برای مبارزه دربرابر سرطان است. ویرایش ژن با استفاده از ابزار کریسپر انجام شد. نتایج اولیه نشان می‌دهد که این رویه عملی و بی‌خطر است اما اینکه آیا می‌تواند در مبارزه با بیماری مؤثر باشد یا نه، هنوز مشخص نشده است. تاکنون تنها سه بیمار تحت این رویه قرار گرفته‌اند و طولانی‌ترین مدت پیگیری آن‌ها ۹ ماه بود.

هر سه بیمار شرکت‌کننده در پژوهش، در دهه‌ی هفتم زندگی خود به سر می‌برند و دچار سرطان پیشرفته‌ای هستند؛ بیماری آن‌ها با اینکه تحت درمان‌های استانداردی مانند جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی قرار گرفته، پیشرفت کرده است. دکتر ادوارد استدمائور، رئیس بخش بدخیمی‌های خونی در مرکز سرطان آبرامسون پنسیلوانیا می‌گوید:

خبر خوب اینکه همه‌ی این بیماران زنده‌ هستند. بهترین پاسخی که تاکنون دیده‌ایم، تثبیت بیماری آن‌ها است.

نتایج آزمایش‌ها هنوز در مجله‌ی پزشکی منتشر نشده است اما ماه آینده در نشست انجمن هماتولوژی آمریکا ارائه می‌شود. استدمائور در مصاحبه‌ای گفت:

این پژوهش واقعا آغاز نسل بعدی درمان‌ است.

پژوهشگران امیدوار هستند که از کریسپر برای درمان برخی از بیماری‌های ژنتیکی استفاده کنند و این روش قبلا در درمان کم‌خونی سلول‌های داسی‌شکل مورد آزمایش قرار گرفته است. البته پزشکان چینی می‌گویند که قبلا استفاده از کریسپر را برای درمان چندین نوع سرطان آغاز کرده‌اند. دو تن از بیماران مطالعه‌ی استدمائور مبتلا به سرطان خون ملانوم متعدد هستند و سومی نیز دچار سارکوم است. سارکوم سرطان نادری است که بافت همبند را درگیر می‌کند.

پژوهشگران دانشگاه پنسیلوانیا، سلول‌های سفید خون بیماران را گرفته، ژن‌های ناخواسته را حذف کردند و از ویروسی استفاده کردند تا سلول‌ها را با کلاهک بیولوژیکی مجهز کنند که پروتئین موجود در سلول‌های سرطانی را مورد هدف قرار دهد

در مطالعه‌ی جدید، کریسپر در بدن رها نشد. این تکنولوژی نسبتا جدید است و برخی از پژوهشگران می‌ترسند که کریسپر ژنی را ویرایش کند که مورد نظر آن‌ها نبوده است. در عوض، پژوهشگران ابتدا سلول‌های T را از خون بیماران گرفتند. سلول‌های T سربازان سیستم ایمنی به‌شمار می‌روند. آن‌ها سپس از کریسپر استفاده کردند تا سه ژنی را که با توانایی سلول‌ها در مبارزه با سرطان تداخل ایجاد کرده یا موحب بروز اثرات جانبی در بیماران می‌شوند، حذف کنند. پژوهشگران در مرحله‌ی بعد آزمایش‌های خود از ویروسی استفاده کردند تا سلول‌های T را با آنچه استدمائور آن را کلاهک می‌خواند، مجهز کنند تا به پروتئین NY-ESO-1 حمله کنند. این پروتئین روی سلول‌های سرطانی یافت شده و به‌ندرت روی بافت طبیعی دیده می‌شود.

پژوهشگران پس از پردازش سلول‌ها برای حذف هرگونه اثری از کریسپر، سلول‌ها (حدود صد میلیون سلول) را به بدن بیمار برگرداندند. استدمائور می‌گوید:

وقتی این سلول‌ها را تزریق کردیم، یک افزایش ده هزار تا صد هزار برابری در مقدار سلول‌های در حال رشد در بیماران دیدیم. این دقیقا همان چیزی بود که امیدوار بودیم اتفاق بیفتد.

به‌گفته‌ی استدمائور، هیچ عارضه‌ای دیده نشد و سلول‌ها از بین نرفتند. او می‌گوید:

خوب است که این سلول‌ها در اطراف درحال نظارت بر تومور باشند. ما خوشحالیم که تا ۹ ماه بعد، هنوز این سلول‌ها را می‌بینیم.

اما آیا سلول‌ها با سرطان مبارزه می‌کنند؟ استدمائور می‌گوید که گروه او با مخلوط‌کردن سلول‌های تغییریافته‌ی بیماران با سلول‌های سرطانی در ظروف آزمایشگاهی درحال یافتن پاسخ این سؤال هستند تا ببینند آیا سلول‌های T تغییریافته می‌توانند سلول‌های بدخیم را از بین ببرند یا خیر. او می‌گوید که انتظار دارد طی یک ماه پاسخ این سؤال را پیدا کند.

مرحله‌ی بعدی مطالعه که بیماران بیشتری در آن مشارکت خواهند داشت، بینش بهتری در مورد اثربخشی این درمان فراهم خواهد کرد. استدمائور می‌گوید اگر این روش نتیجه ندهد، پژوهشگران می‌توانند برای یافتن اهداف دیگری تلاش کنند و کلاهک‌های دیگری را ایجاد کنند. او می‌گوید:

این رویکرد واقعا جهانی تازه رو به این نوع از دستکاری سلول‌ می‌گشاید که مستقیما درجهت هر آنچه در ذهن است، هدایت می‌شود.

استدمائور می‌گوید تا قبل از پایان سال جاری، تعدادی بیمار مبتلا به لوکمی، سلول‌های تیمارشده با کریسپر را دریافت می‌کنند. این کار براساس مطالعه‌ی دیگر پژوهشگران دانشگاه پنسیلوانیا انجام می‌شود که هدایت آن را دکتر کارل جون برعهده داشته است. جون در پژوهش جدید کریسپر نیز مشارکت دارد. در مطالعه‌ی پیشین، سلول‌های CAR-T توسعه داده شد که لوکمی را در یک کودک بیمار به نام امیلی وایتهد از بین برد. این مورد، نخستین درمانی بود که در آن از سلول‌های تغییریافته‌ی ژنتیکی استفاده می‌شد و در سال ۲۰۱۷ به‌وسیله‌ی FDA برای درمان لوکمی و لنفوم تأیید شد. استدمائور نتیجه‌ی آن درمان را شگفت‌انگیز می‌خواند اما می‌گوید محدودیت‌هایی دارد که کار جدید کریسپر درصدد غلبه بر آن است:

حتی در بهترین سناریو درمورد لوکمی، ۸۰ درصد از بیماران پاسخ می‌دهند و دو سوم آن‌ها وضعیت خوبی خواهند داشت. درمورد لنفوم، نیمی پاسخ داده و نیمی از آن‌ها وضعیت رضایت‌بخشی خواهند داشت. بنابراین برای بهبود این رویکرد باید پژوهش‌های بیشتری انجام داد.

اینتل تعدادی نتیجه‌ی بنچمارک منتشر کرد که پردازنده‌های سری سرور Xeon را با محصول رقیب از AMD‌ یعنی EPYC Rome مقایسه می‌کند. در بنچمارک‌های منتشرشده، پردازنده‌ی Cascade Lake-AP با نسل دوم پردازنده‌ی EPYC Rome مقایسه شده است. آزمایش‌هایی که در ادعای اینتل منتشر شده‌اند، نشان‌دهنده‌ی بررسی‌هایی شبیه به کاربری واقعی پردازنده در دسته‌ی HPC (پردازش با قدرت بالا) هستند که Xeon Platinum 9282 را با EPYCX 7742 در حالت دوال سوکت مقایسه می‌کنند.

نتایج کارایی که با بنچمارک‌های جدید به‌دست آمد، توسط اینتل در مدیوم منتشر شد. غول صنعت پردازنده قبلا در همان وب‌سایت مقاله‌ای را پیرامون مقیاس‌دهی تعداد هسته‌های پردازشی منتشر کرده بود که وابستگی کاربردهای جدید پردازش را به تعداد هسته‌ها بررسی می‌کرد. اینتل در مقاله‌ی مذکور ادعا می‌کرد که پردازنده‌ای با هشت هسته با فرکانس‌های پایدار، مقیاس‌دهی بهتری را نسبت به تراشه‌های ۱۲ یا حتی ۱۶ هسته‌ای خواهد داشت. 

اینتل با گزارش جدید، داده‌های مستندی را برای اثبات ادعای خود مبنی بر تأثیر تعداد هسته‌ها در قدرت پردازشی فراهم کرد. البته غول صنعت پردازنده در سال ۲۰۱۷ که شرکت رقیب، تراشه‌های رایزن را با هشت و حتی ۱۶ هسته معرفی می‌کرد، علاقه‌ای به عبور از ساختار چهار هسته‌ای نداشت. اکنون ساختار هشت هسته‌ای به پایه‌های طراحی آن‌ها تبدیل شده است و در محصولات آتی نسل دهم هم از آن استفاده می‌کنند. کارشناسان حتی استفاده از هسته‌های بیشتر را نیز از سوی اینتل پیش‌بینی کرده‌اند.

مقاله‌ی جدید اینتل می‌گوید، برای وظایف سنگین پردازشی HPC هسته‌های پردازشی بیشتر به‌معنای قدرت بیشتر خواهد بود، اما کارایی کل سیستم یا بازدهی براساس بار کاری به فاکتورهای دیگر وابسته می‌شود:

• کارایی هر هسته به‌تنهایی
• بهینه‌سازی نرم‌افزاری برای اولویت‌دهی به دستورالعمل‌های خاص
• پهنای باند کافی برای تغذیه‌ی هسته‌ها
• پیاده‌سازی مقیاس‌دهی در سطح کلاستر

همان‌طور که گفته شد، اینتل در بررسی جدید پردازنده‌ی Xeon Platinum 9200 را با EPYC 7742 مقایسه کرد. زئون پلاتینیوم یکی از پردازنده‌های سری کسکید لیک محسوب می‌شود که به‌جای یک دای (Die) یکپارچه، از دو دای استفاده می‌کند. این پردازنده دارای ۵۶ هسته و ۱۱۲ رشته‌ی پردازشی (ترد) است. سرعت پایه‌ی آن ۲/۶ گیگاهرتز عنوان می‌شود که قابلیت افزایش تا ۳/۸ گیگاهرتز را دارد. به‌علاوه ۷۷ مگابایت حافظه‌ی کش و توان طراحی گرمایی ۴۰۰ واتی نیز جزو مشخصات غول پردازشی اینتل هستند. پردازنده‌های کسکید لیک اینتل دارای ۱۲ کانال حافظه در هر تراشه هستند، درحالی‌که AMD در محصولات مشابه خود از هشت کانال استفاده می‌کند.

پردازنده‌ی AMD EPYC 7742 با روش هفت نانومتری تولید می‌شود و ۶۴ هسته با ۱۲۸ ترد دارد، درحالی‌که اینتل پردازنده‌ی خود را با روش +++14nm تولید می‌کند. سرعت پایه‌ی این پردازنده ۲/۲۵ گیگاهرتز بیان می‌شود که قابلیت افزایش تا ۳/۴ گیگاهرتز را دارد. AMD حافظه‌ی کش ۲۵۶ مگابایتی از نوع L3 را در محصول خود گنجانده است و با ۱۲۸ خط PCIe نسل چهار، توان طراحی گرمایی ۲۲۵ وات دارد. دو محصول مذکور، از لحاظ قیمت تفاوت‌های قابل‌توجهی با هم دارند. محصول AMD با برچسب قیمتی ۶،۹۵۰ دلار عرضه می‌شود، اما اینتل پردازنده‌ی خود را در بازه‌ی قیمتی ۲۵ تا ۵۰ هطزار دلار عرضه خواهد کرد.

باتوجه به اطلاعات بالا به این نتیجه می‌رسیم که مقایسه‌ی پردازنده‌های اینتل و AMD عادلانه نیست. محصول اینتل نه‌تنها توان طراحی گرمایی بیشتری دارد، بلکه با قیمتی حدود ۳/۵ برابر پردازنده‌ی رقیب عرضه می‌شود. البته EPYC 7742 درحال‌حاضر پرچم‌دار AMD در دسته‌ی سرور محسوب می‌شود، اما به‌هرحال نمی‌توان مقایسه‌ی مذکور را همتا به همتا دانست.

پس از انتشار نتایج بنچمارک از سوی اینتل، کارشناسان متعدد دنیای پردازنده ایرادهایی را نسبت به آن مطرح کردند. پاتریک جی کندی از ServerTheHome ادعا کرد که نسخه‌ی ابزار GROMACS مورد استفاده در بنچمارک‌ها، نسخه‌ای قدیمی بوده است و از قابلیت مجموعه‌ دستورالعمل‌های ۲۵۶ بیتی AVX2 SIMD استفاده نمی‌کند؛ قابلیتی که در معماری Zen 2 کاربرد دارد. اینتل در مقاله‌ی خود از GROMACS 2019.3 استفاده کرد، درحالی‌که نسخه‌ی نهایی ابزار مذکور به‌نام 2019.4 منتشر شده است. نسخه‌ی جدید از تراشه‌های اپیک رم مانند EPYC 7742 هم پشتیبانی می‌کند که اینتل آن را با Xeon Platinum 9282 خود مقایسه کرده بود.

باتوجه به اسناد منتشرشده از سوی کارشناسان به این نتیجه می‌رسیم که ادعای اینتل مبنی بر بررسی پردازنده‌های در کاربری نزدیک به واقعیت نیز آن‌چنان صحیح نیست. درواقع آن‌ها در آزمایش‌های خود از تمام کارایی پردازنده بهره نبرده‌اند که درنهایت منجر به انتشار اطلاعات غلط شد که شاید منتج به نتیجه‌گیری‌های اشتباه از سوی کاربران و کارشناسان شود. البته اینتل قبلا هم سابقه‌ی انتشار اطلاعات گمراه‌کننده برای ادعای پیروزی در رقابت را داشته است. آن‌ها قبلا ادعا کرده‌اند که فاکتورهای متعدد مورد استفاده توسط خبرنگاران و کارشناسان دنیای فناوری صحیح نیستند و تنها فاکتورهای اینتل،‌ نتایج صحیح می‌دهد.

اینتل پس از انتشار ادعای پاتریک جی کندی، بیانیه‌ای صادر کرد که در بخشی از آن می‌خوانیم:

اینتل متعهد است تا همیشه نتایجی عادلانه، شفاف و دقیق از عملکرد پردازنده‌ها منتشر کند و هیچ‌گاه از روی عمد، اطلاعات غلط منتشر نخواهد کرد. ما بازخوردهایی را نسبت به پست وبلاگی خود دریافت کردیم و از تعهد و نگرانی جامعه‌ی متخصصان نسبت به دقت بنچمارک‌ها قدردانی می‌کنیم. ما با تکیه بر همان بازخوردها، پست وبلاگی را با داده‌های جدید نسخه‌ی 2019.4 به‌روزرسانی کردیم که البته تغییر چندانی نسبت به داده‌های 2019.3 نشان نمی‌دهد.

صرف‌نظر از نسخه‌ی ابزارهای بنچمارک اینتل، نتایج آن‌ها مقایسه‌ای کلی را با محصول رقیب نشان می‌دهد. پردازنده‌ی اینتل به‌صورت میانگین، ۳۱ درصد کارایی بالاتر را نسبت به محصول AMD نشان می‌دهد که در برخی موارد تا ۸۴ درصد افزایش می‌یابد. در بنچمارک اخیر، کاربردهای متنوع مخصوص HPC دیده می‌شوند که اینتل آن‌ها را به‌عنوان کاربردهای واقعی بازار سرور در نظر می‌گیرد. تجزیه و تحلیل هر کاربرد، نتایج بنچمارک را برای همان بخش نشان می‌دهد. به‌عنوان مثال در کاربردهای ساخت‌وتولید مانند ANSYS Fluent Workload، پردازنده‌ی اینتل عملکردی ۱۳ درصد بهتر از محصول رقیب دارد. اینتل همچنین ادعا می‌کند که پردازنده‌های زئون با استفاده از AVX-512، در بسیاری از کاربردها همچون VASP, NAMD, GROMACS, FSI و LAMMPS نسبت به محصولات AMD برتری پیدا می‌کنند.

در بخشی از مقاله‌ی اینتل پیرامون نتایج آزمایش جدید می‌خوانیم:

بخش HPC گستردگی بالایی دارد و کاربردهای متنوع با نیازهای پردازشی گوناگون در آن دیده می‌شود. پردازنده‌ی ۵۶ هسته‌ای Xeon Platinum 9282 در وظایف پرداشی شبیه به کاربردهای واقعی، بین هشت تا ۸۴ درصد کارایی بهتر (۳۱ درصد به‌صورت میانگین) را نسبت به محصول مشابه ۶۴ هسته‌ای AMD ارائه می‌کند. از کاربردهای مذکور می‌توان به وظایف پردازشی ساخت و تولید، علوم زیستی، خدمات مالی و علوم زمین اشاره کرد.

برخی از نتایج منتشرشده، میانگین فشارهای کاری متعدد هستند که هرکدام، ویژگی‌ها و حساسیت‌های مخصوص به خود را دارند. پرداختن به جزئیات هر وظیفه‌ی پردازشی، بینش بهتری را نسبت به قدرت پردازشی تراشه‌ها نشان می‌دهد. به‌عنوان مثال در اپلیکیشن ANSYS Fluent، پردازنده‌ی اینتل نتایج گوناگونی در مقایسه با AMD Rome 7742 نشان داد که از دو درصد ضعیف‌تر تا ۳۶ درصد بهتر را شامل می‌شد. درنهایت با ۱۴ بار مقایسه، میانگین ۱۳ درصد کارایی بهتر برای پردازنده‌ی Zeon Platinum در این اپلیکیشن ثبت شد.

اینتل در ادامه‌‌ی مقاله‌ی خود ادعا می‌کند که پردازنده‌های سری Xeon Platinum 9200، هزینه‌ی مالکیت (TCO) کمتری برای کاربر به‌همراه دارند. از آنجایی که پردازنده‌های مذکور،‌ کارایی و قدرت بیشتری دارند، مشتری به نودها کمتری نیاز خواهد داشت؛ درنتیجه هزینه‌ی خرید نودها کاهش می‌یابد. با کاهش تعداد نودها،‌ هزینه‌های کابل‌کشی، سوئیچینگ و تجهیزات دیگر نیز کمتر می‌شود. به‌علاوه با وجود بیشتر بودن توان طراحی گرمایی در پردازنده‌‌ی اینتل (۴۰۰ وات در مقابل ۲۲۵ وات)، کمتر بودن تعداد نود مورد نیاز برای رسیدن به کارایی نهایی، آن را جبران می‌کند.

پهنای باند حافظه، فاکتور مهمی در بازار پردازش محسوب می‌شود که در کنار قدرت پردازشی خام اهمیت پیدا می‌کند. اکثر بازیگران بزرگ صنعت درحال بررسی جایگزینی سیستم‌های کنونی مبتنی بر اینتل، با پردازنده‌های EPYC هستند. به‌عنوان مثال یک روز پیش از انتشار مقاله‌ی اینتل، شایعه‌هایی مبنی بر تصمیم نتفلیکس بر استفاده از پلتفرم مبتنی بر EPYC منتشر شد. چنین شرکت‌هایی اعتقاد دارند، پردازنده‌های AMD با هزینه‌ی مالکیت تقریبا برابر، پهنای باند بیشتری را نسبت به سیستم‌های مبتنی بر اینال زئون ارائه می‌کنند.

مشتریان پردازنده‌های سرور و کارشناسان، در سال آینده‌ی میلادی شاهد رقابت شدیدتری میان غول‌های صنعت پردازش خواهند بود. AMD تصمیم دارد تا پردازنده‌های پربازده EPYC Milan مبتنی بر فرایند تولید +7nm را به بازار عرضه کند که به‌صورت مستقیم با پردازنده‌های ۱۴ نانومتری کوپر لیک و ۱۰ نانومتری آیس لیک اینتل رقابت می‌کنند.

اواسط مردادماه لپ‌تاپ سامسونگ گلکسی بوک اس، با عمر باتری ۲۳ ساعته معرفی شد. کره‌ای‌ها در رویداد رونمایی اعلام کردند که لپ‌تاپ ۱۳ اینچی گلکسی بوک اس (Galaxy Book S) با پردازنده‌ی اسنپدراگون 8cx، طول عمر باتری ۲۳ ساعته، با قابلیت اتصال به شبکه‌ی LTE، با بهره‌مندی از ظرفیت حافظه‌ی رم ۸ گیگابایتی و ظرفیت حافظه‌ی داخلی ۲۵۶ یا ۵۱۲ گیگابایتی و حداکثر یک ترابایت قابل ارتقاء و با وزنی تنها برابر با ۰/۹۶ کیلوگرم (۲ پوند) به بازار عرضه می‌شود. 

ابتدا قرار بود لپ‌تاپ جدید کره‌ای‌ها، ماه سپتامبر (‌اوایل مهرماه) دردسترس کاربران قرار گیرد. اما بعدا اعلام شد که گلکسی بوک اس ماه نوامبر ( اوایل آذرماه) عرضه خواهد شد و تنها لپ‌تاپ جدید با پردازنده‌ی ARM، لپ‌تاپ سرفیس پرو ایکس خواهد بود و خبر دیگری در مورد گلکسی بوک اس مطرح نشد. 

براساس آخرین اخبار منتشرشده از سوی DrWindows، سامسونگ نسبت به لپ‌تاپ جدید خود نسبتا محتاطانه عمل می‌کند. وقتی این سؤال از کره‌ای‌ها پرسیده شد که چه زمان دستگاه جدید خود را به بازار عرضه می‌کنند، آن‌ها تنها به ذکر مطلب ذیل اکتفا کردند و توضیح بیشتری ندادند: 

متأسفانه، تنها اطلاعاتی که می‌توانیم در مورد گلکسی بوک اس در اختیار کاربران قرار دهیم آن است که لپ‌تاپ جدید طی ماه‌های آینده در ۱۳ بازار ازجمله کره جنوبی، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، برزیل، انگلستان، سوئد، ایتالیا، آلمان، فرانسه، دانمارک، فنلاند و نروژ عرضه می‌شود. امیدوار هستیم که در آینده‌ی نزدیک بتوانیم گلکسی بوک اس را در بازار کشورهای بیشتری در دسترس کاربران قرار دهیم.

باتوجه به اینکه در حال حاضر نیز عرضه‌ی دستگاه دو ماه به تعویق افتاده است، استفاده از لفظ «ماه‌های آینده» این معنی را می‌رساند که اوایل سال ۲۰۲۰ باید منتظر باشیم تا لپ‌تاپ جدید در دسترس کاربران قرار گیرد. این درحالی است که انتظار می‌رود نسخه‌ی دیگری از گلکسی بوک اس با پردازنده‌ی هیبریدی Lakefield  به بازار عرضه شود. اینتل در مورد این موضوع اعلام کرد: 

سامسونگ در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۱۹ (‌۷ آبان‌ماه) در سن‌خوزه کالیفرنیا گلکسی بوک آیون (Galaxy Book Ion) را مبتنی بر پردازنده‌های نسل دهم اینتل معرفی کرد. کره‌ای‌ها دستگاه جدید خود را با همکاری اینتل و به‌عنوان بخشی از نوآوری‌های New Mobile Computing معرفی کردند. لپ‌تاپ جدید از طراحی باریک و وزن بسیار سبکی بهره می‌برد و یکی از نخستین دستگاه‌های کره‌ای‌ها است که با مشخصات جدیدی باتوجه به برنامه‌ی نوآوری اینتل و با کد نام پروژه آتنا (Project Athena) معرفی شدند.

باتوجه به آنچه گفته شد و براساس گزارش منتشرشده از سوی DrWindows، احتمالا نباید منتظر لپ‌تاپ مبتنی بر پردازنده‌ی ARM باشیم. همین وضعیت برای لنوو Yoga C630 با پردازنده‌ی اسنپدراگون ۸۵۰ اتفاق افتاد. عرضه‌ی دستگاه آنقدر به تعویق افتاد تا با پردازنده‌ی C640 اینتل به بازار عرضه شد. احتمالا همین وضعیت برای لپ‌تاپ گلکسی بوک اس نیز رخ خواهد داد و عرضه‌ی لپ‌تاپ به زمان عرضه‌ی پردازنده‌ی اینتل ارتباط مستقیمی خواهد داشت.

انویدیا از پردازنده‌‌ای جدید به‌نام Xavier NX رونمایی کرد و ادعا می‌کند که محصولش، کوچک‌ترین ابرکامپیوتر جهان در حوزه‌ی رایانش ابری محسوب می‌شود. صرف‌نظر از ادعای غول دنیای پردازش، محصول جدید را می‌توان دستاوردی قابل‌توجه دانست که با عرضه در ماه مارس آینده، تأثیرات عمیقی بر بازار خواهد داشت. انویدیا در پردازنده‌ی NX، همان قدرت پردازنده‌های اصلی Xavier را در فرم فاکتور کوچک‌تر Jetson Nano عرضه می‌کند. با استفاده از این پردازنده می‌توان استنباط و یادگیری چندبرابری را در دستگاه‌های کوچک و کم‌مصرف انتظار داشت.

محصول پردازشی جدید انویدیا، طبق پیش‌بینی شرکت سازنده در کاربردهای متنوع مبتنی بر هوش مصنوعی و بینایی کامپیوتری استفاده خواهد شد. از میان کاربردهای مذکور می‌توان به ماشین‌های خودکار، حسگرهای با رزولوشن بالا برای ربات‌ها، تحلیل‌های ویدئویی و بسیاری کاربردهای دیگر در دستگاه‌های امبدد اشاره کرد. درواقع Xavier NX را می‌توان یک ارتقاء مناسب برای دستگاه‌های مبتنی بر نسخه‌ی Nano دانست. به‌علاوه می‌توان با بهره‌گیری از ابعاد کوچک‌تر آن، دستگاه‌های مبتنی بر نسخه‌ی اولیه‌ی Xavier را با فرم فاکتور کوچک‌تر طراحی و تولید کرد.

مشخصات Jetson Xavier NX

محصول جدید هوش مصنوعی انویدیا از ریزمعماری Volta با ۳۸۴ هسته‌ی CUDA و ۴۸ هسته‌ی تنسور و دو شتاب‌دهنده‌ی Nvidia Deep Leraning بهره می‌برد. Xavier NX توانایی انجام ۲۱ تریلیون عملیات بر ثانیه (21 TOPS) را بر مبنای INT8 دارد که براساس معیار ترافلاپس (TFLOPS) کارایی هوش مصنوعی بر مبنای FP16، عدد ۶ برای آن گزارش می‌شود. مصرف قدرت پردازنده‌ی جدید انویدیا، تنها ۱۵ وات است. با محدود کردن برق ورودی، باز هم بازدهی ۱۴ تریلیون عمیلات از پردازنده به‌دست می‌آید. نسخه‌ی نانو، کارایی ۰/۵ تیرافلاپس را بر مبنای FP16 ارائه می‌کند و قیمتی ۱۲۹ دلاری دارد. باتوجه به مشخصات کارایی پردازنده‌ی جدید، می‌توان آن را (با برچسب قیمتی ۴۰۰ دلاری) با پردازنده‌ی Jetson AGX Xavier ۶۰۰ دلاری برابر دانست.

Jetson Xavier NX از لحاظ تعداد و طراحی پین با نسخه‌ی نانو تفاوتی ندارد. درنتیجه دستگاه‌های امبدد کنونی می‌توانند با استفاده از پردازنده‌ی جدید، با همان قدرت و ابعاد گذشته از قابلیت‌های بسیار بیشتر بهره‌مند شوند. Xavier NX به‌عنوان پردازنده‌ی اصلی از Carmel ARM 64-bit مجهز به ۶ هسته‌ی پردازشی استفاده می‌کند که دارای ۶ مگابایت حافظه‌ی کش L2 و چهار مگابایت کش L3 است. با چنین مشخصاتی، می‌توان انتظار پشتیبانی از ۶ ارتباط دوربین CSI با ۱۲ خط MIPI CSI-2 را داشت. به‌علاوه انویدیا در محصول جدید خود از هشت گیگابایت حافظه‌ی رم  ۱۲۸ بیتی LPDDR4x استفاده می‌‌کند که توانایی تبادل ۵۱/۲ گیگابایت‌برثانیه دارد. ابعاد ماژول جدید، ۷۰ در ۴۵ میلی‌متر بیان شد که از گیگابیت اترنت هم پشتیبانی می‌کند. از مشخصات دیگر آن می‌توان به لینوکس مبتنی بر اوبونتو اشاره کرد که با دیگر محصولا خانواده‌ی Jetson مشابه خواهد بود.

پیش‌گام بنچمار‌ک‌ها رایانش مرزی

انویدیا در اخباری که پیرامون SoC جدیدش منتشر کرد، آن را رتبه‌ی اول در بنچمارک رایانش مرزی MLPerf Inferencing .5 نامید. محصول جدید نسخه‌ای با مصرف برق پایین‌تر و مبتنی بر طراحی کنونی Xavier محسوب می‌شود. انویدیا با این SoC در نبرد طراحی پردازنده برای رایانش لبه‌ای، شرکت‌کننده‌ی قدرتمندی را عرضه می‌کند.

مشتریانی که از محصولات انویدیا برای توسعه‌ی مبتنی بر هوش مصنوعی و کاربردهای مشابه استفاده می‌کنند،‌ مزیتی عالی به‌خاطر اکوسیستم قوی شرکت در بخش هوش مصنوعی خواهند داشت. به‌علاوه مقیاس‌دهی عالی در میان محصولات متعدد، به مشتریان در انتخاب برترین گزینه‌ها کمک شایانی می‌کند. Xavier NX هم مانند دیگر محصولات خانواده، در استراتژی انویدیا جای می‌گیرد. JetPack SDK از پلتفرم‌های محبوب انویدیا، از ماژول جدید هم پشتیبانی می‌کند. به‌علاوه معماری نرم‌افزار هوش مصنوعی CUDA-X نیز مانند دیگر محصولات این حوزه، در Xavier NX استفاده می‌شود. توسعه‌دهنده‌هایی که قصد برنامه‌نویسی زودتر برای Xavier NX را داشته باشند، اکنون می‌توانند با کیت توسعه‌ی Jetson AGX Xavier و نصب پچ برای شبیه‌سازی SoC جدید، فعالیت خود را شروع کنند.

انویدیا در پایان اطلاع‌رسانی درباره‌ی ماژول جدید،‌ اشاره‌ای به استفاده‌ی گسترده از پلتفرم Jetson دارد. آن‌ها ادعا می‌کنند که بیش از ۴۰۰ هزار توسعه‌دهنده از Jetson استفاده می‌کنند و بیش از سه هزار مشتری نیز آن‌ها را برای کاربری‌‌های متنوع به‌کار می‌گیرند. از نمونه‌های عنوان شده در اخبار و گزارش‌های انویدیا می‌توان به PostMates Delivery Robot و پهپاد جدید Skydio اشاره کرد. به‌علاوه دانشگاه استنفورد هم برای توسعه‌ی یک میکروسکوپ مبتنی بر هوش مصنوعی از محصولات انویدیا استفاده کرده است.

کاربرانی که از پلتفرم‌ انویدیا برای توسعه با هدف هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، تجربه‌ی آن را جذاب و قابل‌توجه می‌دانند. به‌عنوان مثال می‌توان به تجربه‌ی کار با Jetson Nano و JetBot اشاره کرد که ابزار، پلتفرم و پشتیبانی عالی را به کاربر ارائه می‌کند. با تکیه بر همین تجربه‌ها می‌توان پیش‌بینی کرد که Xavier NX با قدرت بیشتر و مصرف کمتر، تأثیر عمیقی در صنعت پردازش هوش مصنوعی در رایانش مرزی داشته باشد.

AMD روز گذشته به‌صورت رسمی نسل سوم پردازنده‌های مرکزی سری رایزن تردریپر (Ryzen Threadripper) را معرفی کرد که قدرتمندترین مدل آن‌ها از ۳۲ هسته‌ی پردازشی در کنار ۶۴ ترد بهره می‌گیرد و از پلتفرم TRX40 که مبتنی‌بر سوکت sTRX4 است استفاده می‌کند. AMD اعلام کرده که پردازنده‌های اولیه‌ی معرفی‌شده از خانواده‌ی تردریپر نسل سوم در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ (۴ آذر ۱۳۹۸) روانه‌ی بازار خواهند شد.

به‌تازگی مشخصات مربوط به مدل دیگری از پردازنده‌های این خانواده فاش شده است که قدرت پردازشی بیشتری از همه‌ی آن‌ها دارد و به‌نوعی پرچمدار محسوب می‌شود. تاکنون جزئیات خاصی را از این پردازنده نشنیده بودیم؛ با این‌حال MSI به‌شکلی تصادفی در وب‌سایت رسمی‌اش به‌شکلی تصادفی به AMD Ryzen Threadripper 3990X با ۶۴ هسته‌ی پردازشی و ۱۲۸ ترد اشاره کرده است. پرچمدار خانواده‌ی تردریپر نسل سوم ظاهرا مبتنی‌بر لیتوگرافی ۷ نانومتری است و از هسته‌های ذن ۲ (Zen 2) بهره می‌گیرد.

نکته‌ی جالب درمورد پرچمدار خانواده‌ی رایزن نسل سوم، بهره‌مندی آن از ۶۴ هسته‌ی پردازشی و ۱۲۸ ترد است؛ موضوعی که نشان می‌دهد تراشه‌ی جدید AMD عملکرد پردازشی بسیار قدرتمندی خواهد داشت. به‌عبارتی دیگر، تراشه‌ی پرچمدار موردبحث در مقایسه با Ryzen Threadripper 3970X که به‌تازگی معرفی شده است و به‌زودی با قیمت ۱٬۹۹۹ دلار آمریکا روانه‌ی بازار خواهد شد، دو برابر هسته و ترد بیشتری دارد. در ابتدا انتظار داشتیم که AMD در کنفرانس مربوط به پردازنده‌های رایزن تردریپر نسل سوم به 3990X هم اشاره کند، اما این اتفاق رخ نداد؛ موضوعی که نشان می‌دهد AMD بنابه دلایلی خاص تصمیم گرفته است تیزر رایزن تردریپر ۳۹۹۰ ایکس را به زمانی دیگر موکول کند. 

البته برخی از کاربران مدعی شده‌اند که احتمال دارد AMD به‌طور کلی تولید و عرضه‌ی پردازنده‌ی ۶۴ هسته‌ای Ryzen Threadripper 3990X را لغو کرده باشد و به‌همین دلیل تراشه‌ی موردبحث در کنفرانس این شرکت حضور پیدا نکرد. با این‌حال اخبار جدیدی در این زمینه منتشر شده‌اند که تا حد زیادی ادعای این دسته از کاربران را رد می‌کنند. روز گذشته MSI در وب‌سایت رسمی‌اش ویدئوی معرفی مادربرد TRX40 Creator را منتشر کرد که در آن به پردازنده‌ی Ryzen Threadripper 3990X ای‌ام‌دی اشاره شده بود. ویدئوی موردبحث که هم‌اکنون از وب‌سایت رسمی MSI حذف شده است، نحوه‌ی عملکرد مادربرد TRX40 Creator را در کنار یک پردازنده‌ی سری تردریپر نشان می‌داد. در آن ویدئو دیدیم که فردی، منوی Task Manager را نیز باز کرد تا مشخصات مربوط به تراشه‌ی موردبحث قابل‌رؤیت باشد. 

در پنجره‌ی  Task Manager به‌وضوح شاهد ۸ کاشی عمودی و ۱۶ کاشی افقی هستیم که جمعا به ۱۲۸ ترد منتهی می‌شود. در مقایسه‌ای کوتاه متوجه می‌شویم که پردازنده‌ی Ryzen Threadripper 3970X از ۶۴ ترد بهره می‌گیرد. در ضمن مادربرد TRX40 Ccreator از دو سوکت بهره‌مند نیست؛ با در نظر گرفتن همین موضوع می‌توانیم بفهمیم که تراشه‌ی به‌نمایش‌درآمده در ویدئوی MSI، بدون شک یک تراشه با ۱۲۸ ترد است. افزون بر این موارد، هیچ احتمالی وجود ندارد که پردازنده‌ی موردبحث، نسل دوم پردازنده‌ی سری EPYC باشد؛ زیرا پردازنده‌های EPYC برای پلتفرم سرور طراحی و تولید شده‌اند. برخی کارشناسان سعی کرده‌اند پردازنده‌های EPYC را روی پلتفرم X399 که مختص به پردازنده‌های پرچمدار سطح بالای دسکتاپ (HEDT) بوده، قرار دهند؛ اما تلاش آن‌ها با شکست مواجه شده است. با در نظر گرفتن این گفته‌ها، فقط یک نتیجه‌گیری منطقی باقی می‌ماند: تراشه‌ی موجود در ویدئوی MSI نمونه‌ی اولیه‌ی پردازنده‌ای است که در نقش پرچمدار خانواده‌ی رایزن تردریپر نسل سوم ظاهر خواهد شد؛ همان Ryzen Threadripper 3990X. 

افزون بر اطلاعات موجود در ویدئوی منتشرشده از سوی MSI، تقریبا هیچ‌گونه جزئیات بیشتری درمورد پردازنده‌ی AMD Ryzen Threadripper 3990X نمی‌دانیم، با این‌حال اطمینان داریم که 3990X قرار است پرچمدار خانواده‌ی رایزن تردریپر نسل سوم باشد. احتمالا این تراشه از ۶۴ هسته‌ی پردازشی، ۱۲۸ ترد، حدودا ۱۲۸ لاین PCIe نسل چهار و حداکثر ۲۲۸ مگابایت حافظه‌ی کش سطح دوم (L2) و سطح سوم (L3) بهره خواهد گرفت. این مشخصات باعث می‌شوند Ryzen Threadripper 3990X محصولی بسیار قدرتمند و پرکاربرد برای آن دسته از کاربرانی باشد که توان پرداخت ۳٬۰۰۰ دلار پول را برای یک پردازنده دارند. به‌گفته‌ی برخی رسانه‌ها، AMD قصد دارد پردازنده‌ی جدیدش را در ژانویه‌ی ۲۰۲۰ (دی - بهمن ۱۳۹۸) معرفی و عرضه کند. 

موضوع مهمی که در کنفرانس اخیر AMD مشخص شد، این است که 3970X و 3960X به‌عنوان نخستین پردازنده‌های جدید سری تردریپر برخلاف مدل‌های سری EPYC از هشت Die ذن ۲ CCD بهره نمی‌گیرند و درواقع به‌جای آن از چهار Die ذن ۲ CCD استفاده می‌کنند. هر یک از Die های ذن ۲ CCD خودشان شامل هشت هسته‌ی پردازشی هستند؛ بنابراین چهار Die در کنار یک‌دیگر می‌توانند تأثیر مهمی روی کاهش میزان مصرف انرژی داشته باشند. با این اوصاف به‌نظر می‌رسد که AMD قصد دارد در تراشه‌ی پرچمدار Ryzen Threadripper 3990X همچون تراشه‌های EPYC از هشت Die ذن ۲ CCD بهره بگیرد. 

انتظار داریم AMD بخواهد طی ماه‌های پیش‌رو، جزئیات رسمی بیشتری را درمورد دیگر پردازنده‌های خانواده‌ی رایزن تردریپر نسل سوم با رسانه‌ها به‌اشتراک بگذارد. در ضمن پیش‌بینی می‌کنیم این شرکت در تاریخ ۴ آذر ۱۳۹۸ یعنی هنگام عرضه‌ی مدل‌های اولیه‌ی پردازنده‌های جدید تردریپر، تیزر مربوط به Ryzen Threadripper 3990X را منتشر کند. 

خودروهای تفریحی مبتنی بر ون، در هر شکل و اندازه‌ای عرضه می‌شوند. بعضی اوقات آن‌ها حتی ون هم نیستند، مانند جدیدترین محصول ارث‌رومر (EarthRoamer). ارث‌رومر LTi که براساس پیکاپ فورد F-550 سوپردیوتی ساخته شده است، تمام امکانات گردش در طبیعت با تجهیزات پیشرفته، سازه‌ی فیبر کربنی و قابلیت رانندگی آف‌رود را ترکیب می‌کند تا علاقه‌مندان به سفرهای بیرون شهری بتوانند به‌معنای واقعی کلمه راه خود را در صحرا و مناطق دورافتاده پیدا کنند.

ارث‌رومر LTi با داشتن اسکلت بزرگ فورد سوپردیوتی، به‌طور پیش‌فرض سبک‌وزن نیست؛ اما بدان معنی نیست که پیشرفت‌های درخورتوجهی نسبت به ون‌های تفریحی استاندارد در آن وجود ندارد. بدنه‌ی LTi کاملا از فیبرکربن ساخته شده است که نه‌تنها باعث کاهش وزن می‌شود، بلکه استحکام درخورتوجهی به خودرو می‌بخشد. وزن در هر نوع خودرو با هر کاربردی اهمیت دارد، اما برای خودروی تفریحی (RV) بزرگ که دارای قابلیت رانندگی در مسیرهای خارج از جاده است، کاهش جرم به‌همراه مرکز ثقل پایین‌تر، مزیت فوق‌العاده‌ای به شمار می‌رود.

وزن سبک همچنین به ارث‌رومر LTi اجازه می‌دهد تا مقدار زیادی سوخت و آب را برای ماجراجویی‌ها و سفرهای طولانی حمل کند. ظرفیت حمل آب این خودرو ۳۷۸ لیتر است که ۲۲۷ لیتر آن به فاضلاب اختصاص می‌یابد. مخزن ۳۶۰ لیتری، سوخت مورد نیاز برای پیشرانه‌ی ۶/۷ لیتری خورجینی هشت سیلندر را تأمین می‌کند؛ اما چیزی که سرنشینان در این خودروی تفریحی پیدا نخواهند کرد، مخزن پروپان یا ژنراتور داخلی است. ارث‌رومر به اندازه‌ی کافی روی سقف خودرو از پنل‌های خورشیدی بهره می‌برد تا ۱،۳۲۰ وات انرژی تولید کند و همچنین باتری لیتیوم یون ۱۱،۰۰۰ واتی ساعتی برای تجهیزات داخل کابین وجود دارد.

کابین ارث‌رومر LTi را می‌توان در چند حالت مختلف با قابلیت ظرفیت حداکثر ۶ نفر و قابلیت خواب برای چهار نفر سفارش داد. صرف‌نظر از چیدمان خاص، سرنشینان در داخل این خودروی تفریحی آشپزخانه و حمام پیدا خواهند کرد. علاوه بر آن مبلمان، فضای ناهارخوری قابل تنظیم، خوابگاه روی کابین و فضای ذخیره‌سازی چشم‌گیر در داخل و خارج از کابین نیز وجود خواهد داشت.

محصولات ارث‌رومر به‌صورت دست‌ساز در دفتر مرکزی این شرکت در ایالت کلرادو ساخته شده است و قیمت آن از ۵۹۰،۰۰۰ دلار آغاز می‌شود. با این حال به‌نظر نمی‌رسد که دستیابی به خودروی تفریحی LTi به‌سادگی برای مشتریان مشتاق ممکن شود؛ زیرا مسئولان ارث‌رومر می‌گویند که فهرست انتظار هشت ماهه از زمان سفارش تا تحویل خودرو وجود دارد. 

در شرایط فعلی تولیدکنندگان بیشتری گوشی‌های هوشمند با قابلیت پشتیبانی از شبکه‌ی 5G به بازار عرضه می‌کنند. اکثر شرکت‌هایی که روی دستگاه‌های با قابلیت اتصال به اینترنت نسل پنجم کار می‌کنند، درصدد هستند تا محصولی با قیمت مناسب و مقرون‌به‌صرفه به بازار عرضه کنند.

به‌نظر می‌رسد سامسونگ یکی از اولین شرکت‌هایی است که در این مسیر گام برمی‌دارد. براساس اعلام برخی منابع داخلی، احتمالا در آینده‌ی نزدیک شاهد معرفی گوشی سامسونگ گلکسی A71 با قابلیت پشتیبانی از شبکه‌ی 5G خواهیم بود که از قیمت مقرون‌به‌صرفه‌ای بهره خواهد برد.

شماره‌ی مدل فاش‌شده‌ی دستگاه مذکور، این خبر را تأیید می‌‌کند. دستگاهی با شماره‌ی مدل SM-A716B در وب‌سایت دیده شده است که نشان می‌دهد باید منتظر نسخه‌ی چینی گوشی هوشمند جدید کر‌ه‌ای‌ها باشیم. طبیعی است که سامسونگ روی عرضه‌ی دستگاه‌های با قابلیت اتصال به شبکه‌ی 5G با قیمت مناسب و اقتصادی سرمایه‌گذاری کند. احتمالا نسخه‌ی جهانی این دستگاه با شماره‌ی مدل SM-A7160 نیز به‌زودی معرفی و به بازار عرضه می‌شود.

به‌نظر می‌رسد گوشی هوشمند میان‌رده‌ی جدید با تراشه‌ی اکسینوس ۹۸۰ و قابلیت اتصال به شبکه‌ی 5G و همچنین پشتیبانی از شبکه‌ی استاندارد Wi-Fi 6 به بازار عرضه شود.

سرانجام ایلان ماسک، مدیرعامل تسلا، زمان دقیق رونمایی پیکاپ موردانتظار این برند را اعلام کرد. هفته‌ی گذشته‌ی، ماسک در توییتر نوشت پیکاپ تسلا ۲۱ نوامبر (۳۰ آبان) به‌طور رسمی رونمایی می‌شود. محصول جدید تسلا که ماسک آن را سایبرتراک (Cybertruck) معرفی می‌کند، در مراسمی در نزدیکی کارخانه‌ی اسپیس‌ایکس (SpaceX) به‌نمایش گذاشته می‌شود.

در سال ۲۰۱۳، اولین‌بار از تولید پیکاپ تسلا سخن گفته شد و در سال‌های گذشته، ماسک اطلاعات جالبی از سایبرتراک داده است. برای مثال، قیمت پایه‌ی این پیکاپ کمتر از ۵۰ هزار دلار خواهد بود و طراحی‌اش آینده‌نگرانه و درمقایسه‌با وانت‌های فعلی بازار، بسیار متفاوت خواهد بود. سایبرتراک قرار است از فورد F-150، پرفروش‌ترین پیکاپ بازار آمریکا در چهار دهه‌ی گذشته، بهتر باشد و وانت‌های رم (Ram) هم توان رقابت با آن‌ را نداشته باشند. ادعای دیگر ماسک بسیار بزرگ‌تر است: پیکاپ تسلا حتی از پورشه 911 هم خودرو اسپرت بهتری خواهد بود.

تنها تصویر رسمی از سایبرتراک

مشخص نیست پیکاپ تسلا همه‌ی این ویژگی‌ها را در یک مدل و نسخه خواهد داشت یا عملکرد فنی برتر در چند تیپ خلاصه می‌شود. براساس شایعه‌ها و توییت‌های مدیرعامل تسلا، این خودرو احتمالا در هر محور یک موتور برقی دارد تا پیکاپی چهارچرخ محرک باشد و با هربار شارژ، بین ۶۴۵ تا ۸۰۵ کیلومتر مسافت را می‌پیماید. باتوجه‌به اینکه این پیکاپ برقی است، از محصول جدید تسلا گشتاور بیشتری هم انتظار می‌رود. ایلان ماسک پیش‌از‌این اشاره کرده بود ظرفیت کشش سایبرتراک می‌تواند به ۱۳۶ تُن هم برسد. پیکاپ تسلا به درگاه ۲۴۰ ولت برای تجهیزات مختلف و دوربین‌های ۳۶۰ درجه مجهز است. این دوربین‌ها به‌صورت خودکار خودرو را پارک می‌کند. افزون‌براین، سایبرتراک در مکانیزم بخش بارگیری‌اش جدید و منحصربه‌فرد است. تنها تصویر رسمی از سایبرتراک، بخشی کوچک از کاپوتش را نشان می‌دهد که چندان هم واضح نیست؛ اما آینده‌نگرانه‌بودن طراحی پیکاپ تسلا را تا حدودی تأیید می‌کند.

رندر غیررسمی

تسلا با تولید پیکاپ برقی، با بزرگ‌ترین خودروسازان ازجمله فورد و جنرال‌موتورز و فیات‌کرایسلر در پرفروش‌ترین کلاس خودرو در آمریکا رقابت خواهد کرد. پیش‌از‌این، دیده بودیم برندهای ژاپنی نتوانسته بودند جای پیکاپ‌های آمریکایی را بگیرند. البته فورد مشغول تولید نسخه‌ی برقی پیکاپ‌های سری F است؛ چراکه مدتی پیش ویدئویی تبلیغاتی از ظرفیت کشش این خودرو (واگن‌های قطار با وزن بیش از ۴۵۰ تُن) منتشر شد. همچنین، استارتاپ ریوین (Rivian) بازیگر جدیدی است که با حمایت فورد، به بازار خودروهای شاسی‌بلند و پیکاپ برقی وارد می‌شود.

رندر غیررسمی

باید دید تسلا در بازار پیکاپ چقدر موفق خواهد شد. فراموش نکنیم پیش‌از‌این تحلیلگران درباره‌ی موفقیت‌های تسلا مدل ۳ تردید داشتند؛ اما تسلا با این خودرو بازار محصولات لوکس آلمانی‌ها را تصاحب کرد. این نکته را هم باید در نظر گرفت که وفاداری مشتریان آمریکایی به پیکاپ‌های فورد و رم و شورولت به‌سادگی از بین نمی‌رود و سایبرتراک باید به‌قدری انقلابی باشد که توجه طرفداران سنتی پیکاپ‌های اصیل و قدرتمند آمریکایی را جلب کند. تسلا علاوه‌بر رونمایی پیکاپ برقی، باید مدل Y و در آینده‌ی نزدیک، نسل دوم رودستر و کامیون سِمی (Semi) را هم به خط‌تولید برساند.

*تصویر اصلی این مقاله، رندر غیررسمی است. 

لابراتور تحقیقاتی OpenAI نسخه‌ی کامل سیستم هوش مصنوعی تولیدکننده‌ی متن به‌نام  GPT-2 را منتشر کرده است. این موفقیت در حالی‌ حاصل شده است که کارشناسان هشدار دادند این سیستم هوش مصنوعی می‌تواند برای اهداف مخرب استفاده شود. GPT-2 مخفف واژه‌های Generative Pretrained Transformer است. حرف G مخفف واژه‌ی Generative به‌معنای «تولیدکننده یا زایا» و حرف P مخفف واژه‌ی Pretrained به‌معنای «پیش‌آموزش داده‌شده» و حرف T مخفف واژه‌ی Transformer به‌معنای «مبدل یا ترنسفورمر» است.

در فوریه‌ی سال جاری، مؤسسه‌ی تحقیقاتی OpenAI فناوری خارق‌‌العاده‌ی GPT-2 را رونمایی کرد که می‌توانست با کمترین دخالت انسانی، متونی منسجم شامل چندین پاراگراف را از خود بنویسد. حتی در توضیحات گاردین این‌گونه آمده بود که این سیستم هوش مصنوعی متون چندکلمه‌‌ای تا یک‌صفحه‌‌ای را به‌‌عنوان ورودی دریافت می‌‌کند و می‌‌تواند چندین جمله را باتوجه‌به پیش‌‌بینی‌‌های خود درادامه‌ی آن بنویسد.

بااین‌همه، OpenAI به‌‌‌دلیل نگرانی‌‌های ناشی‌‌ از سوءاستفاده‌‌های احتمالی ازقبیل انتشار اخبار جعلی و هرزنامه‌ها و اطلاعات نادرست، نسخه‌‌ی کامل این فناوری را منتشر نکرد. از آن زمان نسخه‌های کوچک‌تر و کمتری از GPT-2 منتشر شده است و پذیرش آن‌ها مطالعه شده است. برخی دیگر نیز GPT-2 را نیز بارها آزمایش کرده‌اند. درنهایت، لابراتور تحقیقاتی OpenAI این هفته در پستی در وبلاگ خود نوشت:

هیچ مدرک محکمی درباره‌ی سوءاستفاده و مخرب‌بودن GPT-2 وجود ندارد؛ ازاین‌رو، نسخه‌ی کامل این فناوری منتشر شده است.

نمونه‌ی تولید متنی از الگوریتم مدل‌سازی زبان OpenAI GPT-2

هوش مصنوعی زبانی GPT-2 بخشی از نسل جدیدی از سیستم‌های تولید متن است که متخصصان را تحت‌تأثیر توانایی خود برای تولید متن منسجم با دراختیارداشتن حداقل داده‌ها قرار داده است. به‌طور خاص، OpenAI هوش مصنوعی GPT-2 را برپایه‌ی داده‌های متنی دریافت‌شده آموزش داده است که کاربران و نویسندگان ارسال کرده‌اند. تمام داده‌های گرفته‌شده از لینک‌های وب و متن بودند؛ به‌همین‌دلیل، به دیتاست به‌دست‌آمده WebText گفته شد. بیش از ۴۰ گیگابایت داده‌ی اینترنتی به‌همراه تقریبا ۱/۵ میلیارد پارامتر از ساختارهای متنی برای آموزش GPT-2 به‌کار گرفته شده است. به‌عنوان مثال، می‌توانید تنها با دادن عنوانی جعلی، از GPT-2 بخواهید مطلبی درباره‌ی آن بنویسد یا فقط با ارائه‌ی مصرعی از یک شعر، کل شعر را از GPT-2 تحویل بگیرید.

پی‌بردن به عملکرد هوش مصنوعی زبانی GPT-2 از روی خروجی داده‌های آن بسیار دشوار است؛ اما این مدل زبانی اغلب نوشته‌های پررمزورازی تولید می‌کند که حتی می‌توان نشانه‌هایی از شعور یا هوش را در آن ردیابی کرد. این بدان معنا نیست که GPT-2 نیز مجهز به همان قدرت و ویژگی است که ما آن را به‌عنوان شناخت می‌شناسیم. اگر با این سیستم به اندازه‌ی کافی کار کنید، محدودیت‌های آن نیز برایتان به‌خوبی مشخص خواهد شد. یکی از ضعف‌های آن در حفظ انسجام متون بلند است. برای نمونه، استفاده از نام‌ها و صفت‌های شخصیت‌ها به‌طور مداوم در داستان یا اصرار بر نوشتن درباره‌ی موضوع واحد در مقاله‌ای خبری.

بهترین روش برای تخمین قابلیت‌های GPT-2 این است که خودتان آن را امتحان کنید. برای دسترسی به این سیستم، می‌توانید به نسخه‌ی وب در TalkToTransformer.com مراجعه کنید و پیام و سوال خودتان را مطرح کنید. واژه‌ی «ترنسفورمر» مؤلفه‌ای از معماری یادگیری ماشین است که برای ایجاد GPT-2 و دیگر بخش‌های آن استفاده می‌شود. گفتنی است ترنسفورمرها معماری بی‌نظیری از شبکه‌های عصبی هستند.

جدا از قابلیت‌های خام GPT-2، انتشار این مدل به‌عنوان بخشی از بحث درباره‌ی مسئولیت‌پذیری پژوهشگران هوش مصنوعی برای کاهش آسیب‌های ناشی از کار درخورتوجه است. کارشناسان پیش‌تر نیز خاطرنشان کرده بودند دسترسی آسان به تمام ابزارهای این هوش مصنوعی می‌تواند به فعال کردن بخش‌های مخربی منجر شود. برای نمونه، پویایی‌ای که در این فناوری وجود دارد، می‌تواند با مونتاژ تصویر چهره‌‌ی فردی روی چهره‌‌ی فردی دیگر، به تولید ویدئوهای جعلی یا دیپ‌‌فیک (Deepfake) منجر شود. بنابراین، به‌دلیل وجود چنین نگرانی‌هایی، OpenAI انتشار مدل خود را محدود کرده است.

شایان ذکر است همه از این رویکرد لابراتوار OpenAI استقبال نکرده‌اند و بسیاری از کارشناسان با انتقاد از چنین تصمیمی، بیان کردند با انجام این کار دامنه‌ی تحقیقاتی کسانی محدود می‌شود که این مدل را کاهش می‌دهند و توقع‌های غیرضروری درباره‌ی خطرهای هوش مصنوعی ایجاد خواهد کرد. دلیپ رائو، پژوهشگر این پروژه به خبرگزاری The Verge گفت:

کلمات بسیار خطرناک هستند؛ به‌خصوص زمانی‌که بدون هیچ تفکری و تنها با آزمایش تولید خواهند شد. فکر نمی‌کنم [OpenAI] وقت کافی را برای اثبات خطرناک بودن این سیستم صرف کند.

OpenAI در بیانیه‌ای که این هفته درباره‌ی مدل کامل GPT-2 منتشر کرده بود، خاطرنشان کرد GPT-2 این سیستم می‌تواند به تولید «تبلیغات مصنوعی» برای موقعیت‌های ایدئولوژیک افراطی کمک کند؛ ازاین‌رو، ممکن است با استناد به تحقیقات شخص ثالث از آن سوءاستفاده شود. اگرچه‌ OpenAI بر ترس و نگرانی خود اعتراف کرد و گفت ممکن است از این سیستم برای بیرون‌کشیدن حجم زیاد اسپم منسجم یا بسیاری از سیستم‌های اطلاعاتی آنلاین عملی‌نشده مانند رسانه‌های اجتماعی استفاده شود.

همچنین، این لابراتوار خاطرنشان كرد پژوهشگران خود OpenAI سیستم‌های خودکاری ایجاد كردند كه می‌تواند خروجی GPT-2 را با دقت ۹۵ درصدی تشخیص دهند؛ اما این رقم برای «تشخیص سیستم خودکفا» كافی نیست؛ یعنی هر سیستمی كه برای شناسایی خودکار متن جعلی موردنیاز باشد، به‌تنهایی کافی نیست و درنهایت، برای تشخیص نهایی به داوری انسانی نیازمند است. گرچه انجام چنین کارهایی اغلب عجیب نیست که متکی به تشخیص و شناسایی نهایی انسان در این سیستم باشد؛ به‌‌ویژه برای تشخیص جعلی بودن یا نبودن تصاویر و ویدئوها.

OpenAI قصد دارد فعلا نظاره‌گر نحوه‌ی استفاده‌ی جامعه و عموم مردم از GPT-2 باشد تا در آینده، بهتر بتواند سیاست‌های خود را درباره‌ی انتشار مسئول‌بودن تحقیقات هوش مصنوعی تدوین کند.

جدیدترین پرچم‌داران گوگل، یعنی پیکسل ۴ و پیکسل ۴ ایکس ال، در‌مقایسه‌با پیکسل‌های سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، نمایشگری با وضوح و اندازه‌ی متفاوت دارند و درضمن، آن‌ها را شرکت دیگری ساخته است. در‌حال‌حاضر، بیشتر کارشناسان اعتقاد دارند نمایشگر به‌کاررفته در پیکسل ۴ و پیکسل ۴ ایکس ال کیفیت درخورتوجهی دارند؛ اما میزان روشنایی آن‌ها در حد انتظارات نبوده است. 

کارشناس XDA-Developers می‌گوید نمایشگر پیکسل ۴ گوگل توانسته است در آزمایش‌های این وب‌سایت، حداکثر روشنایی ۴۵۰ نیت را هنگام قرارداشتن درصد روشنایی روی ۱۰۰ ارائه دهد. عدد یادشده بسیار کمتر از میزان روشنایی‌ای است که رقبای پرچم‌دار قدرتمند پیکسل ۴ ارائه‌ می‌دهند و همین موضوع نکته‌ای منفی برای پرچم‌دار جدید گوگل به‌شمار می‌آید. خوشبختانه دارندگان پیکسل ۴ می‌توانند به‌لطف حالت مخفی خاصی با نام High Brightness Mode میزان روشنایی نمایشگر را به بیشترین حد ممکن برسانند. البته برای فعال‌سازی High Brightness Mode باید به روت دسترسی پیدا کنید.

نمودار میزان روشنایی نمایشگر گوشی‌های هوشمند جدید. داده‌های این نمودار را رسانه‌ی XDA-Developers ثبت کرده است.

اگر از پیکسل ۴ در زیر نور مستقیم خورشید استفاده کرده باشید، به‌احتمال زیاد به‌دلیل روشنایی نه‌چندان زیاد نمایشگر نتوانسته‌اید جزئیات بصری نمایش‌ داده‌شده را با وضوح زیاد مشاهده کنید. گوشی‌های خانواده‌ی پیکسل گوگل همواره روشنایی نمایشگرشان در محیط‌های خارج از خانه کم بوده است و این موضوع برای جدیدترین اعضای این خانواده نیز صدق می‌کند؛ بنابراین، مشکل روشنایی نمایشگر پیکسل ۴ و ۴ ایکس ال، مشکل جدیدی برای گوشی‌های گوگل به‌شمار نمی‌آید و پیش‌تر نیز با آن مواجه شده‌ایم. امروزه، شرکت‌هایی نظیر وان‌پلاس گوشی‌هایی عرضه می‌کنند که صدها دلار از پیکسل ۴ ارزان‌تر هستند؛ اما روشنایی نمایشگرشان به‌شکل درخورتوجهی بیشتر است. ازاین‌رو، گوگل هر بهانه‌ای برای این کار داشته باشد، تا حد زیادی برایمان پذیرفتنی نیست.

البته دارندگان پیکسل ۴ گوگل می‌توانند به‌لطف قابلیت مخفی High Brightness Mode حداکثر روشنایی ارائه‌شده‌ی نمایشگر این گوشی را از حدود ۴۵۰ نیت به حدود ۶۱۰ نیت افزایش دهند. این حالت مخفی تغییر درخورتوجهی در روشنایی نمایشگر به‌وجود می‌آورد که به‌خوبی با چشم می‌توان مشاهده کرد. درضمن، کارشناس XDA-Developers می‌گوید با فعال‌سازی قابلیت High Brightness Mode، جزئیات نمایشگر پیکسل ۴ به‌خوبی در زیر نور مستقیم آفتاب هم مشاهده‌کردنی است. گوگل بنابه‌ هر دلیلی تصمیم گرفته است High Brightness Mode را به‌صورت پیش‌فرض در گوشی قرار ندهد. بنابراین، نمی‌توانید به بخش تنظیمات مراجعه و به‌راحتی گزینه‌ی مربوط به آن را فعال کنید.

پیکسل ۴ در حالت معمولی فقط در یک صورت می‌تواند به روشنایی نمایشگر ۶۱۰ نیت دست پیدا کند و آن زمانی است که گوشی در حال اجرای ویدئویی HDR باشد. در‌حال‌حاضر، دقیقا نمی‌دانیم گوگل چرا قابلیت High Brightness Mode را به‌صورت پیش‌فرض در تنظیمات قرار نداده است تا کاربر بتواند آن را هنگام خروج از خانه و قرارگیری درمعرض نور مستقیم آفتاب فعال کند. با‌این‌حال، امکان دسترسی به High Brightness Mode ازطریق کرنل وجود دارد و کاربر می‌تواند با دسترسی به روت، به‌راحتی قابلیت یادشده را فعال کند. بدین‌منظور پس از روت‌کردن پیکسل ۴ و پیکسل ۴ ایکس ال، تنها کاری که باید انجام دهید، واردکردن دستور Shell زیر است:

su

echo on >> /sys/class/backlight/panel0-backlight/hbm_mode

اگر با خود فکر می‌‌کنید فعال‌سازی این قابلیت ممکن است به گوشی آسیب بزند، اشتباه می‌کنید؛ البته بدون شک فعال‌سازی High Brightness Mode اثرهای مهمی روی عمر باتری دستگاه خواهد گذاشت. به‌طور کلی در گوشی‌های هوشمند، نمایشگر دستگاه بیشتر از دیگر اجزای آن از باتری انرژی می‌گیرد. درضمن، نمایشگر برای ارائه‌ی روشنایی بیشتر، به انرژی بیشتری نیاز دارد و آن را مستقیما از باتری می‌گیرد؛ بنابراین، هرچه High Brightness Mode به‌مدت بیشتری فعال باشد، باتری پیکسل ۴ در زمان سریع‌تری خالی می‌شود. 

ناگفته نماند هربار که نمایشگر خاموش شود، قابلیت High Brightness Mode نیز غیرفعال می‌شود؛ پس برای استفاده از آن به اپلیکیشنی نظیر Tasker نیاز پیدا خواهید کرد تا فعال‌شدن آن را به‌حالت خودکار دربیاورید. درضمن، می‌توانید به‌گونه‌ای High Brightness Mode را ازطریق اپلیکیشن Tasks تنظیم کنید که فقط در شرایط نوری محیطی خاصی فعال شود. پیشنهاد می‌کنیم به‌دنبال فعال‌سازی قابلیت High Brightness Mode، حالت Adaptive Brightness را از ابتدا تنظیم کنید. برای این کار لازم است به مسیر زیر بروید:

Settings > Apps & notifications > All apps > Device Health Services > Storage & cache > Clear storage

قابلیت Adaptive Brightness از فناوری یادگیری ماشین استفاده می‌کند تا بفهمد چگونه میزان روشنایی نمایشگر گوشی را تغییر می‌دهید. با درنظرگرفتن همین موضوع، بهتر است پس از فعال‌سازی High Brightness Mode، قابلیت Adaptive Brightness را مجددا تنظیم کنید. 

دیدگاه شما کاربران زومیت درباره‌ی این قابلیت گوشی‌های خانواده‌ی پیکسل ۴ گوگل چیست؟

قیمت به‌روز و مشخصات فنی و هر اطلاعات موردنیاز دیگر برای خرید ارزان‌ و آگاهانه‌ی گوشی هوشمند را در بخش محصولات زومیت بیابید. در این بخش، علاوه‌بر مشخصات فنی دقیق و پاسخ به پرسش‌های شما، امکان مقایسه‌ی دو یا چند محصول درکنار گالری تصاویر رسمی محصولات دردسترس خواهد بود. همچنین، می‌توانید برای اطلاع از آخرین قیمت گوشی سامسونگ، شیائومی، هواوی و آیفون‌‌های اپل از همین بخش استفاده کنید.