فناوری‌های ایمنی راهها هر ساله در حال پیشرفت است اما متاسفانه ما چه در بخش ایمنی خودرو و چه در حوزه ایمنی جاده از آنها بی‌بهره‌ایم و هر ساله جان هزاران تن از هموطنان‌مان به دلیل عدم وجود بدیهی‌ترین فناوری‌های رایج امروزی گرفته می‌شود.

به گزارش ایسنا، یک شرکت کُره‌ای نوعی گاردریل جدید توسعه داده است که با طراحی خلاقانه و منحصر به فرد متشکل از استوانه‌های پلاستیکی قادر است جان میلیون‌ها نفر که بر اثر تصادفات جاده‌ای جان می‌بازند، نجات دهد.

این شرکت کره‌ای محصولی را برای کاهش اثرات شدید و خشن حاصل از برخورد با آهن‌های محافظ کنار جاده‌ها توسعه داده است که امیدوار است بتواند جان بسیاری از افراد را نجات دهد، چرا که هر ساله تقریبا 1.25 میلیون نفر به علت تصادفات جاده‌ای جان می‌بازند.

سالهاست که برای جلوگیری از خروج خودروها از جاده‌ها، نوارهای فلزی مقاوم موسوم به گاردریل در کنار جاده‌ها کشیده می‌شود.

با توجه به گزارش اداره فدرال بزرگراه‌های آمریکا، گاردریل می‌تواند یک وسیله نقلیه را به جاده برگرداند، سرعت آن را کم کند و آن را کاملا متوقف کند. احتمال رد کردن گاردریل نیز بر اثر شدت برخورد وجود دارد.

اما گاردریل نمی‌تواند به طور کامل رانندگان و سرنشینان را در موقعیت‌های مختلف محافظت کند. زیرا اندازه و سرعت وسیله نقلیه می‌تواند عملکرد گاردریل را تحت تاثیر قرار دهد.

گاردریل‌های معمولی و رایج که از صفحات فولادی تشکیل شده است، نمی‌توانند ایمنی راننده را به طور کامل تامین و تضمین کنند. بنابراین گاردریل‌های منعطف‌تر از رانندگان بیشتر محافظت خواهند کرد.

به همین منظور یک شرکت کره‌ای به نام "ETI"(تکامل در نوآوری ترافیکی) برای به حداقل رساندن تعداد حوادث، یک گاردریل جدید موسوم به "سیستم مانع غلتان" را طراحی کرده است.

این گاردریل غلتان یا چرخشی کاری بیشتر از جذب نیروی شدید تصادف انجام می‌دهد و انرژی ضربه را به انرژی چرخشی تبدیل می‌کند و آن را به استوانه‌های مجاور منتقل می‌کند تا بدین وسیله، خودروی حادثه دیده ضمن کاهش سرعت، کمترین آسیب را ببیند و جان راننده و سرنشینان را حفظ کند.

این گاردریل غلتان دارای یک شبکه از بشکه‌های ساخته شده از ترکیبی موسوم به "EVA" با قدرت جذب عالی، قاب‌های ضربه‌گیر سه‌بعدی و پایه‌های متراکم است که از قاب‌ها حمایت می‌کنند.

"EVA" انعطاف‌پذیری و قابلیت ارتجاعی بیشتری نسبت به دیگر رزین‌های پلی‌اتیلن دارد و بیشترین ویژگی‌های مشابه با لاستیک را دارد. در حقیقت، سبک‌تر از لاستیک و انعطاف‌پذیرتر از اورتان است. به طور خلاصه باید گفت کهEVA به راحتی آسیب نمی‌بیند و کارایی بالایی دارد.

هنگامی که یک خودرو با این گاردریل جدید برخورد می‌کند، بشکه‌های چرخشی ضربه وارده از وسیله نقلیه را به انرژی چرخشی تبدیل می‌کنند. قاب‌های پایینی و بالایی کمک می‌کنند تا وسیله نقلیه از جاده خارج نشود.

از آنجایی که این تجهیزات مستقل و جدا از هم هستند، پس از وقوع هر برخورد، تنها قطعات آسیب دیده باید جایگزین شوند که این کار، هزینه‌های نگهداری را بسیار کم می‌کند.

این شرکت، موانع مختلفی را برای جاده‌ها، تونل‌ها و انواع و اقسام راه‌ها تولید می‌کند.

تست تصادف سه وسیله نقلیه متفاوت روی این گاردریل انجام شد و توانست تمام معیارهای ایمنی را برآورده کند.

اولین تست با یک خودروی کوچک 900 کیلوگرمی انجام شد که در طول ارزیابی، مشاهده شد که گاردریل توانست خودروی تصادفی را به مسیر عادی خود بازگرداند و از سرنشینان محافظت کند. ضمن اینکه از وقوع دومین تصادف نیز جلوگیری کرد.

دومین آزمایش با یک کامیون 10 تن انجام گرفت که طی ارزیابی، مشاهده شد که گاردریل باز هم توانست کامیون را به مسیر عادی خود بازگرداند و از راننده محافظت کند. در اینجا نیز مانع از وقوع  دومین تصادف شد.

اما سومین تست با یک اتوبوس 13 تنی انجام گرفت. در طول آزمایش، مشاهده شد که گاردریل به خوبی برخورد را به اصطکاک چرخشی تغییر داد تا برخورد برای مدت زمان طولانی ادامه پیدا کند و اتوبوس منحرف نشود.

 

 

 

 

سامسونگ (Samsung) در رویداد معرفی Galaxy A8 با اعلام احتمال همکاری‌اش با برند فشن Supreme بین طرفداران هر دو برند جنجال به‌پا کرد. سامسونگ جزئیاتی بیشتری از نحوه‌ی همکاری ارائه نداد و فقط اعلام کرد این دو برند قصد دارند در تولید نوعی گجت با یکدیگر همکاری داشته باشند. یکی از دلایل جنجالی‌شدن خبر این است که سامسونگ با نسخه‌ی شناخته‌شده و نیویورکی این برند قصد همکاری ندارد؛ بلکه با نسخه‌ی جعلی قانونی آن در ایتالیا که بخشی از حقوق معنوی را نادیده گرفته همکاری خواهد کرد.

برند Supreme نیویورک اجازه‌ی فروش و بازاریابی در چین، یعنی یکی از کشورهای پرمشتری‌ سامسونگ را ندارد. این درحالی ‌است که Supreme ایتالیا از این نظر مشکلی ندارد؛ اما سامسونگ در پی شکایت برخی طرفداران خود و Supreme نیویورک، این تصمیم را نهایی نکرده و درحال‌بررسی مجدد شرایط است.

لئو لاو، مدیر بازاریابی دیجیتال سامسونگ در چین، ابتدا یکی از طرفداران این مشارکت بود؛ اما بعد از انتقاد شدید از این تصمیم در ویبو، شبکه‌ی اجتماعی محبوب و مشابه توییتر در چین، سامسونگ به‌طور رسمی اعلام کرد این شرکت در‌حال‌ارزیابی مجدد شرایط همکاری است. او اعلام کرد:

سامسونگ‌الکترونیک اخیرا در رویداد معرفی Galaxy A8s اعلام کرده با Supreme ایتالیا در بازار چین همکاری خواهد کرد. در‌حال‌حاضر، مشغول ارزیابی مجدد شرایط همکاری هستیم و به‌خاطر ناراحتی ایجادشده عمیقا ناراحتیم.

هنوز حرکت بعدی سامسونگ مشخص نیست؛ اما این درس را به سایر برندها آموخت که درباره‌ی اهداف و تبلیغات با طرفداران خود شفاف باشند.

پس از گذشت یک قرن از کشف ویتامین‌ها، هنوز به‌شدت به آن‌ها علاقه‌مندیم و نیمی از جمعیت آمریکا و بریتانیاحداقل از یک مکمل استفاده می‌کنند. ویتامین D یا همان ویتامین آفتاب از ویتامین‌های دلخواه است که اکثر مردم معتقدند مزایای اثبات‌شده‌ی بی‌شماری دارد. برخی دولت‌ها، ازجمله دولت بریتانیا نیز گفته‌اند شواهد مرتبط‌با مزایای سلامتی ویتامین D به‌قدری محکم هستند که هر فرد بالغ باید حداقل شش ماه از سال از این مکمل استفاده کند.

این ویتامین برای نخستین‌بار به‌منظور درمان نرمی استخوان (راشیتیسم) در کودکان استفاده شد و هم‌اکنون نیز برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان و شکستگی‌های استخوان مصرف می‌شود. طبق مطالعات مشاهده‌ای، این ویتامین با کاهش خطر ابتلا در بیش از صد بیماری رایج از افسردگی گرفته تا سرطان مرتبط بوده است. بزرگ‌ترین مطالعه‌ی بالینی انجام‌شده روی مزایای ویتامین D در پیشگیری از شکستگی استخوان نتیجه‌ی دیگری را نشان می‌دهد. در این مطالعه‌ی بالینی، بیش از ۵۰۰هزار فرد و حدود ۱۸۸هزار مورد شکستگی بررسی شد.

سطوح ویتامین D به‌شدت تحت‌تأثیر ژن‌ها قرار می‌گیرد؛ ازاین‌رو، پژوهشگران از مارکرهای ژنتیکی برای تعیین سطوح خونی ویتامین D استفاده کردند که تصادفی‌سازی مندلی خوانده می‌شود. نتایج این مطالعه ارتباطی بین سطوح ویتامین D و خطر شکستگی استخوان در طول زندگی نشان نمی‌داد. این مطالعه با دیدگاه دولت بریتانیا در تضاد بود؛ ولی چندین مطالعه‌ی بالینی پیشین با نتایج آن سازگار بودند.

در مطالعه‌ای مروری که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد و ۳۱ آزمایش مرتبط‌با مصرف مکمل ویتامین D را شامل می‌شد، تأثیر مصرف این مکمل روی میزان شکستگی‌های استخوان تأیید نشد. بیشتر اعتقادات ما درباره‌ی مزایای ویتامین D حاصل مطالعاتی در زمینه‌ی مصرف این مکمل‌ها در خانه‌های بهداشت در دهه‌ی ۱۹۸۰ است که بعد از آن هرگز تکرار نشده و احتمالا نواقصی هم داشته است.

در مطالعه‌ی فراتحلیل اخیر که روی ۳۳ آزمایش تصادفی‌شده انجام شد، مشخص شد مکمل‌های کلسیم یا ویتامین D تأثیری روی شیوع شکستگی‌ها نمی‌گذارند. همچنین، مزایای آشکاری در زمینه‌ی افزایش قدرت عضلانی و تحرک در نتیجه‌ی مصرف این مکمل‌ها وجود نداشت. پس اگر تمام داده‌ها به ناتوانی ویتامین D در پیشگیری از شکستگی استخوان اشاره می‌کنند، چرا افرادی با سطح پایین این ویتامین در خون خود باید نگران باشند؟ کمبود ویتامین D به اپیدمی مدرنی تبدیل شده و براساس گزارش‌ها، یک‌پنجم مردم بریتانیا و آمریکا سطوح پایینی از آن دارند. آیا آن‌ها درمقایسه‌با دیگر بیماری‌ها و سرطان آسیب‌پذیرتر خواهند بود؟

توافق نظری درباره‌ی کمبود ویتامین D وجود ندارد

توافق ناچیزی بر سر این موضوع وجود دارد که کمبود ویتامین D دقیقا چیست. درباره‌ی سطوح کمبود این ویتامین اتفاق‌نظر بین‌المللی وجود ندارد و وجود واحدهای مختلف موجب سردرگمی بیشتری هم می‌شود. سطوح نرمال این ویتامین در دامنه‌ی ۵۰ تا ۸۰ نانومول بر لیتر خون متغیر است؛ ولی مطالعات اخیر نشان می‌دهند حتی ۳۰ نانومولنیز کافی است.

درحالی‌که کمبود بالینی (کمتر از ۱۰ نانومول) این ویتامین اغلب کاملا واضح است، برچسب‌زدن میلیون‌ها نفر به‌عنوان افراد مبتلا به کمبود ویتامین D موجب بُروز استرس و مشکلات دیگری می‌شود. بیشتر مردم تصور می‌کنند کلسیم و ویتامین D بی‌خطر هستند و هرچه بیشتر از آن‌ها مصرف کنند، بهتر است. گفتنی است نتایج برخی تجارب و مطالعاتنشان می‌دهند مکمل‌های کلیسم علاوه‌بر اینکه در پیشگیری از شکستگی‌ها مؤثر نیستند، ممکن است موجب بُروز بیماری‌های قلبی نیز بشوند.

ویتامین D، ویتامینی محلول در چربی است؛ بنابراین، سطوح بالای آن می‌تواند در بدن تجمع پیدا کند. در‌حالی‌که بیشتر اوقات مصرف مقادیر کافی از این مکمل‌ها توصیه می‌شود (۱۰ میکروگرم یا ۴۰۰ واحد بین‌المللی)، در افرادی که از غذاهای حاوی این ویتامین استفاده می‌کنند، سطوح مصرف این ویتامین افزایش می‌یابد و بدتر اینکه بیشتر مردم مکمل‌هایی را انتخاب می‌کنند که مقادیر بیشتری از این ترکیبات دارند.

فراوانی بیماران دارای سطوح خونی بالای ویتامین D (بیش از ۱۰۰ نانومول) در‌حال‌افزایش است و مصرف بیش‌ازحد این مکمل مکرر گزارش می‌شود. چندین مطالعه‌ی تصادفی‌شده نشان داده‌اند احتمال افتادن و شکستگی استخوان در بیماران دارای سطوح خونی بالا یا کسانی بیشتر است که از مقادیر زیاد ویتامین D استفاده می‌کنند (بیش از ۸۰۰ واحد). ویتامین D کاملا بی‌خطر نیست.

این مکمل دیگر برای سایر بیماری‌ها توصیه نمی‌شود. اکنون مشخص شده نتایج عمده‌ی مطالعات مثبتِ منتشرشده‌ مربوط به ۱۳۷ بیماری معتبر نیست. افراد زیادی معتقد بودند ویتامین D از بیماری‌های قلبی‌عروقی پیشگیری می‌کند؛ اما در مطالعات اخیر، وجود چنین رابطه‌ای تأیید نشده است.

مردم باید به‌جای مصرف مکمل‌های ویتامین D از غذاهای حاوی این ویتامین و نورخورشید استفاده کنند

درحقیقت افراد و گروه‌های دست‌اندرکار صنعت تولید ویتامین، موجب بُروز نوع جدیدی از شبه‌بیماری شده‌اند. همه دوست دارند به قرص ویتامین معجزه‌آور معتقد باشند و احساس می‌کنند آن‌ها واقعا مؤثرند. ویتامین D ماده‌ای است که بدن می‌تواند آن را به‌کمک نور خورشید در پوست بسازد. مردم به‌جای تکیه بر فریب مکمل ویتامین، این ویتامین را از مقدار کمی نورخورشید و غذاهای مصرفی‌ روزانه‌شان باید تأمین کنند. همچنین، به این موضوع باید اعتماد کنیم که هزاران سال تکامل به انسان این امکان را داده که بدون ایجاد شکستگی در استخوان، با کاهش طبیعی در سطوح ویتامین D مقابله کند. افراد بسیار زیادی روزانه از مکمل ویتامین D استفاده می‌کنند که علاوه‌بر اینکه هیچ مزیتی برای آن‌ها ندارد، ممکن است آن‌ها را درمعرض مشکلات سلامتی نیز قرار دهد. در‌حال‌حاضر، روند جهانی افزودن غیرمجاز ویتامین‌ها به غذاهای فراوری‌شده به مسئله‌ای جدی تبدیل شده است.

برای افراد مبتلا به کمبود شدید ویتامین D یا برخی از افراد بستری‌شده، مصرف مکمل ویتامین D ممکن است مزایای درخورتوجهی داشته باشد. باوجوداین، دیگر افراد باید از درمان شبه‌بیماری خود با این مکمل بپرهیزند و روی داشتن سبک زندگی سالم و آفتاب‌گرفتن و مصرف غذاهای واقعی و متنوع تمرکز کنند.

لایگو (به‌انگلیسی: LIGO) یا رصدخانه‌ی تداخل‌سنج لیزری امواج گرانشی (Laser InterferometerGravitational-Wave Observatory) ابزار و آزمایشگاهی نجومی است که آزمایش‌های فیزیک در مقیاس وسیع در آنجا انجام می‌شود. همچنین، برای تشخیص امواج گرانشی کیهانی و ایجاد مشاهدات موج گرانشی از آن بهره‌برداری می‌شود.

لایگو متشکل از دو تداخل‌سنج (Interferometers) است که به فاصله‌ای مشخص در دو نقطه از ایالات متحده‌ی آمریکا قرار گرفته‌اند: یکی در هانفوردِ واشنگتن و دیگری در لیوینگستونِ لوییزیانا. این دو برای تشخیص و شناسایی امواج گرانشی هماهنگ هستند. لایگو مجموعه امکانات ملی برای تحقیقات درباره‌ی موج گرانشی است که فرصت‌های گسترده‌ای برای جامعه‌ی علمی برای مشارکت در توسعه و مشاهده و تجزیه‌وتحلیل داده‌ها فراهم می‌کند.

ابتکار و ایده‌ی خلق لایگو به بنیاد ملی علوم (NSF) تعلق داشت و آن را مؤسسه‌ی فناوری کالیفرنیا (Caltech) و مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست (MIT) طراحی کرده‌ و ساخته‌اند. آن‌ها از سال ۲۰۰۲ تا سال ۲۰۱۰ اطلاعات را جمع‌آوری کردند؛ اما هیچ‌ نوع امواج گرانشی را شناسایی نکردند.

مقدمه

در طول تاریخ، انسان به‌طور جدی به اشکال مختلف نور برای کشف و نحوه‌ی تکامل جهان توجه کرده است. امروزه، در لبه‌ی مرز جدیدی در نجوم قرار داریم: نجوم موج گرانشی. امواج گرانشی اطلاعاتی درباره‌ی حرکت اجسام در جهان در خود نگه می‌دارند. امواج گرانشی اجازه می‌دهند تا بیشتر از قبل به گذشته و تاریخ جهان دست پیدا کنیم. ازآنجایی‌که امواج گرانشی در سایر نقاط جهان جذب یا منعکس نمی‌شوند، قادر خواهیم بود آن‌ها را در شکل‌هایی ببینیم که در آن ایجاد شده‌اند. علاوه‌براین، انسان به‌طور مؤثر قادر خواهد بود موانع بین زمین و منبع موج گرانشی را ازبین ببرد. مهم‌تر از همه، امواج گرانشی توانایی ناشناخته را دارند. هربار انسان‌ «چشم‌های» جدیدی رو به جهان باز کرده، چیز غیرمنتظره‌ای کشف کرده‌ که انقلابی به‌پا کرده است.

شروع آشکارسازی پیشرفته لایگو در سال ۲۰۰۸ و با پشتیبانی بنیاد ملی علوم (NSF) بود. بااین‌حال، با کمک‌های مهم شورای امکانات علمی و فنی بریتانیا و انجمن مکس پلانک آلمان و شورای پژوهشی استرالیا (آشکارسازهای بهبودیافته) در سال ۲۰۱۵ شروع به‌کار کرد. تشخیص امواج گرانشی را همکاری علمی لایگو و ویرگو (Virgo) (تداخل‌سنج واقع در پیزای ایتالیا) با مشارکت بین‌المللی دانشمندان چندین دانشگاه و مؤسسه‌ی تحقیقاتی در سال ۲۰۱۶ گزارش کردند. دانشمندان حاضر در این پروژه ۱۰۰۰ دانشمند در سراسر جهان و ۴۴۰هزار کاربر فعال (انیشتین Home@ – پروژه‌ای داوطلبانه) را شامل می‌شدند. همه‌ی این‌ها را LSC سازمان‌دهی می‌کند و کار آن‌ها تجزیه‌وتحلیل داده در زمینه‌ی نجوم موج گرانشی است. یکی از دستاوردهای این کاربران کشف ۵۵ پالسار رادیویی تا سال ۲۰۱۶ است. پالسار ستاره‌ای نوترونی یا کوتوله سفید است که پرتو تابش الکترومغناطیسی را منتشر می‌کند.

لایگو بزرگ‌ترین و بلندپروازانه‌ترین پروژه‌ای است که NSF منابع مالی آن را تأمین می‌کند. در سال ۲۰۱۷، جایزه‌ی نوبل فیزیک به Rainer Weiss و Kip Thorne و Barry C. Barish برای مشارکت در لایگو و مشاهده‌ی امواج گرانشی اهدا شد.

در مارس۲۰۱۸، لایگو شش مأموریت امواج گرانشی را انجام داده که اولین آن‌ها پنج جفت سیاه‌چاله بودند. ششمین رویداد شناسایی‌شده در ۱۷اوت‌۲۰۱۷، اولین تشخیص برخورد دو ستاره‌ی نوترونی بود که هم‌زمان سیگنال‌های نوری را تولید کرد که به‌وسیله‌ی تلسکوپ‌های معمولی تشخیص‌دادنی بودند. تشخیص و رصد امواج گرانشی درواقع اثبات و ادامه‌ی بخشی از نظریه نسبیت آلبرت انیشتین است.

لایگو چیست؟

لایگو بزرگ‌ترین رصدکننده موج گرانشی جهان و شگفتی و شاهکار مهندسی است. لایگو با دو تلسکوپ بزرگ لیزری از خواص فیزیکی نور و خودِ فضا برای شناسایی و درک مبانی امواج گرانشی استفاده می‌کند. ‌‌لایگو و سایر آشکارسازهای آن برخلاف هر رصدخانه‌ی دیگر روی زمین است. از کسی بخواهید رصدخانه‌ای را برای شما به‌تصویر بکشد. احتمالا چیزی شبیه این عکس خواهد بود: یک گنبد سفید درخشان روی کوهی که تلسکوپی بالای آن قرار گرفته است.

 لایگو بیش از رصدخانه‌ای ساده است. گرچه مأموریت آن تشخیص امواج گرانشی از برخی از فرایندهای خشن و پرانرژی جهان است، داده‌های جمع‌آوری‌شده ممکن است اثرهای گسترده‌ای در بسیاری از زمینه‌های فیزیک مانند گرانش، نسبیت، اخترفیزیک، کیهان‌شناسی، فیزیک ذرات و فیزیک هسته‌ای بگذارد. درکنار همه‌ی این‌ها لایگو به‌طور جداگانه سبب توسعه‌ی هریک از اجزای کاربردی در نجوم و رصد و فناوری‌های آن‌ها شده است. به‌عنوان رصدخانه‌ای موج گرانشی، لایگو هیچ شباهتی به رصدخانه‌های سنّتی ندارد. می‌توانید تصویر هوایی رصدخانه‌ی موج گرانشی لایگو را ابتدای مقاله مشاهده کنید.

موج‌های گرانشی؛ مفهوم و نحوه‌ی ایجاد آن‌ها

بسیاری از مردم با داستان سیبِ نیوتن آشنا هستند. نیوتن درحالی‌که روزی در زیر درختی نشسته بود، متوجه افتادن سیب روی زمین می‌شود. همچنین، متوجه این موضوع می‌شود که ماه در آسمان است؛ به‌همین‌دلیل فکر می‌کند نیرویی باعث سقوط سیب شده است. این نیرو گرانش است. توده‌ها نیروی گرانشی را احساس می‌کنند؛ زیرا هر توده‌ای در جهان میدان گرانشی خود را دارد که به گرانش تمام توده‌های دیگر در جهان می‌افزاید. با‌توجه‌به نظریه‌ی گرانش نیوتن، وقتی موقعیت جرم تغییر می‌کند یا موقعیتی را تغییر می‌دهد، تمام میدان‌های گرانشی در سراسر جهان، بلافاصله تغییر می‌یابند و نیروهای گرانشی حاصل آن‌ها فورا تغییر می کنند. 

نظریه‌ی نسبیت‌ عام عمومی انیشتین، پذیرفته‌شده‌ترین و پذیرفتنی‌ترین توصیف گرانش ادعا می‌کند هیچ اطلاعاتی نمی‌تواند سریع‌تر از سرعت نور حرکت کند؛ ازجمله اطلاعاتی درباره‌ی موقعیت جرم در جهان که ازطریق میدان گرانشی ارتباط برقرار می‌کنند. نسبیت عام می‌گوید تغییر در میدان گرانشی با سرعت نور از جهان عبور می‌کند. دقیقا این تغییرات در میدان گرانشی است که امواج گرانشی را به‌وجود می‌آورند.

در فیزیک، موج گرانشی موجی است که آن را میدان گرانشی تولید می‌کند. وجود این نوع امواج را آلبرت اینشتین در سال ۱۹۱۶ ازطریق نظریه‌ی نسبیت عام به‌طور نظری پیش‌بینی کرد و صد سال بعد و در سال ۲۰۱۶، به‌کمک تأسیسات لایگو به‌طور تجربی مشاهده شد. باتوجه‌به اهمیت امواج گرانشی در سال ۲۰۱۷ سه دانشمند، یعنی راینرویس و بری سی. بریش و کیپ اس. تورن به‌طورمشترک جایزه‌ی نوبل فیزیک ۲۰۱۷ را به‌خاطر تلاش‌هایشان در زمینه‌ی آشکارساز لایگو و مشاهده‌ی امواج گرانشی دریافت کردند.

در ویدئو بالا می‌توانید لحظه‌ی برخورد دو جرم در فضا و ایجاد موج گرانشی را مشاهده کنید.

موج گرانشی به‌طور نظری انرژی تابش گرانشی را منتقل می‌کند. منابع موج‌های گرانشی قابل‌آشکارسازی شامل سیستم‌های ستاره‌ی دوتایی است که یکی از اعضای آن کوتوله سفید و ستاره‌ی نوترونی یا سیاه‌چاله است. وجود موج گرانشی یکی از عوارض ناوردایی‌لورنتز (برای درک بیشتر کوتیشن پایین را بخوانید) در نسبیت عام است. همچنین، این امر باعث می‌شود سرعت برهم‌کنش‌های گرانشی محدود باشد. بااین‌حال، در فیزیک کلاسیک این‌گونه نیست. ردیابی امواج گرانشی درواقع دو نظریه‌ی مهم فیزیک و کیهان‌شناسی را ثابت کرده‌ است: یکی فرضیه‌ی نسبیت عام انیشتین که حدود صد سال پیش (سال ۱۹۱۶) و دیگری نظریه‌ی تورم‌ کیهانی که در دههٔ هشتاد میلادی مطرح شد. امواج‌ گرانشی چین‌های ریزی در تاروپود هستی هستند؛ مانند امواجی که اقیانوس را درمی‌نوردند. این امواج گرانشی «ازلی» انرژی را در کیهان جابه‌جا می‌کنند. این امواج از ۳۸۰هزار سال پس از مهبانگ در پس‌زمینه‌ی کیهان در ترنم بوده‌اند؛ اما در طول این زمان طولانی، از پلاسمایی بسیار داغ به امواجی بسیار سرد (سه درجه‌ی بالای صفر مطلق، یعنی حدود منفی ۲۷۰ درجه‌ی سانتی‌گراد) و ضعیف شده‌اند. این امواج کاملا همگون نیستند و مثل نور در هم‌کنشی با الکترون‌ها و اتم‌ها پلاریزه (قطبی) می‌شوند.

ناوردایی‌ لورنتز: در دانش فیزیک، نام تقارن لورنتز (لورنتس) از هندریک لورنتز برگرفته شده و عبارت است از ویژگی طبیعت که می‌گوید نتایج آزمایش‌ها مستقل از جهت‌گیری و سرعت آزمایشگاه در میان فضا هستند.لورنتز در تلاش برای بهبود تبدیلات گالیله تبدیل جدیدی یافت که با آن معادلات ماکسول در سیستم‌های مختصات مختلفی تغییر نمی‌کرد که نسبت به‌هم حرکت دارند و بدین‌ترتیب اساس نسبیت خاص بنا نهاده شد. این تبدیل اکنون تبدیلات لورنتس نامیده می‌شود. یکی از مفاهیم مرتبط‌با تقارن لورنتز، هموردایی لورنتز است که بنابر نظریه نسبیت خاص از ویژگی‌های اصلی فضازمان است. هموردایی لورنتز دو معنی متمایز، اما مرتبط دارد:

۱. کمیت فیزیکی را درصورتی هموردایی لورنتز می‌خوانند که در نمایش گروه لورنتز تبدیل شود. بنابر نظریه‌ی نمایش گروه لورنتز، این کمیت‌ها از نرده‌ای‌ها، چارتانسور‌ها، چاربردار‌ها و اسپینور‌ها ساخته می‌شوند. به‌طور خاص، کمیت نرده‌ای (مانند بازه‌ی فضازمان) در تبدیلات لورنتز بدون تغییر می‌ماند و به آن ناوردایی لورنتز گفته می‌شود؛ یعنی در نمایشی بدیهی تبدیل می‌شوند.

۲. معادله را درصورتی هموردایی لورنتز می‌گویند که بتوان آن را برحسب کمیت‌های هموردایی لورنتز نوشت. ویژگی مهم این معادلات آن است که اگر در چهارچوب لَخت برقرار باشند، در هر چهارچوب لخت دیگری نیز برقرار خواهند بود. این ویژگی از این امر پیروی می‌کند که اگر تمام مؤلفه‌های یکتانسور در چهارچوبی ناپدید شوند، در هر چهارچوب دیگری نیز ناپدید خواهند شد. بنابر اصل نسبیت، این ویژگی ضروری است؛ یعنی همه‌ی قوانین غیرگرانشی باید برای آزمایش‌های یکسانی نتایج یکسانی پیش‌بینی کنند که در رویداد فضازمان در دو چهارچوب مرجع لَخت مختلف رخ می‌دهند.

موج گرانشی به زبان ساده

در فیزیک مدرن، زمان بُعد چهارم جهان محسوب می‌شود. انیشتین دریافت نمی‌توان دو مفهوم فضا و زمان را ازهم جدا کرد و هندسه‌ی جهان چهاربُعدی است (سه بُعد فضا و یک بُعد زمان). او در تئوری نسبیت این هندسه را فضازمان نامید. گرانش یا جاذبه در این تئوری انحنایی در فضازمان است. این انحنا را جرم ایجاد می‌کند. هرچه جرم جسمی بیشتر باشد، انحنای بزرگ‌تری در فضازمان ایجاد می‌کند. این انحنا درواقع موقعیت جسم را مشخص می‌کند. وقتی جسمی حرکت می‌کند، انحنای ایجادشده در فضازمان هم حرکت می‌کند.

برای اینکه این موضوع روشن شود، صفحه‌ی بسیار نرم لاستیکی منعطفی را درنظر بگیرید. اگر توپ بسکتبال روی آن قرار بدهید، جرم زیاد آن باعث فرورفتگی در صفحه‌ی لاستیکی خواهد شد. حال کمی این توپ را بغلتانید تا از نقطه‌ی A به نقطه‌ی B برود. انحنای موجود در صفحه‌ی لاستیکی نیز همراه با توپ جابه‌جا خواهد شد و از A به B خواهد رفت. واضح است که نقطه‌ی A دیگر انحنا نخواهد داشت و بالا خواهد آمد. این حرکت از پایین به بالای صفحه باعث ایجاد نوعی موج می‌شود. در ساختار فضازمان، این موج موج گرانشی نامیده می‌شود.

رویدادهای عظیم کیهانی مثل انفجار ابرنواخترها که انرژی‌های عظیم با سرعت نور حرکت می‌کنند، موج گرانشی تولید می‌کنند. وقتی آب را در حوض به‌هم بزنید، موج‌های کوچکی ایجاد می‌شود. این موج‌ها را می‌توان به‌مثابه موج گرانشی درنظرگرفت. برای روشن‌ترشدن موضوع انواع امواج گرانشی را می‌توانید در زیر بخوانید:

امواج گرانشی مداوم: این امواج را سیستم‌هایی تولید می‌کند که فرکانس نسبتا ثابت و مشخص دارند. نمونه‌هایی از این‌ها ستاره‌های باینری (دوتایی) یا سیستم‌های‌ سیاه‌چاله‌ای هستند که به یکدیگر متصل می‌شوند یا تک‌ستاره‌ای که با کوه بزرگ یا نوعی بی‌نظمی به‌سرعت در اطراف محورش می‌چرخد. انتظار می‌رود این منابع امواج گرانشی ضعیف، اما نسبتا طولانی داشته باشند؛ زیرا آن‌ها در طول دوره‌های طولانی تکامل یافته‌اند. صدایی که این امواج گرانشی تولید می‌کنند، یک تُنِ مستمر است؛ زیرا فرکانس موج گرانشی آن‌ها تقریبا ثابت است.

امواج گرانشی الهام‌بخش: این امواج در طول مرحله‌ی پایانی سیستم‌های دودویی تولید می‌شوند که دو جرم به‌هم متصل می‌شوند. این سیستم‌ها معمولا می‌تواند دو ستاره‌ی نوترونی یا دو سیاه‌چاله یا یک ستاره‌ی نوترونی یا یک سیاه‌چاله باشد که مدار آن‌ها به نقطه‌ای نزدیک می‌شود که دو توده در‌حال‌جمع‌شدن هستند. همان‌طورکه دو توده در اطراف یکدیگر چرخان می‌شوند، فاصله‌ی اثرهایشان به‌هم کاهش می‌یابد و سرعتشان افزایش می‌یابد. این باعث می‌شود فرکانس امواج گرانشی تا زمان هماهنگ‌شدن افزایش یابد. صدای تولید‌شده‌ی این امواج گرانشی افزایشی است. ابتدا افزایش سرعت و سپس افزایش صدا تا وقتی‌که هماهنگ شوند.

امواج گرانشی انفجاری یا پیاپی: امواج گرانشی انفجاری از منابع ناشناخته یا غیرمنتظره‌ی کوتاه‌مدت تولید می‌شوند. آن‌ها امواج گرانشی هستند که در شب به‌سر می‌برند. هربار انسان‌ها با مجموعه‌ای جدید از چشم‌ها یا سیستم‌های رصدخانه‌ای به جهان نگاه می‌کند (مثلا با استفاده از تلسکوپ برای دیدن نور مرئی یا امواج رادیویی یا آشکارسازهای اشعه‌ی گاما برای دیدن اشعه‌های گاما)، پدیده‌های غیرمنتظره و انقلابی مشاهده می‌کنند. درک اینکه چه چیزی در امواج گرانشی انفجاری وجود دارد، می‌تواند غیرمنتظره باشد. البته فرضیه‌هایی نیز وجود دارند که می‌گویند منشأ این امواج می‌تواند برخی از سیستم‌هایی مانند انفجار ابرنواختر یا اشعه‌ی گاما باشند. بااین‌حال، جزئیات دقیق این سیستم‌ها برای پیش‌بینی و تجزیه‌وتحلیل شکل این امواج بسیار کم است. انتظار می‌رود این امواج گرانشی صداهایی چون Pops یا ترکیدن و Crackles یا شکستگی تولید کنند. گفتن این موضوع دشوار است؛ چراکه منشأ و مبدأ آن‌ها هنوز مشخص نیست.

امواج گرانشی اتفاقی: امواج گرانشی اتفاقی اثرهایی به‌جامانده از تکامل اولیه‌ی جهان است. این امواج گرانشی مانند بسیاری از رویدادهای تصادفی و مستقل ایجادکننده‌ی پس‌زمینه‌ی موج گرانشی کیهانی، مانند میکروموج پس‌زمینه‌ی کیهانی (CMB) به‌وجود می‌آیند که احتمالا نور پایینی از انفجار بزرگ است. پیش‌بینی می‌شود انفجار بزرگ نامزد و منشأ اصلی برای تولید بسیاری از فرایندهای تصادفی در تولید امواج گرانشی تصادفی و CMB باشد. بنابراین، ممکن است اطلاعات مربوط به مبدأ و تاریخ جهان را با خود حمل کند. اگر این امواج گرانشی واقعا در انفجار بزرگ متصاعد شده باشند، این امواج به‌اندازه‌ی گسترش جهان گسترش می‌یابند و می‌توانند درباره‌ی ابتدای کیهان به ما بگویند. صدایی که این امواج گرانشی تولید می‌کنند، مداوم و بسیار شبیه به استاتیک است.

فناوری لایگو

هریک از اجزای تشکیل‌دهنده‌ی سیستم لایگو به‌خودی‌خود تکنیک مهندسی است و بدون همکاری یکپارچه، لایگو به‌عنوان ابزاری چندمنظوره هرگز نمی‌تواند به اهداف علمی‌اش دست یابد. باید بدانید اگر هرکدام از اجزای لایگو کوچک‌ترین نقص و خطایی داشته باشند، کل مأموریت شکست می‌خورد و همه‌ی اجزای سیستم آسیب خواهند دید. درادامه، هریک از سیستم‌های اصلی و بحرانی لایگو را به‌طور کلی مرور می‌کنیم.

تداخل‌سنج‌ها (Interferometers)

تداخل‌سنج‌ها (Interferometers) به‌طور گسترده‌ای در علم و صنعت برای اندازه‌گیری جابه‌جایی‌های کوچک و تغییرات شاخص شکست و بی‌نظمی‌های سطحی استفاده می‌شود. در اواخر قرن نوزدهم، آلبرت مایکلسونتداخل‌سنج را اختراع کرد. در اغلب تداخل‌سنج‌ها، نور از منبعی منفرد به دو پرتو هدایت می‌شود که مسیرهای مختلف نوری را می‌گذرانند. سپس، دوباره برای ایجاد تداخل ترکیب می شوند؛ اما در برخی موارد، دو منبع غیرواقعی نیز می توانند درگیر شوند. در علوم تحلیلی، تداخل‌سنج‌ها برای اندازه‌گیری طول و شکل اجزای نوری با دقت نانومتری استفاده می‌شوند. آن‌ها بالاترین و دقیق‌ترین ابزار اندازه‌گیری موجود را دارند. تداخل‌سنجی نجومی شامل دو یا چند تلسکوپ جداگانه است که سیگنال‌های آن‌ها را ترکیب می‌کند.

ازآنجاکه تداخل‌سنج‌ها کاربرد بسیار وسیعی دارند، به ​​شکل و اندازه‌های مختلف ساخته می‌شوند. آن‌ها برای اندازه‌گیری همه‌چیز از کوچک‌ترین تغییرات روی سطح ارگانیزم میکروسکوپی تا ساختار گسترده‌ی عظیم گاز و گردوغبار در جهان دور و در‌حال‌حاضر، برای تشخیص امواج گرانشی استفاده می‌شود. با وجود طرح‌ها و روش‌های مختلفی که در آن‌ها استفاده می‌شود، همه‌ی تداخل‌سنج‌ها در یک موضوع مشترک هستند: آن‌ها پرتوهای نور را برای ایجاد الگوی تداخل سوق می‌دهند. پیکربندی اولیه‌ی تداخل‌سنج لیزری مایکلسون در شکل زیر نشان داده شده است. این دستگاه شامل لیزر، شکافنده‌ی پرتو، مجموعه‌ای از آینه‌ها و عکس‌گیرنده یا دستگاه عکاسی (نقطه‌‌ی سیاه) است که الگوی تداخل را ثبت می‌کند.

 تداخل‌سنج‌ها در اواخر قرن نوزدهم محبوب شدند و چندین نوع متفاوت از آن‌ها وجود دارد که هرکدام به‌طور کلی برمبنای اصولی ساخته شده‌اند که در این مقاله آورده شده‌ است و به نام دانشمندانی نام‌گذاری شده‌اند که آن را کامل کرده‌اند. شش نوع متداول از تداخل‌سنج‌ها عبارت‌اند از: مايکلسون، فابی پرت، فيزا، ماچ‌زندهر، سايناک و تداخل‌سنج تيممن‌گرین.

تداخل‌سنج مایکلسون (به‌نام آلبرت مایکلسون، ۱۸۵۳ تا ۱۹۳۱) احتمالا چون به‌عنوان بخشی از آزمایش مشهورمایکلسون‌مورلی شناخته شده که در سال ۱۸۸۱ ایفای نقش کرد. این زمانی بود که مایکلسون و همکارش، ادوارد مورلی (۱۸۳۸ تا ۱۹۲۳)، از وجود مایع نامرئی مرموز به‌نام اتر یا عنصر آسمانی خبر دادند که فیزیک‌دانان اعتقاد داشتند فضای خالی فضا را پر کرده است. آزمایش مایکلسون‌مورلی، یکی از اقدامات مهم پیش‌ روی تئوری نسبیت آلبرت اینشتین بود.

تداخل‌سنجی نجومی با استفاده از روش سنتز دیافراگم مشاهده‌ها را با وضوح زیاد به‌دست می‌آورد. با این روش، سیگنال‌ها را از خوشه‌ای از تلسکوپ‌های نسبتا کوچک به‌جای تلسکوپ یکپارچه بسیار گران‌قیمت به‌دست می‌آورد.

لایگو در‌حال‌حاضر شامل دو تداخل‌سنج است که دو سیلندر یا لوله‌ Lشکل به طول ۴ کیلومتر (۲.۵ مایل) دارند. این سیلندرها به‌عنوان آنتن عمل می کنند تا موج‌های گرانشی را شناسایی کنند.

تداخل‌سنج لایگو بزرگ‌ترین و حساس‌ترین تداخل‌سنج جهان هستند. این امر در جست‌وجو برای امواج گرانشی بسیار مهم است؛ زیراکه بازوهای تداخل‌سنجی طول بیشتری دارد و لیزر دورتر و دستگاه حساس‌تر می‌شود. این تلاش برای تغییر انداز‌ه‌گیری حتی هزار بار کوچک‌تر از یک پروتون است، بدین معنی که لایگو باید درمقابل هر ابزار علمی ساخته شده حساس‌تر باشد، بنابراین، هرچه طولانی تر باشد، بهتر است. در ویدئو زیر روش کار تداخل‌سنج را می‌توانید ببینید:

مفهوم تداخل‌سنجی به زبان ساده

برای درک بهتر اینکه تداخل‌سنج‌ها چگونه کار می‌کنند، کسب اطلاعات بیشتر درباره‌ی الگوی دخالت می‌تواند کمک کند. درنظر بگیرید سنگی را به حوضچه یا استخر پرتاب کرده‌اید. وقتی واقعه را دیدید، یعنی درباره‌ی مداخلات اطلاعات کسب کرده‌اید. درواقع، سنگ‌ها با برخورد به آب امواج متمرکز ایجاد می‌کنند که از نقطه‌ی ورود سنگ متصاعد می‌شوند. در جایی که دو یا چند امواج متمرکز به‌هم برخورد کنند و متقاطع شوند، شکل آن‌ها تغییر می‌کند و امواج جدیدی ایجاد می‌شود که گاهی اوقات بزرگ‌تر و گاهی کوچک‌تر هستند یا از‌بین می‌روند. شکل جدیدی که از امواج آن دو موج جدا و ازهم تقسیم می‌شوند، الگوی دخالت است.

درست همین اتفاق می‌افتد که امواج نور مانند امواج آب رفتار می‌کنند. وقتی دو پرتو نور لیزر ادغام می‌شوند، بین آن‌ها الگوی تداخل ایجاد می‌شود که به‌نحوه‌ی هماهنگ‌شدن امواج نور هنگام ترکیب آن‌ها بستگی دارد. وقتی دو پرتو نور باهم برخورد می‌کنند، باهم همپوشانی دارند، دخالت می‌کنند و به‌اصطلاح درهم تداخل ایجاد می‌کنند و تفاوت فزاینده‌ی بین آن‌ها الگوی مناطق روشن و تاریک (به‌عبارت دیگر مجموعه‌ای از حاشیه‌های تداخل) ایجاد می‌کند. نواحی روشن مکان‌هایی هستند که دو پرتو آن‌ها باهم ترکیب و روشن‌تر می‌شوند (سازنده). نواحی تاریک مکان‌هایی هستند که پرتوها از یکدیگر جدا شده‌اند (مخرب). الگوی دقیق تداخل به راه‌های مختلف یا فاصله‌ی اضافی بستگی دارد که یکی از پرتوها به آن سفر کرده است. با بررسی و اندازه‌گیری حاشیه‌ها، می‌توانید این را با دقت زیادی محاسبه کنید. این به شما اندازه‌گیری دقیقی از هر چیزی می‌دهد که می‌خواهید به آن برسید.

جداسازی لرزه‌ای

بزرگ‌ترین قوت لایگو بزرگ‌ترین ضعف آن نیز محسوب می‌شود. لایگو برای اندازه‌گیری کوچک‌ترین حرکات ناشی از ضعیف‌ترین تحرکات موج گرانشی طراحی شده و به تمام ارتعاشات نزدیک (مانند حرکت کامیون‌ها و خودروها در جاده‌های نزدیک) و دور (زلزله در جاهای دیگر جهان) بسیار حساس است. ازاین‌رو بدون استفاده از اقدامات ویژه، هر تعداد از ارتعاشات زمین و کوچک‌ترین حرکتی می‌تواند آینه‌های اصلی لایگو را حرکت دهد. دانشمندان لایگو آن‌ها را توده‌های آزمایشی نامیده‌اند. برای رفع این مشکل لایگو از جداسازی حداکثر ارتعاش محیط‌زیستی استفاده می‌کند. برای این منظور، لایگو با استفاده از چندین روش و دسته‌بندی لرزه‌ها به دو دسته‌ی فعال و غیرفعال آن‌ها را ازبین می‌برد. شایان ذکر است به سیستم حذف تحرکات زیست‌محیطی و غیرموجی جداسازی‌ لرزه‌ای می‌گویند.

عکسی از سیستم جداسازی لرزه‌ای داخلی (ISI)

دمیدن فعال

اولین خط دفاع لایگو دربرابر لرزش‌های ناخواسته، سیستم مهار فعال است. سیستم جداسازی لرزه‌ای داخلی (ISI) شامل دستگاه‌هایی است که جنبش‌های زمینی را حس می‌کنند و سپس به‌صورت عمدی حرکات متقابل را برای ازبین‌بردن آن‌ها انجام می‌دهند و ابزار را بدون حرکت نگه می‌دارند.

بدیهی است محیط محلی همیشه باعث یک یا چند شکل از ارتعاش یا حرکت می‌شود. سیستم ISI LIGO شامل حسگرهای طراحی‌شده برای احساس فرکانس‌های مختلف ناشی از ارتعاشات گوناگون محیطی است. این حسگرها درکنار یکدیگر کار می‌کنند و سیگنال‌هایشان را به کامپیوتر می‌فرستند تا اثرهای همه‌ی این حرکات را ترکیب و سپس، با تولید شبکه‌ای ضدحرکت تمام ارتعاشات را لغو کند. کارکرد این سیستم بسیار شبیه به هدفون‌هایی است که به Noise-Canceling یا سیستم حذف سروصدای اطراف مجهز هستند.

دمیدن غیرفعال

سیستم دمیدن غیرفعال لایگو از پاندولی چهارمرحله‌ای به‌نام کواد (Quad) ساخته شده است. در کواد، توده‌های آزمایشی لایگو (آینه‌های آن) در انتهای چهار پاندول تعلیق می‌شوند. طرف حلقه‌ی اصلی با پرتو لیزر مواجه است؛ درحالی‌که طرف توده‌ی واکنش به حذف توده‌ی آزمایشی از سروصدایی کمک می‌کند که به منابع فضایی مربوط نیست. این پیکربندی هر حرکتی را جذب می‌کند که به‌طور کامل آن را سیستم فعال (ISI) لغو نمی‌کند. وزن خالص اجزای سیستم تعلیق (وزن هر آینه چهل کیلوگرم است) به‌لطف قانون اینرسی از حرکت آینه جلوگیری می‌کند.

همکاری مشترک سیستم لرزه‌ای دمیدن غیرفعال و فعال به آینه ها و لیزر لایگو اطمینان می‌بخشد که از هر نوع صدای خارجی و لرزه‌های فیزیکی ممکن پاک شوند.

سیستم پاندول چهارمرحله‌ای کواد (Quad)

خلأ

لایگو یکی از مکند‌های بزرگ و پاک‌ پایدار در زمین محسوب می‌شود که ازنظر حجمی، تنها از هادرون بزرگ Collider در سوئیس پیشی گرفته است. فشار جوّی در داخل لوله‌های خلأ لایگو به یک‌تریلیون فشار هوای سطح دریا می‌رسد. لایگو به دو دلیل به این دو خلأ نیاز دارد:

۱. هوا یا حتی فقط چند مولکول هوا می‌تواند با ایجاد سروصدا باعث تغییرات کوچک در فاصله‌ی بین آینه‌ها شود و حتی مانند ماسکی ممکن است آن‌ها را بپوشاند. وجود مولکول‌های هوا در داخل خلأ ممکن است باعث جنبش براونی (حرکت تصادفی ناگهانی ذرات میکروسکوپی) شود. مولکول‌های هوا وقتی به سطح آینه می‌رسند، آن‌ها را می‌توانند حرکت دهند و موجب انعکاس امواج‌گرانشی شوند. همچنین، وجود هوا در مسیر نور لیزر باعث تغییر مسیر آن نیز می‌شود. حتی اگر فقط چند مولکول هوا به پرتو نور لیزر برخورد کنند، فاصله‌ی آشکاری بین آینه‌ها می‌توانند ایجاد کنند و حتی آن‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهند و باردیگر جلوه‌های ظریف موج گرانشی گذرا را پنهان کنند.

۲. گرد‌و‌غباری که به مسیر لیزر یا بدتر از آن به مسیر یکی از آینه رفته، باعث پراکندگی نور می‌شود. بدون عمل در چنین خلأ باکیفیتی ممکن است لیزر لایگو منحرف شود و الگوهای تداخل ناخواسته‌ای ایجاد کند. درنهایت، سیستم تشخیص لایگو دچار اشتباه و حتی در حرکات گرانشی ناخواسته و بی‌مصرف غرق می‌شود. به‌زبانِ‌ساده‌تر، ازدست‌دادن هر فوتون نور لیزر می‌تواند توانایی لایگو برای تشخیص امواج گرانشی را فلج کند.

ایجاد چنین حجم زیادی از فضای خالی روی زمین کار ساده ای نبود. مهم‌ترین تکنیک‌ها برای حذف تمام مولکول‌های هوای داخل لوله‌های خلأ لایگو به‌شرح زیر است:

• لوله‌ها به مدت سی روز با دمای ۱۵۰ تا ۱۷۰ درجه‌ی سانتی‌گراد حرارت داده شدند تا مولكول‌های گاز باقی‌مانده را بيرون بكشند.
• پمپ‌هایی از جنس و نوع توربوپمپ (مانند موتورهای جت کوچک که مکش را به‌جای رانش ایجاد می‌کنند) مقدار زیادی از هوای موجود داخل لوله‌ها را ازبین بردند.
• سپس پمپ‌های یونی به‌طور انحصاری با شارژ الکتریکی، مولکول‌های گاز باقی‌مانده‌ی داخل لوله‌ها را استخراج و آن‌ها را مانند آهن‌ربا با دور مخالف جذب می‌کنند. ازآنجایی‌که فلز داخل محفظه‌ی خلأ همیشه مولکول‌های گازهای خروجی منتشر می‌کند، این پمپ‌ها به‌طور مداوم به‌منظور حفظ خلأ اولیه‌ی درون لوله‌ها در‌حال‌عمل هستند.

فعالیت‌های خروج هوا و ایجاد خلأ به‌مدت چهل روز (۱۱۰۰ ساعت) برای حذف و خارج‌کردن همه‌ی ۱۰هزار مترمکعب هوا و سایر گازهای باقی‌مانده‌ی داخل لوله‌های خلأ لایگو و رسیدن به فشار یک‌تریلیونی سطح دریا طول کشید.

سیستم نوری لایگو

سیستم نورپردازی لایگو عبارت است از: لیزرها و مجموعه‌ای از آینه‌ها و یک دستگاه عکاسی (دستگاهی که سطح نور را اندازه‌گیری می‌کند). برای اندازه‌گیری یک جنبش یا موج گرانشی که ممکن است هزاران بار کوچک‌تر از یک پروتون باشد، اجزای نوری لایگو باید هماهنگ و با دقتی بی‌سابقه عمل کنند. همه‌ی این پروسه با لیزر اصلی شروع می‌شود.

لیزر

همه‌ی ما روزانه لیزرها را در اشاره‌گر لیزر و اسباب‌بازی‌های مختلف یا اسکنر بارکد در فروشگاه موادغذایی مشاهده می‌کنیم. ازآنجا‌که لیرز همه‌جا دردسترس قرار دارد، اکثر ما تمایل داریم بدون دانستن اینکه چگونه کار می‌کنند، آن‌ها را قبول کنیم. اگر شما هم یکی از این افراد هستید، تنها نیستید! اگر می‌خواهید بدانید لیزرها که چگونه کار می کنند، فیلم ویدئویی چگونه لیزرها کار می‌کنند؟ محصول Science Outbound Science دانشگاه کمبریج، توضیح سرگرم‌کننده و آسانی برای درک کارکرد لیزر فراهم می‌کند. وقتی اصول اساسی نحوه‌ی کار لیزرها را درک کنید، درک کارکرد لیزر لایگو بسیار آسان است.

اولین نکته‌ای که باید درک کنید این است که کلمه‌ی لیزر (به انگلیسی LASER) مخفف کلمه‌یLight Amplification by the Stimulated Emission of Radiation است. درواقع، لیزر به فرایندی بیش از یک چیز اشاره می‌کند؛ اما عموم مردم اکنون از این اصطلاح برای دستگاهی استفاده می‌کنند که پرتو لیزر یا پرتو خود را تولید می‌کند.

لیزر قرارگرفته در قلب لایگو دویست وات است؛ ولی ممکن است تعجب کنید خروجی پرتو لیزر در لایگو دویست وات نیست. درواقع، چهار مرحله برای تقویت قدرت آن درنظر گرفته شده و طول موج آن را تا سطح دقتی بهبود می‌بخشد که قبلا در هیچ نوع لیزری دیده نشده است.

تقویت چندمرحله‌ای برای لایگو ضروری است؛ زیرا به‌طور مداوم به تولید طول موج نوری درخشانی نیاز است. می‌توان گفت لیزر لایگو، تنها لیزر و پایدارترین لیزری است که می‌تواند در این طول موج نور تولید کند. این ثبات و پایداری یکی از عوامل مهم برای توانایی لایگو در تشخیص امواج گرانشی است.

بااین‌حال، در اینجا نیز مشکلی وجود دارد. برای اینکه لایگو با حساسیت کامل عمل کند، لیزر آن باید ۷۵۰ کیلووات نور تولید کند؛ اما لیزر لایگو حداکثر ۲۰۰ وات نور را وارد تداخل‌سنجی می‌کند. بنابراین، همان‌طورکه ساخت تداخل‌سنجی با طول ۱۱۲۰ کیلومتر ناممکن است، ساخت لیزر ۷۵۰کیلوواتی نیز عملی ناممکن است. پس، چگونه لایگو قدرت لیزر خود را ۳۷۵۰ بار افزایش می‌دهد بدون اینکه از قدرت بیشتری استفاده کند؟

بله، آینه‌های بیشتر! به‌طور مشخص آینه‌های بازیافت نیرو بین منبع لیزر و شکافنده‌ی پرتو قرار می‌گیرند. در شکل زیر، می‌توانید فرایند تقویت لیزر را ببینید. در آینه‌ی بازیافت انرژی، نور لیزر برای اولین‌بار ازطریق آینه عبور می‌کند تا به شکافنده‌ی پرتو برسد؛ یعنی جایی‌که در آن تقسیم می‌شود و به‌سمت بازوهای داخلی حرکت می‌کند.

آینه‌ها

آینه‌های لایگو بهترین کیفیت ممکن را دارند و از شیشه‌های سیلیکا با پوشش بسیار خالص ساخته شده‌اند. هرکدام از این آینه‌ها سه‌میلیون فوتون را جذب می‌کنند. جذب در آینه‌ها بسیار مهم است؛ زیرا هرچه جذب در آینه‌ها بیشتر باشد، نور لیزر بیشتری منعکس می‌شود. بازتاب بیشتر نورها بدان معنی است که آینه‌ها مستعد گرمایش نیستند. گرمای بیش‌ازحد از لیزر می‌تواند آینه‌ها را به‌اندازه‌ای تغییر دهد که کیفیت نور لیزر را کاهش دهند. هرگونه تخریب و اختلال در سیستم آینه‌ها توانایی لایگو را برای تشخیص موج گرانشی از سروصدای محیطی مختل می‌کند. درنهایت، سطح بسیار بازتابنده‌ی آینه‌ها قدرت لیزر را حفظ می‌کند. همچنین، قدرت بیشتر و رزولوشن و دقت لایگو را بهبود می‌بخشد.

درنهایت، آینه‌ها آن‌قدر دقیق جلا داده شده‌اند که تفاوت بین طراحی نظری (شکل آینه‌ی کاملا براساس کامپیوتر طراحی شده) و سطح آینه‌ی واقعی جلا داده‌شده درحد اتم اندازه‌گیری شده است. این عمل بسیار اهمیت دارد؛ چراکه هر نور لیزر در هر بازو، قبل از آنکه با جفت خود ادغام شود، حدود ۱۱۲۰ کیلومتر حرکت می‌کند و درنهایت، به دستگاه عکاسی (Photodetector) می‌رسد. حفظ پایداری و خلوص نور لیزر یکی از مشکلات بزرگ لایگو است.

مختصری از نحوه‌ی عملکرد لایگو 

آزمایشی که در لایگو انجام می‌شود، تقریبا مشابه آزمایش مایکلسون‌مورلی است. هر آشکارساز به‌شکل L خیلی بزرگ است با دو بازو به طول چهار کیلومتر. نور لیزر درون هر بازو مرتب بازتاب می‌شود. ساعت اتمی بسیار دقیقی مدت زمانی را اندازه می‌گیرد که طول می‌کشد نور به انتهای بازو برود و برگردد. در حالت عادی، هر دو بازو به یک طول هستند؛ بنابراین، نور یک زمان مشخص طول می‌کشد که از آن‌ها عبور کند. به‌همین‌دلیل، وقتی دو پرتو از بازوها بازتاب می‌شوند، شکلی یکسان دارند و می‌توان آن‌ها را روی‌هم انداخت تا همدیگر را خنثی کنند (تداخل مخرب). اگر موج گرانشی از میان آن عبور کند، هرچند طول بازوها تغییر می‌کند، این موج در یک جهت است؛ بنابراین، بازوها دیگر طول برابر ندارند.

طبق نظریه‌ی نسبیت، سرعت نور برای هر مرجعی ثابت است؛ بنابراین، نور زمان متفاوتی طول می‌کشد تا از هر بازو عبور کند و همدیگر را کامل ازبین نمی‌برند. سپس، با تجزیه‌وتحلیل موج به‌دست‌آمده از ترکیب این دو موج، اطلاعات موج گرانشی را به‌دست می‌آورند. از روی تداخل، پژوهشگران می‌توانند طول نسبی دو بازو را در حدود ۱،۱۰۰۰۰۰ قطر پروتون حساب کنند.

البته همان‌طورکه گفته شد، به‌دلیل دقت زیاد مشکلات فراوانی برای تشخیص و تجزیه‌و‌تحلیل وجود دارد و باید لرزش‌هایی مثل زمین‌لرزه و ترافیک را درنظر بگیرند. در ویدئوی زیر، کل کارکرد و اجزای لایگو را می‌توانید مشاهده کنید.

همان‌طورکه می‌دانید، به لایگو رصدخانه می‌گویند؛ اما باید بدانید لایگو تفاوت‌هایی با رصدخانه‌های امروزی دارد که مختصری از آن را برای شما بیان می‌کنیم. لایگو نمی‌تواند امواج گرانشی را به‌تنهایی تأیید کند. این درحالی است که رصدخانه‌ی نجومی می‌تواند عملکرد خود را انجام دهد و اطلاعات جمع‌آوری کند. آشکارسازهای موج گرانشی مثل لایگو نمی‌توانند به‌تنهایی کار کنند و تنها راه تأیید تشخیص موج گرانشی، کارکردن با آشکارساز دیگری است. این تضمین می‌کند که ارتعاشات محلی به‌جای امواج گرانشی تشخیص داده‌ نشده و اشتباهی رخ نداده است. یک آشکارساز می‌تواند در اصل یک موج گرانشی را حس کند و بگوید آن یک انفجار ابرنواختری بوده‌ است. باوجوداین برای تأیید تشخیص، یک سیگنال الکترومغناطیسی همزمان از نوعی دیگر نیز باید ساخته و پرداخته شود.

لايگو نابينا است و برخلاف تلسكوپ‌های نوری و راديويی، لايگو نمی‌تواند تشعشعات الكترومغناطيسی (نور مرئی و امواج راديويی و ماكروويو) را مشاهده كند؛ زيرا امواج گرانشی بخشی از طيف الكترومغناطيسی نيستند. درحقيقت تشعشعات الكترومغناطيسی برای لايگو به‌اندازه‌ای غيرضروری است كه كاملا دربرابر آن عايق شده‌ و نمی‌تواند چيزی را ببيند؛ اما درعوض می‌تواند امواج گرانشی نامرئی را حس كند.

لايگو كُروی نيست و ازآنجاكه اين مجموعه به جمع‌آوری نور ستاره‌ها يا ديگر اجرام موجود در جهان نيازی ندارد، به كروی‌بودن يا نيم‌كره‌ای‌بودن نيازی نخواهد بود. این شكل‌ها به جمع‌آوری بيشتر تشعشعات الكترومغناطيسی كمک می‌كنند،. لايگو به‌جای داشتن چشمی شبيه به رصد‌خانه‌های نجومی،‌ دو گوش بلند به طول چهار كيلومتر دارد كه از لوله‌های فولادی خلأ به قطر ۱.۲ متر تشكيل شده‌اند. اين لوله‌ها به شكل L دركنارهم قرار گرفته‌اند و لايه‌ای وسيع و ضخيم بتنی آن را از جهان بيرون مجزا کرده‌اند.

محاسبات و جمع‌آوری داده‌ها

وقتی لایگو در حالت «مشاهده» قرار می‌گیرد، هرروز یک ترابایت (۱۰۰۰ گیگابایت) اطلاعات تولید می‌کند. تمام این اطلاعات برای ذخیره‌سازی و بایگانی باید به شبکه‌ی اَبَرکامپیوتر منتقل شوند. چنین اَبَرکامپیوتری در هریک از رصدخانه‌ها، در کالتچ و MIT و سایر مؤسسات قرار دارند. هنگامی‌که داده‌ها به‌صورت ایمن انتقال داده می‌شوند، دانشمندان می‌توانند با استفاده از برنامه‌های کامپیوتری سفارشی و مختص تشخیص امواج گرانشی داده‌ها را پالایش کنند.

مقدار داده‌ی جمع‌آوری‌شده‌ی لایگو ازنظر بزرگی حجم بی‌نظیر است. درمقابل سیگنال‌های موج گرانشی بسیار کم هستند. آرشیو لایگو در‌حال‌حاضر بیش از یک‌میلیون دی‌وی‌دی داده دارد و هر ساله حدود ۱۷۸هزار دی‌وی‌دی به بایگانی آن اضافه خواهد شد. در شرایط واقعی عددی، آرشیو داده‌ها در Caltech بیش از ۴.۵ پتابایت (Pb) (معادل یک‌میلیون گیگابایت) داده دارد و با نرخی حدود ۰.۸ (۸۰۰ ترابایت) در سال رشد می‌کند. مگر چه خبر است؟ بگذارید روشن‌تر بگوییم: اگر بخواهید یک پتابایت را بشمارید و به‌فرض اینکه در هرثانیه یک بایت را شمارش می‌کنید، ۳۵.۷میلیون سال طول می‌کشد تا به رقم یک پتابایت برسید!

ذخیره‌سازی اطلاعات یک موضوع است و پردازش آن موضوعی دیگر. پردازش و تجزیه‌وتحلیل تمام داده‌های لایگو به زیرساخت محاسباتی وسیع و قدرتمند و ویژه‌ای نیاز دارد. برای اولین‌بار در سال ۲۰۱۵ لایگو آزمایشگاهی راه‌اندازی کرد که ۳۵ میلیون واحد خدمات (MSU) (مقدار پردازش کار هر کامپیوتر در یک ساعت) دارد. این، معادل راه‌اندازی لپ‌تاپ چهارهسته‌ای رده‌بالا برای هزار سال است.

مأموریت و مشاهده‌ها

تشخیص مستقیم امواج گرانشی به‌مدت طولانی بررسی شده است. تلاش برای کشف آن‌ها باعث ایجاد شاخه جدیدی از ستاره‌شناسی و نیز تکمیل تلسکوپ‌های الکترومغناطیسی و رصدخانه‌های نوترینو شده است. جوزف وبر اولین تلاش خود را برای شناسایی امواج گرانشی در دهه‌ی ۱۹۶۰ ازطریق کار در آشکارسازهای نوار انبساط رزونانس آغاز کرد . آشکارسازهای نوار همچنان در شش سایت در سراسر جهان استفاده می‌شود. تا دهه‌ی ۱۹۷۰، دانشمندانی ازجمله راینر وایز (Rainer Weiss)  متوجه شدند که تداخل‌سنجی لیزر برای اندازه‌گیری‌های موج گرانشی کاربرد دارد.

همان‌طورکه در مؤسسه‌ی آزمایشگاه لایگو تعریف شده، مأموریت لایگو کشف و تجزیه‌و‌تحلیل موج‌های گرانشی ازطریق تشخیص مستقیم امواج گرانشی است. آشکارسازهای لایگو از تداخل‌سنجی لیزری استفاده می‌کنند تا بتواند اعواج را در فضا‌زمان ثبت و اندازه‌گیری کند.

مأموریت لایگو به‌طور مستقیم مشاهده‌ی امواج گرانشی از منشأ کیهانی است. این امواج به‌واسطه نظریه‌ی نسبیت کلی انیشتین که در سال ۱۹۱۶ پیش‌بینی شده بود، دردست بررسی هستند؛ یعنی زمانی‌که فناوری لازم برای تشخیص آن‌ها هنوز وجود نداشت. وجود آن‌ها به‌طور غیرمستقیم وقتی تأیید شد که مشاهده‌های پالسار دودویی PSR 1913 + 16 در سال ۱۹۷۴ کشف شد. جایزه‌ی نوبل فیزیک در سال ۱۹۹۳ به هالس و تیلور برای این کشف اهدا شد.

حقیقت این است که در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ و شاید قبل از آن، مقالاتی درباره‌ی امواج نوری و گرانشی انتشار یافتند. در سال ۱۹۶۲، در زمینه‌ی تقویت روش‌های بهره‌برداری از تشخیص امواج گرانشی با فرکانس بالا مقاله‌هایی منتشر و روی آن کار شد.

در سال ۱۹۶۲ ، مارتین گرتسنشتین و VI Pustovoit نخستین مقاله را منتشر کرد که اصول استفاده از Interferometers برای تشخیص امواج گرانشی طولانی‌مدت را توضیح می‌داد. نویسندگان استدلال کردند با استفاده از Interferometers حساسیت می‌تواند 107 تا 1010 برابر بهتر از آزمایش‌های الکترومکانیکی باشد. بعدها و در سال ۱۹۶۵، برگینسکی (Braginsky) به‌طور گسترده‌ای درباره‌ی منابع موج گرانشی و تشخیص احتمالی آن‌ها صحبت کرد. وی با اشاره به مقاله‌ی سال ۱۹۶۲ به امکان تشخیص امواج گرانشی نیز اشاره کرد. البته اگر فناوری اینترفرومتریک و تکنیک‌های اندازه‌گیری بهبود یافته باشد.

در اوت۲۰۰۲، لایگو جست‌وجوی خود را برای امواج گرانشی کیهانی آغاز کرد. انتظار می‌رفت این اندازه‌گیری و تشخیص این سیستم‌ها را شامل شود: سیستم‌های دوتایی (برخورد و هم‌پوشانی ستاره‌های نوترونی یا سیاه‌چاله‌ها)، انفجار ابرنواختری از ستارگان عظیم تشکیل‌دهنده‌ی ستاره‌های نوترونی و سیاه‌چاله‌ها، ستاره‌های نوترونی، چرخش ستاره‌های نوترونی با پوسته‌های ناهموار و بقایای تابش گرانشی ایجادشده‌ی انفجار بیگ‌بنگ.

به‌طور خلاصه، مأموریت لایگو مراحل زیر را شامل می‌شود:

• مشاهده‌ی منابع موج‌های گرانشی
• توسعه‌ی آشکارسازهای پیشرفته و بهره‌برداری از امکانات محدود در عملکرد تداخل‌سنج، استفاده از امکانات لایگو برای حمایت از جامعه‌ی علمی و ملی و بین‌المللی، ذخیره‌سازی داده‌ها و کمک به محاسبات منابع برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها
• توسعه‌ی زیرساخت‌های نرم‌افزاری برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها و شرکت در جست‌وجو و تجزیه‌وتحلیل
• حمایت از آموزش علمی و اطلاع‌رسانی عمومی مربوط‌به نجوم موج گرانشی

لایگو پیشرفته

پس از سال ۲۰۱۰، لایگو چندین سال برای ارتقای بزرگ آفلاین شد. هدف از این کار نصب آشکارسازهای پیشرفته در زیرساخت‌های لایگو بود. با نصب و ارتقای تجهیزات پیشرفته حساسیت لایگو درمقایسه‌با ابتدا سه‌برابر شد. 

اولین موج گرانشی پس از ارتقای لایگو مشاهده شد. با همکاری لایگو و ویرگو در ۱۱فوریه‌ی۲۰۱۶ اعلام شد که اولین موج گرانشی مشاهده شد. این سیگنال GW150914 نام‌گذاری شد. تنها دو روز پس از اینکه آشکارسازهای پیشرفته لایگو به جمع‌آوری داده را شروع کردند، این موج نمایان شد. درواقع، این مشاهده پیش‌گویی نسبیت عام را آشکار می‌کرد. این آشکارسازی وجود سیستم سیاه‌‎چاله‌های دوستاره‌ای و ادغام آن‌ها با یکدیگر را نشان می‌داد.

در ۱۵ژوئن۲۰۱۶، لایگو اعلام کرد رویداد موج گرانشی دیگری در ۲۶دسامبر۲۰۱۵ ساعت ۳:۳۸ UTC ثبت شده است. تجزیه‌و‌تحلیل سیگنال‌های مشاهده‌شده نشان داد این رویداد ناشی از ادغام دو سیاه‌چاله با توده‌های ۱۴.۲ و ۷.۵ جرم‌ خورشیدی هستند که در فاصله ۱.۴میلیارد سال نوری قرار دارند. این سیگنال GW151226 نام‌گذاری شد.

دومین افزایش حساسیت (O2) از ۳۰نوامبر۲۰۱۶ تا ۲۵آگوست۲۰۱۷ در بازوی لیوینگستون به میزان ۱۵ تا ۲۵درصد درمقایسه‌با O1 بهبود داده شد. ارتقای بیشتر بعد از O2 (در مدت‌زمان نامشخص) با وقفه‌ای نُه‌ماهه دنبال می‌شود. لایگو قصد دارد ارتقای حساسیت به O3 را در اوایل سال ۲۰۱۹ آغاز کند. علاوه‌بر رعایت اصول و تلاش‌های لازم برای بهبود بیشتر حساسیت، هدف لایگو دستیابی به حساسیتی است که برای ۲۰۲۱ طراحی و برنامه‌ریزی‌شده است.

نمودار ساده‌ای از لایگویی پیشرفته (بدون مقیاس)

در سال ۲۰۱۷، لایگو چهار موج گرانشی دیگر را دید: ۱. موج گرانشی GW170104 در ژانویه؛ ۲. موج گرانشی GW170608 در ژوئن؛ ۳. موج گرانشی GW170814 در اوت؛ ۴. موج گرانشی GW170817 در اوت. شایان ذکر است GW170814 و GW170817 را Collaboration Virgo مشاهده کردند. برخلاف مشاهده‌های قبلی که ادغام سیاه‌چاله‌ها تنها کشف گرانشی مشاهده‌کردنی بودند، این بار GW170817 از برخورد دو ستاره‌ی نوترونی پدیدار شده بود و همچنین ماهواره‌های پرتوگاما و تلسکوپ‌های نوری الکترومغناطیسی آن را تشخیص داد. مختصری درباره‌ی GW170817 می‌توانید در زیر بخوانید.

GW170817 سیگنال موج گرانشی بود که با همکاری لایگو و تداخل‌سنج ویرگو با استفاده از آشکارساز موج گرانشی در ۱۷اوت‌۲۰۱۷ مشاهده شد و نخستین رویداد موج گرانشی محسوب می‌شد که به‌طور هم‌زمان با همتای الکترومغناطیسی خود دیده شد و درنتیجه، دستیابی به پیشرفتی درخورتوجه در اخترشناسی چندرسانه‌ای را رقم زد. این سیگنال که مدت‌زمان آن نزدیک به صد ثانیه بود، نخستین بازیابی موج گرانشی از ادغام دو ستاره‌ی نوترونی بود که با خط کوتاه انفجاری پرتوگاما (GRB 170817A) همراه بود و در کهکشان بیضوی (NGC 4993) کشف شد. هیچ نامزد یا اثری از ذره‌ی بنیادی نوترینو درباره‌ی منبع سیگنال در جست‌وجوهای پیگیرانه بعدی یافت نشد.

موج گرانشی این رویداد در ساعت ۰۴:۱۲:۴۱ UTC اتفاق افتاد و حدود ۱۰۰ ثانیه با فرکانس ۲۴ هرتز ادامه یافت. در طول این مدت، درحدود ۳۰۰۰ چرخه (سیکل) پوشش داده‌ شده‌ که با فرکانس موج گرانش در‌حال‌افزایش به چندصد هرتز (چرخه‌برثانیه) رسید. ابتدا در آشکارساز ویرگو ایتالیا و سپس ۲۲ میلی‌ثانیه بعد در آشکارساز لایگو‌لیوینگستون در لوییزیانای ایالات متحده‌ی اروپا و پس از ۳ میلی‌ثانیه در آشکارساز لایگوهانفورد در واشینگتن ایالات متحده‌ی آمریکا وارد و ثبت شد. هر سه آشکارساز منبع سیگنال را در یک مساحت ۲۸ درجه مربع در آسمان جنوب با احتمال تقریبی ۹۰درصدمحاسبه کردند.

لایگو ایندیا

LIGO-INDIA یا INDIGO، پروژه‌ی همکاری مشترک بین آزمایشگاه لایگو و ابتکار هند در مشاهده‌های موج گرانشی (IndIGO) است که موجبات تشخیص و آشکارسازی امواج را در کشور هند فراهم می‌کند. آزمایشگاه لایگو با همکاری بنیاد ملی علوم ایالات متحده‌ی آمریکا و شرکای پیشرفته لایگو از انگلیس و آلمان و استرالیا پیشنهاد کرده تمام طرح‌ها و سخت‌افزارها را برای یکی از سه آشکارساز پیشرفته‌ی لایگو در کشور هند نصب و راه‌اندازی کنند تا تیمی از دانشمندان هندی در یک تأسیسات عملیات آشکارسازی آن را انجام و تجزیه‌و‌تحلیل کند.

پروژه‌ی LIGO-India همکاری بین آزمایشگاه لایگو و کنسرسیوم LIGO-India است و این مراکز را شامل می‌شود: مؤسسه‌ی تحقیقات پلاسما، Gandhinagar، مرکز بین‌المللی نجوم و استروفی فیزیک بین دانشگاه (IUCAA)، مرکز تحقیقات پیشرفته‌ی تکنولوژی، اندوره، پونا و راج‌رامانا.

تصویری از شرکت‌کنندگان در برنامه‌ی امواج گرانشی که در دسامبر۲۰۱۳ در مرکز راج‌رامانا برای فناوری پیشرفته (RRCAT) برگزار شد

گسترش فعالیت‌های جهانی در تشخیص موج گرانشی برای تولید شبکه‌ای جهانی و به‌هم‌پیوسته و مشترک مؤثر، برای سال‌ها هدف نهایی لایگو بوده و خواهد بود. در سال ۲۰۱۰، نقشه‌ی راه توسعه را کمیته‌ی بین‌المللی گرانشی موج (GWIC) تهیه و صادر کرد. این نقشه‌ی راه توصیه کرد گسترش مجموعه‌ای از آشکارسازهای اینترفره‌متریک به‌عنوان مهم‌ترین اولویت ادامه یابد. چنین شبکه‌ای از آسترو فیزیک‌دانان یا متخصصان فیزیک نجومی قابلیت‌های جست‌وجوی قوی‌تر و تولیدهای علمی بیشتری خواهد داشت. مطالعات نشان می‌دهد محلی‌سازی منابع ازطریق شبکه مانند قراردادن آشکارساز در هند، می‌تواند بهبود درخورملاحظه‌ای در آشکارسازی ایجاد کند.

بنیاد ملی علوم ایالات متحده‌ی آمریکا مایل بود این جابه‌جایی را انجام دهد و برنامه‌های بعدی را تا زمان افزایش بودجه به‌تأخیر بیندازد. بنابراین، قرار بر این شد کشور میزبان تمام هزینه‌های لازم برای ساخت آزمایشگاهی معادل با سایت‌های آزمایشگاهی لایگو برای اداره‌ی آشکارساز را تأمین کند. اولین محل ظرفیت دوردست در AIGO در غرب استرالیا بود. با‌این‌حال، دولت استرالیا تمایل نداشت تا مِی۲۰۱۱ بودجه‌ی مالی را تأمین کند.

در ژوئن‌۲۰۱۲ در نشست مشترک کمیسیون بین هند و ایالات متحده‌ی آمریکا، درباره‌ی محلی در هند  برای شروع پروژه بحث و تبادل‌نظر شد. به‌موازات آن، این پیشنهاد را سازمان تأمین مالی لایگو، یعنی NSF ارزیابی کرد. در اوت‌۲۰۱۲، انجمن علمی ملی ایالات متحده‌ی آمریکا درخواست انتقال آزمایشگاه لایگو و نصب هتروفن H2 interferometer و آماده‌سازی آن برای ارسال و شروع آشکارسازی در LIGO-India را تصویب کرد. در کشور هند، بررسی این پروژه برای تأیید و تأمین بودجه به وزارت انرژی اتمی و وزارت علوم و فناوری ارائه شد. در ۱۷فوریه‌ی۲۰۱۶ و کمتر از یک هفته پس از تأیید لایگو برای راه‌اندازی پروژه‌ی لایگو و تشخیص امواج گرانشی در کشور هند، نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند اعلام کرد کابینه موافقتش را برای پروژه‌ی LIGO-India اعلام کرده است.

سایتی در نزدیکی محل زیارت عوندا نگنات در منطقه‌ی هینگلی در غرب هند برای سایت پروژه‌ی LIGO-India انتخاب شده است.

لایگو وویجر

لایگو وویجرر نسل سوم از آشکارساز لایگو است که حساسیت لایگو را تا ۱۰ هرتز کاهش می‌دهد. این طرح با جایگزین‌کردن آینه‌های شیشه‌ای و لیزر ۱۰۶۴ نانومتر باعث کاهش دما و تغییر طول موج طولانی لیزر می شود.

کاوشگر کیهانی

کاوشگر کیهانی طرحی برای تسهیلات یا امکان بزرگ‌تر با سازه‌های طولانی‌تر است که به‌اصطلاح Cosmic Explorer نامیده می‌شود. این پیشنهاد بهبود برای تلسکوپ انیشتین داده شده و اساس آن براساس فناوری لایگو وویجر است. باوجوداین، گسترش پیکربندی آن به‌شکل مثلث ET یا L-shaped LIGO با بازوهای چهل کیلومتر در هر دو حالت است. این تأسیسات می‌تواند در زیر زمین یا روی آن ساخته شود.

جمع‌بندی و سخن پایانی

در طول توسعه‌ی لایگو، فناوری‌های نوآورانه و اختراع‌های شگفت‌انگیز دیگری نیز ایجاد شده است؛ نوآوری‌هایی در زمینه‌های مختلف مانند لیزر، اپتیک، مترولوژی، فناوری خلأ، پیوند شیمیایی و الگوریتم‌های نرم‌افزاری به‌طور مستقیم از کار پیش‌گام و پیشرفته‌ی لایگو مشتق شده است. درواقع، این‌ها اسپین‌آف‌هایی هستند که به‌لطف لایگو متولد شده‌اند.

در نگاه اول، برند شخصی اصطلاح متناقضی به‌نظر می‌رسد. ما با ترکیب دو واژه‌ی ظاهرا ناسازگار رو‌به‌رو هستیم: «برند یا نام تجاری» که اصولا برپایه‌ی تعاملات متقابل با سایر شرکت‌ها و مشتریان است و «شخصی» که به‌طور خاص به یک نفر اشاره می‌کند. بااین‌حال، کافی است فرهنگ واژه‌های کسب‌وکار را مرور کنیم تا متوجه شویم این‌طور نیست. دیکشنری مریام وبستر در یکی از تعاریف برند می‌نویسد: «یک نوع یا انواع چیزهایی که با مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشخص، متمایز شده‌اند». از این منظر، برند شخصی به‌معنای تلاش متخصص یا کارشناس حرفه‌ای برای متمایزکردن صریح و هوشمندانه‌ی خود در بازار رقابتی امروز است.

همه‌ی ما از مزایای برندسازی قوی آگاه هستیم. به روشی مشابه برندسازی شخصی (Personal Branding) نیز به افراد کمک می‌کند در صنعت خود بهتر دیده شوند، شهرت و اعتبار خود را در میان همکاران و رقبای کوچک‌وبزرگ بهبود دهند، تأثیر ماندگارتری در شبکه‌های آنلاین بگذارند و میزان فروش محصولات یا خدمات خود را به مشتریان بالقوه افزایش دهند. به‌طور خلاصه، برای موفقیت حرفه‌ای در دنیای دیجیتال امروزی، ساخت و توسعه‌ی برند شخصی امری ضروری است. در این مطلب، سعی می‌کنیم با مرور تمامی پست‌هایی که تاکنون در زومیت با این موضوع منتشر کرده‌ایم، راهنمای مناسب و کاملی دراختیارتان قرار دهیم که در هر زمان با مراجعه به آن، گام‌های برندسازی شخصی خود را ارزیابی کنید.

چرا همه‌ی ما باید برند شخصی داشته باشیم؟

همان‌طورکه گفتیم، در دنیای امروزی، همه‌چیز از خریدکردن تا نفوذ اجتماعی، به‌سمت دیجیتالی‌شدن پیش می‌رود. به‌همین‌دلیل یکی از دارایی‌های مهم‌ ما، نام تجاری شخصی و آنلاین است. اگر در حوزه‌ی کسب‌وکار تجربه‌ی کمی دارید، بهترین راه برای جبران این مشکل آن است که خودتان را به‌عنوان رهبری سرسخت معرفی کنید. به‌علاوه، به کمک برند شخصی می‌توانید شبکه‌ای قوی و حرفه‌ای بسازید. هربار که با شخص تأثیرگذاری مصاحبه می‌کنید، رابطه‌ی گرمی با او می‌توانید برقرار کنید و درصورت نیاز، از کمک‌های او بهره‌مند شوید. درنهایت، نیز برند شخصی امنیت شغلی شما را افزایش می‌دهد. ازآنجاکه بازارهای امروزی هیچ ثباتی ندارند، هیچ شغلی نیز امنیت کامل ندارد. باوجوداین، برند شخصی اطمینان می‌دهد شغل دلخواهتان همیشه دردسترس است. البته باید به‌یاد داشته باشید هیچ ضمانتی برای موفقیت برند شخصی وجود ندارد؛ اما این فرایند احتمال کسب درآمد درخورتوجه را افزایش می‌دهد.

یکی دیگر از مزایای برند شخصی هم این است که در این راه، با ترس‌های خودتان رو‌به‌رو می‌شوید. همچنین متوجه می‌شوید در پیشرفت حوزه‌ی تخصصی‌تان می‌توانید نقش داشته باشید.

اجزای ضروری برند شخصی

۱. بیانیه یا عبارت تثبیت موقعیت

در یک جمله یا عبارت، موضع و جایگاه خودتان را برای مخاطبان هدف باید مشخص کنید. این گزاره‌ی ارزش درباره‌ی شما است؛ اما خودتان مخاطبش نیستید. بنابراین تأکید می‌کنیم در زمان تألیف آن، حتما مشتریان هدف را مدنظر بگیرید. در این عبارت، به مخاطبان باید بگویید چه چیزی شما را در این صنعت یا حرفه یا نقش از دیگران متمایز می‌کند. اگر هنوز مطمئن نیستید وجه تمایزتان چیست، کمی وقت بگذارید و درباره‌ی همکارانتان تحقیقکنید. سپس، عبارتی بنویسید که بیانگر اعتقادات و اشتیاق شخصی خودتان است. ازنظر قالب و ساختار، به نکات زیر توجه کنید:

• هرچه عبارت کوتاه‌تر باشد، بیانیه‌ بهتر است. جمله‌ی واضح و کامل و موجز بهترین حالت برای عبارت تثبیت موقعیت است.
• در توصیف کارتان، به‌جای اسم‌ها (نام شرکت و نظیر آن) از فعل یا مصدر استفاده کنید تا چگونگی و کیفیت کارتان را نشان دهید.
• از واژه‌های کلیشه‌ای مانند «انگیزه» و «استراتژیک» و «پرانرژی» اجتناب کنید.
• از اصطلاحات تخصصی صنعت و همچنین حروف اختصاری اجتناب کنید.

۲. کلمات کلیدی یا کلیدواژه‌ها

پس‌ازاینکه کار خود را به‌وضوح مشخص کردید، باید مطمئن شوید مخاطبان شما را به‌صورت آنلاین پیدا می‌کنند. نوشتن بیانیه‌ی موقعیت هیچ ارزشی ندارد، اگر کسی نتواند آن را بخواند.

به‌همین‌دلیل تحقیق درباره‌ی کلیدواژه‌ها، یکی از اقدامات اولیه‌ی مهم‌ برندسازی شخصی است. در این مرحله، نیز نباید کلماتی انتخاب کنید که خودتان در این حرفه زیاد از آن‌ها استفاده می‌کنید. درعوض، به این موضوع فکر کنید که مخاطبان هدف برای یافتن فردی شبیه به شما چه واژه‌هایی در اینترنت جست‌وجو می‌کنند. البته، شما فقط به یک یا دو کلیدواژه نیز دارید.

پس‌ازاینکه کلیدواژه‌های مطلوب را یافتید، آن‌ها را به پروفایل لینکدین، بیوگرافی توییتر، وبلاگ، رزومه، وب‌سایت و دیگر رسانه‌های آنلاین دراختیارتان وارد کنید. مطمئن شوید این کار را به‌صورت مناسب و طبیعی انجام داده‌اید؛ زیرا عبارتی بی‌معنی که پر از کلیدواژه‌های تکراری است، شما را در رده‌های پایین نتایج موتورهای جست‌وجو قرار می‌دهد.

۳. تکمیل پروفایل لینکدین

لینکدین یکی از ابزارهای مهم‌ برندسازی شخصی است. مخاطبان هدف پیش از اینکه بخواهند پروژه‌ای به شما محول کنند یا از محصولات و خدماتتان استفاده کنند، نام شما را در این شبکه‌ی اجتماعی جست‌وجو خواهند کرد. به‌همین‌دلیل، نباید به پرکردن مشخصات خود اکتفا کنید؛ بلکه باید پروفایل حرفه‌ای و کامل و جذابی داشته باشید.

۴. وبلاگ

شما به وب‌سایتی نیاز ندارید که هر هفته افکارتان را در قالب چند پست در آن به‌اشتراک بگذارید. پست‌های شما باید برای عموم مفهوم باشند و اقدامات حرفه‌ای شما را توصیف کنند. یکی از بهترین کانال‌ها برای توضیح چگونگی رویکرد در‌مقایسه‌با سایر همکاران یا رقبا، همین پست‌های وبلاگ است. به‌همین‌دلیل، پست‌های خود را به‌صورتی باید بنویسید که همه‌ی مخاطبان بالقوه بتوانند آن را درک کنند. تفکراتتان را در زمینه‌ی روندهای صنعت و توسعه‌ی بازار و دیگر حوزه‌های دلخواه‌ مخاطبان و مرتبط‌با کارتان در لینکدین و بخش وبلاگ وب‌سایت شرکت یا وب‌سایت شخصی می‌توانید پست کنید. در ادامه‌ی مطلب، توضیح می‌دهیم پست‌های وبلاگ نباید جنبه‌ی تبلیغاتی داشته باشند؛ اما همین پست‌ها به ارتقای آگاهی از برند شخصی‌تان کمک می‌کنند.

۵. توصیه‌نامه‌ها

اگر نتایج بسیار خوبی از روشی منحصربه‌فرد کسب کرده باشید و این نتایج را به مخاطبان اطلاع دهید، نکته‌ی مثبتی به کارنامه‌ی خود اضافه کرده‌اید. اگر کسی که از مزایای نتایج مثبت فعالیت‌های شما بهره‌مند شده، تجربه‌ی خود را بااشتیاق بیان کند، امتیاز فوق‌العاده‌ای به‌دست می‌آورید.

برندسازی شخصی عمدتا تجربه‌ای فردی است؛ اما توصیه‌نامه‌های مشتریان و همکاران و مدیران، گواه عینی صحت ادعای شما به‌شمار می‌رود و برند شخصی شما را به‌شدت تقویت می‌کند.

راه‌های آسان برای ساختن برند شخصی

فرقی نمی‌کند کارمند هستید یا کسب‌وکار خودتان را راه‌اندازی کرده‌اید. موفقیت شما به این موضوع بستگی دارد که با متمایزکردن برند شخصی‌تان از رقبا پیشی بگیرید. حتی اگر به‌عنوان کارآفرین می‌خواهید سرمایه‌گذاران را به استارتاپتان جذب کنید، ابتدا باید برند شخصی شناخته‌شده و معتبری داشته باشید. کارشناسان معتقدند اعتمادبه‌نفس و شجاعت و اشتیاق اساس بازاریابی برند شخصی را تشکیل می‌دهند. باوجوداین در ابتدا، هفت روش ساده را به شما معرفی می‌کنیم که با پیروی از آن‌ها، اولین و مهم‌ترین قدم‌های خود را در راه برندسازی شخصی برمی‌دارید. این روش‌ها عبارت‌اند از:

 در رویدادهای محلی کسب‌و‌کار سخنرانی کنید: این روزها همه‌ی مردم و کسب‌وکارها و مؤسسات آموزشی به‌دنبال افرادی هستند که دانش و تجربه‌ی خود را به‌اشتراک می‌گذارند. بهتر است به‌دنبال شکاف‌هایی باشید که پرکردن آن‌ها حضور شما را پررنگ‌تر نشان می‌دهد. با شرکت و سخنرانی در رویدادهای بومی خودتان را به فعالان صنعت نشان دهید.

با سرمایه‌گذاران و اینفلوئنسرها درارتباط باشید: ارتباطات و شبکه‌سازی از عوامل حیاتی‌ بقا و پیشرفت هر کسب‌وکار هستند. حتی اگر شخصیت درون‌گرایی دارید، بازهم پایه‌ی برندتان را به‌کمک رابطه با سرمایه‌گذاران و فعالان پرنفوذ مستحکم‌تر کنید.

در وبلاگ خود اخبار مرتبط با صنعت را منتشر کنید: هرگز اهمیت وبلاگ‌نویسی را دست‌کم نگیرید. اگر تاکنون وبلاگ حرفه‌ای شخصی نداشته‌اید، کار را از همین امروز و با مقالات کوتاه شروع کنید. فراموش نکنید منتشرکردن مقاله‌ نیز مانند صحبت‌کردن در رویداد است و باعث شناخته‌شدن برندتان می‌شود.

با خبرنگاران حوزه‌ی کسب‌و‌کار درارتباط باشید: خبرنگاران همیشه به‌دنبال محتوا هستند؛ به‌همین‌دلیل معمولا ارتباط خود را با شرکت‌کنندگان در رویدادها حفظ می‌کنند. اگر تعامل خوبی با آن‌ها داشته باشید، پس از مدتی در مرکز توجه‌شان قرار می‌گیرید.

متخصصان را به شرکتتان دعوت کنید: تعامل با متخصصان حرکت کاملا هوشمندانه است که کمک می‌کند مهارت‌های لازم برای بازاریابی کسب‌و‌کار خود را به‌دست آورید. به‌علاوه، همین افراد پس از مشاهده‌ی قابلیت‌هایتان، روی همکاری‌های مشترک آینده حساب باز می‌کنند.

در مسابقات شرکت کنید: اغلب کارآفرینان و بنیان‌گذاران استارتاپ، توجهی به مسابقاتی ندارند که در حوزه‌ی کاری آن‌ها برگزار می‌شود. بااین‌حال پیروزی در هر رقابتی، نه‌تنها به بهتر دیده‌شدن شما کمک می‌کند؛ بلکه اعتبار برندتان را نیز افزایش می‌دهد.

ارتباطات خود را در سطح بین‌المللی گسترش دهید: هدف از ساختن برند شخصی این است که دیگران شما و کارتان را در زمینه‌ی فعالیت‌هایتان بشناسند و بپذیرند. توسعه‌ی روابط بین‌المللی، خصوصا در بلندمدت، فرصت‌های فوق‌العاده‌ای پیش روی شما می‌گذارد که شاید پیش از این تصورش را هم نمی‌کردید.

در یکی دیگر از مقالات زومیت، به این موضوع اشاره کردیم که برند شخصی می‌تواند در آینده فرصت‌های شغلی بسیار بهتری برای شما فراهم کند. درواقع، اگر خودتان را به‌خوبی به اطرافیانتان معرفی کنید و نگرش و تفکر مثبتی در آن‌ها به‌وجود بیاورید، آینده‌ی شغلی شما افق بسیار روشن‌تری خواهد داشت. به‌همین‌دلیل، توصیه می‌کنیم پس از توجه به اجزای برند شخصی، روی این نکات نیز کار کنید:

در حوزه‌ی کاری خود متخصص شوید: تاحدممکن دانش و مهارت‌های خود را در زمینه‌ی تخصصی و حرفه‌ای ارتقا دهید تا مردم شما را به‌عنوان فردی متخصص و مطلع در این حوزه بشناسند.

به روش‌های مختلف اعتبار برند خود را ارتقا دهید: کارفرمایان و سرمایه‌گذاران به‌سادگی به کسی اعتماد نمی‌کنند و پیش از هر پیشنهادی، درباره‌ی او تحقیقات زیادی انجام می‌دهند. به‌همین‌دلیل، اگر می‌خواهید فرصت‌های بالقوه‌ی بهتری برای خود فراهم کنید، از کانال‌های مختلف نظیر سخنرانی و وبلاگ‌نویسی که پیش‌ازاین ذکر کردیم، اعتبار برندتان را ارتقا دهید.

در فضای مجازی به‌صورت حرفه‌ای فعالیت کنید: مشخص است فضای مجازی حوزه‌ای وسیع‌تر از وبلاگ را شامل می‌شود. هدف شما این است که خدمات و محصولات خود را به دیگران معرفی کنید. بنابراین، به این نکته باید توجه کنید وقتی مردم نام شما را در موتورهای جست‌وجو یا شبکه‌های اجتماعی بررسی می‌کنند، به چه نتایجی می‌رسند. فعالیت حرفه‌ای به این معنا است که پروفایل کامل و سنجیده‌ای در رسانه‌های اجتماعی، مخصوصا لینکدین داشته باشید. به‌علاوه، تصاویر و ویدئو و محتوایی را منتشر کنید که روی موضوعات دلخواه‌ مردم متمرکز هستند.

ساخت برند شخصی مستلزم زمان است: موفقیت در برندسازی شخصی مثل هر هدف دیگری به زمان نیاز دارد. توصیه می‌کنیم از همین لحظه برنامه‌ریزی برای ساخت یا توسعه‌ی برند شخصی خود را آغاز کنید؛ ولی انتظار نداشته باشید در مدتی کوتاه، به نتایج شگفت‌انگیزی برسید. مهم این است که هدف مشخصی را با ابزارها و امکانات مناسب و همچنین پرانرژی و مشتاق دنبال کنید. تا لحظه‌ای که به نتایج مطلوبتان دست نیافته‌اید، ناامید نشوید و به تلاشتان ادامه دهید.

روش‌های کاربردی برای توسعه‌ی برند شخصی کارآمد

اجرای هم‌زمان همه‌ی توصیه‌های ذکرشده در این بخش ضروری نیست. شما می‌توانید برخی از آن‌ها را انتخاب کنید و به‌کار ببندید که با مدل و سبک‌ کاری شما هماهنگی دارند.

روی یکی از کانال‌های بازاریابی بیشتر تمرکز کنید: اغلب اوقات می‌شنویم باید بازاریابی محتوا را در چند کانال مختلف دنبال کنیم. این توصیه اشتباه نیست؛ اما بهتر است پیش از صرف انرژی و زمان، به مخاطبان توجه کنید. بررسی کنید آن‌ها محتوای مطلوب خود را بیشتر از چه کانال‌هایی پیگیری می‌کنند. سپس، سعی کنید در یکی از این کانال‌های ارتباطی مهارت خود را تاحدی افزایش دهید که محتوای واقعا تأثیرگذار و ارزشمندی در آن منتشر کنید.

روی اعتماد‌به‌نفس خود کار کنید: شاید این توصیه تکراری به‌نظر برسد؛ اما چیزی از اهمیت و ضرورت آن کم نمی‌شود. هرچه اعتمادبه‌نفستان بیشتر باشد، به‌همان اندازه به کارهای جدیدی دست می‌زنید که درنهایت، به توسعه و ارتقای برندتان منجر می‌شود.

شوخ‌طبع باشید: فراموش نکنید مردم از روابط انسانی و واقعی بیشتر استقبال می‌کنند. به‌همین‌ترتیب، مخاطبان شما نیز به‌دنبال پیوندهای واقعی هستند نه ارتباطات بیش‌ازحد رسمی. بنابراین، حرفه‌ای رفتار کنید؛ اما درصورت لزوم شوخ‌طبع باشید و کمی خوش بگذرانید و از این طریق نیز نظر مردم را جلب کنید.

محتوای هدفمند ارائه کنید: مخاطبان هدف خود را در شبکه‌های اجتماعی شناسایی کنید و به کمک پست‌هایی که به‌اشتراک گذاشته‌اند، به شخصیت آن‌ها پی ببرید. براین‌اساس، محتوای خود را به‌صورت هدفمند و هوشمندانه تنظیم کنید.

گروه یا انجمن تشکیل دهید: به‌جای اینکه پیرو دیگران باشید و به گروه‌های آن‌ها ملحق شوید، ابتکار را دردست بگیرید. خودتان گروهی با فروم آنلاین راه‌اندازی کنید که در حوزه‌ی کاری یا تخصصی شما فعالیت کند.

درباره‌ی افراد دیگر محتوا تولید کنید: با تولید محتوا درباره‌ی افراد تأثیرگذار، نظر مثبت آن‌ها را جلب می‌کنید. بدین‌ترتیب، فضای همکاری متقابل و پویا بین شما به‌وجود می‌آید.

از دیگران توضیح بخواهید: درمقابل محتوا و صحبت‌ها یا اقدام‌های بی‌معنی و بیهوده‌ی افراد فعال در صنعت خود منفعل نباشید. با مباحثات و انتقادات البته با رعایت شرط ادب، می‌توانید موجی ایجاد کنید که توجه سایر فعالان صنعت را جلب کند.

از اهرم قصه‌گویی استفاده کنید: داستان‌سرایی یکی از بهترین ابزارهای بازاریابی برند است. شما می‌توانید با تعریف داستان‌های خودتان یا دیگران، ارتباط صمیمانه‌تری با مخاطبان برقرار کنید.

محیط AMA ایجاد کنید: محیط AMA یا Ask Me Anything، یعنی فضایی که به دیگران اجازه می‌دهید سؤالات دلخواهشان را از شما بپرسند. سعی کنید از تبدیل این محیط به فضای تبلیغاتی اجتناب کنید و درعوض، پاسخ‌های دقیق و صحیح و مناسبی به سؤالات بدهید.

اشتباهاتی که به برند شخصی‌تان آسیب می‌زند

گاهی اوقات، برخی از رفتارها و واکنش‌ها بدون اینکه خودتان متوجه پیامدهای آن باشید، به برند شخصی‌تان آسیب می‌زند. اعتبار برند شما فقط با اقدامات غیرقانونی یا محتوای نژادپرستانه و نظیر آن خدشه‌دار نمی‌شود. درواقع، بسیاری از کارآفرینان نوپا بدون اینکه بدانند به برند خود آسیب می‌زنند. شما نباید اجازه بدهید این عادت‌ها فرصت‌‌های موفقیت را از شما بگیرند.

هیچ هدف واضحی ندارید: اگر هدف شما از ساخت برند شخصی تبدیل‌ به اینفلوئنسر است یا اصولا پیش از شروع کار، هدف بلندمدتی برای خود تنظیم نکرده‌اید، به‌احتمال‌ زیاد پس از مدتی در موقعیتی آشفته قرار می‌گیرید.

به‌شکلی بی‌پروا خود را تبلیغ کنید: گرچه بازاریابی عنصر حیاتی برندسازی است، اگر در این کار اغراق کنید و خودتبلیغ‌کننده‌ی مستمر شوید، به‌مرورزمان توجه و احترام مخاطبان را ازدست می‌دهید.

هم‌رنگ جماعت می‌شوید: تأکیدکردن بر سابقه‌ها و تجربه‌ها و دستاوردها اگر به‌شیوه‌ی صحیح انجام شود، اعتبار برند را افزایش می‌دهد. باوجوداین در اغلب صنایع، بحث و گفت‌وگوی زیاد درباره‌ی موضوعات باب روز برند شخصی شما را متمایز نمی‌کند.

کانال‌های سنّتی را نادیده می‌گیرید: وبلاگ‌نویسی و حضور در شبکه‌های آنلاین راه‌های مناسبی برای جذب دنبال‌کننده هستند؛ اما هنوزهم ارتباطات حضوری و قدیمی ارزشمند هستند. اگر این ارتباطات را نادیده بگیرید، فرصت‌های ارزشمندی را در راه ساخت برند شخصی خود را ازدست می‌دهید.

خود را از کسب‌وکارتان جدا نمی‌کنید: به‌عنوان کارآفرین باید تفاوت برندینگ استارتاپ و برندسازی شخصی را بدانید. اگر درباره‌ی ساخت برند شخصی خود جدی هستید، باید گام‌هایی بردارید که کسب‌وکارتان را از برند شخصی متمایز کند.

بیش‌ازحد بدقول هستید: وقتی به مخاطبان قول یا وعده‌ای می‌دهید، حتی اگر این قول به‌سادگی انتشار یک پست وبلاگ باشد، باید آن را در موعد مقرر اجرا کنید. بدقولی اعتماد مخاطبان را سلب و برند شخصی شما را با خطر سقوط مواجه می‌کند.

عادت‌های ضعیف شبکه‌‌ی اجتماعی: هیچ‌کس نمی‌تواند شبکه‌های اجتماعی در برندسازی شخصی را انکار کند. بااین‌حال اگر به دام بحث‌های جنجالی بیفتید یا به موضوعات سطحی مشغول شوید، اعتبار خود را ازدست می‌دهید. بحث‌های جنجالی یکی از ویژگی‌های همیشگی شبکه‌های اجتماعی هستند.

عملکرد ناپیوسته‌ای دارید: بدون کار پیوسته و مستمر، نه‌تنها هویت و اعتبار برند، بلکه اعتماد مخاطبان را نیز ازدست می‌دهید.

اشتباه‌های رسانه‌های اجتماعی

همان‌طورکه گفتیم، اگر می‌خواهید برند شخصی تأثیرگذاری داشته باشید، باید به‌طور مؤثر در شبکه‌های اجتماعی آنلاین حضور پیدا کنید. باوجوداین، برخی از اشتباه‌ها در تولید محتوا یا واکنش‌های رفتاری برندسازی شما را با مشکلات جدیدی رو‌به‌رو می‌کنند. برخی از این اشتباه‌ها عبارت‌اند از: انتشار مطالب غیرمرتبط، انتشار عکس‌ها و تصاویر بی‌کیفیت، اظهارنظر درباره‌ی همه‌ی اتفاقات و وقایع، غلط‌های نگارشی و املایی، محتوای خشک و بی‌روح، استفاده‌ی زیاد از هشتگ و حجم زیاد مطالب فرعی.

اعتمادسازی در دنیای اخبار جعلی

همه‌ی مردم می‌دانند اینترنت پر از اخبار جعلی و تیترهای اغراق‌آمیز است که به‌منظور افزایش کاربران منتشر می‌شوند. برندهای مشهور مشتریان واقعی خود را در طول سال‌ها جذب کرده‌اند. در این شرایط، چگونه می‌توانید اعتماد مخاطبان هدف را به‌دست آورید؟

همکاری با میکرواینفلوئنسرها: میکرواینفلوئنسرها افرادی هستند که درمقایسه‌با شخصیت‌های سرشناس بخش‌های مختلف کمتر شناخته‌ شده‌اند و معمولا تعداد دنبال‌کنندگانشان کمتر از دَه‌هزار نفر است. دنبال‌کنندگان این افراد مانند دوستان واقعی آن‌ها هستند و معمولا به حرفه‌ی این افراد اعتماد می‌کنند. طبق آمار، همکاری با میکرواینفلوئنسرها مخاطبان را ۶۰درصد بیشتر با برند درگیر می‌کند؛ زیرا این افراد شخصا روی مهارت‌هایشان سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

شفافیت عملکرد: به‌یاد داشته باشید مردم انتظار ندارند محصول یا سرویس از همه‌نظر کامل باشد. همچنین، می‌خواهند آنچه می‌بینند باور کنند و با اطمینان‌خاطر به شخص ارائه‌دهنده‌ی خدمات مراجعه کنند. صداقت شما به افزایش محبوبیت و اعتبار برند شخصی شما منجر می‌شود.

تقویت حسن‌نیت مشتری: در قالب سؤالات چهارگزینه‌ای، می‌توانید دیدگاه مشتریان را درباره‌ی خدمات خود جویا شوید و پاسخ آن‌ها را با سایر کاربران به‌اشتراک بگذارید. به‌علاوه، بهتر است دیدگاه‌های آن‌ها را براساس موضوع دسته‌بندی کنید تا مخاطبان به‌راحتی در هر زمینه‌ای که می‌خواهند، از تجربه‌ی سایر مشتریان استفاده کنند.

اهمیت‌دادن به بازخورد مشتریان: تمام لایک‌ها و کامنت‌های گذاشته‌شده در شبکه‌های اجتماعی، در حکم بازخورد مشتری عمل می‌کنند. اگر می‌خواهید اعتماد مخاطبان را جلب کنید، باید نشان دهید به دیدگاه‌های آن‌ها اهمیت می‌دهید.

صنعت خودروسازی چین در دَه سال گذشته صحنه‌ی جالبی بوده است. اگر رشد باورنکردنی فناوری و تعداد خودروهای چینی را کنار بگذاریم، طراحی بحث‌برانگیز و حتی مشابه محصولات برندهای اروپایی و ژاپنی و آمریکایی، همیشه حاشیه‌های فراوانی در بین علاقه‌مندان ایجاد کرده است.

آیا طراحی خودروهای چینی واقعا کپی از دیگر مدل‌های خارجی است؟ دلیل طراحی مشابه‌های خودروهای چینی با محصولات شرکت‌های دیگر چیست؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها باید به فرهنگ چین و نگاه متفاوت مردمش توجه کنیم. مقاله‌ای که درادامه می‌خوانید، نوشته‌ی یکی از شهروندان اروپایی برای تشریح طراحی خودروهای چینی و درک بهتر از خودروسازی این کشور است.

غرب دربرابر شرق؛ تفاوت‌ها باید درنظر گرفته شوند

باید صادقانه گفت بسیاری از غربی‌ها درباره‌ی هرآنچه در خارج از خانه تولید می‌شود، گاهی اوقات دیدگاه‌های تمسخرآمیز دارند. درواقع، به‌سخره‌گرفتن موضوعات مختلف غیرغربی برای برخی مردم به امری طبیعی تبدیل شده است. یکی از بهترین مثال‌ها، خودروهای چینی است که البته این مثال را در ایران نیز می‌بینیم؛ به‌ویژه خودروهای چینی که طراحی مشابه نمونه‌های اروپایی و آمریکایی و حتی ژاپنی دارند. چرا باید خودروسازان چینی مدل‌هایی با الگوبرداری از طراحی لندرور و مینی تولید کنند که حاصلش خودروهایی با نشان چانگان و لیفان و طراحی کپی بسیار ناشیانه باشد؟ این محصولات از دیدگاه غربی‌ها، توهین‌آمیز و بیهوده است و نقض آشکار قوانین شمرده می‌شود. به‌همین‌دلیل پس از معرفی خودرو جدید چینی با طراحی آشنا، علاقه‌مندان خودروهای برندهای شناخته‌شده واکنش‌های شدیدی نشان می‌دهند.

مدتی پیش، مقاله‌ای مفصل درباره‌ی انواع خودروهای چینی با طراحی کپی برندهای دیگر در زومیت منتشر شد؛ اما دلیل کپی‌کاری خودروسازان چین بررسی نشد. واقعا چرا خودروسازی چین، چنین کاری را تکرار می‌کند؟ پیش از آنکه بدون توجه به حقیقت‌ها و احساسی پاسخ داد، دلیل الگوبرداری شدید و وام‌گرفتن زبان طراحی برندهای بزرگ در خودروهای چینی را باید درک کرد. اصلا چرا کپی‌کردن محصولات مختلف در چین غیرقانونی نیست؟ از دیدگاه مردم کشورهای توسعه‌یافته و مناطقی که قوانین سفت‌و‌سخت نقض حق مالکیت وجود دارد، عملکرد خودروسازان چینی باورکردنی نیست. باید توجه کنیم بیشتر غربی‌ها، با دیدگاه غربی به همه‌چیز نگاه می‌کنند. درواقع، مردم کشورهای غربی با این درک همراه هستند که تمام افراد جهان مانند آن‌ها به مسائل می‌نگرند. به تشریح نیاز نیست که این دیدگاه نادرست است؛‌ به‌خصوص وقتی با دیدگاه چینی و دیگر فرهنگ‌های شرقی در زندگی آشنا باشیم.

تفاوت‌ها و شباهت‌ها؛ از پایان تاریخ و آخرین انسان تا برخورد تمدن‌ها

در دهه‌‌ی ۱۹۹۰ و هنگام اتمام جنگ سرد، جهان غرب به‌سرعت رشد کرد. دلیل این امر پیروزی لیبرال دموکراسی با حمایت فراوان آمریکا بر کمونیسم بود. ارزش‌های غربی پیروز شدند و باورهای سیاسی دیگر به‌حاشیه رفتند. این مهم در غرب به‌قدری ارزشمند بود که فرانسیس فوکویاما، فیلسوف مشهور آمریکایی، در سال ۱۹۹۲ کتابی به‌نام «پایان تاریخ و آخرین انسان» (The End of History and the Last Man) منتشر کرد. در این کتاب، فوکویاما ورود انسان به عصری جدید را اعلام کرد؛ دورانی که غرب شکست‌ناپذیر و جاودان خواهد بود. البته این دیدگاهی بود که بیشتر افراد در آن سال‌ها به آن معتقد بودند و در خوش‌بینی اشتراک داشتند که حاصلش خودروهای ماندگار دهه‌ی ۱۹۹۰ است. باوجوداین در سال ۱۹۹۳، ساموئل هانتینگتون (۱۹۲۷ تا ۲۰۰۸) با انتشار مقاله‌ای جالب با عنوان «برخورد تمدن‌ها» (The Clash of Civilisations) دیدگاه دیگری را بیان کرد.

به‌عبارت ساده، هانتینگتون در این مقاله اعلام کرد با وجود پیروزی غرب در جنگ سرد، تنش بین ملت‌ها به‌پایان نرسیده و به‌زودی، نوع جدیدی از تعارض‌ها بین تمدن‌ها پدیدار خواهد شد. هانتینگتون با پافشاری بر دیدگاهش، در سال ۱۹۹۶ کتابی منتشر کرد که در آن، فهرستی کامل از تمدن‌های رقیب آورده شده بود. او معتقد بود غرب باید درمقابل تمدن‌های آمریکای‌لاتین، اُرتدُکس، اسلامی، بودایی، آیین هندو، آفریقایی، ژاپنی و چینی قرار بگیرد. البته منظور هانتینگتون برخورد نظامی نبود؛ بلکه فروپاشی هویت‌ها بررسی شده است. سؤال مهم در جنگ سرد این بود: ایدئولوژی هر فرد چیست؟ پروفسور سابق دانشگاه هاروارد معتقد بود سؤال اصلی در قرن بیست‌ویکم تغییر خواهد کرد: هویت هر فرد چیست؟ درحقیقت، اگر افراد مختلف با پیش‌زمینه‌های متنوع ارتباط برقرار کنند، در طول زمان، تفکر آن‌ها درباره‌ی شکل‌گیری تنش‌ها تفاوت اساسی بینشان ایجاد می‌کند. این تفکرها ممکن است به جنگ ختم شود. بااین‌حال، این دیدگاه‌ها و کتاب‌ها و نظریه‌ها چه ارتباطی با صنعت خودروسازی دارد؟

آیین کنفسیوس‌؛ اصول اخلاقی و سیاست و مسائل دینی به‌سبک کنفسیوس چین

یکی از تمدن‌هایی که هانتینگتون در کتابش به آن اشاره می‌کند، آیین کنفسیوس چین است. بیشتر مردم چین، کره، سنگاپور، ویتنام و تایوان پیرو کنفسیوس هستند. پیروان کنفسیوس‌گرایی جوامع دور از وطن چین، به‌ویژه در آسیای جنوب‌شرقی را نیز شامل می‌شوند. براساس نوشته‌های هانتینگتون، مردم چین در سال‌های گذشته براساس تعالیم کنفسیوس زندگی می‌کرده‌اند. این آیین استاندارد مشخصی برای شادمانی، عدالت اجتماعی، نظم سیاسی، نهادهای سیاسی، خدایان بهشت و ... تعیین کرده که تأثیر چشمگیری بر زندگی مردم و موضوع مدنظر ما، یعنی خودروسازی چین خواهد گذاشت. باوجوداین، قبل از پرداختن به کنفسیوس و خودروسازی چین اجازه دهید درباره‌ی آیین گذشته‌ی چین بیشتر بدانیم.

براساس کتاب‌های تاریخ و نوشته‌های تاریخ‌دانان چین، کنفسیوس (Confucius) مشهورترین فیلسوف و نظریه‌پرداز سیاسی و معلم چینی است که در چین باستان زندگی می‌کرد. او در ۵۵۱ق‌م در ایالت کوچک لو، بخشی از استان شاندونگ امروزی متولد شد و در ۴۷۹ق‌م درگذشت. کنفوسیوس از کلمه‌ی کونگ‌ فوزِ (Kǒng Fūzǐ (孔夫子) ، به‌معنی «استاد بزرگ، کونگ» گرفته شده که یونانیان با افزودن پسوند «یوس» در پایان نامش، آن را به «کنفوسیوس» تبدیل کردند. کنفسیوس دوران کودکی سختی داشت: پدرومادرش در سال‌های ابتدایی زندگی‌ وی درگذشتند و درادامه، روزهای عمر کنفسیوس تجربه‌ی فقر و بی‌عدالتی‌ها بود. او با گذشت سال‌ها و کسب تجربه‌های ارزشمند، به‌دنبال بهبود زندگی بود؛ بنابراین، با سفر به دادگاه‌های مختلف به افراد مختلف درس سیاست و حکمرانی می‌داد. کنفسیوس حاضر بود با تمام افراد مشتاق یادگیری تبادل‌نظر کند. حاصل وقف زندگی در این مسیر، تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین فیلسوف‌های جهان بود. حتی در فلسفه‌ی تائو، کنفسیوس مقامی الهی شناخته می‌شود.

این فیلسوف بزرگ معتقد بود انسان‌ها با ذات پاک به‌وجود می‌آیند و قابلیت یادگیری و تکامل‌پذیری و رشد دارند. بااین‌حال، تبدیل به انسانی بهتر، به تلاش‌های شخصی و اجتماعی زیادی نیازمند است. براساس دیدگاه کنفسیوس، برای داشتن جهانی بهتر و بی‌نقصی مثل بهشت افراد باید به‌دنبال یادگیری و رشد و پرهیزکاری باشند. به‌طور خلاصه، کنفسیوس می‌گوید انسان‌ها با افکار منتوع و گاهی گمراه‌کننده به‌دنیا می‌آیند. همه‌ی افراد می‌توانند ظرفیت ابتدایی خود را قربانی آرزوها، غم، نفرت، هوای نفس و دیگر امیال غیرمنطقی کنند. برای ایجاد زندگی بهتر برای خود و دیگران، باید از موضوعات منفی شمرده‌شده دوری کرد. اگر این مأموریت را باموفقیت انجام دهیم، درمقایسه‌با هنگام تولد، در پایان زندگی انسان بهتری خواهیم شد.

پس از رشد و پرورش کافی، هر فرد می‌تواند به مقام «چینزو» (انسان برتر) برسد. چینزو باید محترم، مطمئن، مهربان، فرهیخته و درست‌کار باشد. هر چینزو باید دیگران را به رشد تشویق کند تا آغازگر اثر دومینو (Domino Effect) باشد. این اعمال باعث ایجاد هماهنگی اجتماعی خواهد شد" اما برای رشد و پرورش چه باید کرد؟ کنفسیوس آیین پرستش خود را پیشنهاد می‌کند. عبادت و پرستش افراد خواهان مقام چینزو، تعظیم به بزرگان حتی درصورت درک‌نکردن دلیل آن را شامل می‌شود. کنفسیوس معتقد بود افراد به مقام چینزو باید دست یابند تا همه‌ی مردم زندگی بهتر و شادتری درکنارهم داشته باشند. آیین پرستش با تحریک هیجان‌ها، حتی درصورت بی‌معنی‌بودن، تنها راه رسیدن به چینزو است.

چینزو در صنعت خودروسازی چین؛ به‌دنبال جامعه‌ای بهتر به‌ هر قیمتی

تصور کنید بیشتر مهندسان چینی شرکت‌های مختلف خودروسازی به‌دنبال مقام چینزو هستند. به‌عنوان مأموریت تمدن آن‌ها، راه کنفسیوس راه درستی است؛ حتی امکان دارد درظاهر و به‌صورت عمومی مخالف این آیین باشند. با وجود آموزش و انگیزش و مأموریت اجتماعی مهم برای دستیابی به چینزو، مهندسان چینی با هدف رسیدن به این مقام، در شرکت خودروسازی فعالیت می‌کنند. این افراد پیرو همکاران باتجربه‌تر، مدیران شرکت‌ها، مقام‌های دولتی و دیگر افرادی خواهند بود که باید پرستش شوند. هدف اصلی رضایت مردم از محصولات آن‌ها است. طراحان چینی نیز با همین هدف خودروهای جدیدی خلق می‌کنند. در فلسفه‌ی کنفسیوس‌گرایی معاصر و باتوجه‌به پیشرفت جوامع، مهندس‌ و طراح شرکت چینی می‌تواند این سؤال‌ها را از خود بپرسد: آیا با تولید این محصول رشد و پرورش بیشتری داشته‌ام؟ آیا با در بهبود خودروهای دیگر شرکت‌ها و تولید به‌عنوان مدل جدید، عملکرد درخورتوجهی داشته‌ام؟ دربرابر افکار غیرمنطقی که با آن‌ها متولد شده‌ام و افکار دیگر افراد جامعه، چه باید کرد؟

هیچ‌چیز کامل نیست؛ تلاش‌ برای بهبود و هماهنگی اجتماعی

مهندسان و طراحان چینی خودرو را محصولی کامل نمی‌دانند. فرقی نمی‌کند این خودرو تولید اروپا و ژاپن یا آمریکا باشد. از دیدگاه آن‌ها، همیشه جای پیشرفت و بهبود محصول وجود دارد؛ به‌همین‌دلیل با اینکه از دیدگاه بسیاری از افراد خارجی تلاش‌های چینی‌ها چیزی جز شکست نیست، خودرو تولیدی برندهای دیگر را به‌ روش خود کامل‌ می‌کنند. همین نگرش یکی از دلایل وجود خودروهای چینی با طراحی مشابه محصولات بی‌ام‌و، مرسدس بنز، مینی، لندرور و... است. با این تفاسیر، جایی برای کپی‌رایت و حفاظت از حق نشر نمی‌ماند. فلسفه‌ی کنفسیوس درباره‌ی علاقه‌های اجتماعی و نیازها و مسئولیت‌ها است، نه پرورش شخصی. اگر حق اختراع و امتیاز از رشد افراد و رسیدن به هماهنگی اجتماعی جلوگیری می‌کند؛ پس اهمیتی نخواهد داشت. بدون شک از بین ۱میلیاد و ۳۰۰هزار نفر جمعیت چین، برخی افراد طرفدار خودروهای ساخت کشورشان نیستند؛ اما این دیدگاه در بین تمام چینی‌ها مشترک نیست. از طرفی باتوجه‌به اینکه بیشتر مردم چین برای شادبودن خود را نیازمند ارتباط برقرارکردن با فرهنگ‌های دیگر نمی‌بینند و اصلا علاقه‌ای به دیدگاه‌ها و عقیده‌های خارجی‌ها ندارند، بدون یادگیری زبان آن‌ها نمی‌توان درک درستی از نگرش کلی مردم این کشور بزرگ داشت.

دلیل تولید خودروهای کپی چینی؛ اقتصاد بهتر یا آیین قدیمی؟

احتمالا به این موضوع اعتراض می‌کنید که دلیل اصلی تولید خودروهای چینی با طراحی کپی، نه فیلسوفی قدیمی با آیین‌های پرستش ازمدافتاده، بلکه شرایط اقتصادی است. دلیل تولید این خودروها استفاده‌ی خودروسازان چینی از طراحی مدل‌های غربی برای جلب مشتری و فروش محصولاتی با قیمت کمتر، ولی ظاهر مشابه نمونه‌های معتبر است. این گفته به‌ویژه بادرنظرگرفتن بازار بزرگ خودرو در چین و قدرت خرید پایین مردم، ارزش بیشتری پیدا می‌کند. ازاین‌رو، تولید خودروهای ارزان‌قیمت به‌معنی رشد بزرگ در اقتصاد چین خواهد بود.

احتمالا برخی هم این نکته را درنظر می‌گیرند که دلیل کپی طراحی خودروهای برندهای شناخته‌شده، یادگیری چینی‌ها در تولید مدل‌های متنوع و باکیفیت است. درواقع، چینی‌ها همان روش اجراشده‌ی خودروسازان ژاپنی و کره‌جنوبی را درپیش گرفته‌اند. می‌توان گفت به‌همین‌دلیل، نه‌تنها خودروهای ارزان‌قیمت، بلکه شاسی‌بلندهای گران‌قیمت و سدان‌های‌ لوکس برندهای دیگر هم در چین کپی می‌شود. هر دو دلیل مذکور درست است؛ اما چرا مهندسان و طراحان شرکت‌های خودروسازی چین به‌صورت عمدی فناوری‌های غربی را به‌ اعتقاد بیشتر افراد قرض می‌گیرند و بازسازی و نابود می‌کنند؟ چرا مدل‌های داخلی خود، نظیر هنگ‌چی L5 یا HKG H600 را تولید انبوه نمی‌کنند و از این طریق با یادگیری بیشتر مستقل نمی‌شوند؟ چرا چینی‌ها به‌ یکی از پیشرفته‌ترین ملت‌های جهان تبدیل نمی‌شوند؟ دقیقا در پاسخ به همین سؤال‌ها است که تفکر کنفسیوس وارد می‌شود:‌ بهبود خودرو دیگر برندها به‌دلیل اینکه هیچ‌چیز کامل نیست و دستیابی طراحان و مهندسان به مقام چینزو و رضایت مردم برای رسیدن به هماهنگی اجتماعی.

کلام آخر؛ نگاهی عمیق‌تر به تفاوت‌ها

نکته‌ی مهمی که باید درنظر گرفت، تفاوت معنی «بهبود و پیشرفت و اصلاح» در نزد چینی‌ها است. شاید خودروهای چینی که از دیدگاه بسیاری از افراد زشت و بدترکیب به‌نظر می‌رسند؛ اما شاید هم از دیدگاه بیشتر مردم این کشور چندان هم بد نباشند. شاید واقعا این خودروها از دیدگاه مصرف‌کنندگان چینی «بهبود و اصلاح» هستند. علاوه‌براین، در سال‌های اخیر دیده‌ایم خودروهای چینی کپی دیگر مدل‌ها، روزبه‌روز بهتر شده‌اند (مثلا چری تیگو 8). هرچه این فرایند بیشتر ادامه یابد، تفاوت خودروهای چینی با محصولات اروپا و آمریکا و ژاپن محسوس‌تر می‌شود. بیایید نگاهی دیگر به صنعت خودروسازی چین بیندازیم: خودروهای چینی در کجا تولید و به کجا صادر می‌شوند؟ برای مثال، گروه خودروسازی لیفان در کشورهای روسیه، اروگوئه، ایران، ترکیه، ویتنام، تایلند، اتیوپی، مصر و آذربایجان خط تولید و نمایندگی رسمی فروش دارد. همان‌طورکه کاملا مشخص است، خودروسازان چینی بیشتر به‎دنبال دردست‌گرفتن بازار خودرو کشورهای درحال‌توسعه هستند؛ به‌ویژه کشورهایی که قدرت خرید مردمش زیاد نیست و ارزش‌های غربی مهم شمرده نمی‌شود.

این رویکرد به خودروسازان چینی اجازه می‌دهد بر صنعت خودروسازی این کشورها تسلط پیدا کنند. درواقع، طراحان و مهندسان چینی چینزوهای جهانی خواهند شد و درمقابل غرب خواهند ایستاد. برخورد تمدن‌ها و گفته‌های هانتینگتون حالا چگونه به‌نظر می‌رسد؟ یکی از ضعف‌های مقاله‌ی برخورد تمدن‌ها، درک شرایط جهانی از دیدگاه غربی است. هرچیز عجیبی از دیدگاه غرب، تهدید یا موضوعی تمسخرآمیز است. بااین‌حال، واقعیت این است که غرب منحصربه‌فرد نیست؛ بلکه استثنا است. ارزش‌های کشورهای غربی جهانی نیستند و به تمام کشورها نباید تعمیم داد. شاید باید گفت تمدن غربی اقلیت است؛ اقلیتی که در طول تاریخ و شرایط حساس تابه‌امروز، به‌موفقیت بیشتری دست پیدا کرده است. باید تفاوت غرب و شرق را قبول کرد و براساس آن، به‌محصولات کشورهای مختلف، ازجمله خودروهای چینی نگریست.

گوگل در برنامه‌ی به‌روزرسانی پیام‌رسان تصویری‌اش موسوم به Duo قصد دارد چند ویژگی به این اپلیکیشن اضافه‌ کند که کاربران از مدت‌ها پیش خواستار آن بوده‌اند. به‌ادعای وب‌سایت اندرویدپلیس، اهالی مانتن ویو درحال‌آزمایش ویژگی تماس گروهی در نسخه‌ی اندرویدی Duo هستند. این ویژگی جدید از تماس‌های گروهی هفت‌نفره پشتیبانی می‌کند.

هرچند ویژگی تماس گروهی ۷نفره در Duo ممکن است به‌اندازه‌ی تماس گروهی ۳۲نفره در اپلیکیشن فیس‌تایم اپلجذاب نباشد، روش برقراری تماس‌های گروهی در اپلیکیشن پیام‌رسان گوگل بسیار ساده است. برای برقراری تماس گروهی کافی است گروهی تشکیل دهید و سپس تماس را شروع کنید. البته، یکی از محدودیت‌های موجود این است که نمی‌توان در میانه‌ی تماس گروهی شخص جدیدی به گروه اضافه کرد.

ویژگی دیگری نیز که در دست آماده‌سازی است، ویژگی روشن‌سازی تصاویر در شرایط نور کم حین تماس ویدئویی است. با کمک این ویژگی کیفیت تصاویر حین تماس ویدئویی در مکان‌هایی بهبود می‌یابد که نور کافی وجود ندارد. البته، مشخص نیست این ویژگی‌ها چه‌ زمانی دراختیار عموم کاربران قرار می‌گیرد و هم‌اکنون نیز فقط برخی از کاربران می‌توانند این ویژگی را آزمایش کنند. به‌هرحال، شکی نیست اضافه‌شدن این توانایی‌ها به Duo، به این اپلیکیشن اجازه می‌دهد به دیگر اپلیکیشن‌های رقیب نزدیک‌تر شود.

هرگاه به نسخه‌های مختلف سیستم‌عامل محبوب ماکروسافت، یعنی ویندوز فکر می‌کنیم، خود‌به‌خود ذهنمان به‌سمت نسخه‌های ویرایش خانگی (Home) یا حرفه‌ای (Pro) و دیگر نسخه‌ها متمایل می‌شود. دراین‌میان، عوامل دیگری‌ هم برای ایجاد تفاوت اساسی بین نسخه‌های ویندوز وجود دارد؛ ازجمله ۳۲ بیت یا ۶۴ بیت بودن سیستم.

به‌احتمال فراوان بارها عبارات ۳۲ بیت و ۶۴ بیت به گوشتان خورده است و شاید کاملا معنای آن را درک نکرده باشید. این عبارات از کجا آمده‌اند و چه تأثیری بر تجربه‌ی کاربری‌تان می‌گذارند؟

چه عاملی کامپیوتر را ۳۲ یا ۶۴ بیتی می‌کند؟

بسته به نوع معماری پردازنده (CPU) استفاده‌شده در رایانه، سیستم شما ۳۲ یا ۶۴ بیتی خواهد بود. اکثر پردازنده‌های موجود تولیدشده در سال‌های گذشته در دسته‌ی ۳۲ یا ۶۴ بیتی جای می‌گیرند. عموما پردازنده‌های ۶۴ بیتی قوی‌تر از همتایان ۳۲ بیتی خود هستند؛ چراکه توانایی نگه‌داری و پردازش مقدار بسیار بیشتری از داده را دارند.

برای درک بیشتر بزرگی تفاوت بین این دو معماری باید اطلاعاتی از نوع عملکرد و محاسبات در سیستم دودوییداشته باشید. برخلاف سیستم شمارش ده‌دهی که می‌تواند بسته‌های ده‌تایی را شامل شود و ما در زندگی عادی از آن استفاده می‌کنیم، سیستم دودویی فقط دو واحد دارد: صفر یا یک. بنابراین، پردازنده‌ای ۳۲ بیتی می‌تواند حداکثر ۲ به توان ۳۲ یا ۴میلیارد و ۲۹۴میلیون و ۹۶۷هزار و ۲۹۶ آدرس داشته باشد. باوجوداین، پردازنده‌ای ۶۴ بیتی می‌تواند ۲ به توان ۶۴ یا ۱۸،۴۶۶،۷۴۴،۰۷۳،۷۰۹،۵۵۱،۶۲۶ یعنی رقمی درحدود ۱۸کوینتیلیون (۱۸بیلیون گیگابایت یا ۱۶اگزابایت) آدرس ممکن داشته باشد که کاملا تفاوت دو معماری را نشان می‌دهد.

تفاوت ویندوز ۳۲ و ۶۴ بیتی چیست؟

اگر از پردازنده‌ی ۶۴ بیتی استفاده می‌کنید، برای استفاده از تمام توان آن باید از ویندوز ۶۴ بیتی استفاده کنید. البته، نسخه‌ی ۳۲ بیتی ویندوز روی پردازنده‌های ۶۴ بیتی به‌خوبی کار می‌کند؛ اما نمی‌تواند از تمام قدرت CPU استفاده کند. امکان نصب ویندوز ۶۴ بیت روی پردازنده‌ی ۳۲ بیتی وجود ندارد؛ اما ویندوز ۶۴ بیتی می‌تواند برنامه‌های ۳۲ بیتی را اجرا کند.

این دو معماری در ویندوز دو تفاوت مشخص دارند: ۱. نسخه‌ی ۳۲ بیتی ویندوز می‌تواند نهایتا از چهار گیگابایت حافظه‌ی رم استفاده کند؛ بنابراین اگر در رایانه‌‌تان شانزده گیگابایت رم داشته باشید و از ویندوز ۳۲ بیت استفاده کنید، سیستم‌عامل عملا نمی‌تواند بیش از چهار گیگابایت آن را استفاده کند؛ ۲. تفاوت دوم در پوشه‌ی Program Files است. در نسخه‌ی ۳۲ بیتی ویندوز تمام برنامه‌ها به‌صورت پیش‌فرض در پوشه‌ی Program Files نصب می‌شوند؛ اما در نسخه‌ی ۶۴ بیتی پوشه‌ای اضافه به‌نام (Program Files (x86 برای نصب برنامه‌های ۳۲ بیتی وجود دارد. دلیل این امر آن است که نوشتن برنامه‌ برای معماری ۳۲ و ۶۴ بیتی کاملا متفاوت است.

وقتی برنامه‌ها می‌خواهند برخی از اطلاعات مشترک مانند DLLها را بگیرند، پوشه‌ی مشخصی از Program Files را باید بررسی کنند. این، دلیل جداکردن دو پوشه به‌وسیله‌ی ویندوز است؛ مثلا نرم‌افزار ۳۲ بیتی نمی‌داند با یک DLL از ۶۴ بیتی چه کند. دانستن این نکته خالی از لطف نیست که ویندوز ۳۲ بیت به‌عنوان x86 و ۶۴ بیت به عنوان x64 معرفی می‌شود.

نسخه‌های بسیار قدیمی از ویندوز، مثل ویندوز ۳.۱، نرم‌افزار‌هایی ۱۶ بیتی را اجرا می‌کردند. نسخه‌ی ۳۲ بیتی ویندوز با این نرم‌افزارهای قدیمی سازگار است؛ اما ویندوز‌ ۶۴ بیتی نمی‌تواند آن‌ها را اجرا کند. پس، اگر قصد دارید آن‌ها را در ویندوز ۶۴ بیتی اجرا کنید، باید از شبیه‌ساز ویندوز ۳۲ بیتی استفاده کنید. به‌علاوه، ویندوز ۶۴ بیتی به درایور‌های ۶۴ بیتی هم نیاز دارد؛ پس، اگر پرینتر قدیمی سازگار با ویندوز ۳۲ بیتی دارید، این وسیله روی سیستم جدید شما کار نخواهد کرد.

تفاوت بین برنامه‌های 32 بیتی و 64 بیتی

نسخه‌های متفاوتی از نرم‌افزار را فروشنده‌ی برنامه معرفی می‌کند. برخی از توسعه‌دهندگان فقط نسخه‌ی ۳۲ بیتی نرم‌افزار را ارائه می‌دهند؛ اما برخی به شما حق انتخاب بین ۳۲ یا ۶۴ بیتی بودن را می‌دهند و گاهی هم نسخه‌ی مناسب با سیستم شما را به‌صورت خودکار شناسایی و نصب می‌کنند.

اگر ویندوز ۶۴ بیتی دارید، تا جای ممکن باید از نسخه‌ی ۶۴ بیتی برنامه‌ها استفاده کنید. بااین‌حال اگر به نسخه‌ی مناسب دسترسی نداشتید، با خیال آسوده از نمونه‌ی ۳۲ بیتی می‌توانید استفاده کنید؛ چراکه این نمونه باید به‌خوبی روی سیستم شما اجرا شود.

احتمالا سرعت اجرای نسخه‌ی ۶۴ بیتی برنامه‌ها آن‌چنان شما را شگفت‌زده نمی‌کنند؛ اما با استفاده از آن‌ها می‌توانید از مزایایی مانند امنیت بیشتر معماری و استفاده از رم بیش از چهار گیگابایت بهره‌مند شوید. همچنین، این برنامه‌ها معمولا از نمونه‌ی ۳۲ بیتی خود بازده بیشتری دارند و پایدارتر هستند.

پس، وقتی می‌خواهید برنامه‌ای دانلود کنید، به کلماتی مانند Versions یا Editions در لینک دانلود دقت کنید تا متوجه شوید نوع ۶۴ بیتی برنامه را هم سازنده ارائه می‌دهد یا خیر؛ زیرا نسخه‌ی ۳۲ بیتی برنامه‌ها با تمام سیستم‌ها سازگار است و معمولا فروشندگان آن را به‌صورت پیش‌فرض در صفحه‌ی دانلود قرار می‌دهند. قطعا اگر ویندوز ۳۲ بیتی دارید، فقط نسخه‌ی ۳۲ بیت نرم‌افزار برای شما کار خواهد کرد.

ویندوز کامپیوتر ما ۶۴ بیتی است یا ۳۲ بیتی؟

اکنون که تفاوت بین دو معماری را توضیح دادیم، می‌توانیم متوجه شویم از کدام نسخه‌ی ویندوز استفاده می‌کنیم.

در ویندوز ۱۰ با کلیک راست روی دکمه‌ی استارت و انتخاب گزینه‌ی System یا رفتن به منوی Settings > System > About می‌توانید در قسمت Device specifications و روبه‌روی گزینه‌ی System Type نسخه‌ی ویندوز نصب‌شده روی سیستم و نیز معماری پردازند‌ه‌ی خود را مشاهده کنید.

در ویندوز ۷ و نسخه‌های قبلی، با کلیک راست روی گزینه‌ی Computer در منوی استارت و انتخاب گزینه‌ی Properties یا استفاده از کلیدهای ترکیبی Win + Pause در تمام نسخه‌های ویندوز، به صفحه‌ی مشخصات ویندوز می‌روید و روبه‌روی قسمت System Type می‌توانید اطلاعات ویندوز و معماری پردازنده را مشاهده کنید.

هر دو پنل همچنین مقدار رم نصب‌شده را در بخش Installed RAM نشان می‌دهند. اگر ویندوز ۳۲ بیتی و بیش از چهار گیگابایت رم داشته باشید، با عبارت 4GB usable مواجه خواهید شد.

می‌توانیم ویندوز ۳۲ بیتی را به ۶۴ بیتی ارتقا دهیم؟

معماری پردازنده با سیستم‌عامل شما باید مطابقت داشته باشد؛ پس اگر مطابقت ندارد، ویندوز خود را می‌توانید ارتقا دهید. برای مثال، اگر از نسخه‌ی ۳۲ بیتی ویندوز ۱۰ روی پردازنده‌ی ۶۴ بیتی استفاده می‌کنید، ویندوز خود را به ۶۴ بیت می‌توانید ارتقا دهید. باوجوداین، نسخه‌های ۳۲ بیتی ویندوز نصب‌شده روی پردازنده‌های ۳۲ بیتی ارتقادادنی نیستند. برای ارتقای این سیستم‌ها باید کامپیوتری مبتنی بر پردازنده‌ی ۶۴ بیتی تهیه کنید تا از مزایای آن بتوانید بهره‌مند شوید. هر کامپیوتری که در چند سال اخیر ساخته شده، مطمئنا پردازنده و ویندوز ۶۴ بیتی خواهد داشت.

معماری ۶۴ بیتی؛ استانداردی طولانی‌مدت

پردازش و محاسبات ۶۴ بیتی استاندارد جدیدی است؛ اما همیشه این‌طور نبوده است. زمانی‌که ویندوز XP، نسخه‌ی ۶۴ بیتی ارائه داد، موجب سردرگمی فراوان و مشکلات سازگاری شد. بنابراین، تعداد اندکی از مردم از آن استفاده کردند. استفاده از سیستم‌های ۶۴ بیتی تا قبل از عرضه‌ی ویندوز ۷ هنوز فراگیر نشده بود؛ اما امروزه، این معماری به‌عنوان استانداردی برای ویندوز ۱۰ معرفی می‌شود. رم چهارگیگابایتی که در زمان طراحی اولین پردازنده‌ها دورازتصور بود، هنوزهم برای برخی استفاده‌های سبک کارگشا است. با کاهش قیمت قطعات کامپیوتری، به‌ویژه رم، تقریبا اکثر دستگاه‌های پایین‌رده هم با مقدار رم بیش از چهار گیگابایت عرضه می‌شوند. این موضوع سبب منسوخ‌شدن کم‌وبیش کامل سیستم‌های ۳۲ بیتی خواهد شد.

درعوض، توسعه‌دهندگان تمام تمرکزشان را به توسعه‌ی بیش‌ازپیش نرم‌افزارهای مبتنی بر معماری ۶۴ بیت معطوف خواهند کرد که برای مدت بسیار بسیار طولانی به‌عنوان استاندارد تلقی خواهد شد. احتمالا برای مدتی طولانی به مرز ظرفیت رم در سیستم‌های ۶۴ بیتی (۱۶.۸اگزابایت) نخواهیم رسید. فقط تصور کنید با چندین ترابایت رم چه کارهایی می‌توان انجام داد، چه رسد به میلیون‌ها ترابایت!  

نمایشگاه CES بی‌شک یکی از رویدادهای بزرگ‌ دنیا برای علاقه‌مندان به دنیای فناوری است که به‌صورت سالانه برگزار می‌شود و افراد زیادی از جای‌جای این کره‌ی خاکی از آن بازدید می‌کنند. این نمایشگاه که تنها چند روز پس از تعطیلات کریسمس در شهر لاس‌وگاس آمریکا برگزار می‌شود، همواره توانسته توجهات را به‌خود جلب کند و امسال نیز قطعا از این قاعده مستثنی نخواهد بود.

CES همواره در روزهای آغازین سال نو میلادی برگزار می‌شود تا به ما امکان دهد بدانیم در سال پیش‌ رو، قرار است چه ترندهایی را در دنیای فناوری شاهد باشیم. گفتنی است CES 2019 قرار است میزبان ۴هزار و ۵۰۰ غرفه‌دار و ۱۸۰هزار بازدیدکننده باشد.

بسیاری از شرکت‌های دنیا با حضور در محل برگزاری CES، محصولات خود را درمعرض دید قرار می‌دهند. CES 2019درواقع همایشی چندروزه است و چون محصولات بسیار زیادی در آن به‌نمایش گذاشته می‌شود، یکی از بازه‌های زمانی پرکارتر برای رسانه‌ها ازنظر پوشش سریع اخبار به‌شمار می‌آید. در CES، تقریبا هرآنچه فکرش را بکنید، به‌نمایش گذاشته می‌شود؛ به‌همین‌دلیل، این همایش در نوع خود بسیار منحصربه‌فرد است. شرکت‌های کوچک‌و‌بزرگ زیادی از سامسونگ گرفته تا استارتاپ‌های نوپا در CES حضور پیدا می‌کنند و محصولشان را به بازدیدکنندگان نشان می‌دهند.

با همه‌ی این‌ها، نباید فراموش کرد طی سال‌های اخیر از جذابیت نمایشگاه‌های بزرگی مثل CES و IFA کاسته شده است؛ چراکه اکثر شرکت‌های بزرگ این حوزه ترجیح می‌دهند برای رونمایی محصولات جدیدشان رویدادی اختصاصی برگزار کنند. این موضوع ماهیت کلی CES را از جوانب زیادی دستخوش تغییر کرده و امروزه، بیشتر شرکت‌های کوچک و اکثرا نوپا در آن حضور پیدا می‌کنند. درکنار همه‌ی این‌ها، CES در سال‌های اخیر به‌شکل ویژه‌تری به حوزه‌ی خودرو و حمل‌ونقل پرداخته است و همایش امسال نیز احتمالا به این روند ادامه خواهد داد.

در فاصله‌ی باقی‌مانده تا برگزاری CES 2019، عده‌ی زیادی از کاربران بحث درباره‌ی این نمایشگاه را آغاز کرد‌ه‌اند. درادامه، زومیت را همراهی کنید تا به‌اتفاق هم نگاهی بیندازیم به هرآنچه از نمایشگاه CES 2019 انتظار داریم.

نسل پنجم شبکه‌های ارتباطی (5G)

5G هم‌اکنون یکی از فناوری‌های مهم‌ موردبحث دنیا است و اغلب شرکت‌ها درحال‌ورود به آن هستند. شکی نداریم امسال در CES 2019 قرار است تمرکز زیادی روی 5G را شاهد باشیم. اپراتورهای بزرگ تلفن‌همراه آمریکا اعلام کرده‌اند پشتیبانی از 5G را در سال ۲۰۱۹ امکان‌پذیر خواهند کرد. این موضوع باعث می‌شود CES 2019 محل بسیار مناسبی برای شرکت‌های سازنده‌ی دستگاه‌های هوشمند نظیر گوشی‌های موبایل برای رونمایی محصولات 5G باشد. البته، از مدتی قبل می‌دانیم شرکت‌های بزرگی قرار است به تولید گوشی‌های 5G روی بیاورند؛ با‌این‌حال انتشار اخبار جدید مرتبط با این فناوری در CES 2019 تقریبا حتمی به‌نظر می‌رسد.

انتظار انتشار اخبار زیادی درباره‌ی تجهیزات مربوط به 5G داشته باشید؛ خصوصا ازطرف شرکت اینتل. کوالکام پیش‌تر در جریان برگزاری همایشی، ضمن رونمایی تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۵۵، اطلاعاتی از اکثر برنامه‌هایش برای سال جدید بیان کرده بود. با‌این‌حال، شک نداریم این شرکت قصد دارد در جریان برگزاری CES 2019، جزئيات بیشتری در این زمینه بیان کند. کوالکام احتمالا در این همایش روش‌هایی را بیان خواهد کرد که با انجام آن‌ها می‌توان فناوری 5G را فراتر از مقوله‌هایی مثل اینترنت اشیاء، گوشی‌های هوشمند، خودروها و دیگر موارد بُرد. 

در واقع، پیش‌بینی می‌کنیم یکی از اخبار بزرگ‌ CES امسال، این باشد که 5G قرار است فراتر از گوشی‌های موبایل برود. اپراتورهای بزرگ نظیر T-Mobile ،Verizon ،AT&T و Sprint همواره در پی اثبات این موضوع بوده‌اند که چگونه شبکه‌های ارتباطی پرسرعت می‌توانند گجت‌ها را بیشتر از قبل در ارتباط باهم نگه دارند. این ارتباط بین گجت‌ها احتمالا تمامی حوزه‌ها را شامل خواهد شد: از دستگاه‌های سازمانی گرفته تا پوشیدنی‌های ردیاب سلامتی و حتی دستگاه‌های هوشمند خانگی. 5G قرار است آینده‌ای را برایمان به‌ارمغان بیاورد که در آن، همه‌‌ی دستگاه‌های همواره به اینترنت متصل هستند. 

واقعیت افزوده و واقعیت مجازی

صرف‌نظر از هر چیز دیگری، شکی نداریم واقعیت مجازی قرار است نقش پررنگی در سی‌ایی‌اس ۲۰۱۹ ایفا کند. در همایش امسال، احتمالا معرفی هدست‌های واقعیت مجازی ارزان‌تر و مستقل‌تری درمقایسه‌با قبل را شاهد خواهیم بود (نظیر آکیولس Go). باوجوداین‌، اکثر شرکت‌های بزرگ بیشتر از اینکه به حضور در بازار واقعیت مجازی علاقه‌مند باشند، به قابلیت‌هایی تمایل دارند و می‌خواهند در این حوزه بدرخشند که واقعیت افزوده دراختیارشان قرار می‌دهد. 

بیشتر شرکت‌ها روی بهره‌گیری از واقعیت افزوده در دستگاه‌هایی نظیر گوشی‌های هوشمند و تبلت‌ها با استفاده از کیت‌های توسعه‌ای نظیر ARKit یا ARCore متمرکز هستند. باوجوداین‌، فراموش نکنید شمار درخورتوجهی از هدست‌ها و عینک‌های هوشمند نیز از مدتی پیش به دنیای واقعیت افزوده وارد شده‌اند. پیش‌بینی می‌کنیم در CES 2019 اخبار متعددی درباره‌ی هدست‌ها و عینک‌های هوشمند مبتنی بر واقعیت افزوده منتشر شود.

خودرو

همان‌طورکه پیش‌تر اشاره کردیم، در سال‌های اخیر، حوزه‌ی خودرو و حمل‌و‌نقل نقش پررنگ‌تری درمقایسه‌با قبل در نمایشگاه CES پیدا کرده است؛ به‌طوری‌که اختصاص سالن‌هایی ویژه برای حوزه‌ی حمل‌و‌نقل را شاهد هستیم و درخلال CES، کنفرانس‌های کوتاه مختلفی نیز دراین‌باره برگزار می‌شوند. همه‌ی این‌ها به‌ این دلیل است که خودروسازان بزرگ طی چند سال اخیر، سرمایه‌گذاری ویژه‌ای روی استفاده‌ی هرچه‌بیشتر از فناوری در محصولاتشان کرده‌اند.

از چند ماه پیش، کم‌کم انتشار شایعات و اخبار مختلف درباره‌ی مهم‌ترین ترندهای حوزه‌ی خودرو در نمایشگاه CES 2019 را شاهد بوده‌ایم. همچون سال‌های قبل، انتظار رونمایی خودروهای الکتریکی جدید و همچنین پرداختن به فناوری خودروهای خودران را داشته باشید. واقعیت افزوده قطعا یکی از ترندهای بزرگ‌ این حوزه خواهد بود. درضمن، محصولات دیگری نظیر ربات‌های حمل‌و‌نقل نیز رونمایی خواهند شد.

خانه‌‌ی هوشمند

محصولات مرتبط با خانه‌ی هوشمند بر نمایشگاه CES 2018 حکمرانی کردند. گرچه انتظار می‌رود سردمدار نمایشگاه امسال فناوری 5G باشد، شکی نداریم محصولات خانه‌های هوشمند نیز همچنان با قدرت در CES 2019 حضور خواهند داشت و حوزه‌های مختلفی را پوشش خواهند داد. از قفل هوشمند در و دوربین‌های جدید گرفته تا مایکروویو و ساعت‌های دیواری. انتظار تنوع بالایی از محصولات خانه‌ی هوشمند را در CES 2019 باید داشته باشید.

خانه‌ی هوشمند یکی از حوزه‌هایی است که تقریبا تمامی شرکت‌های بزرگ‌وکوچک دنیای فناوری در آن حضور دارند. با همه‌ی این‌ها، دو شرکت بزرگ به‌احتمال بسیار زیاد قرار است اکثر توجهات این حوزه را در CES 2019 به‌خود جلب کنند. از زمان عرضه‌ی اسپیکرهای هوشمند اکو (محصول آمازون) و هوم (محصول گوگل)، CES به نمایشگاهی بسیار مهم برای دو شرکت نام‌برده تبدیل شده است. در CES امسال، انتظار این را داشته باشید که دستیارهای هوشمند الکسا و گوگل اسیستنت با دستگاه‌های زیادی همگام‌سازی شوند.

تلویزیون

گوشی هوشمند

چند سالی است که شرکت‌های بزرگ حوزه‌ی تلفن‌همراه ترجیح می‌دهند به‌جای رونمایی محصولاتشان در نمایشگا‌ه‌‌هایی نظیر CES، با برگزاری رویدادی ویژه محصولشان را معرفی می‌کنند. این موضوع باعث شده نتوانیم انتظار معرفی محصول جذاب جدیدی در زمینه‌ی گوشی‌های هوشمند داشته باشیم. فراموش نکنید حدودا یک ماه تا برگزاری کنگره‌ی جهانی موبایل بارسلونا فاصله داریم؛ همایشی که کاملا روی گوشی‌های هوشمند متمرکز است و به رقبایی نظیر CES اجازه نمی‌دهد آن‌چنان در این حوزه خودی نشان دهند. 

البته، انتظار می‌رود شرکت‌ها برخی از گوشی‌های 5G خود را در CES 2019 نمایش دهند. گرچه نمایشگاه امسال قرار نیست اتفاقی مهم و فراموش‌نشدنی در حوزه‌ی گوشی‌های هوشمند تاشدنی رقم بزند، در این زمینه نیز حرف‌هایی برای گفتن دارد؛ خصوصا از این‌ نظر که در CES امسال، قرار است نگاهی نزدیک‌تر به نسخه‌ی نهایی گوشی فلکس پای بیندازیم. درکنار این‌ها، پیش‌بینی می‌کنیم اکثر شرکت‌ها نمونه‌های مفهومی گوشی‌های تاشدنی خود را در CES 2019 به‌نمایش بگذارند.

در ۲۰۱۸ عرضه‌ی گوشی‌های جالب زیادی را به بازار شاهد بودیم؛ اما مطمئنیم شما هم قبول دارید این سال، یکی از سال‌های سخت‌ برای گوشی‌های هوشمند بود؛ چراکه اکثرا طراحی‌ها تکراری شده بودند و شمار درخورتوجهی از مردم دوست داشتند طراحی کاملا جدیدی ببینند. این موضوع باعث شد شرکت‌ها فشارِ به‌وجودآمده را حس کنند و سراغ تولید محصولات تاشدنی بروند؛ محصولاتی نوآورانه که البته هنوز در اول راه هستند و در آینده بیشتر درباره‌شان خواهیم شنید.

اگر تمایل دارید از قیمت گوشی موبایل و قیمت تبلت و قیمت تلویزیون و موارد دیگری نظیر مشخصات فنی باخبر شوید، حتما به بانک محصولات زومیت سر بزنید.

افزون‌براین، اگر از علاقه‌مندان حوزه‌ی فناوری هستید، حتما در روزهای آینده زومیت را به‌دقت دنبال کنید؛ چراکه طبق سنّت هرساله، امسال نیز قصد داریم CES 2019 را به‌شکلی ویژه پوشش دهیم و اخبار را در سریع‌ترین زمان ممکن روی خروجی سایت قرار دهیم.

نمایشگاه CES 2019 از هشتم تا یازدهم ژانویه‌ی‌۲۰۱۹ (هجدهم تا بیست‌ویکم دی‌۱۳۹۷) برگزار خواهد شد.