بیماری‌ها همیشه تداعی کننده حالات ناخوشایندی هستند که اغلب سلامتی افراد را به خطر می‌اندازند و این موضوع با وجود دلایل و شواهد موجود، منطقی به نظر می‌رسد، زیرا بسیاری از بیماری‌ها همواره با خود درد و رنجی را به همراه می‌آورند که افراد برای دوری از این درد و رنج گاهی حاضرند هر کاری را انجام دهند.

با این وجود دسته‌ای از بیماری‌ها هم وجود دارند که به افراد قدرت‌های خارق العاده‌ای را می‌بخشند، به طوری که گاهی برخی از افراد آرزو می‌کنند به چنین بیماری‌هایی مبتلا شوند.

در ادامه‌ این مطلب قصد داریم شما را با بیماری‌های نادری آشنا کنیم که به شما قدرتی خواهد بخشید که تنها در فیلم‌های تخیلی دیده اید.

توانایی انجام هر کاری به معنای واقعی کلمه

سندروم ساوان یا ساوانتیسم (Savant syndrome) بیماری نادری است که ممکن است برای افرادی که دارای اختلالات رشدی مانند اوتیسم یا سندرم آسپرگر هستند، عادی باشد. بیماران با چنین شرایطی در زمینه موسیقی، نقاشی، محاسبات ، نقشه برداری و ساخت مدلهای سه بعدی استعداد بی نظیری دارند.
ساوان ها می توانند خیلی سریع محاسبات پیچیده سه رقمی را انجام داده و یا اسم روز یکی از هفته های سال را تنها با دانستن تاریخ روزانه آن به شما بگویند. برای مثال استفان ویلتشایر نقشه ای دقیق و باجزییات از شهر لندن را تنها با یک بار پرواز بر فراز این شهر ترسیم کرد.

بسیاری از افراد ساوان ها را نابغه می نامند و بدون شک این افراد دارای استعدادهایی هستند که شاید به کره های دیگر تعلق داشته باشد. با وجود تمامی این استعدادها، چنین افرادی ممکن است دچار عقب ماندگی ذهنی یا هر گونه مشکل یادگیری دیگری نسبت به همسالان خود باشند.

حافظه باورنکردنی

بیش یادآوری یا «Hyperthymesia» شرایطی است که در آن، شخص بسیاری از تجربیات گذشته زندگی خود را با جزئیاتی کامل و باورنکردنی به یاد می‌آورد و چیزی در ذهن آن‌ها از قلم نخواهد افتاد.   تنها در حدود ۶۰ نفر در جهان وجود دارند که به این بیماری مبتلا شده اند و می‌توانند هر روز از زندگی خود را با جزئیات شگفت انگیز توصیف کنند.

آن‌ها می‌توانند خط به خط محتوای کتاب‌هایی که سال‌ها پیش خوانده اند را به یاد بیاورند و به راحتی اخبار هر روز سال‌های گذشته را برای شما بازگو خواهند کرد. آن‌ها به معنای واقعی کلمه هیچ چیزی را فراموش نمی‌کنند. افرادی که از این ناهنجاری رنج می‌برند نمی‌توانند خاطراتشان را به شکل غیرواقعی بیان کنند یا چیز‌هایی که دوست ندارند به یاد بیاورند یا عذابشان می‌دهد را فراموش کنند و از سردرد‌های متوالی، بیخوابی و خستگی زودرس شکایت می‌کنند.

اختلال اختاپوس

پولی میلیا یک اختلال عجیب است که در آن افراد مبتلا به این اختلال با تعداد غیرمعمول اندام متولد می‌شوند. در بعضی موارد، این اندام‌ها بسیار مفید هستند، اما گاهی چنین نیست. در گزارش تکان دهنده‌ای در پاکستان نوزادی با شش پا به دنیا آمد. در حقیقت، این بیماری می‌تواند بر همه قسمت‌های پاها، بازوها و انگشتان دست هم تأثیر بگذارد. هر چند جراحی‌هایی برای از بین بردن قسمت‌های اضافی بدن انجام می‌شود، اما تعجب آور است که برخی از افراد از این اعمال جراحی خودداری می‌کنند.

نداشتن حس ترس

بیماری نادر ژنتیکی «Urbach-Wiethe» بیماری است که باعث می‌شود فرد هیچ ترسی نداشته باشد. تاکنون ۳۰۰ مورد از این بیماری نادر شناسایی شده اند و یک چهارم آن‌ها در آفریقای جنوبی بوده اند. مشهورترین کسی که این ناهنجاری را دارد زنی آمریکایی است که محققان علی رغم تلاش برای ترساندن او به روش‌های مختلف در این کار ناموفق بوده اند. آن‌ها سعی کردند با دادن عنکبوت‌ها و مار‌های بسیار سمی به دست او، نشان دادن فیلم‌های بسیار ترسناک و یا نگه داشتن او در خانه‌های ترسناک، باعث شوند او احساس ترس کند، اما در این امر کوچک‌ترین موفقیتی نداشتند.

 حتی زمانی که یک نفر شبانه با چاقو به وی حمله کرد و یا هنگامی یک نفر قصد کشتن او را در خانه اش داشت، هم این زن احساس ترس نداشت. تنها دلیل زنده ماندن او در هر دو مورد تنها پردازش نکردن ترس و نداشتن چنین حسی به طور مطلق در درون او بوده است.

بیشتر بخوانید: عجیب‌ترین توانائی‌های مغز که فکرش را هم نمی‌توانید بکنید!

بی حسی نسبت به سرما

علاوه بر این که برخی افراد هیچ احساس ترسی ندارند، افرادی هم وجود دارند که سرما را حس نمی کنند. برای مثال ویم هوف یک مرد هلندی است که سرماهای کشنده هیچ تاثیری بر روی او ندارد. وی به مدت ۱۲۰ دقیقه در درون محفظه ای از یخ شناور ماند و سپس به قله مون بلان صعود کرد و حتی در آب رودخانه های یخ زده هم شنا کرده است. کارشناسان بر این باورند که این مورد بسیار نادر و البته مادرزادی است اما ویم استعداد خود را به تمریناتی که داشته نسبت می دهد.

اختلال خون آشام

این بیماری به دیسپلازی خارج رحمی هیپوهیدروتیک معروف است. افرادی که از این بیماری رنج می‌برند، اغلب دارای دندان‌های نیش تیز و محکم هستند و به نظر می‌رسد شبیه به موجودات خون آشام افسانه‌ای در فیلم‌های ترسناک باشند.

به جز دندان‌های نیش تیز و برجسته این افراد دارای چشمانی با حلقه‌های تیره هستند و مو در آن‌ها وجود ندارد. آن‌ها همیشه باید دمای بدن خود را بررسی کرده و از نور خورشید به دور باشند، همچنین جلوگیری از قرار گرفتن در معرض هوای گرم در مورد این افراد از اهمیت حیاتی برخوردار است، زیرا افراد مبتلا به این اختلال غدد عرق ندارند.

حس نکردن درد

بی حسی مادرزادی یا «Congenital analgesia» حالتی است که در آن شخص به هیچ وجه احساس درد نمی کند. با وجود نادربودن این سندروم خاص، تنها در یک روستا در سوئد ۴۰ نمونه از آن ثبت شده است. در نگاه اول، این قدرت فراانسانی به نظر می رسد زیرا این سندرم بر توانایی های ذهنی و شکل ظاهری تأثیر نمی گذارد.

تنها مشکل این است که فرد هیچ گونه دردی را احساس نمی کند یا تنها یک تماس ساده را حس خواهد کرد. خطر این عارضه در این است که فرد مبتلا ممکن است متوجه بیماری که عامل درد است نشود. این عارضه بخصوص در کودکان خطرناک خواهد بود که ممکن است بدون احساس درد در حین بازی به خود صدمه زده، به چشم خود آسیب وارد کرده، زبان خود را گاز گرفته و یا متوجه شکستگی در استخوان های خود نشوند.

براساس اطلاعات جدید، راه‌اندازی کارت‌های گرافیک مبتنی‌بر معماری Nvidia Ampere در سال ۲۰۲۰ حتمی خواهد شد. طبق این اطلاعات از فهرست کمیسیون اقتصادی ECC، ظاهرا انویدیا روی معماری Ampere تمرکز کرده است و با همکاری شرکای خود تا سال ۲۰۲۰ این معماری جدید را برای کارت‌های گرافیکش معرفی خواهد کرد.

احتمالا این معماری برپایه‌ی لیتوگرافی ۷ نانومتری است که عملکرد بسیار خوبی در کارت‌های گرافیک به‌ارمغان خواهد آورد. گفته می‌شود عملکرد این معماری از معماری Turing بیشتر خواهد بود که از لیتوگرافی ۱۲ نانومتری بهره می‌برد و بسیار سریع است.

انویدیا پیش از سال ۲۰۱۸ کار روی کارت‌های گرافیک Ampere را آغاز کرده است و احتمالا تا نیمه‌ی اول سال ۲۰۲۰ این معماری را رونمایی خواهد کرد. نکته‌ی بسیار جالب این است که انویدیا از تکنولوژی ۷ نانومتری EUV سامسونگ در این معماری استفاده کرده است؛ درنتیجه احتمالا تولید این کارت‌های گرافیک به‌عهده سامسونگ خواهد بود.

این خبر، خبری خوشحال‌کننده‌ای به‌حساب می‌آید؛ زیرا سامسونگ بهترین تولیدکننده درزمینه‌ی تراشه‌هایی با فناوری EUV در جهان است. دلیل دیگر انتخاب سامسونگ برای تولید این کارت‌های گرافیک، ضعف TSMC در تولید انبوه تراشه‌های ۷ نانومتری در مقدار انبوه و شایعات درباره‌ی کیفیت نامطلوب تراشه‌های ۷ نانومتری AMD ساخت TSMC بوده است. درنهایت باید منتظر معرفی این معماری جدید در کارت‌های گرافیک انویدیا باشیم.

انتظار نمی‌رود پردازنده‌ی رایزن 9 3900 شرکت AMD حداقل تا یک ماه دیگر در قفسه‌های فروشگاه‌ها یافت شود؛ اما این موضوع نتوانسته اورکلاکری با نام مستعارِ Splave را از تهیه‌ی پردازنده‌ی یادشده و اورکلاک آن بازدارد. اورکلاک و در پی آن نتایج بنچمارک پردازنده‌ی رایزن 9 3900، هیولای درون این تراشه‌ی ۶۵ واتی (توان طراحی حرارتی) را آشکار ساخته‌ است.

پردازنده‌ی رایزن 9 3900 با ۱۲ هسته‌ی پردازشی و ۲۴ رشته، درست همانند برادر بزرگ‌تر خود، تراشه‌ی رایزن 9 3900X است و با عملیات اورکلاک کاملا سازگار است. تفاوتِ عمده در این پردازنده‌ها، در سرعت‌های کلاک و میزان قدرتشان است. پردازنده‌ی رایزن 9 3900 با ۶۵ وات توان طراحی حرارتی، درمقابل تراشه‌ی رایزن 9 3900X ایستاده که ۱۲۵ وات توان طراحی حرارتی دارد. همچنین تأیید شده که نرخ کلاک پایه در پردازنده‌ی مذکور ۳.۱ گیگاهرتز بوده و سرعت کلاک توربو در عملکرد تک‌هسته‌ای ۴.۳۵ گیگاهرتز و در حالتی که تمامی هسته‌ها بوست شوند، ۴.۰۵ گیگاهرتز خواهد بود.

Splave در انجام اورکلاکِ پردازنده‌ی رایزن 9 3900، هنگام استفاده از سیستم خنک‌کننده‌ی مایعِ Liqtech II 360 White شرکت Enermax و مادربرد مدل X570 Taichi ازراک، توانست تراشه‌ی رایزن 9 3900 را در حالت بوستِ تمامی هسته‌ها، به فرکانس پردازشی ۴.۳۵ گیگاهرتز برساند.

‌به‌کارگیری پردازنده‌ی رایزن 9 3900 در شرایطی افراطی و تجهیزاتی قدرتمند‌تر سبب شد این پردازنده رکورد‌های Cinebench R15 و Geekbench 3 را به‌راحتی بشکند. با استفاده از خنک‌کننده‌ای که دما را تا زیر صفر درجه‌ی سانتی‌گراد پایین می‌آورد، Splave توانست با افزایش فرکانس پردازنده‌ی مذکور تا ۵.۵ گیگاهرتز، رکورد جهانی جدیدی برای پردازنده‌هایی با توان طراحی حرارتی ۶۵ وات، در بنچمارک‌های یادشده ثبت کند.

در فرکانس پردازشی ۵.۵ گیگاهرتز در تمامی هسته‌ها، پردازنده‌ی رایزن 9 3900 توانست با امتیاز ۴،۳۱۹ در بنچمارک Cinebench، دومین جایگاه را بعد از رکورد ۴،۳۸۳ امتیازیِ اورکلارکری با نام مستعار Safedisk که با پردازنده‌ی رایزن 9 3900X به‌دست آمده، از آنِ خود کند. در فرکانس پردازشی ۵.۴۷۵ گیگاهرتز هنگامی‌که تمامی هسته‌ها بوست می‌شوند، رایزن 9 3900 با امتیاز ۷۷،۱۰۶ در بنچمارک Geekbench 3 نیز قوی‌ترین پردازنده‌ای است که ۶۵ وات توان طراحی حرارتی دارد. در این بنچمارک رتبه‌ی کلی پردازنده‌ی مذکور دوم است و پس از پردازنده‌ی رایزن 9 3900X قرار گرفته که با رکورد ۷۸۱۰۰ امتیازیِ خود به‌دست همان safedisk اورکلاک شده است.

این رکورد‌شکنی‌ها شاهکاری چه‌بسا چشمگیر بوده و پردازنده‌ی رایزن 9 3900 شرکت AMD به‌گونه‌ای طراحی شده تا یکی از تحسین‌برانگیزترین پردازنده‌هایی باشد که تا‌به‌امروز دیده‌ایم. این تراشه با‌ توجه به قیمت مناسبش، احتمالا پادشاه بی‌چون‌و‌چرای پردازنده‌های مصارف عام خواهد بود.

خلاصه مقاله:

• بسیاری از دانشمندان علم تغذیه مصرف بیش از حد چربی‌ها یا کربوهیدرات‌ها را علت شیوع جهانی چاقی می‌دانند.

• پژوهش جدید غذاهای فرافرآوری‌شده (تولیدشده با فرآوری‌ بالا) مانند ناگت‌های مرغ و سوپ‌های فوری موجود در رژیم‌های غذایی مدرن را مقصر می‌داند.

• طبق گفته‌ی پژوهشگران، غذاهای فرافرآوری‌شده سیگنال بین روده و مغز را که به‌طور عادی به ما می‌گوید سیر شده‌ایم، منحرف می‌کنند و موجب پرخوری می‌شوند.

کوین هال، پژوهشگر علم تغذیه معتقد است دانشمندان نسبت‌به برخی از ایده‌ها درمورد ارتباط چاقی و مصرف غذا تعصب دارند و با اینکه می‌بینند شواهدی وجود دارد که تئوری آن‌ها را رد می‌کند، همچنان تئوری خود را رها نمی‌کنند. یکی از ایده‌ها این است که مواد مغذی خاصی مانند چربی‌ها، کربوهیدرات‌ها یا قندها مسئول شیوع جهانی چاقی هستند (طبق اعلام سازمان جهانی بهداشت، شیوع چاقی در جهان در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۷۵ تا ۲۰۱۶ تقریبا سه برابر شده است). اما هال که در مؤسسه‌ی ملی دیابت و بیماری‌های کلیوی و گوارشی کشور آمریکا مشغول به کار است، در آزمایش‌ها خود مقصر دیگری را پیدا کرده است. مطالعات او نشان می‌دهد که تغییر قابل‌توجه در نحوه‌ی آماده‌کردن غذا (جداسازی اجزای تشکیل‌دهنده و سپس بازسازی آن‌ها به شکل غذاهایی مانند کیک‌های منجمد و وعده‌های غذایی آماده‌ی مصرف) در این زمینه نقش دارد. او و تعدادی از دانشمندان دیگر بر این باورند که این غذاهای فرافرآوری‌شده موجب ایجاد اختلال در سیگنال‌های روده-مغز می‌شوند. این سیگنال‌ها در حالت طبیعی به ما می‌گویند که به اندازه‌ی کافی غذا خورده‌ایم. نقص در این سیگنال‌ها موجب پرخوری می‌شود.

هال دو مطالعه‌ی کوچک ولی دقیق انجام داده است که نتایج آن تفکر رایج را که «کربوهیدارت‌ها یا چربی مقصر هستند»، رد می‌کند. او در هر دو آزمایش، شرکت‌کنندگان را به مدت چندین هفته در بیمارستان نگه داشت و به‌طور دقیق رژیم غذایی آن‌ها را تحت کنترل قرار داد. او قصد داشت از خطاهای معمول موجود در مطالعات مرتبط با رژیم غذایی که روی گزارش خود افراد تکیه می‌کند، اجتناب کند. این گزارش‌ها به‌ندرت با آنچه آن‌ها واقعا می‌خورند، تطابق دارد. اولین مطالعه‌ی او نشان داد که برخلاف بسیاری از پیش‌بینی‌ها، رژیم غذایی حاوی کربوهیدرات کم، سرعت کاهش چربی بدن را کند می‌کند. مطالعه‌ی دوم که امسال منتشر شد، دلیل تازه‌ای برای افزایش وزن پیدا کرد. این مطالعه نشان ‌داد که وقتی به افراد شرکت‌کننده غذاهای مختلفی ارائه می‌شد و آن‌ها می‌توانستند بدون محدودیت از آن غذاها بخورند، میزان مصرف غذاهای فرافرآوری‌شده نسبت‌به غذاهای فرآوری‌نشده بیشتر بود. شرکت‌کنندگانی که از غذاهای فرافرآوری‌شده می‌خوردند، طی مدت دو هفته، دو پوند (حدود ۹۰۰ گرم) وزن اضافه کردند. باری پاپکین، استاد تغذیه‌ی دانشگاه کارولینای شمالی که به مطالعه‌ی ارتباط بین رژیم غذایی و چاقی مشغول است، می‌گوید:

مطالعه‌ی هال، یک مطالعه‌ی برجسته و به خوبیِ آزمایش‌های بالینی است. او نخستین فردی است که ثابت می‌کند غذاهای فرافرآوری‌شده نه‌تنها بسیار وسوسه‌انگیز هستند بلکه موجب افزایش تمایل به خوردن می‌شوند.

اگرچه نحوه‌ی انجام این پژوهش دقیق است اما ممکن است نتایج این آزمایشِ به‌دقت کنترل‌شده در شرایط طبیعی که افراد انواع مختلف غذاها را با هم ترکیب می‌کنند، به کار نیاید. هال اعتراف می‌کند که پسر چهار ساله‌اش ‌به ناگت مرغ و پیتزا علاقه‌ی بسیار شدیدی دارد و رژیم غذایی خود او نیز مناسب نبوده و باید تغییر کند. با این حال، او معتقد است که طبق نتایج مطالعه،‌ این نوع ماده‌ی غذایی نیست که در شیوع جهانی چاقی نقش دارد بلکه عامل اصلی، نحوه‌ی فرایند آماده‌کردن غذاها است.

غذاها و نوشیدنی‌های فرافرآوری‌شده به‌صورت آماده برای مصرف طراحی شده‌ و افزودنی‌های مختلفی مانند روغن‌ها، چربی‌ها، بهبوددهنده رنگ و طعم، شیرین‌کننده‌های غیرقندی و موادی برای بهبود بافت به آن‌ها اضافه می‌شود

آزمایش کربوهیدرات

هال زمانی این تئوری را باور داشت که علت شکست ما دربرابر مبارزه با چاقی، مواد غذایی خاصی مانند کربوهیدرات‌ها هستند. او می‌گوید:

من می‌دانستم که مصرف کربوهیدرات‌ها موجب افزایش سطح انسولین در خون می‌شود و افزایش انسولین روی سلول‌های چربی و ذخیره‌ی چربی تأثیر می‌گذارد. بنابراین این موضوع کاملا محتمل بود که مصرف کربوهیدرات‌ها بتواند تأثیر منفی روی وزن بدن داشته باشد. اگرچه چنین موضوعی ممکن به‌نظر می‌رسید اما به‌طور قطعی تأیید نشده بود، بنابراین من تصمیم گرفتم که آن را مورد آزمایش قرار دهم.

هال در مطالعه‌ی کربوهیدرات، تعداد ۱۰ مرد و ۹ زن چاق را در بیمارستانی در مؤسسه‌ی ملی بهداشت مستقر کرد و به مدت دو هفته آن‌ها را تحت رژیم غذایی پرکربوهیدرات و کم‌چربی قرار داد. سپس شرکت‌کنندگان برای مدت کوتاهی محل آزمایش را ترک کردند و پس از آن برای شرکت در یک آزمایش دو هفته‌ای دیگر بازگشتند. برای ۵ روز اول هر دوره، رژیم غذایی طوری طراحی شد که حاوی ۵۰ درصد کربوهیدرات، ۳۵ درصد چربی و ۱۵ درصد پروتئین باشد و میزان مصرف انرژی با هزینه‌ی انرژی آن‌ها تطابق داشته باشد تا دچار اضافه وزن یا کاهش وزن نشوند. طی ۶ روز بعدی آزمایش، آن‌ها از رژیم غذایی حاوی ۳۰ درصد کالری کمتر تغذیه کردند (کاهش در گروه کربوهیدرات‌ها اعمال شد). هال می‌گوید:

ما با مشاهده‌ی این موضوع که با تغییر سطح کربوهیدرات‌ها، سطوح انسولین تغییر می‌کرد، تعجب نکردیم.

او انتظار داشت که رژیم دارای کربوهیدرات کم موجب کاهش فعالیت انسولین شود. هال می‌گوید:

چیزی که موجب تعجب ما شد این بود که کاهش شدید سطح انسولین روی نرخ کالری سوزانده‌شده یا چربی بدن تأثیری نداشت.

به‌طور معمول، کاهش سطح انسولین روی نحوه‌ی سوزاندن کالری به‌وسیله‌ی سلول‌های چربی تأثیر می‌گذارد. هال می‌گوید :

ما متوجه شدیم رژیمی که میزان کربوهیدرات آن کاهش یافته بود، تاحدودی موجب آهسته‌شدن روند کاهش چربی بدن شد.

هال و همکارانش، یک سال بعد، آزمایش مشابهی را طی یک دوره‌ی طولانی‌تر ۸ هفته برگزار کردند. آن‌ها این‌بار، میزان کربوهیدرات‌ها را بسیار کم کردند. در پایان، اختلاف معنی‌داری در کاهش چربی بدن یا هزینه‌ی کالری بین گروه تحت رژیم غذایی دارای کربوهیدرات بسیار پایین و گروه تحت رژیم غذایی حاوی کربوهیدرات بالا مشاهده نشد.

پژوهشگران نتایج نخست را سال ۲۰۱۵ در مجله‌ی Cell Metabolism و دومین مجموعه را سال ۲۰۱۶ در مجله‌ی American Journal of Clinical Nutrition منتشر کردند.

اگر کربوهیدرات‌ها مجرم نیستند، پس مقصر مشکل جهانی چاقی کیست؟ مطمئنا وعده‌های غذایی امروزی بزرگ‌تر هستند، غذاها فراوان‌تر شده و بسیاری از ما نسبت‌به مردم چند دهه پیش، کالری بیشتری مصرف می‌کنیم. با اینکه وسوسه‌های غذایی زیادی وجود دارد ولی همه‌ی افراد پرخوری نمی‌کنند. هال فکر می‌کند، راز واقعی این است: در برخی از افراد، عواملی ممکن است موجب ایجاد اختلال در مکانیسم‌های طبیعی سیری شود.

در غذاهای فرآوری‌شده با هدف بهبود ماندگاری یا طعم، مقدار کمی از موادی مانند قند، چربی و نمک به محصولات غذایی طبیعی اضافه می‌شود. این گروه شامل سبزیجات و ماهی کنسرو شده، گوشت‌های عمل‌آمده و نمک‌سود شده، پنیرها و نوشیدنی‌های تخمیرشده می‌شود

کالری‌های فرآوری‌شده

انسان‌ها در جوامع مختلف از رژیم‌های غذایی مختلفی استفاده می‌کنند و این رژیم‌های غذایی نیازهای آن‌ها را برآورده می‌کند؛ به‌عنوان مثال، رژیم غذایی دارای چربی بالا و کربوهیدرات پایین برای اینوئیت‌ها که در شمالگان به سر می‌برند، رژیم غذایی مناسبی است درحالی‌که رژیم دارای چربی کم و کربوهیدرات بالا در جوامع ژاپنی عملکرد خوبی دارد.

درحالی‌که انسان‌ها درجهت سازگاری با طیف گسترده‌ای از محیط‌های غذایی طبیعی تکامل پیدا کرده‌اند، در دهه‌های اخیر منابع غذایی چنان تغییر کرده‌اند که ژن‌ها و مغز ما فرصت کافی برای سازگاری با آن نداشته است. جای تعجبی ندارد که هر کدام از ما دربرابر این چالش، واکنش متفاوتی از خود نشان می‌دهیم.

اواخر قرن نوزدهم، بیشتر آمریکایی‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کردند و تقریبا نیمی از آن‌ها در مزارع خود مستقر بودند. در این زمان، مصرف غذاهای تازه یا کمی فرآوری‌شده معمول بود. امروزه بیشتر آمریکایی‌ها در شهرها زندگی می‌کنند و به‌جای اینکه غذای خود را تولید کنند، آن را به‌صورت آماده می‌خرند. تخمین زده می‌شود که ۵۸ درصد از کالری مصرفی ما و حدود ۹۰ درصد از تمام قندهای افزوده‌شده به مواد غذایی، از فرمولاسیون‌های غذایی صنعتی می‌آیند که معمولا از اجزایی ساخته می‌شوند که به شکل مشابه در طبیعت یافت نمی‌شود. این‌ها غذاهای فرافرآوری‌شده هستند و دارای دامنه‌ی وسیعی از غذاهای بی‌کیفیتی مانند چیپس‌ها، غلات صبحانه شیرین‌شده، آب‌نبات، نوشیدنی‌های گازدار و شیرینی‌های صنعتی، تا آنچه که ممکن است به‌نظر سالم‌تر برسد مانند نان‌های صنعتی، گوشت‌های فرآوری‌شده، ماست‌های طعم‌دار و نوشیدنی‌های انرژی‌زا هستند.

غذاهای فرافرآوری‌شده که معمولا حاوی مقادیر زیادی قند، چربی و نمک هستند، از سال ۱۹۷۰ به جایی رسیده‌اند که روزانه بیش از ۶۰۰ کالری هر آمریکایی را تأمین می‌کنند. اگرچه افزایش این غذاها با افزایش وزن بدن همراه است، اما این همبستگی لزوما یک ارتباط علی نیست. غذاهای کمتر فرآوری‌شده‌ی خوشمزه‌ی زیادی وجود دارد (پنیر، گوشت‌های چرب، روغن گیاهی، خامه) که می‌توانند نقش برابر یا حتی پررنگ‌تری داشته باشند. هال می‌خواست بداند که آیا غذاهای فرافرآوری‌شده می‌توانند به‌طریقی موجب افزایش وزن ‌شوند یا خیر. او می‌گوید:

اساسا ما می‌خواستیم بدانیم که آیا وقتی کالری از منابع فرافرآوری‌شده می‌آید، مردم به میزان بیشتری از آن می‌خورند؟

پاسخ به این سؤال ساده نبود. مطالعات تغذیه‌ای معمول متکی بر گزارش خود افرادی است که یادداشت‌های غذایی خود را نگه‌داری می‌کنند یا به کمک حافظه‌ی خود پرسشنامه‌هایی را پر می‌کنند. اما هال می‌دانست که این رویکرد درمورد غذاهای فرافرآوری‌شده، شواهد قانع‌کننده‌ای فراهم نمی‌کند. یک دلیل آن است که شرکت‌کنندگان مطالعات تغذیه ازنظر تقلب در نظرسنجی‌های رژیمی معروف هستند. ادعای مصرف کلم بروکلی بیشتر و بیسکوئیت کرم‌دار کمتر یا «مثلا» فراموش‌کردن نوشیدنی‌های اضافه‌ای که خورده‌اند، در میان این افراد رایج است. از طرف دیگر، در چنین وضعیتی که درصد بالایی از رژیم غذایی مردم را غذاهای فرافرآوری‌شده تشکیل می‌دهد، یافتن گروهی از مردم (در آمریکا) که رژیم غذایی متفاوتی داشته باشند که بتوان براساس آن مقایسه انجام داد، دشوار است. هال برای اجتناب از این مشکلات، در سال ۲۰۱۸ بار دیگر به بخش متابولیکی بیمارستان روی آورد و ۲۰ فرد بالغ داوطلب را برای دریافت غذاهای فرافرآوری‌شده یا فرآوری‌نشده به کار گرفت. سپس جای این دو گروه را عوض کرد (بدیهی است که ۲۰ نفر، اندازه‌ی نمونه‌ی بزرگی نیست که بتوان براساس آن نتیجه‌گیری‌های کلی کرد اما این مطالعه‌ی مقدماتی، قرار بود یک اثبات مفهوم برای مطالعات بزرگ‌تر آینده باشد. هال می‌گوید قرار دادن تعداد بیشتری از افراد تحت رژیم سخت‌گیرانه‌ی مطالعه در این مرحله‌ی مقدماتی، اخلاقی نیست).

متخصصان رژیم غذایی به‌طور دقیق وعده‌های غذایی فرافرآوری‌شده و فرآوری‌نشده را ازنظر میزان کالری، تراکم انرژی، چربی، کربوهیدرات، پروتئین، قندها و فیبرها با یکدیگر مطابقت دادند. آن‌ها همچنین از این موضوع اطمینان حاصل کردند که شرکت‌کنندگان، طعم یک گروه از مواد غذایی را بر طعم گروه دیگر ترجیح ندهند. درمورد هر دو رژیم غذایی، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا به اندازه‌ای که می‌خواهند از وعده‌ها و میان‌وعده‌ها بخورند.

وعده‌های غذایی فرافرآوری‌شده شامل غذاهایی مانند راویولی کنسرو شده، هات‌داگ، همبرگرهای حاوی پنیر فرآوری‌شده، نان سفید، مارگارین و کوکی‌های بسته‌بندی‌شده بود. صبحانه‌ی این گروه شامل غذاهایی از قبیل بیکن بوقلمون، غلات شیرین، جایگزین تخم‌مرغ، تاتر توتز (نوعی غذا که با استفاده از سیب‌زمینی رنده‌شده تهیه می‌شود)، نوشیدنی‌های دارای طعم میوه‌ای (عمدتا با شیرین‌کننده‌های مصنوعی شیرین شده بودند) و اسپم (برند خاصی از  کنسرو گوشت خوک) بود. وعده‌های فرآوری‌نشده دارای شام‌هایی متشکل از روست‌بیف، پلو، بلغور گندم عربی و پاستا و صبحانه‌ها حاوی آجیل‌ها، املت سبزیجات سرخ‌شده در روغن، سیب‌زمینی رنده‌شده و پخته‌شده با کره (هش براون) و ماست پرچرب بود.

روست‌بیف، پاستا و تخم‌مرغ سرخ‌شده برای بسیاری از ما بسیار جذاب هستند و پیش‌بینی می‌شد که شرکت‌کنندگان مقدار بیشتری از این غذاها را بخورند اما این اتفاق نیفتاد. نتایج مطالعه‌ی هال که اوایل سال جاری در مجله‌ی Cell Metabolism منتشر شد، نشان می‌داد افرادی که تحت رژیم غذایی فرافرآوری‌شده قرار داشتند، هر روز حدود ۵۰۰ کالری بیشتر می‌خوردند. این امر موجب شد که آن‌ها طی دو هفته، دو پوند افزایش وزن داشته باشند. کارلوس آگوستو مونتیرو، استاد تغذیه و سلامت عمومی دانشگاه سائوپائولو می‌گوید:

نکته‌ی جالب مطالعه‌ی هال این است که نشان می‌دهد وقتی مردم با غذاهای فرافرآوری‌شده مواجه می‌شوند، میزان مصرف کالری آن‌ها افزایش می‌یابد.

غذاهای فرآوری‌نشده شامل بخش‌های خوراکی گیاهان (مانند دانه، ریشه یا برگ‌ها) و محصولات دامی (مانند شیر و تخم‌مرغ) است. فرایندهای اصلی که روی این گروه از غذاها اعمال می‌شود، شامل انجماد، خشک کردن یا پاستوریزه کردن است که هدف آن‌ها افزایش ماندگاری است. نمک، قند، روغن و چربی به آن‌ها اضافه نمی‌شود

قطع ارتباط بین روده و مغز

چرا ما در خوردن جایگزین‌های تخم‌مرغ و بیکن بوقلمون بیش از خوردن تخم‌مرغ واقعی و سیب‌زمینی‌های سرخ‌شده در کره‌ی واقعی زیاده‌روی می‌کنیم؟

دانا اسمال، دانشمند علوم اعصاب و استاد روانپزشکی دانشگاه ییل، معتقد است که سرنخ‌هایی را در این زمینه پیدا کرده است. اسمال تأثیر محیط غذایی مدرن را بر مدارهای مغز مورد مطالعه قرار می‌دهد. او می‌گوید سلول‌های عصبی روده ازطریق عصب واگ سیگنال‌هایی را به مغز ما می‌فرستند. این سیگنال‌ها شامل اطلاعاتی درمورد میزان انرژی (کالری) است که به معده و روده‌ها می‌رسد. بروز اختلال در ارسال این اطلاعات می‌تواند منجر به پرخوری شود. اگر مغز سیگنال متابولیکی مناسب را از روده دریافت نکند، واقعا متوجه نمی‌شود که حتی غذایی در آنجا وجود دارد.

مطالعات انجام‌شده روی مغز انسان نشان می‌دهد که نشانه‌های حسی (بو، رنگ‌ و بافت) غذاهای پرکالری، موجب فعال‌شدن جسم مخطط مغز می‌شود. جسم مخطط بخشی از مغز است که در تصمیم‌گیری نقش دارد. این تصمیم‌گیری‌ها شامل انتخاب درمورد میزان مصرف غذا نیز می‌شود. اسمال می‌گوید این همان جایی است که غذاهای فرافرآوری‌شده تبدیل به یک مشکل می‌شوند. انرژی که با مصرف این نوع غذاها به بدن می‌رسد، با انرژی مصرفی درک‌شده (به‌وسیله‌ی مغز) مطابقت ندارد. درنتیجه، مغز گیج شده و موجب تحریک پرخوری می‌شود. برای مثال، شیرین‌کننده‌های طبیعی مانند عسل، شیره‌ی افرا و شکر معمولی، تعداد معینی از کالری فراهم می‌کنند و پیش‌بینی طعم شیرین ناشی از این غذاها به بدن سیگنال می‌دهد که آن بار کالری را انتظار داشته و برای آن آماده باشد. اما شیرین‌کننده‌های مصنوعی مانند ساخارین، پیش‌بینی و تجربه‌ی طعم شیرین را بدون افزایش انرژی ارائه می‌دهند. مغز که کالری را پیش‌بینی کرده بود، اکنون حس می‌کند چیزی اشتباه است و ما را به ادامه‌ی غذا خوردن ترغیب می‌کند. علاوه‌بر این، غذاهای فرافرآوری‌شده اغلب حاوی ترکیبی از شیرین‌کننده‌های مغذی و غیرمغذی هستند که اثرات متابولیکی غافلگیرکننده‌ای ایجاد می‌کنند که منجر به اثر تقویتی قوی می‌شود، یعنی خوردن آن‌ها موجب می‌شود که ما بخواهیم بیشتر بخوریم. به‌گفته‌ی اسمال، چیزی که آشکار است، این است که محتوای انرژی غذاها و نوشیدنی‌هایی که حاوی شیرین‌کننده‌های مغذی و شیرین‌کننده‌های غیرمغذی هستند، به‌طور دقیقی به مغز انتقال داده نمی‌شود. درواقع، هال شواهدی پیدا کرده است که نشان می‌دهد مردم غذاهای فرافرآوری‌شده را بیشتر می‌خورند. او می‌گوید:

ایده‌ی من این است که وقتی ما غذاهای فرافرآوری‌شده می‌خوریم، دیگر آن سیگنال متابولیکی را که از غذاهای کمتر فرآوری‌شده دریافت می‌کنیم، نمی‌گیریم و مغز کل بار کالری دریافتی را ثبت نمی‌کند و بنابراین از ما می‌خواهد بیشتر بخوریم.

اسمال می‌گوید مطالعات حیوانی نیز این تئوری را تأیید می‌کنند که غذاهای فرافرآوری‌شده سیگنال‌های روده-مغز را مختل می‌کنند. او می‌گوید:

ما با این نگرش وارد شدیم که کالری، کالری است اما بسیاری از غذاها پیامدهای ناخواسته‌ای دارند. به‌عنوان مثال، در جهان طبیعی، کربوهیدرات‌ها تقریبا همیشه همراه‌با فیبر هستند درحالی‌که در غذاهای فرافرآوری‌شده، فیبر یا به‌کلی وجود ندارد یا به‌شکلی در غذا موجود است که در طبیعت یافت نمی‌شود. همچنین یافتن کربوهیدرات و چربی به‌طور هم‌زمان در یک غذای طبیعی نادر است اما غذاهای فرافرآوری‌شده هر دو را در یک بسته ارائه می‌دهند. خود ما این غذاهای پر از چربی، قند، نمک و افرودنی را تولید کرده‌ایم و به‌وضوح این غذاها را ترجیح می‌دهیم. اما این نوع غذاها لزوما موجب ایجاد حس سیری نمی‌شوند. آن‌ها موجب افزایش تمایل به خوردن غذا می‌شوند.

اسمال و دیگر دانشمندان حدس می‌زنند که غذاهای فرافرآوری‌شده به نوعی شبیه داروهای اعتیادآوری هستند که مصرف آن‌ها موجب رضایت نشده بلکه موجب تمایل بیشتر به مصرف آن‌ها می‌شود. آن گریبیل، دانشمند علوم اعصاب مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست می‌گوید که نشانه‌های خارجی مانند دیدن یک آب‌نبات‌شیرینی می‌تواند موجب ایجاد یک پاسخ واکنشی شود که طی آن، مغز به‌طور خودکار رفتاری را تشویق می‌کند. او می‌گوید:

بخشی از آنچه هنگام ایجاد یک عادت اتفاق می‌افتد، قطعه‌بندی (تقطیع) است. شما الگوی رفتاری را یاد می‌گیرید و مغز شما کل توالی ازجمله نشانگرهای آغازین و پایانی را بسته‌بندی می‌کند، بنابراین دیگر نیازی نیست که درمورد آن بیشتر فکر کنید (نورون‌های خاصی در جسم مخطط مسئول گروه‌بندی رفتارها در یک روال واحد و عادت‌گونه هستند).

کنت بریج، استاد روانشناسی و علوم اعصاب دانشگاه میشیگان در‌این‌باره توضیح می‌دهد که خوردن مقادیر زیادی از غذاهای فرافرآوری‌شده شاید واقعا مدارهای مغزی را به شیوه‌ای تغییر دهد که موجب افزایش حساسیت به نشانه‌های غذایی شود. او این تأثیر را در جوندگان نشان داده است. او می‌گوید:

وقتی به موش‌ها رژیم‌های غذایی بی‌کیفیت می‌دهید، برخی وزن می‌گیرند اما برخی دیگر نه. در آزمایش ما، سیستم ترشح دوپامین موش‌هایی که چاق می‌شدند، تغییر کرد و آن‌ها دربرابر نشانه‌های غذایی بسیار حساس شدند. آن‌ها لذت بیشتری نشان ندادند اما تمایل بیشتری به جستجوی غذا و خوردن آن داشتند.

البته بریج بر این نکته تأکید می‌کند که واکنش مشاهده‌شده یکنواخت نبود و او فکر نمی‌کند که این مسئله، تنها دلیل پرخوری باشد. او می‌گوید:

احتمال دارد تغییر غذاها (ازطریق فرافرآوری) بتواند موجب آغاز این پاسخ در برخی افراد شود اما حدس من این است که مسئله به‌طور یکسانی همه‌ی افراد را تحت‌تأثیر قرار نمی‌دهد. درمورد چاقی، ما در حال پیداکردن زیرگروه‌هایی از چاقی هستیم، یعنی بسته به ژن‌های افراد، راه‌های متفاوتی برای چاق‌شدن وجود دارد.

همه‌ی پژوهشگران موافق نیستند که ایده‌ی هال تنها راه چاق‌شدن باشد. ریک ماتس، استاد علوم تغذیه در دانشگاه پوردو می‌گوید از این موضوع نگران است که هال بدون دلیل کافی، یک گروه از مواد غذایی را بدنام کند. او می‌گوید:

به‌گفته‌ی هال، غذاهای فرافرآوری‌شده منجر به پرخوری می‌شوند اما شواهد محکمی در حمایت از این ادعا وجود ندارد. نظر من این است که عامل اصلی واکنش ما دربرابر این غذاها، میزان فرآوری آن‌ها نیست بلکه ترکیب مواد مغذی است که اهمیت دارد.

هال اشاره می‌کند که او ترکیب غذایی رژیم‌های مختلف مورد آزمایش را با هم تطابق داده اما ماتس اعتراض‌های دیگری هم دارد. مهم‌ترین آن‌ها این است که به شرکت‌کنندگان فقط غذاهای فرافرآوری‌شده یا غذاهای فرآوری‌نشده داده می‌شد. او در این‌باره چنین می‌گوید:

در دنیای واقعی، مردم انواع مختلف غذاها را با هم ترکیب می‌کنند. این ایراد مطالعه نیست اما وقتی می‌خواهیم این یافته‌ها را به مردمی که آزاد زندگی می‌کنند تعمیم دهیم، این موضوع بسیار اهمیت دارد.

یک عامل احتمالی مؤثر در تحریک مصرف مقادیر اضافی از غذاهای فرافرآوری‌شده این است که آن‌ها به‌سرعت خورده می‌شوند، بنابراین قبل از آغاز مکانیسم‌هایی که به آن‌ها می‌گوید خوردن را متوقف کنند، افراد می‌توانند مقدار زیادی از آن غذا را بخورند. غذاهای فرافرآوری‌شده معمولا دارای انرژی بالا هستند و مقدار زیادی کالری را در یک بسته‌ی نسبتا کوچک جای می‌دهند. این امر نیز شاید موجب ترغیب مصرف سریعی شود که از مکانیسم‌های سیری فرار کند. با این حال، غذاخوردن سریع این مسئله را توضیح نمی‌دهد که چرا افراد در وعده‌ی بعدی خود نیز پرخوری درمورد غذاهای فرافرآوری‌شده را ادامه می‌دهند، در حالی‌که حداقل از نظر تئوری آن‌ها باید کمتر گرسنه باشند.

اگر غذاهای فرافرآوری‌شده واقعا یک مشکل بزرگ هستند، سؤال این است که ما در مورد آن‌ها چه کاری باید انجام دهیم. هال درمورد اقداماتی مانند اعمال مالیات بر این نوع غذاها موافق نیست. او می‌گوید:

تقریبا ۶۰ درصد از کالری ما از غذاهای فرافرآوری‌شده می‌آید و بستن مالیات بر آن‌ها موجب افزایش ناامنی غذایی برای برخی افراد می‌شود. ما ارتباطی را بین غذاهای فرافرآوری‌شده و پرخوری پیدا کردیم و فرضیه‌های بسیاری درمورد مکانیسم پشت‌صحنه‌ی آن وجود دارد و برای هر نوع مداخله ابتدا باید این مکانیسم درک شود. شاید افزودنی‌ها و طعم‌دهنده‌های مصنوعی تأثیرگذار باشند یا اینکه غذاهای فرافرآوری‌شده دارای کمبودهای تغذیه‌ای هستند که بدن آن‌ها را احساس کرده و دربرابر آن‌ها به‌صورت پرخوری واکنش نشان می‌دهد. احتمالا عوامل دیگری نیز نقش داشته باشند. ما هنوز درمورد آن‌ها نمی‌دانیم.

در عین حال، او فکر می‌کند که شواهد موجود در مورد غذاهای فرافرآوری‌شده دلیلی برای نگرانی در ارتباط با آن‌ها است:

ما می‌توانیم رژیم غذایی خود را تغییر دهیم تا میزان آسیب را به حداقل برسانیم. من فکر می‌کنم ما باید نگرش خود را تغییر دهیم. صنعت غذا می‌تواند با طراحی غذاهایی با میزان فرآوری کمتر کمک کند اما مردم نیز باید با خرید بیشتر از این نوع غذاها تمایل خود را نشان دهند. تقاضای عمومی برای سیستم غذایی، قدرتمندتر از هر قانون دولتی است.

اولین شورولت کوروت کانورتیبل که پیشرانه‌ی آن در پشت راننده قرار دارد، به‌طور رسمی رونمایی شد. هنوز هیچ قیمتی برای پکیج‌های اضافی این خودروی روباز وجود ندارد.

دلیل خوبی برای استفاده از رنگ قرمز به‌جای آبی در کوروت وجود دارد؛ ترکیب رنگ‌های قرمز و سیاه برای این خودرو بسیار خیره‌کننده جلوه می‌کند. در بیشتر بخش‌های بدنه تزئینات کربن به چشم می‌خورد؛ تزئینات قرمز جلوپنجره نیز جلوه‌ای از شخصیت و ابهت به خودرو اضافه می‌کند.

تقریباً در هر کجای دیگری از خودرو به کربن برمی‌خوریم که از جمله می‌توان به استفاده از آن در لوگوها، آینه‌های جانبی و اسپویلر اشاره کرد. بال بزرگ در عقب نیز حالت اسپرتی به این خودروی کانورتیبل می‌دهد که به‌هیچ‌وجه چیز بدی نیست. رینگ‌های پرفورمنس پیوتر (Performance Pewter) انتخاب بی‌نظیری به نظر می‌رسد. پشت این رینگ‌های زیبا، ترمزهای Z51 وجود دارد و برای کسانی که به‌دنبال تجربه‌ای کامل از شورولت کوروت C8 هستند، مناسب خواهد بود.

موارد جالب دیگری نیز در شورولت کوروت روباز وجود دارد. صندلی‌های و فضای داخل کابین با رنگ قرمز آدرنالین تزئین شده است و در صورت تمایل به ارتقا، برای آن برخی تزئینات فیبر کربنی هم وجود دارد.

محصول نهایی همان چیزی است که در عکس‌های گالری مشاهده می‌کنیم و اگر بخواهیم صادقانه قضاوت کنیم، با بسیاری از تصاویر شورولت کوروت کانورتیبل که تاکنون دیده‌ایم، کاملاً متفاوت است.

قیمت برای شورولت کوروت C8 کانورتیبل از حدود ۶۷،۵۰۰ دلار شروع می‌شود. تولید این خودرو اواخر سال جاری میلادی آغاز خواهد شد و اولین مدل‌های آن تا اوایل سال ۲۰۲۰ به نمایندگی‌های فروش می‌رسند.

مایکروسافت هفته‌ی گذشته از جدیدترین محصولات خود در خانواده‌ی سرفیس رونمایی کرد. دو محصول جدید از این خانواده به‌ نام‌های سرفیس لپ‌تاپ ۳ ۱۵ اینچی و سرفیس پرو ایکس برخلاف روال گذشته از پردازنده‌ی اینتل استفاده نمی‌کنند. شرکت سازنده از امسال تلاش می‌کند تا برای خانواده‌ی محصولات خود از پردازنده‌ی اختصاصی استفاده کند. آن‌ها با AMD و کوالکام در این مسیر همکاری می‌کنند.

سرفیس لپ‌تاپ ۳ در نسخه‌ی ۱۵ اینچی مجهز به پردازنده‌ی اختصاصی Ryzen Surface Edition است که با همکاری AMD طراحی شد. در محصول دیگر یعنی سرفیس پرو ایکس از پردازنده‌ی مبتنی بر آرم به‌نام SQ1 استفاده می‌شود که کوالکام در طراحی و توسعه‌ی آن با ردموندی‌ها همکاری کرد. چنین رویکردی یک تغییر مسیر مهم برای خانواده‌ی سرفیس محسوب می‌شود. هرچند هنوز دستگاه‌های دیگر همچون سرفیس پرو ۷ و نسخه‌های ۱۳ اینچی سرفیس لپ‌تاپ ۳ از پردازنده‌ی ساخت اینتل استفاده می‌کنند.

همکاری مایکروسافت با AMD

همکاری مایکروسافت با AMD در تولید پردازنده‌ای از خانواده‌ی رایزن خلاصه شد که تنها در مدل‌های ۱۵ اینچی سرفیس لپ‌تاپ ۳ استفاده می‌شود. این لپ‌تاپ جدید علاوه بر پردازنده‌ی اختصاصی یک تفاوت دیگر هم با نسل‌های قبلی دارد. ردموندی‌ها آن را با پوشش فلزی تولید کرده‌اند که با جنس مورد استفاده در نسخه‌های قبلی متفاوت است. مایکروسافت برای توسعه‌ی پردازنده‌ی اختصاصی همکاری نزدیکی با AMD داشت تا یک هسته‌ی گرافیکی اضافه روی Ryzen 5 و Ryzen 7 Surface مبتنی بر نود پردازشی ۱۲ نانومتری اضافه شود. این پردازنده‌ها مبتنی بر +Zen طراحی شده‌اند. به‌علاوه مایکروسافت و AMD تلاش کردند تا طراحی پردازنده‌های موجود را با هدف جانمایی راحت‌تر محصول نهایی در بدنه‌ی باریک سرفیس لپ‌تاپ ۳ بهینه‌سازی کنند.

جک هوین، مدیر ارشد تراشه‌های نیمه‌اختصاصی AMD درباره‌ی همکاری با مایکروسافت و پردازنده‌ی جدید گفت:

ما سال‌ها پیش با پاوان داولوری و پانوس پانای ملاقات کرده بودیم و چشم‌انداز مشترکی با مایکروسافت پیدا کردیم؛ چشم‌اندازی که با هدف بازطراحی مفهوم لپ‌تاپ و ساختن بهترین لپ‌تاپ جهان طراحی شده بود.

ده‌ها هزار ساعت توسعه‌ی مشترک و مهندسی مشترک با مایکروسافت انجام شد. همکاری ما تنها با هدف بهینه‌سازی پردازنده‌ی اصلی و گرافیکی نبود، بلکه بهینه‌سازی کل سیستم مدیریت نیرو، قلم هوشمند، تعامل لمسی، پهنای باند حافظه، فرمور و درایورها هم بهینه‌سازی شدند تا بهترین بازدهی گرافیکی در یکی از باریک‌ترین فرم‌فاکتورهای موجود به دست بیاید.

بخشی از همکاری مایکروسافت و AMD نیازمند حصور مهندسان دو شرکت در یک دفتر مشترک بود. آن‌ها در کنار یکدیگر تلاش می‌کردند تا قطعات ساخت AMD را در لپ‌تاپ‌های نسل جدید سرفیس و برای حصول بهترین کیفیت جانمایی کنند. فراموش نکنید که AMD با وجود همه‌ی پیشرفت‌های موجود، هنوز انتخاب متداولی برای تولیدکننده‌های لپ‌تاپ نیست. مایکروسافت در چنین شرایطی تلاش کرد تا با همکاری نزدیک با آن شرکت، نسخه‌ای اختصاصی از رایزن توسعه دهد که در نسل جدید لپ‌تاپ‌ها کارایی مناسب و روان داشته باشد.

تراشه‌ی Ryzen Surface Edition نسخه‌ای ۱۵ واتی محسوب می‌شود که توانایی مقیاس‌دهی تا ۲۰ و ۲۵ وات را دارد. مایکروسافت و AMD در طراحی پردازنده‌ی جدید تمرکز زیادی روی بازدهی گرافیکی آن داشتند تا کارایی لپ‌تاپ جدید خانواده‌ی سرفیس در بخش گرافیکی، برای رقابت در بازار مناسب باشد. شرکت سازنده ادعا می‌کند که محصول جدید از لحاظ قدرت گرافیکی به‌میزان ۷۰ درصد بهتر از مک‌بوک پرو عمل می‌کند. داولوری درباره‌ی بازدهی گرافیکی می‌گوید که قطعات رایزن، هسته‌های پردازش گرافیکی اختصاصی دارند و آن‌ها با همکاری AMD، همان کارایی را بهبود داده‌اند.

لپ‌تاپ ۱۵ اینچی مایکروسافت یعنی سرفیس بوک ۲ از کارت گرافیکی مجزا پشتیبانی می‌کند. درمقابل، سرفیس لپ‌تاپ ۳ از هسته‌های پردازش گرافیکی داخلی شرکت AMD بهره می‌برد؛ درنتیجه بازدهی گرافیکی این لپ‌تاپ به‌اندازه‌ی سرفیس بوک ۲ نخواهد بود. البته قطعا طراحی جدید بازدهی بهتری نسبت به نسخه‌های قبلی سرفیس لپ‌تاپ دارد که از گرافیک داخلی اینتل استفاده می‌کردند.

داولوری در بخشی از صحبت‌های خود به خانواده‌ی سرفیس بوک اشاره می‌کند که قطعا از برنامه‌های توسعه‌ای و بهینه‌سازی شرکت خارج نخواهد شد:

لپ‌تاپ‌های سرفیس بوک در میان محصولات ما به‌عنوان دستگاه‌های مجهز به گرافیک بالا محسوب می‌شوند و در آینده باز هم قدرت آن‌ها افزایش می‌یابد. رویکرد جدید در ساخت سرفیس لپ‌تاپ، برای نشان‌دادن سطح مناسب کارایی گرافیکی در پردازنده‌های داخلی انجام شد. البته قطعا کارایی گرافیکی سرفیس بوک تجربه‌ی کاری بهتری به‌همراه خواهد داشت.

همکاری مایکروسافت و AMD در بخش قدرت، ۱/۲ ترافلاپس در اوج کارایی خواهد بود که با ایکس‌باکس وان برابری می‌کند. قدرت دستگاه بیش از همه روی وظایف تولید محتوا مانند ویرایش عکس و فیلم متمرکز می‌شود. البته شاید بتوان از آن قدرت برای اجرای بازی‌های جدید کامپیوتری با رزولوشن پایین هم بهره‌ برد. بررسی بازدهی عملی این دو شرکت در ساخت لپ‌تاپ جدید هنوز نیاز به زمان دارد و باید تا عرضه‌ی نهایی سرفیس لپ‌تاپ ۳ منتظر بمانیم. به‌هرحال در لپ‌تاپ ردموندی‌ها شاهد تراشه‌ی رایزن با هسته‌‌های پردازشی بیشتر هستیم. در‌ این میان کاهش یا عدم کاهش شارژدهی باتری هم باید بررسی شود. ردموندی‌ها ادعا می‌کنند که باتری سرفیس لپ‌تاپ ۳ برای یک روز کار مناسب خواهد بود، اما هنوز هیچ بررسی عملی روی محصول آن‌ها انجام نشده است.

همکاری مایکروسافت با کوالکام

همکاری بزرگ بعدی مایکروسافت با کوالکام انجام شد. ردموندی‌ها قبلا در محصولاتی همچون سرفیس RT و سرفیس ۲ از پردازنده‌های مبتنی بر ARM استفاده کرده بود، اما آن محصولات هیچ‌گاه قدرت پردازشی مناسب و هماهنگی لازم با اپلیکیشن‌ها را به کاربر ارائه‌ نمی‌کردند. درواقع محصولات مبتنی بر آرم همیشه پشت سر نسخه‌های حرفه‌ای‌تر مجهز به پردازنده‌های اینتل بودند. مایکروسافت اکنون از نسخه‌ای اختصاصی از کوالکام اسنپدراگون 8cx در سرفیس پرو ایکس استفاده می‌کند. استفاده از نام سرفیس پرو برای دستگاهی با پردازنده‌ی مبتنی بر آرم، نشان‌دهنده‌ی برنامه‌ی جدی و شجاعانه‌ی ردموندی‌‌ها برای تغییر مسیر پردازش است.

داولوری درباره‌ی پردازنده‌ی مبتنی بر آرم در سرفیس پرو می‌گوید:

وقتی ما سال‌ها پیش به طراحی مفهوم سرفیس پرو ایکس رسیدیم، هیچ تراشه‌ای در بازار وجود نداشت که بازدهی مورد نیاز ما را با قدرت کافی در فرم فاکتور مدنظر ارائه کند.

مایکروسافت با همکاری کوالکام یک پردازنده‌ی هفت نانومتری به‌نام SQ1 توسعه داده است. هدف اصلی بهینه‌سازی، بهبود کارایی هر دو بخش CPU و GPU در یک پردازنده‌ی اسنپدراگون 8cx بود. داولوری درباره‌ی پردازنده‌ی اختصاصی می‌گوید:

پردازنده‌ی مایکروسافت SQ1 بهترین کارایی را در میان دستگاه‌های ویندوزی مبتنی بر اسنپدراگون ارائه می‌کند. محصول جدید، یک پردازنده‌ی هشت هسته‌ای بوده و مجهز به اولین و سریع‌ترین پردازنده‌ی Kryo با سرعت ۳ گیگاهرتز است. هسته‌های Kryo همچنین به ویندوز امکان می‌دهند که تعادل را بین هسته‌های با کارایی بالا و هسته‌های با بازدهی بالا برقرار کنند؛ البته هسته‌‌های با بازدهی انرژی بالا، برای وظایف پس‌زمینه‌ی سیستم‌عامل کاربری عالی دارند. ترکیب این موارد باعث می‌شود تا پلتفرم نهایی برای عمر باتری بهتر بازطراحی شود.

قدرت GPU در تراشه‌ی جدید مایکروسافت ۲/۱ ترافلاپس بیان می‌شود که برای دستگاهی چنین نازک و سبک، قدرتی بسیار مناسب است. به‌هرحال دستگاه‌های ویندوزی مبتنی بر آرم برای بازی یا فعالیت‌های مشابه طراحی نمی‌شوند. به‌علاوه بازی‌‌های مبتنی بر OpenGL هم در آن‌ها پشتیبانی نمی‌شود. به‌علاوه احتمالا برای اجرای وظایف بسیاری از اپلیکیشن‌های سنتی، نمونه‌های مشابه مناسب برای آرم را مشاهده خواهید کرد. درواقع بهبود پردازشی در این دستگاه بیشتر برای بهبود تجربه‌‌های درحال ظهور تحت وب،‌ فرایندهای پردازشی آینده و حتی توانایی استفاده از چند نمایشگر 4K تنها با یک کابل USB-C انجام شد. شاید در آینده نسخه‌هایی از اپلیکیشن‌های مشهور مثلا سرویس‌های ادوبی را مشاهده کنیم که توانایی بهره‌برداری از مزایای پردازنده‌ی گرافیکی جدید را داشته باشند.

داولوری درباره‌ی تجربه‌های مبتنی بر آرم می‌گوید:

با گذار از اپلیکیشن‌های سنتی به دنیایی از اپلیکیشن‌های اسکریپتی و موتورهای تحت وب، وظایف پردازشی رندر تحت وب هم افزایش می‌یابد که قطعا مصرف بالایی از ظرفیت‌های پردازنده‌ی گرافیکی خواهند داشت. درنتیجه می‌توان سرفیس پرو ایکس را دستگاهی برای برنامه‌های پردازشی آتی و اپلیکیشن‌ها و سرویس‌هایی دانست که هنوز ساخته نشده‌اند.

برخی از وظایف کاری آینده در حوزه‌های هوش مصنوعی و یادگیری ماشین دیده می‌شوند و احتمالا به‌مرور بیش‌ از پیش درباره‌ی چنین وظایفی برای دستگاه‌های ویندوزی مبتنی بر آرم می‌‌شنویم. از طرفی چنین توسعه‌هایی به‌معنای یک نقطه‌ی عطف برای کوالکام و ویندوز خواهند بود. به‌هرحال هنوز هماهنگی اپلیکیشن‌ها به‌عنوان چالش احتمالی وجود دارد، اما روندهای توسعه‌ای کنونی، آینده‌ی روشنی را نوید می‌دهند.

کرومیوم اکنون به‌‌صورت کاملا هماهنگ با آرم کامپایل می‌شود. به‌علاوه مایکروسافت نسخه‌ی جدید مرورگر اج را مبتنی بر موتور کرومیوم توسعه می‌دهد. درنتیجه تغییر قابل‌توجهی در تجربه‌ی مرور صفحات وب خواهیم داشت که قبلا در دستگاه‌های ویندوزی مبتنی بر آرم می‌دیدیم.

میگوئل نونس، مدیر محصولات پردازش موبایلی در کوالکام درباره‌ی محصول جدید و همکاری با مایکروسافت می‌گوید:

ما این پلتفرم پردازشی را با همکاری یکدیگر ساختیم و فعالیت مشترکی با مایکروسافت داشتیم تا تجربه‌کاری اختصاصی و راهکار کاربری را برای سرفیس پرو ایکس ارائه کنیم. ما تلاش می‌کنیم تا بسیاری از ظرفیت‌های محصول جدید برای کل صنعت ارائه شود، اما به‌هرحال فرایند طراحی و توسعه‌ی SQ1 تنها برای استفاده در سرفیس پرو ایکس انجام شد.

ظرفیت‌های اختصاصی گرافیکی که در پردازنده‌ی SQ1 عرضه می‌شود، مخصوص مایکروسافت خواهد بود. درواقع این پردازنده در اختیار تولیدکننده‌های دیگر صنعت کامپیوتر قرار نمی‌گیرد.

مایکروسافت و کوالکام هردو ادعای کارایی بالا در حد کامپیوترهای شخصی برای سرفیس پرو ایکس دارند. اگر محصول جدید بتواند کارایی نزدیک به سرفیس پرو داشته باشد، قطعا انتخاب مناسبی برای بسیاری از کاربران خواهد بود. داولوری درباره‌ی فرایند توسعه‌ی پردازنده‌ی جدید می‌گوید:

ما برای رسیدن به هدف نهایی باید کل SoC را بازطراحی می‌کردیم و حتی برخی از ابزارهای ارائه‌شده در کنار آن را هم به‌کمک کوالکام بازطراحی کردیم. ما کل پلتفرم را بازطراحی کردیم تا کارایی ۷ وات را ارائه کند و همچنین قابلیت مقیاس‌دهی تا ۱۵ وات را داشته باشد.

مایکروسافت دستگاه جدید را با اتصال LTE و باتری با شارژدهی یک روزه و نمایشگر ۱۳ اینچی در بدنه‌ی ۱۲ اینچی طراحی کرد. تنها نکته‌ی مهم باقی‌مانده، استفاده از نام سرفیس پرو است. اگر دستگاه توانایی ارائه‌ی کارایی لازم را درخور نام پرو و همچنین پشتیبانی مناسب از اپلیکیشن نداشته باشد، چالش بزرگی بر سر راه ردموندی‌ها ایجاد خواهد شد. بخش مهمی از رفع این چالش به توسعه‌دهنده‌های نرم‌افزار مربوط می‌شود.

دستگاه‌های قبلی ویندوزی مبتنی بر آرم، موفقیت چندانی به‌همراه نداشته‌اند. اکنون مایکروسافت این مفهوم را با سخت‌افزارهای اختصاصی سرفیس پشتیبانی می‌کند که به‌نوعی یک شتاب خوب برای ایده‌های کوالکام در بخش لپ‌تاپ‌های همیشه متصل ایجاد خواهد کرد. کاربران زمان زیادی منتظر یک لپ‌تاپ مناسب ویندوزی مبتنی بر آرم بوده‌اند. شاید سرفیس پرو ایکس به این انتظار پایان دهد و عصر جدیدی در لپ‌تاپ‌های ویندوزی مبتنی بر آرم شروع شود.

احتمالا نام Intel i219-V را بارها شنیده‌اید؛ کنترلر ۱ گیگابیتی تولید اینتل که در مادربردهای بسیاری ایفای نقش کرده است. این کنترلر از تراشه‌های ارزان‌قیمت و میان‌رده‌ی اینتل بوده که استفاده از آن برای سازندگان مادربرد به‌صرفه بوده است.

بسیاری از مادربردهای حرفه‌ای و گران‌قیمت، امروزه با چند کنترلر LAN عرضه می‌شوند؛ در بین آن‌ها می‌توانید شاهد کنترلرهای ۲/۵، ۵ و حتی ۱۰ گیگابیتی باشید. اینتل که از قافله عقب مانده و زیر باد انتقاد در زمینه‌ی معرفی یک کنترلر شبکه میان قیمت با پهنای باند بیشتر بود، اقدام به طراحی کنترلرهایی جدید کرده است. این محصول به‌صورت رسمی معرفی نشده ولی منابع معتبر اقدام به انتشار مشخصات و اسامی آن کرده‌اند.

با توجه به داده‌های اخیر که به نظر درست می‌رسند، کنترلرهای جدید اینتل با اسامی I225-LM/I225-V معرفی شده‌اند و دارای پهنای باند ۲/۵ گیگابیت در ثانیه هستند. این کنترلرها جایگزین تراشه‌هایی مانند i219-V شده و می‌توان گفت که ارتقاء بزرگی برای بسیاری از مادربردها خواهند بود. شاید در این شرایط شرکت‌های سازنده با عبور از تراشه‌های شرکت‌هایی مانند Aquantia و Realtek، به استفاده از کنترلرهای جدید اینتل روی آورند.

مادربردهای جدید، مبتنی بر تراشه X299X برای پشتیبانی از پردازنده‌های آتی Intel Core X در راه هستند؛ حتی گیگابایت در روزهای اخیر به‌طور رسمی اقدام به معرفی سه مادربرد جدید خود با این تراشه کرده است. در نتیجه معرفی کنترلرهای ۲/۵ گیگابیتی اینتل در بردهای جدید، بسیار منطقی به نظر می‌رسد. تراشه‌های ارزان‌قیمت I225-LM/I225-V مانند نسخه‌های فعلی از گذرگاه PCI-E درون تراشه برای ارتباط با سیستم استفاده خواهند کرد.

قدرت بالا در کنار وزن پایین را باید بهترین ترکیب ممکن برای خودروهای سوپراسپرت دانست. خودروهایی که نسبت اسب‌بخار به وزن خوبی داشته باشند، در پیست و جاده بسیار سریع‌تر هستند. در ادامه خودروهایی با بهترین نسبت اسب‌بخار به وزن را معرفی خواهیم کرد.

۱۷. پورشه ۹۱۸ اسپایدر

۵۲۲ اسب‌بخار بر هر تن

پورشه ۹۱۸ مشخصات قابل‌توجهی دارد؛ برای مثال این سوپراسپرت در هر ۱۰۰ کیلومتر به‌طور میانگین تنها ۲/۷ لیتر بنزین مصرف می‌کند و میزان انتشار گاز دی‌اکسید کربن آن نیز فقط ۷۹ گرم در هر کیلومتر است. پورشه ۹۱۸ می‌تواند سرعت خود را در ۲/۶ ثانیه از حالت سکون به ۱۰۰ کیلومتربرساعت برساند و حداکثر سرعتی بیش از ۳۴۰ کیلومتر بر ساعت دارد. چنین ترکیبی از توانایی‌های حرکتی و مصرف سوخت پایین، فقط از یک پیشرانه‌ی هیبریدی پیشرفته برمی‌آید.

بااین‌حال، وجود سیستم هیبریدی در خودروی مذکور به این معنی است که پورشه ۹۱۸ ناچار است باتری بزرگی را با خود حمل کند که به افزایش وزن خودرو منجر می‌شود. وجود باتری و سیستم هیبریدی سبب شده تا وزن پورشه ۹۱۸ اسپایدر به ۱۶۷۵ کیلوگرم برسد. پورشه ۹۱۸ با وجود نسبت قدرت بر وزن ۵۲۲ اسب‌بخار و همه‌ی توانایی‌های خود در رده‌ی آخر فهرست قرار می‌گیرد.

۱۶. BAC مونو

۵۲۵ اسب‌بخار بر هر تن 

خودروی انگلیسی BAC مونو یک سوپراسپرت سبک‌وزن تک‌سرنشینه است که سازنده‌ی آن با تمرکز بر کاهش وزن خودرو توانسته توانایی‌های حرکتی بالایی را برای خودرو به ارمغان بیاورد. BAC از یک موتور ۲/۵ لیتری ساخت فورد استفاده می‌کند که توسط شرکت کازورث تیونینگ شده و قدرت آن به ۳۰۵ اسب‌بخار افزایش پیدا کرده است. این قدرت در کنار وزن ۵۸۰ کیلوگرمی نسبت اسب‌بخار به وزن این خودرو را به ۵۲۵ اسب‌بخار بر هر تن می‌رساند که عددی فوق‌العاده است. 

گرچه BAC مونو خودروی چندان قدرتمندی نیست ولی وزن کم آن سبب شده تا بتواند در ۲/۸ ثانیه سرعت خود را از صفر به ۱۰۰ کیلومتربرساعت برساند. این خودرو توانایی دستیابی به حداکثر سرعت ۲۷۰ کیلومتربرساعت را هم دارد.

۱۵. کیترهم 620R

۵۴۲ اسب‌بخار بر هر تن 

برای کیترهم همیشه وزن کم بیشتر از قدرت زیاد اهمیت دارد اما مدل 620R هم خودرویی سبک‌وزن است و هم قدرت بالایی دارد. این خودرو با وزن تنها ۵۷۲ کیلوگرم به یک موتور ۲ لیتری سوپرشارژ دوراتک فورد مجهز است که قدرت آن را به ۳۱۰ اسب‌بخار می‌رساند. گرچه براساس نام این خودرو انتظار داشتیم که نسبت اسب‌بخار به وزن آن ۶۲۰ اسب‌بخار بر هر تن باشد اما عدد واقعی برای این مدل ۵۴۲ اسب‌بخار بر هر تن است که همچنان عددی بسیار خوب محسوب می‌شود و کیترهم 620R را قادر می‌سازد تا در ۲/۷۹ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت دست پیدا کند. مدل 620R با حداکثر سرعت ۲۵۰ کیلومتربرساعت سریع‌ترین خودرویی است که کیترهم ساخته است. 

۱۴. بوگاتی ویرون سوپراسپرت 

۶۴۴ اسب‌بخار بر هر تن

بوگاتی ویرون خودرویی بسیار قدرتمند است و رکوردهایی را هم به نام خود ثبت کرده اما نسخه‌ی سوپراسپرت آن خودرویی سریع‌تر و قوی‌تر است. مدل سوپراسپرت با ۱۹۸ اسب‌بخار قدرت بیشتر در مقایسه با نسخه‌ی استاندارد ویرون دارای ۱۱۸۴ اسب‌بخار قدرت است. وزن ۱۸۳۸ کیلوگرمی این خودرو برای یک سوپراسپرت زیاد است و از این نظر بیشتر به سدان‌های لوکس شباهت دارد. اما با وجود وزن بالا، قدرت این خودرو به‌طور متوسط ۴ برابر یک سدان لوکس است و همین باعث می‌شود تا بتواند به عدد اسب‌بخار به وزن ۶۴۴ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. این اعداد و ارقام، سرعت‌گیری صفر تا صد کیلومتربرساعت ۲/۵ ثانیه و حداکثر سرعت ۴۳۱ کیلومتربرساعت را برای ویرون سوپراسپرت به ارمغان آورده‌اند.

۱۳. پاگانی هوآیرا BC

۶۴۸ اسب‌بخار بر هر تن 

مدل استاندارد پاگانی هوآیرا توانایی‌های حرکتی قابل‌توجهی دارد ولی مدل رودستر BC با ۱۳۲ کیلوگرم وزن کم‌تر دارای نسبت قدرت به وزن بهتری است. از سوی دیگر مدل رودستر BC دارای ۸۰ اسب‌بخار قدرت بیشتری نیز دارد که به آن برای حضور در این فهرست کمک شاینی کرده است. پاگانی هوآیرا BC توانسته به عدد ۶۴۸ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. پاگانی در این خودرو سعی کرده تا به هر طریقی وزن را کاهش دهد؛ به‌طوری‌که برای مثال وزن سیستم اگزوز تیتانیومی که در مدل استاندارد ۱۰ کیلوگرم بوده، در این مدل به ۲/۹ کیلوگرم کاهش پیدا کرده است. رینگ‌های آلومینیومی فورج هوآیرا رودستر نیز ۹ کیلوگرم وزن کم‌تری دارند. تولید پاگانی هوآیرا BC تنها به ۲۰ دستگاه محدود است.

۱۲. مک‌لارن P1 GTR

۶۸۵ اسب‌بخار بر هر تن

مک‌لارن P1 GTR نسخه‌ای تقویت‌شده از P1 است. این خودروی ۹۸۶ اسب‌بخاری ۵۰ کیلوگرم وزن کم‌تری از P1 دارد که به‌معنای نسبت قدرت به وزن ۶۸۵ اسب‌بخار بر هر تن است. مک‌لارن P1 GTR یک خودروی مخصوص پیست است و اجازه‌ی تردد در خیابان را ندارد. این مسئله باعث شده تا از نظر آیرودینامیکی هم ارتقا پیدا کند و به تایرهای مسابقه‌ای هم مجهز شود.

۱۱. شلبی کبرا سوپراسنیک

۶۹۲ اسب‌بخار بر هر تن

سال ۱۹۶۶ که شلبی کبرا سوپر اسنیک به بازار آمد، هیچ خودرویی در جهان وجود نداشت که بتواند با نسبت قدرت به وزن ۶۹۲ اسب‌بخار بر هر تن این خودرو رقابت کند. موتور ۸ لیتری V8 این خودرو طوری تقویت شده تا بتواند ۸۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید کند که برای رسیدن به سرعت ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت کافی است. 

مشکلی که در مورد سوپر اسنیک وجود دارد، غیرقابل کنترل‌بودن این خودرو است. قدرت بسیار بالای پیشرانه در کنار وزن کم خودرو باعث می‌شود تا رانندگی با آن بسیار سخت باشد. از این خودرو تنها دو دستگاه تولید شد.

۱۰. فراری لافراری

۷۵۶ اسب‌بخار بر هر تن 

فراری لافراری در مقایسه با اصلی‌ترین رقبای خود یعنی مک‌لارن P1 و پورشه ۹۱۸ از نظر نسبت قدرت به وزن بهترین است. فراری به لطف وزن کم خود توانسته به نسبت ۷۵۶ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. فراری لافراری تنها ۱۲۵۵ کیلوگرم وزن دارد و در مقایسه با رقیب آلمانی خود ۴۲۰ کیلوگرم و در مقایسه با نسخه‌ی GTR رقیب انگلیسی خود نیز ۱۴۵ کیلوگرم سبک‌تر است.

فراری لافراری از یک پیشرانه‌ی هیبریدی V12 با حجم ۶/۳ لیتر استفاده می‌کند که توانایی تولید ۹۵۰ اسب‌بخار قدرت را دارد. این خودرو با چنین مشخصاتی می‌تواند در ۲/۷ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت دست پیدا کند و حداکثر سرعتی بالغ بر ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت دارد.

۹. اریل اتم ۵۰۰

۹۰۹ اسب‌بخار بر هر تن

اریل به این دلیل تصمیم به ساخت مدل اتم ۵۰۰ گرفت که تصور می‌کرد در آینده امکان ساخت چنین خودرویی فراهم نشود. موتور ۳ لیتری V8 این خودرو از به‌هم‌پیوستن دو موتور سوزوکی هایابوسا به وجود آمده است و ۵۰۰ اسب‌بخار قدرت دارد. این قدرت در کنار وزن ۵۵۰ کیلوگرمی اتم ۵۰۰ سبب می‌شود که خودروی انگلیسی بتواند به نسبت قدرت به وزن ۹۰۹ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. اریل اتم ۵۰۰ برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت تنها به ۲/۳ ثانیه زمان نیاز دارد و در ۵/۴ ثانیه نیز می‌تواند به سرعت ۱۶۰ کیلومتربرساعت دست پیدا کند و از نظر این اعداد از بوگاتی ویرون نیز سریع‌تر است. اریل از این مدل تنها ۲۵ دستگاه تولید کرد.

۸. لوتک Sirius

۹۳۷ اسب‌بخار بر هر تن

لوتک سیریوس خودرویی قدیمی ولی پیشرفته است. موتور ۶ لیتری V12 توربوی این خودرو که متعلق به مرسدس بنز SL65 AMG است، می‌تواند ۱۲۰۰ اسب‌بخار قدرت تولید کند. در کنار قدرت بالا، شاسی این سوپراسپرت تماما از فیبر کربن ساخته شده و به این ترتیب تنها ۱۳۸۰ کیلوگرم وزن دارد. چنین ترکیبی دستیابی به نسبت قدرت به وزن ۹۳۷ اسب‌بخار بر هر تن را برای لوتک سیریوس میسر کرده است. این خودرو می‌تواند در ۳/۶ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت برسد و برای رسیدن به سرعت ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت نیز تنها به ۵/۹ ثانیه زمان نیاز دارد. لوتک یک‌بار در اتوبان آلمان نیز توانست به سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد. این خودرو ۴۹۴ هزار دلار قیمت داشت.

۷. کونیگزگ One:1

۹۸۶ اسب‌بخار بر هر تن

کونیگزگ با افتخار این خودرو را One:1 نام‌گذاری کرد که به نسبت قدرت به وزن ۱ اسب‌بخار برای هر کیلوگرم اشاره دارد. موتور V8 تویین توربوی ۵ لیتری این خودرو در صورت استفاده از سوخت اتانول E85 می‌تواند ۱۳۴۱ اسب‌بخار قدرت تولید کند و به نسبت قدرت به وزن ۹۸۶ اسب‌بخار بر هر تن دست یابد. در حالت عادی که از بنزین معمولی استفاده شود، قدرت موتور این خودرو ۱۱۶۰ اسب‌بخار خواهد بود که در این صورت نسبت قدرت به وزن آن ۸۵۲ کیلوگرم بر هر تن می‌شود. کونیگزگ در عرض ۲۰ ثانیه می‌تواند به سرعت ۴۰۲ کیلومتربرساعت برسد.

۷. سالین S7 LM

۱۰۰۰ اسب‌بخار بر هر تن 

سالین S7 LM با وزن ۱۳۰۰ کیلوگرم و قدرت ۱۳۰۰ اسب‌بخار توانسته به عدد ۱۰۰۰ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. نسخه‌های عادی سالین S7 تنها ۵۵۰ اسب‌بخار قدرت دارند ولی این مدل که قیمتی فراتر از یک میلیون دلار دارد، از موتور ۷ لیتری V8 خود ۱۳۰۰ اسب‌بخار قدرت بیرون کشیده است. برای این کار سازنده دو توربوشارژر را روی پیشرانه نصب کرده است.

۵. روف 9ff GT9 Vmax

۱۰۳۰ اسب‌بخار بر هر تن 

تیونر روف که سابقه و تبحر زیادی در تیونینگ محصولات پورشه دارد، توانسته از موتور ۴ لیتری ۶ سیلندر تخت این مدل ۱۳۸۱ اسب‌بخار قدرت بیرون بکشد. چنین قدرتی در کنار وزن ۱۳۴۰ کیلوگرمی 9ff GT9 Vmax سبب شده تا این خودرو به نسبت قدرت به وزن ۱۰۳۰ اسب‌بخار بر هر تن دست پیدا کند. مدل یادشده برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت تنها به ۳ ثانیه زمان نیاز دارد و در ۱۳ ثانیه نیز سرعت آن از ۳۰۰ کیلومتربرساعت عبور می‌کند. روف حداکثر سرعت این مدل را ۴۳۱ کیلومتربرساعت اعلام کرده است.

۴. آلتیما Evo

۱۰۷۳ اسب‌بخار بر هر تن

سازنده‌ی آلتیما از یک موتور شورولت با کد LS در این خودرو استفاده کرده است. قدرت این موتور ۶/۸ لیتری سوپر شارژ پس از تغییراتی به ۱۰۲۰ اسب‌بخار رسید و نسبت قدرت به وزن ۱۰۷۳ اسب‌بخار را برای این خودرو فراهم کرد. سوپراسپرت ۱۲۵ هزار دلاری در ۲/۳ ثانیه می‌تواند از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند و در ۸/۹ ثانیه سرعت آن به ۳۸۶ کیلومتربرساعت می‌رسد.

۳. کاپارو T1

۱۰۷۴ اسب‌بخار بر هر تن 

هدف از ساخت این مدل، تولید خودرویی با مشخصات نزدیک به خودروهای فرمول یک ولی مجاز برای تردد در خیابان بود. کاپارو T1 با وزن ۵۳۵ کیلوگرم از یک موتور ۳/۵ لیتری V8 متعلق به خودروهای مسابقات ایندی استفاده می‌کند که ۵۷۵ اسب‌بخار قدرت دارد. گرچه کاپارو T1 هنوز با خودروهای فرمول یک فاصله دارد ولی سرعت‌گیری صفر تا صد کیلومتربرساعت ۲/۵ ثانیه‌ای در کنار صفر تا ۱۶۰ کیلومتر ۵ ثانیه‌ای حاکی از خودرویی بسیار سریع هستند. کاپارو همچنین در ۷/۲ ثانیه می‌تواند از حالت سکون به سرعت ۱۶۰ کیلومتربرساعت برسد و دوباره توقف کامل کند.

۲. هنسی ونوم F5

۱۱۹۶ اسب‌بخار بر هر تن 

هنسی معروف به استفاده از موتورهای خیلی قدرتمند V8 توربو در محصولاتش است. مدل ونوم F5 نیز از این قاعده مستثنی نیست و هنسی توانسته ۱۶۰۰ اسب‌بخار قدرت از آن بیرون بکشد. این قدرت در کنار وزن ۱۳۳۸ کیلوگرمی ابرخودروی مذکور، نسبت قدرت به وزن ۱۱۹۶ کیلوگرم را برای F5 به ارمغان آورده است. هنسی می‌گوید که ونوم F5 در ۱۰ ثانیه می‌تواند به سرعت ۳۰۰ کیلومتربرساعت دست پیدا کند و حداکثر سرعتی معادل ۴۸۲ کیلومتربرساعت دارد. این مدل با قیمت ۱/۶ میلیون دلار وارد بازار خواهد شد.

۱. فایکه Larea GT1 S12

۱۲۶۷ اسب‌بخار بر هر تن

شرکت خودروسازی آلمانی فایکه خودروهای مسابقه‌ای تولید می‌کند ولی مدل Larea GT1 S12 یک نمونه‌ی مجاز برای تردد در خیابان است. فایکه S12 با وزن ۹۸۰ کیلوگرم به یک موتور ۷/۲ لیتری V8 سوپر شارژ به قدرت ۱۲۴۱ اسب‌بخار مجهز است. با این مشخصات نسبت قدرت به وزن این خودرو ۱۲۶۷ اسب‌بخار بر هر تن است. مشتریان می‌توانند نسخه‌ی ۱۴۰۰ اسب بخاری این خودرو را نیز سفارش دهند. خودروی ۸۴۳ هزار یورویی برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت تنها به ۲ ثانیه زمان نیاز دارد و حداکثر سرعت آن ۴۳۲ کیلومتربرساعت عنوان شده است.

پورشه پانامرا امسال وارد دهمین سال حیات خود شد و حالا یک دهه است که این مدل به‌عنوان خودروی چهاردر پورشه در بازار حضور دارد. پورشه حالا برای بزرگداشت پانامرا اقدام به معرفی نسخه‌ای مخصوص با نام دهمین سالگرد یا 10 Year Edition کرده است. این نسخه‌ی مخصوص ۱۰۴ هزار ۶۰۵ دلار در مدل استاندارد، ۱۰۸ هزار ۸۵۰ دلار در مدل پانامرا ۴ و ۱۱۸ هزار ۲۵۰ دلار در مدل پانامرا 4 E-Hybrid قیمت دارد و در سه‌ماهه‌ی نخست سال ۲۰۲۰ وارد بازار آمریکا خواهد شد. تغییرات نسخه‌ی ویژه‌ی دهمین سالگرد ظاهری هستند و از بین آن‌ها باید به رینگ‌های ۲۱ اینچی طلایی رنگ، رنگ طلایی متالیک در قسمت‌های بیرونی و داخلی خودرو و تودوزی جدید با رنگ‌های متضاد اشاره کرد.

پورشه همچنین مدل پانامرا 10 Year Edition را با امکانات بیشتری به مشتریان عرضه خواهد کرد. تجهیزات این مدل شامل سیستم تعلیق بادی فعال جدید، سیستم فرمان PSP، سیستم نوردهی پویا پورشه و سیستم چراغ‌های LED ماتریکس هستند. در بخش تجهیزات ایمنی و کمک راننده نیز پانامرا 10 Year Edition به سیستم کمکی پارک، دوربین‌های دید به طرفین، سیستم کمکی رانندگی بین خطوط و سیستم کمکی تغییر مسیر مجهز است. دیگر امکانات این خودرو شامل صندلی‌های گرمکن‌دار با تنظیم برقی در ۱۴ جهت، حالت بسته شدن آرام درها (سافت کلوز) و سیستم صوتی حرفه‌ای بوز (Bose) می‌شود. 

کسانی که پورشه پانامرای 10 Year Edition را در نسخه‌ی هیبریدی خریداری کنند، به‌جای شارژر ۳/۶ کیلوواتی استاندارد این مدل یک شارژر جدید ۷/۲ کیلوواتی دریافت خواهند کرد. پورشه پانامرا نخستین بار، ۱۹ آوریل سال ۲۰۰۹ در مرکز تجارت جهانی شانگهای در چین رونمایی شد. نسل دوم این خودرو نیز سال ۲۰۱۶ در برلین رونمایی شد و تاکنون در بازار حضور دارد. پورشه در این یک دهه موفق به فروش بیش از ۲۵۰ هزار دستگاه پانامرا شده است.

تصاویر جاسوسی ثبت‌شده همچنین نشان می‌دهند که پورشه با جدیت مدل ارتقاءیافته‌ی این خودرو را در دست توسعه دارد. از این تصاویر می‌توان متوجه شد که پانامرای آینده تغییرات ظاهری کمی را تجربه خواهد کرد و به احتمال زیاد پورشه از نظر فنی این خودرو را ارتقا خواهد داد.

در حالی که کمتر از دوهفته تا رونمایی نخستین گوشی هوشمند پرچم‌دار پیکسل ۴ گوگل زمان باقی‌ مانده است، گزارش‌هایی مبنی بر تحقیقات میدانی جنجال‌برانگیز گوگل بسیار خبرساز شده است. ظاهرا گوگل در ازای اسکن چهره‌ی افراد در شهرهای مختلف ایالات متحده به آن‌ها کارت هدیه‌ای به مبلغ ۵ دلار اهدا می‌کند. طبق گزارش‌های منتشرشده از نشریه‌ی نیویورک دیلی نیوز، گوگل پیمانکارانی را استخدام کرده و یکی از این آژانس‌های پیمانکاری، افراد بی‌خانمان در آتلانتا را مورد هدف قرار داده و همچنین، دانشجویان کالج را فریب داده است تا ناخواسته در این برنامه‌ی تحقیقاتی میدانی مشارکت داشته باشند.

گوگل اعلام کرد که چنین پروژه‌ای برای بهبود ویژگی جدید بازکردن قفل گوشی با چهره (Face Unlock) در گوشی پیکسل ۴ انجام شده است تا اطمینان حاصل شود که فناوری مذکور در تشخیص چهره‌ی افراد متنوع با نژادهای مختلف و به‌دور از سوگیری‌های نژادی و رنگ پوست افراد عملکرد مناسب خواهد داشت. این موضوع نگرانی اصلی و مشروع برای تکنولوژی تشخیص چهره است؛ چرا که اخیرا مشخص شده، نرم‌افزار تشخیص چهره در مورد افرادی که پوست تیره‌تری دارند، دقت کمتری به خرج می‌دهد و مدافعان حقوق بشر نگران استفاده‌ی پلیس از این روش‌های تشخیص چهره هستند.

طبق گزارش نیویورک تایمز، گوگل ادعا می‌کند که بلافاصله این برنامه را به حالت تعلیق درآورده و پس از انتشار مطلب یادشده از سوی روزنامه‌ی دیلی نیوز،  انجام بررسی‌های لازم را آغاز کرده است. گوگل جزئیات بیشتری در اختیار نیویورک تایمز قرار نداد، اما تأیید کرد که پیمانکارانی را از Randstad برای انجام این پژوهش استخدام کرده بوده؛ درواقع همان پیمانکارانی که در خبرگزاری دیلی نیوز نیز از آن‌ها نام برده شده بود. این درحالی است که خود گوگل جزئیات چنین ادعایی را «بسیار نگران‌کننده» خواند؛ چرا که تاکنون مشخص شده که شرکت با آژانس Randstad وارد همکاری شده تا با کمک نیروهای موقتی اسکن‌هایی را از چهره افراد تهیه کند؛ این افراد نیز که به‌صورت پیمانی برای گوگل کار می‌کردند، به آتلانتا فرستاده شدند تا از افراد بی‌خانمان عموما سیاه‌پوست و دانشجویان ساکن خوابگاه اسکن چهره تهیه کنند. همچنین، از این پیمانکاران خواسته شده بود تا به شرکت‌‎کنندگان نگویند که اطلاعاتشان ذخیره خواهد شد و درعوض آن‌ها را به بازی گرفتن عکس سلفی دعوت کنند و از این طریق اسکن چهره‌ی آن‌ها را تهیه کنند.

به گزارش تایمز، نینا هیكسون، وکیل شهر آتلانتا، ایمیلی کاملا جدی و قاطع درباره‌ی نگرانی‌های احتمالی از مورد هدف قرارگرفتن افراد بی‌خانمان در این پژوهش به گوگل ارسال کرده است. خانم نینا هیكسون نوشته است:

به دلایل بسیار زیادی، احتمال سوءاستفاده از آسیب‌پذیرترین قشر جمعیت افراد در آتلانتا برای پیشبرد منافع تجاری شرکت شما، نگران‌کننده محسوب می‌شود.

گوگل تا این لحظه هیچ پاسخی به ایمیل وکیل آتلانتا نداده است. همچنین، گوگل به درخواستی برای اظهارنظر درباره این مطالب و درخواست خبرگزاری‌ها نیز پاسخی نداده است.