هواوی این روزها در تلاش برای حفظ جایگاه دومین تولیدکننده‌ی مطرحگوشی هوشمند در جهان، به‌طور مداوم از محصولات جدید خود رونمایی می‌کند؛ این‌بار شرکت چینی تنها چند روز پس از رونمایی هواوی P اسمارت ۲۰۱۹ در بازار اروپا، همتای مقرون‌به‌صرفه‌تر آن یعنی هواوی Y7 پرو ۲۰۱۹ را در ویتنام رونمایی کرد.

با نگاهی گذرا به ظاهر Y7 پرو ۲۰۱۹ ممکن است تصور کنید که این گوشی همان پی اسمارت ۲۰۱۹ است؛ اما با دقیق‌تر شدن در جزئیات، متوجه چندین تفاوت خواهید شد. گوشی جدید گرچه از نمایشگر ۶.۲۶ اینچی با رزولوشن +HD، نسبت تصویر ۱۹ به ۹ و بریدگی قطره‌ای شکل استفاده می‌کند، اما به تراشه‌ی کوالکام اسنپدراگون ۴۵۰ مجهز شده است. گوشی اقتصادی جدید هواوی تنها یک نسخه با ۳ گیگابایت رم و ۳۲ گیگابایت حافظه دارد؛ البته امکان استفاده از حافظه‌ی جانبی برای این دستگاه در نظر گرفته شده است.

هواوی Y7 پرو ۲۰۱۹ دوربین دوگانه‌ی ۱۳ و ۲ مگاپیکسلی دارد و در آن سنسور ۱۳ مگاپیکسلی با گشودگی دیافراگم f/1.8 وظیفه‌ی ثبت و سنسور دو مگاپیکسلی وظیفه‌ی تشخیص عمق تصاویر را دارد.

دوربین سلفی جای‌گرفته در بریدگی قطره‌ای شکل بالای نمایشگر نیز دارای یک سنسور ۱۶ مگاپیکسلی است.

دستگاه مذکور با رابط کاربری EMUI 8.2 عرضه می‌شود و این یعنی نسخه‌ی اندروید آن ۸.۰ اوریو است.

بلوتوث ۴.۲ و وای‌فای ۲.۴ گیگاهرتز امکانات این گوشی در زمینه‌ی اتصالات بی‌سیم هستند و یک باتری ۴۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی وظیفه‌ی تأمین نیروی دستگاه را برعهده دارد. از آنجایی که خبری از حسگر اثر انگشت در Y7 پرو ۲۰۱۹ نیست، هواوی برای افزایش امنیت نوعی تشخیص چهره‌ی معمولی را برای آن در نظر گرفته است.

جدیدترین گوشی اقتصادی هواوی در صفحه‌ی سایت رسمی هواوی به زبان ویتنامی و فروشگاه آنلاین Lazada موجود بوده و قیمتی برابر با ۱۷۰ دلار برای آن در نظر گرفته شده است.

هواوی Y7 پرو ۲۰۱۹ در دو رنگ مشکی و آبی از پنجم ژانویه مصادف باپانزدهم دی‌ماه در قابل سفارش خواهد بود و کسانی که سریع‌تر اقدام به خرید کنند یک اسپیکر بلوتوث نیز به‌عنوان هدیه دریافت خواهند کرد.

رسیدن به شادی برای بسیاری از افراد، یک مسیر پر از تقلا و سختی است که هرچه بیشتر انرژی صرف آن کنید، بیشتر از مسیر خارج می‌شوید. تنها به این نوشته از الیزابت گیلبرت در کتاب خاطرات او به‌نام Eat, Pray, Love توجه کنید:

شادی یکی از نتایج تلاش‌های شخصی است. برای رسیدن به آن باید بجنگی، تقلا کنی و اصرار بورزی. گاهی ممکن است برای جست‌وجوی آن مجبور شوی به دور دنیا سفر کنی.

الیزابت گیلبرت در ادامه می‌نویسد:

تو مجبور هستی دائما برای شکوفایی موهبت‌هایی که به تو اعطا شده است، تلاش کنی. زمانی‌که به مرحله‌ی شادی رسیدی باید با تلاشی خستگی‌ناپذیر و همیشگی به سمت بالا شنا کنی تا این احساس شادی را در خود ماندگار کنی. اگر این کار را انجام ندهی، شادی و رضایت درونی در تو به‌مرور زمان از بین می‌رود.

با اینکه داشتن چنین نگرشی درباره‌ی شادی برای بعضی از افراد ممکن است واقعا کارگشا باشد؛ اما جدید‌ترین پژوهش‌های علمی نشان می‌دهد که تلاش برای رسیدن به شادی در بسیاری از افراد نتیجه‌ی عکس می‌دهد و در آن‌ها احساسات منفی، برای مثال احساس استرس، تنهایی و شکست شخصی ایجاد می‌کند. طبق این نگرش، شادی مانند یک پرنده‌ی ترسو است: هرچه بیشتر تلاش کنید به آن نزدیک شوید، بیشتر از شما دور می‌شود.

این یافته‌ها به ما در درک برخی از احساساتی که همه‌ی ما کم‌وبیش تجربه کرده‌ایم، کمک می‌کند؛ احساساتی مانند استرس‌ و ناامیدی که در برخی از مناسبت‌های به‌خصوص مانند روز تولد، کریسمس و روز تحویل سال نو به سراغمان می‌آیند. اما یافته‌های این پژوهش می‌تواند با ار‌ائه‌ی چند راهنمایی برای تنظیم اهداف کلی زندگیتان، تاثیر شگرفی بر احساس خوشبختی شما در طولانی‌مدت بگذارد.

کمک به خود یا ایستادن در مقابل خود؟

آریس ماووس، مدرس و محقق در دانشگاه کالیفرنیا، اولین روان‌پزشکی است که به شکل علمی به بررسی و مطالعه‌ی این ایده پرداخته است. او می‌گوید آن موردی که باعث شد به فکر بررسی این موضوع بیافتد، حجم بسیار بالای کتاب‌های انگیزشی و موفقیت شخصی است که در دو یا سه دهه‌ی گذشته در ایالات متحده منتشر شده‌اند.

در بسیاری از این کتاب‌ها، شادی به‌صورت لازمه‌ی اساسی زندگی که بدون آن همه چیز بی‌معنی است، نشان داده می‌شوند. ماووس می‌گوید:

به هر جایی که نگاه می‌کنید، کتاب‌هایی را می‌بینید که می‌گویند شادی برای فرد خوب است، شما اساسا باید خودتان را شاد‌تر کنید، انگار که وظیفه‌ی شما در زندگی این است که در خود احساس شادمانی به وجود آورید.

آیا این کتاب‌ها به افسردگی بیشتر تعداد زیادی از خوانندگان منجر نمی‌شود؟

ماووس معتقد است:

در نتیجه‌ی خواندن چنین کتاب‌هایی، افراد ممکن است استانداردهای بسیار بالایی برای شادی در زندگی تعیین کنند. آن‌ها شاید تصور کنند که باید همیشه در هر شرایطی شاد بود، یا اینکه باید سطح شادی خود را بالاتر ببرند. اما درواقع این کارها ممکن است افراد را به سوی احساس افسردگی بیشتر سوق دهد. شخص وقتی به این نتیجه برسد که در تلاش خود برای رسیدن به استانداردهایش شکست خورده، ممکن است احساس سرخوردگی و شکست کند.

آریس ماووس با همکاری محققان دیگری از جمله مایا تامیر، نیکول ساوینو و کریگ اندرسون تصمیم گرفت این ایده را با استفاده از یک سری مطالعات علمی آزمایش کند. در یک مورد، یک پرسشنامه‌ی دقیق به مشارکت‌کنندگان در این تحقیق ارائه شد تا نظر خود را درباره‌ی عبارات زیر بیان کنند:

• میزان شادمانی من در هر لحظه، نشانگر میزان ارزشمندی زندگی من است
• برای داشتن یک زندگی بامعنی باید اکثر اوقات، احساس شادمانی داشته باشم
• در زندگی هر چیزی را با این معیار ارزش‌گذاری می‌کنم که تا چه اندازه بر شادمانی شخصی من تاثیر می‌گذارد

همان‌طور که انتظار می‌رفت، مشارکت‌کنندگانی که بیش از همه با عبارات فوق موافق بودند، از زندگی خود هم‌اکنون کم‌تر رضایت داشتند.

اما شرایط با درنظرگرفتن وضعیت فعلی مشارکت‌کنندگان پیچیده‌تر می‌شود. نگرش افرادی که اخیرا در زندگی خود یک تجربه‌ی پرتنش مانند از دست دادن عزیزان را تجربه کرده بودند، به موضوع شادی در زندگی، تفاوت چندانی نمی‌کرد. بنابراین وقتی شرایط زندگی شما هم‌اکنون سخت و پراسترس است، اشتیاق برای رسیدن به شادی بیشتر لزوما باعث ایجاد احساسات منفی نمی‌شود. بااین‌حال می‌تواند شدت احساس رضایت از زندگی را که طبیعتا هنگام خوب بودن اوضاع زندگی به وجود می‌آید، کاهش دهد.

قدم بعدی ماووس و همکارانش این بود که دریابند آیا با تغییر دادن نگرش مشارکت‌کنندگان می‌توانند میزان شادمانی آن‌ها در کوتاه‌مدت را تغییر دهند. برای انجام این کار آن‌ها از نیمی از شرکت‌کنندگان درخواست کردند تا یک مقاله‌ی ساختگی در روزنامه بخوانند، مقاله‌ای که درباره‌ی اهمیت احساس شادی در زندگی اغراق‌گویی کرده بود. این درحالی‌ بود که گروه دیگر از شرکت‌کنندگان در این آزمایش باید یک مقاله درباره‌ی محاسن داشتن قوه‌ی تشخیص خوب که در آن هیچ‌گونه اشاره‌ای به احساسات نشده بود، می‌خواندند.

تیم پژوهشی در ادامه از شرکت‌کنندگان خواستند تا یک فیلم دلگرم‌کننده درباره‌ی تلاش و موفقیت یک برنده‌ی مدال طلای المپیک تماشا کنند. درنهایت ماووس و همکاران او به ارزیابی احساسات دو گروه شرکت‌کننده پرداختند.

پژوهشگران بار دیگر متوجه یک رابطه‌ی معنی‌دار شدند. افرادی که مقاله‌ی ساختگی را خوانده بودند و به‌صورت ناخودآگاه علاقه‌ی آن‌ها به داشتن شادی بیشتر در زندگی تحریک شده بود، بعد از مشاهده‌ی فیلم کم‌تر تحت تاثیر احساسات مثبت منتقل‌شده از آن قرار گرفتند؛ این در حالی‌ بود که روحیه‌ی افرادی که مقاله‌ی علمی بی‌طرفانه را خوانده بودند، پس از مشاهده‌ی فیلم بالا رفته بود.

به نظر می‌رسد خواندن یک مقاله‌ی اغراق‌آمیز درباره‌ی نقش شادی در زندگی باعث شده بود انتظارات افراد از میزان احساساتی که هنگام تماشای یک فیلم مثبت و امیدوارکننده باید به آن‌ها دست دهد، بالا رود؛ به‌نحوی‌که آنان هنگام تماشای فیلم دائما به ارزیابی میزان احساسات خود می‌پرداختند. زمانی‌که سطح واقعی احساسات به استانداردهای ذهنی آن‌ها نمی‌رسید، بعد از اتمام تماشای فیلم به‌جای داشتن روحیه‌ی بالا، احساس سرخوردگی و ناامیدی می‌کردند.

شما نیز شاید در جریان یک اتفاق مهم مانند جشن عروسی یا رفتن به یک مسافرت پرهزینه، که می‌دانید در زندگی یک‌بار روی می‌دهد، چنین احساسی را تجربه کرده باشید. هرچقدر که تلاش ‌کنید از تک‌تک لحظات آن لذت ببرید، به همان اندازه کم‌تر به شما خوش می‌گذرد، به‌گونه‌ای که احساس می‌کنید سفر به یک منطقه‌ی دیگر می‌توانست بسیار بهتر از سفر فعلی‌تان باشد. تحقیقات ماووس نشان می‌دهد که این وضعیت ممکن است در دیگر جنبه‌های زندگی فرد نیز رخ دهد.

یافته‌های ماووس همچنین نشان می‌دهد که طلب شادی بیشتر و جست‌وجوی آن در زندگی باعث می‌شود تا احساس تنهایی و دوری از دیگران بیشتر شود؛ شاید به این دلیل که فرد به‌جای توجه به اشخاص عزیز اطراف خود و قدرشناسی از آنان، تمرکز خود را روی خودش و احساسات شخصی‌اش معطوف می‌کند. ماووس در این مورد اضافه می‌کند:

تمرکز روی خود ممکن من را از دیگران دور کند؛ به‌گونه‌ای که کم‌تر با آن ارتباط داشته باشم و شاید حتی قضاوتم درباره‌ی مردم منفی‌تر از گذشته شود؛ به‌خصوص اگر فکر کنم که دیگران، احساس شادی درونی من را به‌هم می‌ریزند.

اما تبعات این موضوع به همینجا ختم نمی‌شود. در اوایل امسال، سم ماگلیو از دانشگاه تورنتو و آک‌یانگ کیم از دانشگاه روتگرز دریافتند که جست‌وجوی خودآگاه شادی در زندگی به‌گونه‌ای دیگر ممکن است، اثر معکوس داشته باشد. درواقع ماگلیو و همکارانش معتقدند تمرکز روی شاد بودن ممکن است به ما این احساس را تلقین کند که زمان در حال از دست رفتن است.

ماگلیو نیز همانند ماووس، از شماری بررسی‌های ظریف برای شاسایی تبعات شادجویی در زندگی استفاده کرد. از جمله‌ی این روش‌ها، بررسی پرسش‌نامه‌های پرشده توسط داوطلبان بوده است. در یکی از مطالعات، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا فهرستی از ۱۰ موردی که آن‌ها را در زندگی شاد می‌کند، تهیه کنند (که شاید موارد ساده‌ای مانند اختصاص چند ساعت در هفته برای وقت گذراندن با خانواده باشد). انجام این کار به‌جای اینکه احساس خوش‌بینی درباره‌ی آینده در افراد ایجاد کند، باعث شد آن‌ها دچار استرس شوند؛ به‌خصوص استرس درباره‌ی اینکه برای انجام دادن تمام آن کارها، شاید وقت کافی در زندگی نداشته باشند.

درواقع افراد بعد از برشمردن مواردی که آن‌ها را در زندگی شاد می‌کند، به‌جای این احساس شادمانی کنند، احساس کمبود وقت و استرس داشتند. اگر داوطلبان فهرست مواردی را می‌نوشتند که آن‌ها را در همان لحظه شاد می‌کرد، چنین احساس‌های منفی به وجود نمی‌آمد. این مطالعه نشان می‌دهد که طلب شادی بیشتر در زندگی، برای افراد مشکل‌ساز می‌شود.

ماگلیو در این مورد معتقد است که مشکل به ماهیت ابری‌مانند و غیرقطعی هدف شاد بودن برمی‌گردد. بسیار سخت است که احساس کنید به حد نهایت شادی رسیده‌اید، حتی اگر به آن مرحله رضایت از زندگی رسیده باشید، به‌دنبال این خواهید بود که این احساس را طولانی‌تر کنید. نتیجه‌ی کار این می‌شود که همیشه فکر می‌کنید کارهای بیشتری باید انجام دهید. ماگلیو می‌گوید:

در این صورت شادی از پدیده‌ی خوشایندی که هم‌اکنون من از آن لذت می‌برم، تبدیل به یک وظیفه‌ی سنگین برای من می‌شود که باید همواره و بدون توقف آن را انجام دهم.

این نوشته‌ی الیزابت گیلبرت در کتاب Eat, Pray, Love‌ را به یاد بیاورید: 

باید با تلاشی خستگی‌ناپذیر و همیشگی به سمت بالا شنا کنی تا این احساس شادی را در خود ماندگار کنی.

این دقیقا همان چیزی است که طبق تحقیقات ماگلیو باعث می‌شود ما کم‌تر احساس شادی کنیم.

البته نتایج این تحقیقات نباید مبنای درمان مشکلات جدی روانی مانند افسردگی شود. اگر مشکل کلینیکی یا بالینی دارید، باید از یک متخصص کمک بگیرید. همچنین ماگلیو می‌گوید که یافته‌های مطالعات آن‌ها نباید دلیل طفره رفتن افراد از اتخاذ تصمیم‌های مهمی شود که می‌تواند شرایط زندگی را بهبود دهد؛ تصمیماتی مانند ترک یک زوج بدرفتار. بعضی اوقات واقعا لازم است برای بالا بردن سطح احساس شادی در زندگی، دست به اقدامات قاطعی بزنیم.

اما اگر در زندگی خود با چالشی مواجه نیستید، این مطالعه به شما پیشنهاد می‌کند که بهتر است در طرز فکر و رفتار خود تجدیدنظر کنید. ماگلیو به این نکته اشاره می‌کند که شبکه‌های اجتماعی به‌خصوص باعث می‌شوkد آگاهی ما از زندگی‌های ظاهری و فیلترشده‌ی دیگران بیشتر شود و به این ترتیب علاقه‌مان برای رسیدن به شادی بیشتر و زندگی هیجان‌انگیزتر را افزایش دهد. او می‌گوید اگر برای تعیین استانداردی که میزان شاد و بامعنی بودن زندگی خودمان را با آن می‌سنجیم، به دیگران و زندگی آن‌ها نگاه نکنیم، بسیار شادتر خواهیم بود.

ماگلیو می‌گوید:

اگر شما دائما به دوست خود فکر کنید که به فلان سفر رفته یا در فلان رستوران زیبا غذا خورده است، شاید این احساس به شما دست دهد که آن‌ها از شما شادتر هستند و به این ترتیب همان احساس جست‌وجوی شادی بیشتر در زندگی به شما دست دهد. من واقعا معتقدم که امروزه احساس طلب شادی در افراد جامعه بیشتر شده است.

در این بین، ماووس به این نکته اشاره می‌کند که تحقیقات انجام‌گرفته نشان می‌دهد که به‌جای مقابله با احساسات منفی به‌عنوان دشمن خوشبختی ما، داشتن یک نوع نگرش پذیرش‌گرانه نسبت به این نوع احساسات باعث خواهد شد در طولانی‌مدت، احساس رضایت بیشتری در زندگی داشته باشیم. ماووس توضیح می‌دهد:

وقتی تقلا می‌کنید تا شاد باشید، ممکن است درباره‌ی اتفاقات زندگی خود قضاوت منفی کنید... حتی ممکن است خود را به‌خاطر داشتن احساساتی که در نکته‌ی مقابل شادمانی قرار می‌گیرند، سرزنش کنید.

به‌همین دلایل ماووس توصیه می‌کند که نسبت‌به فراز و نشیب‌های زندگی باید تا اندازه‌ای نگرش رواقی‌گونهداشت، یعنی اتفاقات و احساسات بد در زندگی را به‌عنوان اتفاقاتی گذرا بپذیرید؛ نه اینکه تلاش کنید آن‌ها را به‌طور کامل از زندگی خود حذف کنید.

البته هیچ‌کدام از این توصیه‌ها به این معنی نیست که نمی‌توان با انجام برخی کارهای ساده احساس شادی و خوش‌بختی را تقویت کرد، کارهایی مانند وقت‌گذارنی با خانواده و مهربانی به دیگران. انجام چنین کارهایی باعث می‌شود لحظات کوتاه رضایت از زندگی را تجربه کنید. اما نباید انتظار یک تغییر بزرگ و ناگهانی در روحیه خود را داشته باشید و سعی نکنید دائما از خود سؤال کنید که چه احساسی دارید.

به‌طور خلاصه می‌توان گفت که شادی مانند یک پرنده‌ی ترسو است. وقتی که دست از تعقیب او بردارید، شاید خود او به‌صورت طبیعی به شما نزدیک شود.

در یک دهه‌ی گذشته، نگرانی از اعیانی‌شدن (Gentrification) مناطق شهری در کشورهای گوناگون افزایش یافته است. یکی از دلایل اصلی این افزایش نگرانی، بازگشت بیش‌از‌پیش افراد تحصیل‌کرده و متمول به شهرها محسوب می‌شود.

سوالی که نقطه‌ی تلاقی تصمیم‌گیران سیاست‌های شهری و دنیای فناوری می‌شود آن است که آیا هوش مصنوعی، می‌تواند سرعت و الگوی اعیان‌نشین شدن را در شهرها پیش‌بینی کند؟ تحقیقی جدید با همکاری دانشمندان علوم داده و جغرافی‌دان‌ها، چنین قابلیتی را برای هوش مصنوعی متصور می‌شود.

جاناتان ریدز، جوردن دِسوزا و فیل هابارد از کالج سلطنتی لندن در تحقیقی، توانایی هوش مصنوعی را در موضوعات شهری بررسی کرده‌ و نتایج را در ژورنال Urban Studies منتشر کرده‌اند. در این تحقیقات، از یادگیری ماشین و روند معمول آن استفاده شد. روند معمول یادگیری ماشین، مطالعه‌ی رخدادهای گذشته و پیش‌بینی چگونگی رویدادهای مشابه در آینده است. در تجربه‌ی مذکور، محققان اطلاعات اعیانی‌شدن مناطق در لندن را بررسی کردند تا الگوی آن را برای آینده، پیش‌بینی کنند.

برای بررسی دقت هوش مصنوعی، تیم تحقیقاتی ابتدا صحت پیش‌بینی‌های آن را برای سال ۲۰۱۱ بررسی کردند. روند کار به این صورت بود که اطلاعات سال ۲۰۰۱ شهر لندن، برای پیش‌بینی صحیح رخدادهای سال ۲۰۱۱ تحلیل و بررسی شد. سپس، از این مدل برای پیش‌بینی الگوی مناطق در سال ۲۰۲۱ استفاده شد.

در ابتدای تحقیقات، معیارهای کنونی اجتماعی و اقتصادی براساس چهار عامل اصلی اندازه‌گیری شدند: درآمد خانواده، ارزش املاک و مستغلات، سهم فرد و خانواده از مشاغل با سطح کلاس بالا و کسب اعتبار برای مشاغل. کسب اعتبار برای مشاغل به‌معنای سهم شهروندان از رسیدن به سطحی از مهارت‌های شغلی است.

محققان پس از بررسی وضعیت‌های اقتصادی و اجتماعی برای هر منطقه، تأثیر عوامل دموگرافیک دیگر همچون سن و قومیت را نیز بر اعیان‌نشینی مطالعه کردند.

هوش مصنوعی پس از مطالعه و بررسی داده‌های سال ۲۰۰۱، با نتایجی بسیار نزدیک به رخدادهای واقعی برای سال ۲۰۱۱، کار خود را به پایان رساند. یک نتیجه‌ی آماری بسیار نزدیک به واقعیت، حاصل استفاده از هوش مصنوعی شد. درواقع استفاده از هوش مصنوعی و یادگیری ماشین، از تمامی روش‌های آماری سنتی همچون تحلیل رگرسیون استاندارد، دقیق‌تر بود.

نتایج تحقیقات نشان داد که عوامل دموگرافیک اصلی مانند درآمد زوجین بدون داشتن فرزند، مالکیت خودرو یا حتی قومیت، در فهرست برترین عوامل مؤثر بر اعیان‌نشینی قرار نداشتند. در فهرست فاکتورهای مؤثر، مهاجرت جای داشت که البته آن هم تنها برای مهاجران از مبدأ دیگر کشورها در اتحادیه‌ی اروپا، آمریکا، استرالیا و نیوزیلند صحیح بود.

نوع ساختمان‌ها، خصوص انواع قدیمی یا با معماری مشهور به Terraced، بر پیش‌بینی‌ها تأثیر داشت. درنهایت، محققان به این نتیجه رسیدند که اکثر عوامل  مهم و تأثیرگذار بر پیش‌بینی‌ها، به اشتغال مرتبط بودند. مواردی همچون ساعت‌های کاری زیاد، مهارت و مدرک کاری، تنوع شغلی مانند کار کردن در خانه یا خوداشتغالی، موارد مهم تأثیرگذار بر عوامل پیش‌بینی بودند.

تصویر زیر، نشان‌دهنده‌ی اعیان‌نشین شدن مناطق در سال ۲۰۱۱ است. نتیجه‌گیری نمودار زیر، با بررسی تغییر در ثابت‌های اقتصادی و اجتماعی در سطح منطقه‌ای انجام شد. باتوجه‌به تصویر، دو خط اعیان‌نشینی را می‌توان از مرکز لندن تشخیص داد. یکی از آن‌ها به‌سمت جنوب غربی و دیگری به‌سمت شمال‌شرقی رفته است. خطوط ایجادشده، به‌نام خط میلیاردرها (Billionaire's Row) شناخته می‌شوند.

منطقه‌ی مشخص‌شده با رنگ صورتی تیره،‌ شاهد کاهش ثابت‌های اجتماعی-اقتصادی بود؛ درحالی‌که در مناطق زردرنگ، افزایش شاخص‌ها اتفاق افتاد. مناطق سبز کم‌رنگ، مکان‌هایی هستند که تغییرات بسیار کوچکی در ثابت‌های اجتماعی-اقتصادی آن‌ها رخ داده است. نکته‌ی قابل‌توجه آن است که حتی مناطق ثروتمندنشین هم تغییر و اعیان‌نشینی را در این مدت تجربه کرده‌اند.

تصویر بعدی، پیش‌بینی اعیان‌نشین‌شدن در سال ۲۰۲۱ را ارائه می‌کند. در این نقشه نیز، اعیان‌نشینی با تغییر در ثابت‌های اجتماعی و اقتصادی پیش‌بینی شده است. در تصویر زیر، اعیان‌نشین شدن نه‌تنها در مناطق وست‌مینستر، کنزینگتونو چلسی پیش‌بینی می‌شود، بلکه مناطق با سطح زندگی کارگری نیز هدف بعدی آن خواهند بود.

نکته‌ی مهم دیگر در پیش‌بینی سال ۲۰۲۱ لندن، توسعه‌ی اعیان‌نشینی به مناطق و شهرهای حومه‌ است. طبق پیش‌بینی انجام‌شده، بالاتر رفتن سطح زندگی در یک منطقه، احتمالا موجب جابه‌جایی ساکنان از مناطق دیگر و کاهش معیارها در آن بشود. در این تصویر هم مناطق صورتی پررنگ، نشان‌دهنده‌ی کاهش و مناطق زرد، نشان‌دهنده‌ی افزایش شاخص‌های اقتصادی و اجتماعی است.

مدل پیش‌بینی سال ۲۰۲۱، نشان می‌دهد که سرعت اعیان‌نشین شدن مناطق تا آن سال، به‌مرور آهسته می‌شود. شایان ذکر است مناطقی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ بیشترین تغییرات را شاهد بودند، تا سال ۲۰۲۱، تغییرات کمتری خواهند داشت. درواقع اگرچه شاخص‌های این مناطق تا سال ۲۰۲۱ رشد می‌کند، اما سرعت آن افزایش نخواهد یافت.

تیم تحقیقاتی امید دارد که نتایج خود را در آینده با بررسی اطلاعات زنده‌ی بیشتر، دقیق‌تر کند. آن‌ها از داده‌هایی همچون قیمت لحظه‌ای املاک در وبسایت‌های متعدد تا نمادهای فرهنگی مصرف‌گرایی در توییتر، برای پیش‌بینی دقیق‌تر مناطق با ظرفیت اعیان‌نشین شدن، استفاده خواهند کرد.

به‌هرحال پدیده‌های متنوع سیاسی و اقتصادی مانند خروج بریتانیا از اتحادیه‌ی اروپا، روی روند اعیان‌نشین شدن در شهرهای بزرگ جهان، تأثیر دارند. باوجود تمامی عوامل، به‌نظر می‌رسد ابزارهایی همچون یادگیری ماشین، علاوه‌بر تشریح علل اعیان‌نشین شدن در شهرها، توانایی پیش‌بینی مناطق بعدی را هم داشته باشند.

یک تیم پژوهشی به‌‌رهبری پروفسور تتسو ایندو در دانشگاه توهوکو با موفقیت توانستند یک STT-MRAM (نوعی رم مغناطیس‌‌مقاوم) را با سرعت نوشتن ۱۴نانوثانیه تولید کنند که برای استفاده در حافظه‌‌های تعبیه‌شده مانند حافظه‌‌ی کش در اینترنت اشیا و هوش مصنوعی کاربرد خواهد داشت. این در حال حاضر سریع‌ترین سرعت نوشتن برای کاربرد حافظه‌‌ی تعبیه‌شده با ظرفیت بالای ۱۰۰ مگابیت است و دستاورد یادشده به‌‌زودی راه را برای تولید انبوه رم‌‌هایی با ظرفیت بالاتر هموار ‌خواهد کرد.

رم STT-MRAM قادر به انجام عملیات با سرعتی بالا و درعین‌حال مصرف توان بسیار پایین است. این نوع حافظه قادر است حتی درصورت خاموشی منبع تغذیه نیز داده‌ها را حفظ کند. به‌‌دلیل این ویژگی‌ها،  پتانسیل آن را دارد که به‌‌عنوان تکنولوژی نسل بعدی برای کاربردهایی نظیر حافظه‌‌ی تعبیه‌شده و حافظه‌‌ی اصلی به‌‌کار رود. سه شرکت بزرگ از صنایع تولیدکننده‌‌ی نیمه‌هادی اعلام کرده‌اند که تولید انبوه این قطعات تا پایان سال ۲۰۱۸ آغاز خواهد شد.

از آنجا که حافظه یکی از اجزای حیاتی سیستم‌های رایانه‌‌ای، تجهیزات همراه و ذخیره‌‌سازی است، صحت عملکرد و قابلیت اطمینان آن از اهمیت زیادی در میان فناوری‌‌های انرژی سبز برخوردار است.

(a) تصویر مدل ماکت از STT-MRAM با ظرفیت ۱۲۸ مگابیت (b) نمودار سرعت نوشتن در رم براساس ولتاژ منبع تغذیه

ظرفیت کنونی STT-MRAM بین ۸ تا ۴۰ مگابیت است؛ اما برای اینکه بتوان به کاربری‌‌های عملی‌‌تری از این حافظهدست یافت، باید ظرفیت این حافظه‌‌ها را افزایش دهیم. تیم نام‌برده در مرکز سیستم‌های الکترونیکی یکپارچه (CIES) با یکپارچه‌‌سازی پیوند تونل مغناطیسی (MTJs) با CMOS ظرفیت این نوع رم را افزایش داده‌‌‌اند. این امر منجر به کاهش قابل‌توجهی در مصرف حافظه‌‌های تعبیه‌‌شده (نظیر حافظه‌‌ی نهان و حافظه‌‌ی eFlash) شده است.

فناوری پیوند تونل مغناطیسی از طریق مجموعه‌ای از فعالیت‌‌های توسعه‌‌ی فرآیند به ابعاد کوچک فعلی رسیده است. برای کاهش ابعاد حافظه موردنیاز در تکنولوژی STT-MRAM، پیوند‌‌های تونل مغناطیسی مستقیماً روی سوراخ‌های کوچکی (که اتصال رسانا را بین لایه‌های مختلف یک تجهیز نیمه‌هادی ممکن می‌سازند) ایجاد شده‌‌اند. با استفاده از این حافظه‌‌های ظریف‌‌تر، گروه پژوهشی توانستند یک STT-MRAM با ظرفیت ۱۲۸ مگابیت را طراحی و نهایتاً آن را روی یک تراشه مونتاژ کنند.

در تراشه­­‌ی مونتاژشده، پژوهشگران سرعت نوشتن داده را اندازه‌گیری کردند. در نتیجه این عملیات، سرعت نوشتن ۱۴ نانوثانیه‌‌ با منبع تغذیه‌‌ی کم‌‌مصرف ۱۲ولتی ثبت شد. این بالاترین سرعت در عملیات نوشتن یک تراشه­‌ی STT-MRAM با ظرفیت بیش از ۱۰۰ مگابیت در جهان بوده است.

سامسونگ مدت‌ها است که روی گجت‌های مرتبط با سلامتی کار می‌کند و بنا دارد در پوشاک و کفش‌های ورزشی از آن‌ها استفاده کند؛ به نظر می‌رسد یک‌جفت کفش ورزشی مجهز به چنین سنسورهایی را آماده معرفی و ارائه دارد. کفش‌هایی که می‌توانند تاثیر قابل‌توجهی در موفقیت ورزشکاران حرفه‌ای داشته باشند و مورد توجه قهرمانان ورزشی قرار بگیرند.

مردادماه امسال، درخواست ثبت دو پتنت مرتبط با این محصول توسط شرکت C & T سامسونگ به سازمان صیانت از مالکیت معنوی کره‌جنوبی (KIPO) ارائه شد. این درخواست سه روز پیش تصویب شد و در مستندات ثبتی آن رندرهایی از یک جفت کتانی به‌همراه یک حسگر الکترونیکی در لبه‌ی پاشنه‌ی آن‌ها دیده می‌شود.

طبق اطلاعات به‌دست‌آمده از مستندات مربوط‌به پتنت‌های ثبت‌شده، این کفش‌ها از چرم و مواد مصنوعی تولید می‌شوند. در مدل A این کفش (تصویر اصلی همین مطلب)، با بالا کشیدن گیره‌ی روی پاشنه، فعالیت حسگر آغاز می‌شود و در مدل B (تصویر زیر)، حسگر درون محفظه‌ای که متصل به پاشنه است، تعبیه شده که برای فعال کردن حسگر هوشمند باید پوشش پلاستیکی آن را با دست باز کرد.

پیش از این سامسونگ یک ست گرم‌کن ورزشی مجهز به سنسورهای سنجش شاخص‌های سلامتی تولید کرده و در جریان المپیک زمستانی در اختیار یک قهرمان آلمانی برای تمرین قرار داده بود. یکی از آزمایشگاه‌های تحت پوشش سامسونگ به‌نام IoFit هم چند سال پیش یک نمونه کفش هوشمند را معرفی کرده بود.

هنوز به‌‎طور دقیق معلوم نیست که چه زمانی این کفش‌ها وارد بازار می‌شوند، اما از روند ثبت پتنت آن‌ها می‌توان حدس زد که اکنون این محصول در مرحله‌ی تکامل و توسعه‌ی نهایی قرار داشته و شاید زودتر از آنچه که فکر می‌کنیم، معرفی و ارائه شود.

علاقه‌مندان دنیای موبایل از مدت‌ها پیش در انتظار پرچم‌دار بعدی نوکیا، موسوم‌به Nokia 9 PureView هستند. هم‌اکنون تصویر مطبوعاتی این محصول توسط ایوان بلس سرشناس منتشر شده است. قابل‌توجه‌ترین بخش اینگوشی هوشمند، دوربین آن است. همان‌گونه که در تصویر منتشرشده مشخص است، این محصول از دوربین پنج‌گانه بهره می‌برد که توسط زایس تولید شده است. ترکیب خاص این پنج لنز با فواصل کانونی متفاوت، نوکیا 9 را به یک دوربین کوچک با توانایی زوم بالا تبدیل می‌کند.

به‌غیر از این دوربین خاص، نوکیا ۹ از آخرین سخت‌افزار موجود در بازار بهره می‌برد. این گوشی به پردازنده‌ی اسنپدراگون ۸۴۵ کوالکام مجهز است و از ۸ گیگابایت حافظه‌ی رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه‌ی داخلی استفاده می‌کند. علاوه‌بر این موارد، نوکیا ۹ به‌نمایشگر ۵.۹ اینچی از نوع اولد با وضوح QHD مجهز است و حسگر اثرانگشت هم زیر نمایشگر قرار دارد. محصول جدید نوکیا احتمالا در جریان نمایشگاه MWC در سال جاری میلادی به‌طور رسمی معرفی خواهد شد.

مایکروسافت ابتدای ماه جاری میلادی اعلام کرد که فناوری اختصاصی خود را برای مرورگرهای وب کنار خواهد گذاشت. ردموندی‌ها قصد دارند برای توسعه‌ی نسخه‌ی بعدی مرورگر خود، از موتور رندر کرومیوم استفاده کنند و به‌نوعی یک کپی از گوگل کروم بسازند. خبر فوق، نمادی از تسلیم شدن مایکروسافت پس از دهه‌ها نبرد در میدان مرورگرها بود.

جو بلفیوره، یکی از معاونان گروه ویندوز مایکروسافت، ابتدای ماه جاری میلادی در پستی وبلاگی نوشت:

ما قصد داریم تا از پروژه‌ی متن‌باز کرومیوم برای ایجاد سازگاری بیشتر برای مشتریانمان استفاده کنیم. به‌علاوه، دردسرهای توسعه‌دهندگان وب هم برای هماهنگ و سازگار کردن محصولاتشان، کاهش خواهد یافت.

اگرچه بلفیوره، خبر از روی‌آوردن به جامعه‌ی متن‌باز را رسانه‌ای کرد؛ اما اشاره‌ای به خلاصه‌ی تاریخچه‌ی ردموندی‌ها از ابتدای قرن ۲۱ در نبرد مرورگرها نداشت. در آن زمان مایکروسافت پس از شکست دادن نت‌اسکیپ، ۹۰ درصد از بازار مرورگرها را در اختیار داشت.

سقوط مایکروسافت در بازار مرورگرها، اگرچه زمان زیادی برد اما اجتناب‌ناپذیر بود. همان‌طور که خود مدیران نیز به آن اذعان کردند، اشتباهاتی در این مسیر رخ داد که در ادامه‌ی مقاله، به ۶ مورد از مهم‌ترین آن‌ها می‌پردازیم.

عدم هماهنگی با سرعت تغییر رقبا

گوگل از زمان عرضه‌ی مرورگر خود در سال ۲۰۰۸، هر ۶ تا ۸ هفته آن را به‌روز می‌کرد. موزیلا نیز سرعت ۶ هفته‌ای را از ابتدای سال ۲۰۱۱ برای فایرفاکس در پیش گرفت. دراین‌میان، مایکروسافت در روند کند به‌روزرسانی قبلی خود گرفتار شده بود.

اینترنت اکسپلورر، قابلیت‌های جدید را در هر به‌روزرسانی اصلی خود دریافت می‌کرد. برخی از این به‌روزرسانی‌ها مانند نسخه‌ی ۵ به ۶، حدود پنج سال زمان نیاز داشت. کمترین دوران به‌روزرسانی این مرورگر نیز از نسخه‌ی ۱۰ به ۱۱ بود که حدود یک‌سال زمان برد. به‌طور خلاصه، در طول ۱۰ سالی که از زمان عرضه‌ی کروم می‌گذرد، این مرورگر ۷۰بار به‌روزرسانی دریافت کرد و IE تنها ۴بار به‌روز شد.

حتی مرورگر اج که مایکروسافت با‌ عنوان مرورگر مدرن خود معرفی کرد، با سرعتی بسیار پایین پیشرفت می‌کرد. اج در بهترین حالت و سریع‌ترین به‌روزرسانی، قابلیت‌های جدید را هر ۶ ماه یک‌بار دریافت می‌کرد. اگرچه سرعت به‌روزرسانی اج نسبت به اینترنت اکسپلورر یک پیشرفت فوق‌العاده محسوب می‌شد، اما نسبت‌به رقبایی همچون کروم و فایرفاکس،‌ یک فاجعه بود.

پس از مدتی، اخباری منتشر شد که مایکروسافت، به‌روزرسانی اج را با ویندوز ۱۰ هماهنگ خواهد کرد تا مرورگر نیز با سرعت بیشتری به‌روز شود. به‌هرحال آن برنامه هم اجرا نشد و به‌روزرسانی اج، سرعت مناسب را نداشت.

توقف همه‌ی فعالیت‌ها پیرامون IE

مایکروسافت در نسخه‌ی ۱۱ اینترنت اکسپلورر اعلام کرد که توسعه‌ی این مرورگر را پایان خواهد داد. نسخه‌ی ۱۱، همان نسخه‌ای بود که با ویندز ۱۰ عرضه شد. از زمان عرضه‌ی ویندوز ۱۰ در میانه‌ی سال ۲۰۱۵، اینترنت اکسپلورر نیز به‌‌روزرسانی‌های متعدد امنیتی دریافت می‌کرد. البته، هیچ‌گاه خبری از قابلیت‌های جدید در مرورگر نبود. درواقع ردموندی‌ها به‌جای پرداختن به مرورگر قدیمی، تمام نیروی خود را برای توسعه‌ی محصول جدید یعنی اج، بسیج کرده بودند.

تغییر مسیر ناگهانی و شدید مایکروسافت، به این معنی بود که آن‌ها تقریبا همه‌ی مشتری‌های قدیمی خود را رها کرده‌اند. در شروع سال ۲۰۱۶، حدود ۸۹ درصد از کامپیوترهای شخصی از انواع سیستم‌عامل ویندوز شامل XP، ویستا، ۷، ۸ یا ۸.۱ استفاده می‌کردند. درواقع از هر ۱۰ دستگاه کامپیوتر، تعداد ۹ دستگاه ویندوزی بودند و با مرورگری روبه‌موت به‌نام IE سروکار داشتند.

با قرار گرفتن اینترنت الکسپلورر در موقعیت توقف و به‌روزرسانی سالانه هفت یا هشت‌باره‌ی کروم و فایرفاکس، کاملا قابل پیش‌بینی بود که کاربران از IE به مرورگری تازه‌تر و جدید‌تر کوچ کنند.

عرضه‌ی جایگزین IE تنها در ویندوز 10

تصمیم مایکروسافت بر ارائه‌ی اج تنها در ویندوز ۱۰، نوعی غرور سازمانی محسوب می‌شد. آن‌ها قصد داشتند دورانی تازه در بخش مرورگرهای خود ایجاد کنند و به‌همین دلیل، خط مرزی بین محصول قدیمی و جدید کشیدند. ردموندی‌ها به‌روشنی انتظار داشتند که کاربران، با سرعت و گستره‌ی بسیار بالا، به ویندوز ۱۰ مهاجرت کنند.

بهترین توضیح برای انتظار و برنامه‌ریزی مایکروسافت در ارتباط با نفوذ و گسترش ویندوز ۱۰، ارائه‌ی رایگان آن به‌مدت ۱۲ ماه بود. دلیل اصلی این بخشش ردموندی‌ها نیز، برنامه‌ی آن‌ها برای رسیدن به یک میلیارد نصب فعال ویندوز ۱۰ در مدت دو تا سه سال پس از عرضه بود.

مایکروسافت، امید زیادی به اج داشت. آن‌ها ابتدا انتظار داشتند که در بازار ۱.۵میلیاردی کامپیوترهای شخصی، یک میلیارد ویندوز ۱۰ داشته باشند. سپس، امیدواری آن‌ها به این ایده بود که مرورگر پیش‌فرض در سیستم‌عامل، پیروز خواهد بود؛ ایده‌ای که امروز به‌نوعی منسوخ شده است. درنهایت آن‌ها امیدوار بودند که شکست‌های پیاپی IE، با رشد سریع اج جبران خواهد شد؛ امیدی که هیچ‌گاه به حقیقت نپیوست.

شکست در رقابتی‌کردن اج

روش‌های مایکروسافت برای پیش‌فرض نگه‌داشتن مرورگر اج در ویندوز ۱۰، تهاجمی و گاهی ضد علایق کاربران بود. در نسخه‌های اولیه، جابه‌جایی اج با مرورگری دیگر به‌عنوان مرورگر پیش‌فرض، بسیار دشوار بود. به‌هرحال، استراتژی‌های تهاجمی هم موفق نبودند و تنها یک‌سوم از کاربران ویندوز ۱۰، از مرورگر اج استفاده می‌کردند. تا ماه نوامبر سال جاری میلادی، این رقم به ۱۱ درصد رسید که یک سقوط تاریخی برای مرورگر پیش‌فرض محسوب می‌شود.

بخشی از عدم استقبال کاربران از اج، به‌خاطر جاذبه‌ی بالای کروم بود. مرورگر گوگل در سال ۲۰۱۵ حدود یک‌سوم از کاربران وب را به پلتفرم خود جذب کرده بود و از آن زمان نیز، آمار روبه‌رشدی داشت. به‌علاوه، شکست‌های خود اج نیز در طرد شدنش از سوی کاربران بی‌تأثیر نبود. یکی از دلایل اصلی شکست‌های اج، قابلیت‌های محدود آن بود؛ به‌عنوان مثال، مرورگر ردموندی‌ها در ابتدا از هیچ نوع افزونه‌ای پشتیبانی نمی‌کرد.

مایکروسافت با اعلام مهاجرت از موتور رندر EdgeHTML به Blink (محصول پروژه‌ی متن‌بار کرومیوم که زیربنای مرورگر کروم است)، شکست‌های بزرگ‌تری را به خود تحمیل کرد. اعلام آن‌ها مبنی بر افزایش سازگاری اج پس از به‌کارگیری کرومیوم، همان اعتراف به شکست رسمی محسوب می‌شود.

موتور رندر EdgeHTML به‌خاطر روند کند به‌روزرسانی، هیچ‌گاه توانایی بالایی در رقابت با دیگران نداشت. در بهترین حالت، موتور رندر ردموندی‌ها در سرعت بازکردن صفحات وب، عقب‌تر از کروم قرار می‌گرفت. با توسعه‌ی پایگاه کاربران کروم، توسعه‌دهنده‌ها بیش‌ازپیش محصولات خود را برای مرور بهتر در موتور کرومیوم بهینه‌سازی می‌کردند. چنین روندی، در ابتدای قرن ۲۱ به شکلی دیگر رخ می‌داد. در آن زمان، توسعه‌دهنده‌ها، وبسایت‌های خود را برای هماهنگی هرچه بیشتر با IE6 توسعه می‌دادند.

اج، اعتبار خوبی در ارتباط با بارگذاری مناسب صفحات وب نداشت. به‌هرحال، شاید کوچ به موتور کرومیوم، این چالش را برای ردموندی‌ها حل کند.

اجبار به‌روزرسانی IE چند سال پیش از بازنشسته شدن

همان‌طور که قبلا گفتیم، اشتباهات مایکروسافت به دوران پیش از اج باز می‌گردد. آن‌ها یک سال پیش از عرضه‌ی ویندوز ۱۰، شوک بزرگی به کاربران مرورگرهای خود وارد کرده و به‌نوعی آن بخش را رها کردند.

در اوت سال ۲۰۱۴، مایکروسافت اعلام کرد که پشتیبانی از اینترنت اکسپلورر را پایان خواهد داد تا کاربران، به مرورگری سازگار با سیستم‌عامل جدید خود مهاجرت کنند. چنین خبری، به‌معنای حذف یک‌سال پشتیبانی IE7، چهارسال پشتیبانی IE8 و IE9 و هفت‌سال پشتیبانی باقی‌مانده‌ی IE10 بود. طبق خبر اعلام‌شده، از آن پس فقط IE11 پشتیبانی شرکتی را دریافت می‌کرد.

بیانیه و قانونی که مایکروسافت منتشر کرد، نوعی بدعت در صنعت مرورگرها محسوب می‌شد. تا آن زمان هیچ توسعه‌دهنده‌ی مرورگری پیش از پایان دوران پشتیبانی از محصولش، از کاربران انتظار مهاجرت به نسخه‌های جدید نداشت.

مایکروسافت، انتظار افزایش ناگهانی کاربران IE11 را می‌کشید اما به‌سرعت ناامید شد. وقتی بیانیه‌ی شرکت در ژانویه‌ی سال ۲۰۱۶ به‌صورت نهایی اجرا شد، کاهش شدیدی در آمار کاربران رخ داد. در سال ۲۰۱۶، سهم مایکروسافت از بازار مرورگرها حدودا نصف شد. دراین‌میان، نسخه‌ی ۱۱ اینترنت اکسپلورر نیز به‌جای افزایش کاربران، با کاهش ۳۰ درصدی آن‌ها در ۹ ماه اول رو‌به‌رو بود.

اگرچه نمی‌توان تاریخ را در صورت رخ دادن اتفاقات دیگر پیش‌بینی کرد، اما اجبار کاربران مبنی بر مهاجرت از نسخه‌های قدیمی، با کاهش آن‌ها بی‌‌ارتباط نبود. البته کسی نمی‌داند اگر چنین اجباری هم وجود نداشت، چه آینده‌ای در انتظار اینترنت اکسپلورر بود.

به‌هرحال اجبار کاربران اینترنت اکسپلورر به تغییر مرورگر، موجب شد تا اکثر آن‌ها به کروم مهاجرت کنند. درواقع آن‌ها به‌جای تغییر نسخه‌ی IE یا تغییر ویندوز، استفاده از مرورگر رقیب را انتخاب کردند.

شکست در حوزه‌ی موبایل

طبق آخرین آمار، کروم در بخش مرورگرهای موبایل، همه‌ی رقبا را شکست داده است. براساس گزارش منتشرشده از سوی شرکت تحلیلی NET Applications، میزان ۶۲درصد از کاربران مرورگرهای موبایلی، از مرورگر گوگل استفاده می‌کنند. سافاری اپل به‌لطف آیفون و آیپد ۲۹درصد از بازار را در اختیار دارد و سومین مقام با کمتر از ۲درصد، بهفایرفاکس می‌رسد.

مایکروسافت در بازار مرورگرهای موبایلی، مقدار بسیار ناچیز شش‌دهم درصد سهم دارد. عددی بسیار کوچک که به‌اندازه‌ی رقم گرد کردن سهم کروم است.

البته، آمارهای بالا کاملا طبیعی هستند. نسخه‌ی دسکتاپ کروم، از محبوبیت و قابلیت چند پلتفرمی نسخه‌ی موبایل آن بهره می‌برد. در بخش موبایل، کاربران اندروید برای استفاده از پلی استور باید کروم را نیز به‌صورت پیش‌فرض نصب کنند. سافاری هم اگر مرورگر پیش‌فرض iOS نبود، در بخش دسکتاپ آن‌چنان محبوبیت نداشت.

به‌هرحال، مایکروسافت در نفوذ به پلتفرم موبایل موفق نبود. به‌همین دلیل، نسخه‌ی دسکتاپ مرورگر آن‌ها نیز هیچ پشتیبانی و کمک خاصی از بخش موبایل دریافت نمی‌کرد. البته ردموندی‌ها پس از خسارت‌های میلیارددلاری از بحران نوکیا، تقریبا به‌طور کامل از دنیای موبایل خارج شدند و در حوزه‌های تبلت و دستگاه‌های هیبریدی تمرکز کردند.

اگر گذشته برای مایکروسافت و بازار موبایل آن متفاوت بود، می‌شد انتظار آینده‌ای بهتر را برای اج داشت. اگر سهم ترکیبی موبایل و دسکتاپ مرورگر اج بیشتر بود، توسعه‌دهنده‌ها نیز مجبور به هماهنگی بیشتر با آن می‌شدند و زمانی، مرورگر مایکروسافت به یک محصول مستقل و کاربردی تبدیل می‌شد.

به‌هرحال هیچ‌یک از اتفاقات بالا رخ نداد و شیب سقوط مایکروسافت در نبرد مرورگرها، روز‌به‌روز بیشتر شد. امروز، ردموندی‌ها پرچم سفید را در آن نبرد بالا برده‌اند و حتی به‌نوعی، به اردوگاه رقیب پیوسته‌اند. درنهایت باید ببینیم تا پایان سال آینده‌ی میلادی و عرضه‌ی مرورگر جدید بر پایه‌ی موتور متن‌باز کرومیوم، چه تغییری در بازار مرورگرها رخ خواهد داد.

آخرین آمار منتشرشده از سوی سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی نشان می‌دهد تا ۹دی‌ماه سال جاری، تعداد ۶۲هزارو۴۸۱ سیم کارت شخصی به‌دلیل سوءاستفاده از امکان شخصی برای ارسال پیامک انبوه و ایجاد مزاحمت برای مشترکان موبایل قطع شده است.

پیش از این مجید حقی، معاون نظارت و اعمال مقررات رگولاتوری اعلام کرده بود سیم‌کارت‌های شخصی که ۱۰۰ یا ۲۰۰ پیامک ارسال کنند، به‌عنوان ارسال‌کننده‌ی پیامک انبوه مزاحم شناخته شده و قطع خواهند شد. وی گفته بود:

سیم‌کارت‌های شخصی که در تعداد ۱۰۰ یا ۲۰۰ پیامک را ارسال کنند، در حکم ارسال‌کننده‌ی پیامک انبوه مزاحم تلقی شده و بدون نیاز به شکایت مشترکان و بدون توجه‌به محتوای پیامک توسط رگولاتوری قطع می‌شوند.

طبق آمار سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی، در حال حاضر ۹۱میلیون‌و۸۲۴هزارو۵۳۵ نفر مشترک تلفن همراه هستند و ضریب نفوذ تلفن همراه در کشور ۱۱۱.۸۷درصد است.

پروفسور گوردون موری به‌دلیل خدمت‌هایش به دنیای اتومبیل‌رانی در فهرست سال ۲۰۱۹ ملکه انگلیس برای دریافت بالاترین نشان امپراتوری بریتانیا قرار گرفت. این طراح و مهندس خودرو که با برخی از موفق‌ترین خودروهای فرمول یک در تمام تاریخ شناخته می‌شود، نشان فرمانده رتبه امپراتوری بریتانیا (CBE) را دریافت کرد. گوردون موری در دوران طلایی خود به بربهام (Brabham) کمک کرد که دو مقام قهرمانی جهان (۱۹۸۱ و ۱۹۸۳)، و مک‌ لارن ۳ مقام قهرمانی (۱۹۸۸، ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰) در مسابقات فرمول یک را به دست بیاورند. پس از آن دوران، موری تمرکز خود را روی طراحی خودروهای سواری قرار داد.

 عالی‌ترین رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (Order of the British Empire) نوعی رتبه‌ی شوالیه‌گری است که در سال ۱۹۱۷ توسط جرج پنجم پادشاهی متحده بنا نهاده شد. این رتبه شامل ۵ درجه‌ی نظامی و شهروندی می‌شود. درجه‌ها به‌ترتیب نزولی ارزش عبارت‌اند از:

شوالیه عالی صلیب رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (GBE) یا بانوی عالی صلیب رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (GBE)

شوالیه فرمانده رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (KBE) یا بانوی فرمانده رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (DBE)

فرمانده رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (CBE)

افسر رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (OBE)

عضو رتبه‌ی امپراتوری بریتانیا (MBE)

موری با سازمان‌دهی شرکت مک‌لارن کارز ، به طراحی سوپراسپرت F1 همت گماشت که سریع‌ترین خودروی جهان شد. این خودروی اسپرت با ۳ صندلی و بیشینه سرعت ۳۹۱ کیلومتربرساعت، در سال ۱۹۹۵ در مسابقات ۲۴ساعته‌لمانز به پیروزی رسید. موری همچنین در تولید مرسدس بنز SLR مکلارن نقش رهبری داشت، درحالی‌که به‌طور مستقل در پروژه‌های دیگری مانند طراحی خودروی راکت (Rocket) متعلق به شرکت Light Car Company نیز همکاری کرد. موری همراه‌با کریس کرفت در سال ۱۹۹۱ این شرکت را تأسیس کرد و حاصل آن تولید خودرویی بسیار سبک‌وزن بود. 

در سال ۲۰۰۵، او به تأسیس شرکت Gordon Murrary Design اقدام کرد. این شرکت سهم به‌سزایی در طراحی و تولید TVR Griffith، خودروی تجاری OX، یاماها Motive-e داشت و همچنین فناوری ساخت آی‌استریم (iStream) را بنا نهاد.

 موری می‌گوید:

دریافت نشان افتخار CBE از ملکه در سال نو بسیار هیجان‌انگیز است. من بیش از ۵۰ سال از عمر خود را صرف انجام کارهایی کردم که به آن‌ها علاقه دارم؛ کار با مجموعه افرادی بااستعداد و خلاق در سراسر جهان، که در ابتدا از انگلستان آغاز شد. من تمام این دوران را از رقابت در دوران اوج فرمول یک گرفته تا طراحی سریع‌ترین سوپراسپرت جهان دوست دارم و به هر دقیقه‌ی آن عشق می‌ورزم. من می‌خواهم این افتخار را به همه‌ی کسانی که در طول سال‌ها با آن‌ها کار کرده‌ام، اختصاص دهم و منتظر آینده‌ای هیجان‌انگیز برای گروه گوردون موری باشم. 

همچنین کوین فیتزپاتریک، معاون ارشد بخش تولید نیسان بریتانیا نیز نشان CBE را به‌دلیل خدمات خود برای تولید و مهندسی در شمال شرق انگلیس دریافت کرد. این جایزه، تلاش‌های فیتزپاتریک را برای کمک به ساخت کارخانه‌ی نیسان در ساندرلند نشان می‌دهد؛ فیتزپاتریک یکی از ۲۲ ناظر اولیه بود که برای راه‌اندازی این کارخانه استخدام شد. 

فناوری SMS بیش از ۲۵ سال است که در جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد و به بخشی از زندگی روزمره انسان‌ها تبدیل شده است. این فناوری در زمان تولد خود زندگی مردم را دگرگون ساخت و برقراری ارتباط را آسان‌تر کرد. با فراگیر شدن اینترنت و ظهور پیام‌رسان‌های مختلف، کمی از محبوبیت SMS کاسته شد، اما هنوز هم میلیون‌ها انسان در جهان به وسیله پیامک با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

شرکت گوگل اخیرا در تلاش است تا فناوری RCS (Rich Communication Services) را مطرح سازد. RCS به طور خلاصه استفاده از iMessage (پیام‌رسان اختصاصی IOS) برای سیستم‌ عامل اندروید است. در این فناوری امکانات بسیار زیاد پیام‌رسان‌ها به ارسال پیام اضافه می‌شود و می‌تواند تحولی بزرگ را ایجاد کند.

سوال اول این است که اصلا چرا به فناوری جدیدی برای ارسال پیام نیاز داریم؟ پیام‌رسان‌ها که برای ارسال هر گونه پیام کافی هستند. جواب این سوال ساده است، چرا پیامک هنوز حذف نشده است؟ به دلیل این که همه تلفن‌های دنیا SMS را پشتیبانی می‌کنند. پیام‌رسان‌ها اغلب به اینترنت نیاز دارند، شما باید در آن‌ها حساب کاربری بسازید و مواردی از این قبیل که کار با آنها را به صورت فراگیر برای همه مردم با مشکل مواجه می‌کند. اما اگر فردی یک خط تلفن همراه داشته باشد به راحتی می‌توان به آن فرد پیامک ارسال کرد. مهم‌ترین دلیل استفاده از SMS یا فناوری‌های مشابه نیز همین است.

تفاوت SMS و RCS در چیست؟

فناوری RCS شباهت‌های زیادی با پیام‌رسان‌ها دارد. RCS از چت‌های محلی و گروهی پشتیبانی می‌کند و در آن خبری از محدودیت طول پیام نیست. کاربران در این فناوری می‌توانند فایل‌هایی مانند عکس را با کیفیت اصلی ارسال کنند که پیشرفت قابل توجهی نسبت به MMS محسوب می‌شود، حتی بعضی از پیام‌رسان‌ها برای پایین آوردن حجم تصویر کیفیت آن‌ را پایین می‌آورند یا عملیات فشرده‌سازی را قبل از ارسال تصویر روی آن انجام می‌دهند. البته ارسال فایل تنها به تصویر محدود نمی‌شود و دست کاربر برای ارسال هر نوع فایلی باز است. مثلا دیگر لازم نیست برای ارسال یک فایل PDF از ایمیل استفاده کنید.

در این فناوری حتی به تلفن‌هایی که از RCS پشتیبانی نمی‌کنند نیز می‌توان پیام ارسال کرد. در این موقعیت پیام شما به صورت SMS به مقصد می‌رسد، هرچند در این حالت اگر تصویر یا فایلی برای مخاطب ارسال کرده باشید به او نمی‌رسد (در واقع ویژگی‌های پیشرفته پیام RCS شما در پیام SMS مقصد حذف می‌شود)، اما مطمئن هستید که اصل پیام به کاربر مقصد رسیده است. RCS همچنین دارای یک رابط کاربری بر پایه وب است که در این حالت شما هم از طریق رایانه شخصی و هم تلفن خود می‌توانید پیام ارسال و دریافت کنید.

با همه این اوصاف درخشش اصلی فناوری RCS در کسب و کار‌ها است. RCS می‌تواند محتوای سفارشی بسازد و ویژگی‌های تعاملی را پیشنهاد دهد. برای مثال زمانی که نام کاربری یا رمز عبور خود در یک سایت را فراموش می‌کنید، با وارد کردن مشخصات لازم یک لینک ورود یا نام کاربری و رمز عبور موقت برای شما پیامک می‌شود، اما با استفاده از این فناوری، سایت‌ها و شرکت‌ها می‌توانند چنین پیامک‌های مهمی را با استفاده از کد QR برای شما ارسال کنند. همچنین زمانی که محصولی را به صورت آنلاین خریداری می‌کنید، می‌توانید جزئیات مکان و زمان دریافت محصول یا هماهنگی‌های لازم و یا حتی پرداخت در محل را با استفاده از این ویژگی انجام دهید. چنین ویژگی‌هایی خرید بلیط، رزرو هتل، رستوران‌ها و اکثر کسب و کار‌های موجود بسیار کارآمد است. در عین حال فناوری RCS با استفاده از یک پلتفرم ساده، یکپارچه، به روز و کاربردی عرضه می‌شود که کار چندین برنامه فعلی روی گوشی شما را به صورت همزمان انجام می‌دهد.

امنیت سیستم RCS به چه صورت است؟

در RCS از تائید فرستنده پیام برای جلوگیری از کلاهبرداری و تخلف‌های احتمالی استفاده می‌شود، البته این سیستم مانند برخی پیام‌رسان‌ها از کد‌های رمزنگاری شده استفاده نمی‌کند که همین موضوع، بزرگ‌ترین ایراد وارد شده به آن است. البته گوگل اصلا سابقه خوبی در معرفی و استفاده از پیام‌رسان‌ها ندارد، برنامه‌های مختلف با عملکرد‌های مختلف توسط این شرکت ارائه شده‌اند که بعد از مدت کوتاهی رها شده و نابود شدند. اما RCS یک فناوری یکپارچه و همه‌گیر با استانداردی صنعتی است که با توجه به بزرگی آن می‌تواند انحصاری بودن خود به گوگل را بشکند.

فناوری RCS چه زمانی جایگزین SMS می‌شود؟

طبیعی است که اپل بخواهد مانع این کار شود یا حداقل موانعی برای اجرای این فناوری درست کند. در بازار غرب، اپل بیشترین سهم را دارد و اگر نخواهد از فناوری جدید حمایت کند احتمال دارد که مردم از WhatsApp (که مالک آن اپل است) جدا شوند. همچنین RCS قطعا iMessage شرکت اپل را به نابودی می‌کشاند و به همین دلیل است که Tim Cook (مدیر عامل اجرایی و از اعضای ارشد شرکت اپل) و سایر اعضای شرکت اپل احتمالا تمایلی برای جایگزینی فناوری جدید نخواهند داشت.

در هر صورت آینده این فناوری به شکل کامل مشخص نیست، همانطور که در تصویر زیر مشاهده می‌کنید در حال حاضر تنها ژاپن (رنگ زرد) است که به صورت کامل این فناوری را فعال کرده است. همچنین برخی از شرکت‌های اروپایی مانند آلمان و نروژ به همراه آمریکا و کانادا (رنگ قرمز) از چندین حامل RCS فعال استفاده می‌کنند. کشور‌های دیگری مانند هند، مکزیک، برزیل، فرانسه و اسپانیا (رنگ آبی پررنگ) در تلاش هستند تا رشد این فناوری را افزایش دهند، همچنین کشور‌هایی مانند روسیه، چین، استرالیا و چندین کشور در قاره آفریقا، اروپا و آمریکا جنوبی (آبی کمرنگ) اخیرا به این فناوری روی آورده‌اند. برخی‌کشور‌های دیگر نیز در حال آماده سازی برای استفاده از این فناوری (رنگ سبز) هستند.