براساس اعلام یکی از رسانه‌های ژاپنی، سونی قصد دارد گوشی هوشمند پرچم‌دار جدیدی با پردازنده‌ی نسل جدید تراشه‌‌های اسنپدراگون ۸۵۵ و ۸۵۵ پلاس معرفی و به بازار عرضه کند.

اولین مستندات مربوط به چنین پردازنده‌ای ازطریق سرور فریمور سونی فاش شده است. به‌نظر می‌رسد شماره‌‌مدل SM8250 به پردازنده‌ی دستگاه بعدی سونی مربوط باشد. درنتیجه، احتمالا گوشی هوشمند بعدی سونی با تراشه‌ی اسنپدراگون ۸۶۵ روانه‌ی بازار خواهد شد. 

براساس شایعه‌های مختلف اخیر، به‌نظر می‌رسد تراشه‌ی جدید در دو نسخه معرفی شود: یکی همانند تراشه‌ی کرین ۹۹۰ با مودم 5G یکپارچه و دیگری با قابلیت اتصال به شبکه‌ی 4G. البته این احتمال هم وجود دارد که کوالکام هر دو نسخه‌ی پردازنده‌ی جدیدش را با قابلیت پشتیبانی از شبکه‌ی 5G‌ معرفی کند.

بی‌شک با روی کار آمدن فناوری‌های جدید، کاربران به پرداخت هزینه برای فناوری‌های قدیمی‌تر علاقه‌ای ندارند. هنوز به‌صورت قطعی مشخص نیست کوالکام درباره‌ی دو تراشه‌ی جدید خود چه تصمیمی گرفته است و آنچه مطرح می‌شود، تنها حدس و گمان‌هایی بیش نیست. انتظار می‌رود طبق سنت پیشین سونی، در کنگره جهانی موبایل بارسلونا شاهد معرفی گوشی هوشمند جدید سونی باشیم. 

ادوبی نسل جدید اپلیکیشن مخصوص طراحی و نقاشی خود با نام فرسکو (Fresco) را معرفی کرد. این اپلیکیشن پیش‌تر با اسم رمز Project Gemini شناخته می‌شد. کاربران آیپد و مشترکان Creative Cloud می‌توانند به‌راحتی فرسکو را دانلود و استفاده کنند.  

برخلاف برخی دیگر از محصولات ادوبی، اپلیکیشن فرسکو رایگان دراختیار کاربران قرار گرفته است. البته در نسخه‌ی رایگان این برنامه، محدودیت‌‌هایی وجود دارد؛ ولی درکنار محدودیت‌های تعیین‌شده، کاربران می‌توانند تجربه‌ی خوبی از کارکردن با قسمت‌های مختلف اپلیکیشن کسب کنند و درصورت نیاز، نسخه‌ی مستقل اپلیکیشن را بخرند. 

یکی از موضوعات مدنظر تیم طراحی اپلیکیشن، ارائه‌ی قلم‌های متنوع برای نقاشی و طراحی است. تمامی قلم‌های دلخواه کاربران در فتوشاپ در نسخه‌ی جدید اپلیکیشن ارائه شده است. در سال ۲۰۱۷، Webster شرکت KylesBrushes را به ادوبی فروخت؛ درنتیجه، ارائه‌ی چنین امکاناتی برای اپلیکیشن فرسکو عجیب نخواهد بود. افزون‌براین، همان‌طور که انتظار می‌رفت، اپلیکیشن فرسکو به‌خوبی از وجود اپل پنسل استفاده کرده است و جای تعجبی هم نیست از چنین امکانی به‌خوبی استفاده شود.

یکی از ویژگی‌های شاخص فرسکو، Live Brushes است که احساس نقاشی با رنگ روغن و آب‌رنگ را برای کاربران زنده می‌کند. قلم‌های موجود در برنامه که روی کاغذ مجازی استفاده می‌شوند، مبتنی‌بر پلتفرم هوش مصنوعی Sensei ادوبی توسعه یافته‌اند. 

علاوه‌بر نقاشی با رنگ روغن و آب‌رنگ، اپلیکیشن فرسکو به قلم‌های وکتور مجهز است که پیش‌تر نیز در اپلیکیشن‌ دیگری همچون Adobe Illustrator ارائه شده بود. کاربران می‌توانند با کمک فرسکو، ابتدا اِتُد اولیه‌ی طرح خودشان را ترسیم و سپس ازطریق Illustrator، آن را تکمیل کنند. نسخه‌ی مخصوص کاربران آیپد منتشر شده است؛ ولی کاربران سیستم‌عامل اندروید و ویندوز برای دریافت این اپلیکیشن باید کمی صبر کنند. 

مواد غذایی مختلف را در زمان‌های متفاوت در یخچال و فریزر می‌توان نگه داشت، در اینفوی زیر مدت زمان نگهداری برخی از مواد خوراکی را می‌توانید ببینید.

منبع: مهر

 جنگنده شکاری بمب افکن اف-۴ مشهور به فانتوم نوعی از هواپیماهای جنگنده بمب‌افکن دو سرنشینه و دو موتوره مافوق صوت و دوربرد هستند که توانایی عملیات در همه شرایط آب‌وهوایی را دارند. از فانتوم به عنوان یکی از بهترین جنگنده‌های سده بیستم میلادی نام برده می‌شود.

مسئولان نیروی هوایی ارتش پیش از انقلاب هم به علت قابلیت‌های ذکرشده نسبت به سفارش و خرید این جنگنده اقدام کردند. البته تعداد دقیق فانتوم‌های تحویل شده به ایران از سوی آمریکا دقیقاً مشخص نیست. اما براساس یکی از برآوردها، نیروی هوایی ایران ۲۲۵ فروند فانتوم سفارش داد که شامل F-۴D، F-۴E، RF-۴E هستند که به ایران تحویل داده شده‌ است. نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از لحاظ تعداد خرید این جنگنده رتبه دوم را در جهان دارد. این جنگنده در دوران دفاع مقدس هم یکی از پرافتخارترین جنگنده‌های کشورمان بود که شهید دوران، شهید یاسینی از مشهورترین خلبانان آن هستند که هر کدام به ترتیب سه و یک شکار موفق را در دوران دفاع مقدس ثبت کرده‌اند.

اصولا تمامی هواپیماها از جمله اف-۴ فانتوم پس از گذراندن مدت مشخصی از پرواز نیاز به اورهال و یا بازآماد دارند. متخصصان دفاعی کشورمان هم پس از انقلاب اسلامی و با آغاز تحریم‌های آمریکا که موجب عدم تامین قطعات موردنیاز در تمام بخش‌های صنایع نظامی کشور شد، بر روی پای خود ایستاده و این کار را به صورت خودکفا آغاز کردند. 

با آغاز دفاع مقدس عمر قطعات مورد استفاده در نیروی هوایی ارتش کشورمان به عنوان یک نیروی راهبردی به اتمام رسید و در همین زمان امام خمینی(ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی در پیامی به متخصصان نیروی هوایی گفتند که خودتان بروید و به قطعات عمر انقلابی بدهید. این متخصصان از دوران دفاع مقدس ساخت این قطعات  را شروع کردند که این کار به تدریج تا به امروز ادامه دارد و دانش ساخت این قطعات در کشور بومی شده است. این دانش تنها در ساخت قطعات خلاصه نمی‌شود بلکه متخصصان داخلی ما در مباحث اورهال و O.C.M هم یکی از زبده‌ترین گروه‌های متخصص در این زمینه هستند.

خبرنگار دفاعی گروه سیاسی باشگاه خبرنگاران جوان هم به مناسبت هفته دفاع مقدس به پایگاه یکم شکاری ترابری شهید لشکری نیروی هوایی ارتش رفته تا با حضور در گردان اورهال و تعمیرات سنیگن جنگنده اف-۴ از نزدیک در جریان روند آن قرار گیرد.

اورهال  و یا بازآماد به تعمیرات اساسی انواع دستگاه‌ها و سیستم‌های مخنلف گفته می‌شود که می تواند از کوچک‌ترین قطعات و لوازم مکانیکی و الکترونیکی آغاز شده و تا قطعات بزرگ نیز ادامه پیداکند. اورهال اغلب بر روی هواپیما‌هایی صورت می‌گیرد که نیازمند تجهیزات تخصصی و کارخانه‌ای هستند.

پایگاه یکم هوایی شکاری ترابری شهید لشکری نیروی هوایی ارتش، یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های نیروی هوایی ارتش است که سابقه تاسیس آن به پیش از انقلاب اسلامی برمی‌گردد. این پایگاه در ضلع جنوبی فرودگاه مهرآباد تهران قرار دارد.

مجتمع اورهال پایگاه یکم شکاری شهید لشکری  فعالیت خود را از سال ۶۹ با توجه به اعمال تحریم‌ها آغاز کرده و با استفاده از مهندسی معکوس قطعات هواپیما‌ها توانست اورهال جنگنده‌ها را به صورت صددرصد بومی انجام دهد. فرآیند زمانی این کار به طور معمول حدود ۶ تا ۸ ماه تعریف شده‌است، اما مجتمع اورهال مهرآباد قادر است تا در صورت نیاز فوری نیروی هوایی، با فعالیت مداوم خود این زمان را تا چهارماه کاهش دهد.

اورهال یا بازآماد چند مرحله دارد که توضیحات آن در ادامه آمده است؛

۱- ورود به آشیانه: انجام کنترل‌های مربوط به بخش‌های مختلف هواپیما برای شناسایی اشکالات احتمالی.

۲- جداسازی قسمت‌ها و قطعات مختلف: قطعات و بخش‌های مختلف هوایپما و همچنین دریچه‌های آن بازگشایی شده و این قطعات و قسمت‌ها جداسازی می‌‌شوند.

۳-  بازدید: در این مرحله تمام قسمت‌ها، سیستم‌ها و قطعات بازبینی می‌شوند.

۴- تعمیرات: تمام قطعات هواپیما پس از انجام آزمایش‌های بازبینی، وارد بخش تعمیرات می‌شوند.

۵- نصب مجدد قطعات: قطعات رفع ایراد شده دوباره به قسمت خود متصل شده و یا با قطعات جدید تعویض می‌شوند.

۶- چک و کنترل عملیاتی جنگنده: چک و کنترل‌ موردنیاز بر روی سیستم‌ها و قسمت‌های مختلف هواپیما انجام شده تا از سلامت و عملکرد مناسب آنها اطمینان حاصل شود.

۷- چک زمینی: آمادگی جنگنده برای موتورگردی و انجام آزمایش‌های زمینی از جمله آزمایش موتور، سیستم‌های هشدار و سایر سیستم‌ها.

۸- مرحله نهایی: هواپیما پس از گذارندن مراحل ذکر شده به چرخه عملیاتی خود باز می‌گردد.

اورهال اف-۴ در پایگاه یکم شکاری نیروی هوایی ارتش

وقتی به گردان اورهال این جنگنده رفتیم با متخصصانی روبه‌رو شدیم که اکثرا میانسال و باتجربه بودند. یکی از متخصصان این گردان یک سروان فنی باتجربه اما جوان بود و وقتی از او درباره روند اورهال این جنگنده سوال کردیم، گفت: هواپیماهای جنگنده اف-۴ نیروی هوایی ارتش پس از اتمام ساعت‌های پروازی خود برای طی روند اورهال به این مرکز اعزام می‌شوند. 

نخستین بخش از این کار به کنترل بخش‌های مختلف هواپیما اختصاص دارد تا اشکالات موجود در جنگنده شناسایی شده و پس از جمع بندی تحویل قسمت فنی برای آغاز اورهال شود. مرحله بعدی بازکردن دریچه‌های مختلف این هواپیماست تا به قسمت‌های مختلف از جمله موتور هواپیما دسترسی پیداکنیم. مرحله سوم چک و کنترل قسمت‌های مختلف بدنه و سپس رفع عیوب بدنه است تا دوباره آماده عملیات شود.

مرحله بعدی به چک قطعات و قسمت‌های بدنه اختصاص دارد که پیش از این از هواپیما جدا شده بود، پس از اتمام این کار این قطعات دوباره به قسمت مخصوص به خود در هواپیما باز می‌گردد تا هواپیما برای ورود به مرحله کنترل و بازبینی آماده شوند.

دانش متخصصان ما درباره این هواپیما پس از انقلاب اسلامی و دوران دفاع مقدس به قدری گسترش و پیشرفت داشته است که امروز نه تنها تعمیرات اساسی و اورهال آن را انجام می‌دهند، بلکه بسیاری از قطعات مهم و کاربردی آن از جمله بخش‌های الکترونیک و الکترومکانیک را مطابق با دانش روز دنیا به صورت کاملا بومی به روزرسانی می‌کنند. این کار به قدری با کیفیت انجام می‌شود که پرنده‌ای که برای اورهال وارد آشیانه تعمیرات می‌شود پس از خارج شدن کاملا پرنده جدیدی است.

در ادامه با یکی از متخصصان این گردان همراه شدیم و او ما را به سوی یکی از جنگنده‌های در حال اورهال هدایت کرد. جنگنده موردنظر سانحه شدیدی داده و بال و کابین آن به طور کامل نابود شده بود و متخصصان فنی تمام قطعات آن را به طور کامل ساخته تا پس از نصب بر روی آن به طور کامل آماده پرواز شود.

به همراه یکی دیگر از متخصصان فنی به بخش دیگری از سوله اورهال رفتیم تا با بخش دیگری از اورهال جنگنده اف-۴ آشنا شویم. در این بخش به سراغ درام هوایپما که محل قرارگیری فشنگ‌های موردنیاز برای حملات است رفتیم. او درباره نحوه اورهال این قطعه گفت: پس از اینکه این قطعه به طور کامل خرد شد. که در آن تمام قطعات آن به صورت جزئی جداسازی شده و هر کدام به تفکیک کنترل و در صورت نیاز تعویض می‌شوند.

در مرحله پایانی هم با فرمانده جوان اما با تجربه گردان اورهال هواپیمای اف-۴ همراه شدیم تا مرحله نهایی اورهال این جنگنده را مشاهده و مراحل بررسی تخصصی را از او جویا شویم. او در این باره به ما گفت: هواپیمایی که در آشیانه تست‌های زمینی و آشیانه را گذرانده به مرحله تست پروازی می‌رسد که نتیجه و حاصل زحمات متخصصان فنی در داخل آشیانه است.

مرحله کنترل قطعات این هواپیما در داخل آشیانه در حدود یک سال به طول انجامید. متخصصان فنی هواپیما در ادامه تست‌های داخل آشیانه ، شرایط پروازی را شبیه سازی کرده و پس از اینکه هواپیما تست‌های مربوطه را با موفقیت پشت سر گذارند برای انجام آزمایش‌های پروازی وارد باند می‌شود.

خلبان در اولین مرحله از تست‌های پروازی با هواپیما بر روی باند تاکسی کرده تا علاوه بر کنترل سیستم‌ ترمز، لاستیک‌ها و چتر فرود را کنترل کند. این آخرین مرحله از بخش اورهال است که با اتمام این مرحله، هواپیما به طور کامل آماده پرواز شده و به چرخه عملیاتی نیروی هوایی بازمی‌گردد.

این زحمات تنها نشان‌دهنده گوشه‌ای از فعالیت‌های شبانه روزی متخصصان فنی و مهندسی ارتش به خصوص نیروی هوایی است که ما در اینجا بخشی از آن را برای شما شرح دادیم.

با وجود خودروهای تسلا و پورشه تایکان دیگر کمبودی در بخش خودروهای الکتریکی سریع وجود ندارد. مدل‌های تسلا و پورشه تایکان در رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت، خودروهایی بسیار سریع هستند؛ ولی تاکنون خودرو برقی کارآمدی برای استفاده‌ی آفرود عرضه نشده است. حال نام جدیدی به‌نام بولینگر (Bollinger) قصد دارد این مسئله را تغییر دهد و با دو محصول خود، یعنی مدل‌های B1 و B2، خودروهای آفرودی الکتریکی را به بازار عرضه کند. 

دو سالی از رونمایی مدل اولیه‌ی بولینگر B1 می‌گذرد و یک سال پیش نیز این خودروساز مدل B2 را رونمایی کرد. حالا نسخه‌های پیش‌تولید یا اصطلاحا بتا از این خودروها آماده شده است. در نسخه‌ی بتا، بولینگر تغییراتی در خودروهای خود اعمال کرده است تا بهتر از قبل باشند. 

مدل اولیه‌ی B1 که در سال ۲۰۱۷ رونمایی شده بود، از یک موتور برقی با قدرت ۳۶۰ اسب‌بخار و گشتاور ۶۳۹ نیوتن‌متر استفاده می‌کرد. حالا نسخه‌ی پیش‌تولید این خودرو از دو موتور استفاده می‌کند که مجموع قدرت را به ۶۱۴ اسب‌بخار و گشتاور را به ۹۱۹ نیوتن‌متر می‌رساند. این مدل برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت فقط به ۴.۵ ثانیه زمان نیاز دارد. حداکثر سرعت مدل جدید B1 در مقایسه با نسخه‌ی اولیه کاهش پیدا کرده و از ۲۰۰ به ۱۶۰ کیلومتربرساعت کاهش پیدا کرده است. ناگفته نماند توانایی یدک‌کشی این خودرو ۳،۴۰۰ کیلوگرم است. 

آنچه در خودروهای بولینگر B1 و B2 مشترک است، توانایی‌های آفرود آن‌ها است که هر دو به دنده‌ی کمکی دوسرعته مجهز هستند. زمانی‌که مدل B1 در سال ۲۰۱۷ رونمایی شد، بولینگر باتری ۶۰ تا ۱۰۰ کیلووات‌ساعتی برای آن در نظر گرفته بود که می‌توانست شعاع حرکتی ۲۰۰ تا ۳۲۰ کیلومتری برای این خودرو فراهم کند. مدل B2 از باتری بزرگ‌تر و ۱۲۰ کیلووات‌ساعتی استفاده می‌کند؛ ولی بولینگر هنوز اطلاعاتی از شعاع حرکتی آن نداده و قیمت این دو خودرو برقی خود را نیز اعلام نکرده است.

به گزارش خبرنگار حوزه فناوری گروه علمی پزشكی باشگاه خبرنگاران جوان، همه ما در زندگی اطراف خود با مکان‌هایی آشنا می‌شویم که گاهی درک آن و رفتن به آن مکان‌ها دشوار است، اما دستیابی به برخی اطلاعات برای آگاهی بیشتر کمک کننده است.

رفتن به فضا برای خیلی از افراد رویایی بیش نیست، اما حال که نمی‌شود به آن مکان‌ها به راحتی سفر کرد، اطلاعاتی از زندگی و زیست‌بوم سیارات مختلف جالب توجه است؛ در این گزارش قصد داریم به بررسی جالب‌ترین مسائل حوزه نجوم و فضا بپردازیم.

چهار خورشیدی که در یک سیاره زندگی می‌کنند

این سیاره که در فاصله حدود پنج هزار سال نوری از زمین قرار گرفته است، پی اِچ یک (PH۱) نام دارد.
این سیاره بیش از شش برابر زمین و کمی بزرگتر از سیاره نپتون است.
جالب است بدانید سیارات فراوانی در بیرون از منظومه شمسی شناسایی شده‌اند که دارای دو یا سه خورشید هستند.
با این وجود این سیارات در طول روز چند بار طلوع و غروب دارند.
به گفته یکی از پژوهشگرانِ آزمایشگاه نیروی محرکه جت واقع در شهر پاسادنا در ایالت کالیفرنیا، منظومه‌های ستاره‌ای به شکل‌های گوناگونی وجود دارند. این منظومه‌ها می‌توانند به صورت تک‌ستاره‌ای، دو، سه و حتی چهار ستاره‌ای باشند.

خطر سفر فضایی با کار‌های انسان‌ها

به مجموعه‌ بقایای ماهواره‌ها، فضاپیما‌ها و سایر اشیای فضایی که انسان‌ها آن‌ها را ساخته‌اند و در مدار زمین در حال گردش هستند، زباله‌های فضایی گفته می‌شود. گفته شده تعداد زباله‌های فضایی در فضا به ۲۳ هزار عدد رسیده است که بیشتر این زباله‌ها به کشور‌های آمریکا، چین و روسیه تعلق دارد. این زباله‌های فضایی خطرناک هستند، زیرا یک برخورد میان آن‌ها کافی است تا زنجیره‌ای از این زباله‌ها با یکدیگر برخورد کنند و در صورت این اتفاق، ابری مملوء از زباله در فضا به وجود می‌آید که سفر‌های فضایی را بسیار خطرناک می‌کند.

ماه آسمان زحل پر از گودال است

ماه سیاره زحل، هایپریون نام دارد که در سال ۱۸۴۸ میلادی کشف شد. این ماه که شکل اسفنجی دارد انباشته از گودال است. در واقع این ماه آنقدر گودال دارد که چگالی‌اش در مقایسه با قطر ۲۵۰ کیلومتری‌ آن بسیار کم است، این ماه شکل نامنظم دارد و چرخشش نیز نامنظم است. در حقیقت ماه آسمان زمین در مقایسه با هایپریون از زیبایی، نظم و درخشندگی خاصی برخوردار است.

نور‌های زیبایی که در آسمان مناطق قطبی می‌توان دید

شفق‌های قطبی نور‌های زیبایی هستند که به‌طور طبیعی معمولاً در شب و در عرض‌های جغرافیایی قطبی دیده می‌شوند، وقتی ذرات باردار باد‌های خورشیدی به میدان مغناطیسی زمین می‌رسند و در امتداد جهت میدان مغناطیسی به سمت قطب‌ها شتاب می‌گیرند و به جو برخورد می‌کنند، این نور‌ها شکل می‌گیرند. معمولاً شفق‌های قطبی در عرض جغرافیایی ۱۰ تا ۲۰ درجه قابل دیدن هستند.

انتهای پیام/

دانشمندان چینی از یک سیستم دوربینی تحت خدمات ابری رونمایی کردند که با رزولوشن ۵۰۰ مگاپیکسل توانایی تشخیص جزئیات بالای چهره‌ی افراد را دارد. آن‌ها ادعا می‌‌کنند که سیستم جدید یک فرد را در میان جمعیتی ده‌ها هزار نفری به‌را‌حتی شناسایی می‌کند. دستاورد این گروه از دانشمندان علاوه بر گسترش مرزهای فناوری، نگرانی را درباره‌ی توسعه‌ی سیستم‌های جامع نظارت تصویری افزایش می‌دهد.

دوربین نظارتی جدید چین هفته‌ی گذشته در نمایشگاه بین‌المللی صنعت چین رونمایی شد. از مؤسسه‌های دخیل در طراحی و ساخت این دوربین می‌توان به دانشگاه Fudan، مؤسسه‌ی اپتیک Changchun و دپارتمان فیزیک و مکانیک Fine در آکادمی علوم چین اشاره کرد. رزولوشن دوربین جدید چینی‌ها پنج برابر بیشتر از رزولوشن چشمان انسان است. به‌علاوه قابلیت‌هایی همچون هوش مصنوعی، تشخیص چهره، نظارت زنده و فناوری پردازش ابری هم به آن اضافه شده‌اند.

ژیائویانگ زنگ، یکی از دانشمندان دخیل در پروژه‌ی طراحی دوربین، توضیحات عملکردی آن را به خبرنگارها شرح داد. او با توضیح فناوری‌های موجود اضافه کرد که ترکیب آن‌ها، قابلیت تشخیص و شناسایی چهره‌های انسانی یا اجسام دیگر را به‌راحتی به دوربین می‌دهد. درنتیجه اهداف مشخص را می‌توان با استفاده از آن حتی در یک استادیوم ورزشی شلوغ پیدا کرد. او می‌گوید، سیستم جدید توانایی ثبت تصاویر متحرک و ثابت از سوژه دارد. شایان ذکر است، رسانه‌های محلی نام Super Camera را برای سیستم جدید نظارت تصویری انتخاب کرده‌اند.

الکس کیدمن، ژورنالیست فریلنسر دنیای فناوری از استرالیا، ساخت چنین دوربینی را از لحاظ فنی امکا‌ن‌پذیر می‌داند، اما به چالش‌های متعدد آن نیز اشاره می‌کند:

چالش اصلی دوربینی با این هدف، خصوصا در فضاهای ابری تحت مدیریت هوش مصنوعی، در حجم بالای داده نهفته است که برای تشخیص نهایی مورد نیاز خواهد بود. دانشمندان دانشگاه Fudan در این پروژه کیفیت تصاویر را به میزان قابل توجهی بهبود داده‌اند. وقتی کیفیت تصاویر ورودی افزایش پیدا کند، قطعا حجم داده‌ها نیز به‌میزان نمایی بیشتر می‌شود.

صرف‌نظر از چالش‌های حریم خصوصی این پروژه، چالش بسیار مهم در بارگذاری حجم بالای داده وجود دارد. پردازش داده در دوره‌ی زمانی کوتاه برای حصول بهترین نتایج مورد انتظار سازمان‌ها، اهمیت بالایی دارد. به‌علاوه همه‌ی فرایندها هم به‌صورت بی‌سیم انجام می‌شوند.

قابلیت‌های بسیار زیاد دوربین جدید، نگرانی‌‌های متعددی را هم در حوزه‌ی حریم خصوصی ایجاد کرده است. چین هم‌اکنون نیز به‌خاطر نظارت شدید بر شهروندان تحت انتقادهای جدی قرار دارد. سامانتا هافمن، یکی از تحلیل‌گران انجمن سیاست‌های استراتژیک استرالیا در مصاحبه‌ای پیرامون برنامه‌ی نظارت تصویری چین می‌گوید:

دولت حزبی چین دیتابیسی عظیم از تصاویر مردم دارد. همچنین آن‌ها می‌توانند تصاویر را به هویت افراد متصل کنند. به‌هرحال پیاده‌سازی این فناوری اگر امروز هم ممکن نباشد، در آینده‌ قطعا اجرایی خواهد شد.

رسانه‌های محلی می‌گویند، متخصصان چینی بازخوردهای متنوعی در برابر دستاورد جدید نظارت تصویری داشته‌اند. برخی از آن‌ها نوآوری دوربین با کیفیت جدید را در کاربردهای نظامی و امنیت ملی تحسین می‌کنند. البته برخی دیگر نیز نگرانی‌ها پیرامون حریم خصوصی را چالشی مهم می‌دانند.

سیستم اعتبار اجتماعی چین

چین در سال‌های اخیر سیستم اعتبار اجتماعی را توسعه داده است که به‌صورت کشوری اجرا خواهد شد. در سیستم جدید، افراد و کسب‌وکارها طبق اعتبار اقتصادی و اجتماعی ارزیابی می‌شوند. در نتیجه هریک از افراد جمعیت ۱/۴ میلیارد نفری چین و هر یک از چند میلیون شرکت فعال در آن کشور، فاکتوری به‌نام اعتبار اجتماعی خواهند داشت. به‌علاوه چینی‌ها در ماه جاری میلادی از برنامه‌ای رونمایی کردند که ۳۳ میلیون شرکت را در یک رتبه‌بندی سازمانی وارد می‌کند.

سیستم رتبه‌بندی اجتماعی شهروندان چینی برای ارزش‌گذاری و مهندسی بهتر رفتار فردی شهروندان طراحی شده است. این سیستم به افراد قابل اعتماد پاداش می‌دهد و رفتارهای غیرقانونی را تنبیه می‌کند. در سیستم مذکور، شهروندانی که بالاترین اعتبار را داشته باشند مزایایی همچون پذیرایی VIP در هتل‌ها و فرودگاه‌ها، وام ارزان‌قیمت و حتی پذیرش آسان‌تر در بهترین دانشگاه‌ها و شغل‌های کشور را دریافت می‌کنند. افراد با اعتبار کمتر احتمالا تنبیه‌هایی همچون منع سفر یا عدم پذیرش شغل‌های دولتی را تجربه خواهند کرد.

سیستم اعتبارسنجی اجتماعی چین به‌کمک دوربین‌های نظارتی مجهز به سیستم تشخیص چهره فعالیت می‌کند. به‌علاوه قابلیت‌های دیگر همچون اسکن بدن و ردگیری جغرافیایی هم در دوربین‌های نظارتی وجود دارد که نظارت دقیق دائمی بر شهروندان را ممکن می‌کند. دوربین جدید ۵۰۰ مگاپیکسلی احتمالا اجرای فرایندهای مذکور را آسان‌تر خواهد کرد.

زنگ در مراسم معرفی دوربین جدید توضیح داد که فیلم‌برداری از هزاران شهروند با دوربین‌های قبلی هم ممکن بود؛ منتهی آن دوربین‌ها چهره‌ی هر فرد را حداکثر با چند پیکسل مشخص می‌کردند و درنتیجه تشخیص چهره‌ی هدف آسان نبود. با به‌کارگیری دوربین ۵۰۰ مگاپیکسلی، چهره‌ی هر فرد با دقت بالا قابل شناسایی خواهد بود و هوش مصنوعی با سرعت بالاتری فرایند تشخیص را انجام می‌دهد.

هافمن می‌گوید، می‌توان داده‌های بی‌شمار را که توسط دوربین‌های نظارتی تولید می‌شود، به یک استخر داده وارد کرد. در آنجا پردازش هوش مصنوعی با داده‌ها ترکیب می‌شود و ابزارهایی برای کنترل اجتماعی توسعه می‌یابند. این ابزارها را می‌توان بعدا به سیستم اعتبار اجتماعی متصل کرد. هافمن در بخشی از مصاحبه می‌گوید:

نکته‌ی حائز اهمیت این است که داده‌هایی همچون ویدئوهای نظارتی به‌صورت مستقیم به سیستمی جهت امتیازدهی متصل نمی‌شوند. درواقع نمی‌توان گفت که این داده‌ها لزوما همراه‌با مواردی همچون سوابق دولتی، قانونی و اقتصادی به به سیستمی وارد می‌شوند و آن سیستم به‌صورت زنده به افراد امتیاز می‌دهد.

البته قطعا دیتابیس‌های دولتی متعدد امنیت عمومی وجود دارند که چنین تصاویری به‌صورت مستقیم به آن‌ها وارد شود.

منابع خبری چین می‌گویند که زنگ برای استانداردسازی استفاده از دوربین نظارتی جدید، تقاضای تصویب قانون و تنظیم‌گری کرده است. به‌هرحال به‌جز او، هیچ‌یک از توسعه‌دهنده‌های دوربین ۵۰۰ مگاپیکسلی چین، اظهارنظری درباره‌ی دستاورد جدید خود نداشته‌اند.

موردی که همواره در صنعت پرورش اندام به‌چشم می‌خورد، این است که برای به‌دست‌آوردن یک فیزیک عضلانی و تنومند باید ابتدا حجم‌گیری کنید؛ یعنی تا می‌توانید کالری مصرف کنید و حجم عضلات را افزایش دهید و پس از رسیدن به این هدف، در گام بعدی شروع به کات کردن کنید؛ به این معنا که از شر چربی‌های بدن خود که در طول دوره‌ی حجم‌گیری به‌دست آورده‌اید، خلاص شوید. این دوره‌ها که در جامعه‌ی بدنسازان به دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن معروف هستند، به‌صورت چرخشی در طول تمرینات بدنسازان جای خود را به‌ یکدیگر می‌دهند و ادامه می‌یابند. اما سؤال اینجا است که آیا دامن زدن به این دوره‌ها که شامل فراز و فرودهای فراوانی در رژیم‌های غذایی و وزن بدنسازان هستند ،ضرورت دارد؟ و مهم‌تر از آن، آیا به‌کارگیری این روش سرعت رسیدن به یک فیزیک عضلانی را افزایش می‌دهد؟

پاسخ این سؤال منفی است؛ در واقع استفاده از دوره‌های چرخشی حجم‌گیری و کات کردن برای بدنسازان ضرورتی ندارد. همچنین باید گفت، حجیم‌سازی عضلات هم‌زمان با سوزاندن چربی کاملا امکان‌پذیر است. طی این فرایند که به آن چربی‌سوزی و عضله‌سازی هم‌زمان گفته می‌شود، بدن برای ساختن عضله قادر است از چربی‌های خود به‌عنوان سوخت استفاده کند.

اما در پاسخ به سؤال دوم باید گفت که استفاده از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن، روند حجیم‌سازی عضلات را سرعت می‌بخشد. به‌طور مختصر، ضرورتی برای ورود به این چرخه‌ها در طول تمرینات وجود ندارد، اما استفاده از این دوره‌ها بدنسازان را قادر می‌سازد تا با سرعت بیشتری عضلات خود را حجیم سازند.

قابل ذکر است که بسیاری از بدنسازان از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن استفاده می‌کنند، اما این دسته از بدنسازان باید تلاش کنند تا همواره نقش این دوره‌ها را در تمرینات خود کاهش دهند و از طرفی به‌طور هم‌زمان، با سوزاندن چربی‌های بدن عضلات خود را حجیم سازند.

دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن دقیقا چه مفهومی دارند؟

به دوره‌هایی در تمرینات بدنسازی که هدف ورزشکار صرفا افزایش حجم باشد، دوره‌ی حجم‌گیری و به دوره‌هایی که هدف ورزشکار صرفا کاهش درصد چربی بدن است، دوره‌ی کات کردن اطلاق می‌شود. بنا به تعریف، هدف از حجم‌گیری افزایش، حجم عضلات و هدف از کات کردن، کاهش درصد چربی بدن است. در تعریف این عبارات باید گفت که حجم‌گیری با افزایش مصرف کالری (بیش از نیاز بدن) و کات کردن با کاهش مصرف کالری (کمتر از نیاز بدن) همراه است.

مزایای استفاده از روش حجم‌گیری و کات کردن

از مزایای به‌کارگیری این روش می‌توان به دو مورد اشاره کرد:

۱- صرفه‌جویی در زمان
۲- افزایش انگیزه‌ی بدنسازان

اکنون نگاهی اجمالی به هر یک از این دو مورد خواهیم داشت.

۱. صرفه‌جویی در زمان با روش حجم‌گیری و کات کردن

بدون شک با این روش در حداقل زمان ممکن می‌توان به فیزیکی عضلانی و تنومند دست‌یافت؛ زیرا در این روش می‌توان حداکثر ظرفیت عضلات را برای حجیم شدن به‌کار گرفت و به فیزیکی که شکل عضلات آن نسبتا نمایان هستند رسید. لازم به ذکر است که در بدنسازی، حجیم‌سازی عضلات به‌مراتب دشوارتر از چربی‌سوزی بوده و به زمان بیشتری هم نیاز دارد؛ اما چربی‌سوزی راحت‌تر و سریع‌تر اتفاق می‌افتد. به‌همین علت، استفاده از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن به روند رسیدن به عضلاتی حجیم و فیزیکی ایده‎آل سرعت می‌بخشد. البته باید درمیان دوره‌های حجم‌گیری حتما از دوره‌های کات کردن هم استفاده کرد تا از انباشت بی‌رویه‌ی چربی در بدن جلوگیری شود.

افزایش حجم عضلات ممکن است امری پیچیده و متناقض به‌نظر برسد؛ برای این‌ کار باید کالری مصرفی بدنسازان افزایش یابد، اما کالری مصرفی نه‌تنها باید بیش از مقدار مورد نیاز بدن باشد، بلکه باید از میزانی که عضله‌ی هدف برای رشد به آن نیاز دارد هم بیشتر باشد. به عبارت دیگر، اگر هدف یک بدنساز افزایش حجم عضلانی باشد، کمی چربی هم به بدن وی اضافه خواهد شد.

اما مسئله‌ای که به تناقض در این موضوع دامن می‌زند، این است که بدنساز هم‌زمان با این روند باید سعی کند در بدن خود کمترین مقدار چربی ممکن را داشته باشد. زیرا با کمبود چربی در بدن حجیم‌سازی عضله به‌خاطر وجود توازن هورمونی در بدن نظیر افزایش حساسیت به انسولین و افزایش سطح تستوسترون نسبت به کورتیزول بهتر صورت می‌گیرد.

بنابراین، واقعیت این است که بعد از دوره‌های حجم‌گیری، عضلات بدن کم و بیش حساسیت کمتری در پاسخ به حجیم‌سازی پیدا می‌کنند. در چنین حالتی که بدن به درصد بالایی از ذخایر چربی دست می‌یابد، ادامه دادن به دوره‌ی حجم‌گیری اتلاف وقت است. به‌همین علت ورود به دوره‌ی کات کردن پس از اتمام کارآمدی یک دوره‌ی حجم‌گیری ضروری است؛ در نتیجه، برای افزایش حجم عضلات در مدت زمان کوتاه بهتر است از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن استفاده کنید.

۲. افزایش انگیزه‌ی بدنسازان با روش حجم‌گیری و کات کردن

انگیزه در بدنسازی مسئله‌ی مهمی به‌شمار می‌آید؛ پس از گذراندن دوره‌های مقدماتی بدنسازی (یک یا دو سال اول تمرینات) پیشرفت در بدنسازی بسیار دشوارتر می‌شود و رشد عضلات در بدن به‌طور چشم‌گیری کاهش می‌یابد. در این مرحله، استفاده از دوره‎‌های حجم‌گیری و کات کردن برای بیشتر بدنسازان بسیار جذاب‌تر و هیجان‌انگیزتر از به‌کارگیری روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی است. روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی برای بدنسازان حرفه‌ای بسیار کسل‌کننده می‌شود. بسیاری از بدنسازان قادر به پیروی از این روش نیستند، زیرا احساس می‌کنند پیشرفتی در بدن خود نمی‌بینند. بنابراین، به لحاظ روانی، پیروی از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن تأثیرات مثبتی به‌همراه دارد.

برای بدنسازان، در طول دوره‌های ۶ تا ۸ ماهه‌ی حجم‌گیری، تجربه‌ی افزایش حجم عضلانی همراه‌با افزایش قدرت بدنی و آمادگی بیشتر برای تمرین با وزنه‌های سنگین‌تر در جلسات تمرینی بسیار هیجان‌انگیز است و علاوه‌بر آن دوره‌های کات کردن که پس از حجم‌گیری صورت می‌گیرد و ظرف مدت ۴ تا ۶ هفته چربی‌ها اضافی بدن را کاهش می‌دهد، باعث می‌شود ورزشکاران این رشته، نتیجه‌ی تمرینات خود یعنی توده‌های حجیم و قدرتمند عضلاتی که به‌دست‌آورده‌اند را مشاهده می‌کند و این امر نیز باعث تقویت انگیزه‌ی آنان می‌شود.

معایب دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن

از معایب به‌کارگیری این روش می‌توان به دو مورد اشاره کرد:

۱- روشی ناسالم برای بدنسازان است و سلامتی این ورزشکاران را به خطر می‌اندازد.
۲- بدنسازانی که از این روش استفاده می‌کنند، فقط در زمان‌های محدودی از فرم بدنی ایده‌آلی برخوردار هستند.

اکنون نگاهی اجمالی به هر یک از این دو مورد خواهیم داشت.

۱. دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن، تهدیدی برای سلامتی بدنسازان

برای بدن انسان، تحمل فراز و فرودهای فراوان در وزن به‌مراتب دشوارتر از عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی است. ناگفته نماند که بدنسازان نباید طی دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن اختلاف فاحشی در وزن خود مشاهده کنند. اگر فراز و فرود در وزن بدنساز پس از گذراندن دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن اختلاف چشم‌گیری داشته باشد، عواقب سنگینی را برای آنان به‌همراه خواهد داشت.

اما موردی که برای بدنسازان در طیف سالمی قرار می‌گیرد، افزایشی معادل ۳ تا ۷ کیلوگرم در وزن در یک دوره‌ حجم‌گیری به‌مدت ۴ تا ۶ ماه است. همچنین در دوره‌ی کات کردن هم نباید کاهش وزن بیشتر از ۱/۵ تا ۴/۵ کیلوگرم طی ۴ تا ۸ هفته باشد. باید آگاه باشید که به‌هیچ عنوان خود را برای افزایش یا کاهش وزن تحت فشار قرار ندهید، زیرا انجام این‌کار بسیار ناسالم و نتایج حاصل از آن بسیار ناپایدار است.

۲. با حجم‌گیری و کات کردن همیشه خوش‌هیکل نخواهید بود

بدنسازانی که از این دوره‌ها استفاده می‌کنند، باید مدت‌زمان زیادی را در دوره‌های حجم‌گیری صرف کنند؛ این بدان معنا است که بدن آن‌ها غالبا خارج از فرم ایده‌آل خواهد بود. این امر برای بسیاری از بدنسازان قابل قبول نیست.

البته در این مورد هم باید گفت که بدنسازان باید مراحل حجم‌گیری و کات کردن را به‌درستی اجرا کنند؛ یعنی تمام تلاش خود را کنند تا حتی در دوره‌های حجم‌گیری، افزایش درصد چربی بدن خود را زیرنظر داشته باشند. بهتر است افزایش یا کاهش میزان چربی بدن بین ۸ تا ۱۵ درصد در طول هر یک از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن باشد. انجام این‌ کار سبب می‌شود که فرم بدنی بدنسازان در طول سال حتی در دوره‌های حجم‌گیری هم مناسب باشد. علاوه‌بر این، افزایش یا کاهش چربی بین ۸ تا ۱۵ درصد در بدن سبب می‌شود که در طول دوره‌های حجم‌گیری سرعت عضله‌سازی بدنسازان افزایش یابد و همچنین روشی سالم برای بدنسازان است.

چربی سوزی و عضله سازی هم‌زمان چیست؟

هرگاه درصد چربی بدن کاهش یابد و به‌طور هم‌زمان به حجم عضلات افزوده شود، صرف‌نظر از اینکه وزن چه تغییری می‌کند، چربی‌سوزی هم‌زمان با عضله‌سازی رخ داده است. این پدیده به سه شکل مختلف اتفاق می‌افتد:

۱. افزایش وزن هم‌زمان با چربی‌سوزی که در این حالت عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی رخ داده اما میزان عضله‌ای که بدن به‌دست آورده سبب افزایش وزن شده است.

۲. حفظ ثبات وزن به‌کمک جایگزینی عضله با چربی در طولانی مدت که غالبا استفاده از روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی چنین مفهومی را تداعی می‌کند.

۳. کاهش وزن هم‌زمان با عضله‌سازی که در این حالت میزان چربی از دست رفته بیش از عضله‌سازی بوده که کاهش وزن را به‌دنبال دارد.

مزایای چربی‌سوزی و عضله‌سازی هم‌زمان

از مزایای به‌کارگیری این روش می‌توان به دو مورد اشاره کرد:

۱- همیشه از اندامی خوش‌فرم برخوردار هستید
۲- روشی سالم برای بدنسازان است

اکنون نگاهی اجمالی به هریک از این دو مورد خواهیم داشت.

۱. همیشه از اندامی خوش‌فرم برخوردار هستید

بدیهی است که این امر از مزایای اصلی این روش به‌شمار می‌آید، زیرا هدف از بدنسازی داشتن اندامی خوش‌فرم و متناسب است. بنابراین، بسیاری از بدنسازان ترجیح می‌دهند تمام ایام سال را با هیکلی عضلانی و فاقد چربی بگذرانند.

به‌کارگیری دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن برای افزایش سرعت عضله‌سازی کارآمدتر است، اما این بدان معنی نیست که روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی چنین کارکردی ندارد؛ برای مثال، در بدنسازان مبتدی و نیمه‌حرفه‌ای به‌ویژه آن‌دسته از ورزشکارانی که کمی اضافه وزن دارند، در سال‌های ابتدایی تمرینات با کاهش چربی در بدن خود مواجه می‌شوند و از طرفی به میزان توده‌های ماهیچه‌ای این ورزشکاران نیز افزوده می‌شود. بنابراین، عملا پیاده‌سازی روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی در بسیاری از ورزشکاران دیده می‌شود.

۲. عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی، دوست‌دار سلامت بدنسازان

بدون تردید فراز و فرودهایی که در دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن رخ می‌دهد، برای سلامتی بدنسازان مضر هستند؛ به‌ویژه که در دوره‌های حجم‌گیری مقدار زیادی چربی در مدت زمان کمی به وزن این ورزشکاران بیافزاید. حتی دریافت مقادیر کم کالری بیش از نیاز روزانه‌ی بدن هم تأثیرات منفی روی سلامتی دارد؛ این حقیقتی تلخ برای بدنسازان است. بنابراین، در پیش گرفتن روش عضله‌سازی هم‌زمان با چربی‌سوزی از دیدگاه حفظ سلامتی بدنسازان قابل اطمینان‌تر است.

معایب چربی سوزی و عضله سازی هم‌زمان

از معایب به‌کارگیری این روش می‌توان به دو مورد اشاره کرد:

۱- روشی زمان‌بر است
۲- ممکن است همراه‌با افت انگیزه و هیجان بدنسازان شود

اکنون نگاهی اجمالی به هر یک از این دو مورد خواهیم داشت.

۱. چربی‌سوزی و عضله‌سازی هم‌زمان، روشی زمان‌بر

در پیش گرفتن چربی‌سوزی و عضله‌سازی هم‌زمان در چهار مورد می‌تواند برای بدنسازان بسیار کارآمد باشد. با وجود این، باز هم این روش زمان‌بر است و روندی آهسته‌تر از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن دارد. این چهار مورد عبارت‌اند از:

۱. بدنسازان آماتور

این دسته از ورزشکاران به‌تازگی تمرینات خود را در رشته‌ی بدنسازی آغاز کرده‌اند و استفاده از روش چربی‌سوزی و عضله‌سازی هم‌زمان برای آنان بسیار مؤثر است، زیرا شوک واردآمده به عضلات بدنسازان در ابتدای مسیر این ورزش بسیار سنگین بوده و تازگی دارد. به عبارت دیگر عضلات بدنسازان مبتدی ظرفیت زیادی برای تحریک‌پذیری در آغاز بدنسازی دارند.

۲. بدنسازانی که اضافه‌وزن دارند

این افراد از انرژی فراوانی در بافت چربی خود برخوردار هستند که برای عضله‌سازی می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد.

۳. بدنسازانی که مدتی تمرینات خود را رها کرده‌اند

این دسته از بدنسازان مدتی دست از تمرینات برداشته‌اند اما باید دانست که تغییراتی در سلول‌های ماهیچه‌ای (میون‌ها) این ورزشکاران صورت می‌گیرد؛ مثلا، تعداد هسته‎های این سلول‌ها افزایش می‌یابد و مدت‌ها پس از ترک تمرینات در این سلول‌ها باقی می‌ماند و حتی عمر آن‌ها در سلول‌های ماهیچه‌ای بیش از سایر تغییراتی است که در اثر ورزش در بدنسازان ایجاد شده است. در نتیجه به ورزشکاران این امکان را می‌دهد تا پس از مدتی با بازگشت به تمرینات خود، مجددا قادر به انجام تمرینات باشند. این پدیده در میان بدنسازان به‌صورت عامیانه به حافظه‌ی ماهیچه معروف است.

۴. بدنسازانی که از استروئید استفاده می‌کنند

این دسته از بدنسازان مقادیری از آندروژن‌ها را که بالاتر از مقدار طبیعی آن در بدن است دریافت می‌کنند و این‌ کار سبب می‌شود که تعداد هسته‌های سلول‌های ماهیچه‌ای افزایش یابد. بنابراین، این بدنسازان قادر هستند بدون آنکه از ورزش کناره‌گیری کنند، از اثر «حافظه‌ی ماهیچه» که در مورد بدنسازانی که مدتی ورزش را رها کردند به آن اشاره شد، بهره ببرند.

درنهایت باید گفت که عضله‌سازی بدون مصرف کالری بیش از نیاز بدن، به‌تدریج تبدیل به روندی بسیار آهسته می‌شود. دلیل این پدیده آن است که سنتز پروتئین در سلول‌های ماهیچه‌ای نیازمند انرژی بسیار زیادی است. یک بدنساز حرفه‌ای که به‌طور طبیعی (بدون استفاده از استروئیدها) به تمرینات خود پرداخته و از روش عضله‌سازی و چربی‌سوزی هم‌زمان استفاده می‌کند، به تدریج احساس می‌کند که سرعت پیشرفت وی بسیار کاهش یافته است.

۲. کاهش انگیزه‌ی بدنسازان در استفاده از روش عضله‌سازی و چربی‌سوزی

همان‌طور که قبلا اشاره شد، پس از مدت یک یا دو سال تمرین در رشته‌ی بدنسازی، عضلات به‌سختی رشد می‌کنند و پس از چندین سال تمرین باید فقط منتظر تغییرات کوچکی در بدن خود باشید. در به‌کارگیری این روش و با افزایش فشار بر ماهیچه‌ها از طریق سنگین‌تر کردن وزنه‌ها، پس از چندین سال تمرین در صورتی‌که تغذیه‌ی مناسبی داشته باشید، قادر خواهید بود نتایج نسبتا اندکی را در فیزیک خود مشاهده کنید. به‌همین دلیل برای بسیاری از بدنسازان، به‌ویژه بدنسازان حرفه‌ای، استفاده از دوره‌های حجم‌گیری و کات کردن بسیار جذاب‌تر است.

بهتر است از کدام روش استفاده کنیم؟

اکنون اطلاعاتی از مزایا و معایب هر یک از روش‌ها در اختیار دارید و احتمالا درباره‌ی انتخاب روش مناسب برای خود به نتیجه‌ای رسیده باشید. اما در ادامه به چندین مورد دیگر اشاره می‌کنیم که شاید در انتخاب بهترین استراتژی به شما کمک کند.

تفاوت‌های فردی

این مورد را دست‌کم نگیرید. همواره روشی که فکر می‌کنید برای شما لذت‌بخش‌تر و جذاب‌تر است را در ابتدای لیست گزینه‌های خود قرار دهید؛ زیرا هرچه پیروی از یک استراتژی برای ما لذت‌بخش‌تر باشد، احتمالا نتایج حاصل از آن هم بهتر خواهد بود.

بنابراین، به‌نظر شما کدام‌یک از این روش‌ها برای شما جذاب‌تر و کارآمدتر است؟ پاسخ این سؤال به خود شما بستگی دارد.

نقش ژنتیک

همواره نقش ژنتیک در نتایج استفاده از یک روش تأثیرگذار است. از این‌رو، باید این امر را در انتخاب بهترین روش ممکن برای بدنسازان درنظر گرفت. برای مثال، معمولا در پیش گرفتن روش عضله‌سازی و چربی‌سوزی هم‌زمان، برای فردی که عضلات کمی در بدن خود دارد و به‌ظاهر لاغر دیده می‌شود اما دارای بافت چربی در قسمت‌هایی از بدن خود است، روشی کارآمدتر است؛ زیرا چنین افرادی معمولا مستعد ذخیره‌ی چربی در بدن خود هستند و از طرفی رشد عضلات در این افراد به‌سختی انجام می‌گیرد. بنابراین، این افراد در طول دوره‌های حجم‌گیری چربی زیادی ذخیره می‌کنند و از طرفی در طول دوره‌های کات کردن، حجم عضلانی زیادی را از دست می‌دهند.

عوامل دیگری نظیر اشتها، میزان استرس و سایر فاکتورهای ژنتیکی نیز ممکن است در انتخاب بهترین روش برای به‌دست آوردن فیزیکی ایده‌آل مؤثر باشند.

سخن آخر

در مجموع باید گفت که در پیش گرفتن هر دو روش مورد بحث، امکان رسیدن به یک فیزیک تنومند و عضلانی را برای بدنسازان میسر می‌کند. اگرچه، بسیاری از بدنسازان روش حجم‌گیری و کات کردن را روشی مهیج و جذاب می‌خوانند و نیز عضله‌سازی در این روش را نیز با سرعتی بالاتر تجربه می‌کنند. اما باید دانست که این روش هم باید به‌درستی انجام شود تا از میزان خطرات آن برای سلامتی بدنسازان کاسته شود.

بهبود قدرت و کارایی پردازنده‌های اصلی و گرافیکی، از مهم‌ترین چالش‌های روز دنیای پردازش محسوب می‌شود. تولیدکننده‌های نیمه‌هادی در سرتاسر جهان با این چالش روبه‌رو هستند و همچنین طراحان CPU و GPU در رفع آن تمام تلاش خود را به کار می‌گیرند. تا به امروز هیچ‌گونه راهکار اعجاب‌انگیز یا آسانی برای بهبود سریع‌تر کارایی پردازنده‌ها ارائه نشده است، اما شرکت‌ها انواع راهکارهای جایگزین را مطرح کرده‌اند. از میان راهکارها می‌توان به انواع جدید مونتاژ قطعات سخت‌افزاری اشاره کرد.

فناوری‌هایی همچون HBM، چیپلت، فناوری جدید اینتل به‌نام 3D Interconnect، راهکارهای دیگر همچون Foveros و بسیاری مثال‌های متعدد، از تلاش‌هایی هستند که فعالان صنعت برای بهبود اتصال تراشه‌ها مطرح می‌کنند. درواقع آن‌ها به‌جای تلاش برای بهبود کارایی از طریق بهبود طراحی و ساخت خود تراشه‌ها، سعی در افزایش سرعت و کارایی با بهبود اتصال‌ها دارند.

گروهی از محققان راهکار جدیدی را برای افزایش سرعت اتصال قطعات سخت‌افزاری مطرح می‌کنند که به‌صورت حذف کامل بورد چاپی مطرح می‌شود. پانیت گاپتا و سوبرامانیان لایر مقاله‌ای در مجله‌ی IEEE Spectrum منتشر کرده و ایده‌ی جایگزینی PCB با قطعه‌ی سیلیکونی واحد را مطرح کردند. آن‌ها ادعا می‌کنند که با روش جدید می‌توان کل سیستم را در یک ویفر ثابت تولید کرد. این دو نفر چند ماه پیش مقاله‌ای مشابه با موضوع پردازش در مقیاس ویفر برای GPU منتشر کرده بودند. آن‌ها برای مقاله‌ی قبلای خود مفهومی به‌نام Si-IF یا Silicon Interconnect Fabric مطرح کردند که نوعی از فناوری اینترکانکت برای اتصال بهتر قطعات محسوب می‌شد.

پردازش در مقیاس ویفر ایده‌ی استفاده از یک ویفر سیلیکونی کامل را برای ساخت یک قطعه‌ی بزرگ سخت‌افزاری (مثلا GPU) مطرح می‌کند. گروه محققان در مقاله‌ی خود ادعا کردند که با این روش می‌توان به نتایج بهتری در فاکتورهای بازده، کارایی و مصرف انرژی دست یافت. آن‌ها نتایج نظری خود را با فاکتورهای ساخت پردازنده‌های گرافیکی مجزا با استفاده از روش‌های مرسوم مقایسه کردند. گروه محققان در ابتدای مقاله‌ی خود به چالش‌های استفاده از مادربرد در سیستم‌های کامپیوتری اشاره می‌کنند. آن‌ها مواردی همچون نیاز به نصب تراشه‌ی فیزیکی در فضایی ۲۰ برابر بزرگ‌تر از پردازنده‌ی مرکزی اشاره کردند. شایان ذکر است، ابعاد اصلی پردازنده همیشه بسیار کوچک‌تر از قطعه‌ی فیزیکی هستند که تراشه‌ روی آن نصب می‌شود.

محققان می‌گویند استفاده از قطعات مونتاژی برای تراشه‌ها (که امروزه برای نصب تراشه روی PCB انجام می‌شود) فضای حرکت سیگنال‌های تراشه به تراشه را به مقدار ۱۰ برابر افزایش می‌دهد. درنتیجه سرعت و حافظه با مانع بزرگی روبه‌رو می‌شوند. همین چالش، بخشی از مشکل بزرگی در دنیای سخت‌افزار به‌نام «دیوار حافظه» یا «Memory Wall» محسوب می‌شود. کلاک حافظه‌های رم و کارایی آن‌ها با سرعت بسیار پایین‌تری نسبت به پردازنده‌ها بهبود یافته است. بخش از سرعت پایین نیز به جانمایی دورتر رم نسبت به پردازنده‌ی اصلی مربوط می‌شود.

فرایند HBM‌ برای حل چالش بالا مطرح شد و پهنای باند رم بسیار بالایی را ارائه می‌کند. در این رویکرد فاصله‌ی رم با CPU کاهش پیدا می‌کند و مسیرهای عریض‌تری برای عبور سیگنال در اختیار حافظه‌ خواهد بود.

از چالش‌های دیگر تراشه‌های مونتاژی می‌توان به خنک‌کنندگی آن‌‌ها اشاره کرد. به‌هرحال این چالش در کنار انواع دیگر موانع بهبود کارایی قرار می‌گیرد و درنهایت همه‌ی آن‌ها به استفاده از مدار چاپی مربوط می‌شوند.

محققان ادعا می‌کنند که اینترپوزرهای (Interposer) سیلیکونی راهکاری غلط برای ارتباط قطعات سخت‌افزاری هستند. آن‌ها به‌جای این رویکرد، پیاده‌سازی همه‌ی قطعات از پردازنده، حافظه، آنالوگ، RF و دیگر چیپلت‌ها را به‌صورت مستقیم روی یک ویفر پیشنهاد می‌دهند. درنتیجه قطعات به‌جای محدود شدن اتصال در پایه‌های لحیم‌کاری، از ستون‌های مسی در ابعاد میکرومتر استفاده می‌کنند که به‌صورت مستقیم در ماده‌ی سیلیکونی قرار می‌گیرد. پورت‌های ورودی و خروجی تراشه‌ها نیز با فشار گرمایی و اتصال مس به مس به‌صورت مستقیم در همان لایه‌ی سیلیکونی اجرا خواهند شد. درنهایت برای خنک‌کردن قطعات نیز می‌توان هیت‌سینک را در دو طرف Si-IF نصب کرد. قطعا سیلیکون بهتر از PCB گرما را منتقل می‌کند.

همان‌طور که گفته شد، راهکارهای کنونی دشواری‌های جدیدی برای مقیاس‌دهی کارایی پردازنده‌ها ایجاد می‌کنند. درنتیجه راهکارهای جایگزین همچون موضوع مقاله‌ی حاضر مطرح می‌شود. درواقع امروز مفاهیم سنتی مقیاس‌دهی مور/دنارد کارای ندارند؛ مفاهیمی که تراشه‌ها را با عبارت «کوچک‌تر، سریع‌تر و ارزان‌تر» در مسیر پیشرفت تعریف می‌کردند. امروز قطعا می‌توان اثبات کرد که جایگزینی PCB با ماده‌ای بهتر منجر به مقیاس‌دهی بسیار بزرگ در کارایی و قدرت (حداقل در برخی موارد) می‌شود.

سیستم‌های مبتنی بر مقیاس ویفر قطعا تا آینده‌ی نه‌چندان مشخص برای کاربران خانگی گران‌قیمت خواهند بود. البته می‌توان پیش‌بینی کرد که سرورها به‌مرور از این فناوری استفاده کنند. شرکت‌هایی همچون مایکروسافت، آمازون و گوگل میلیاردها دلار در پروژه‌های پردازش قوی تحت خدمات ابری سرمایه‌گذاری می‌کنند. درنتیجه کامپیوترهای مبتنی بر ویفرهای بزرگ احتمالا در دیتاسنترهای صنعتی زودتر از جاهای دیگر دیده می‌شوند. به‌هرحال نتایج تحقیقاتی روی بهبود کارای پردازنده‌های مرکزی و گرافیکی، محتمل بودن سناریو را بیش‌ازپیش می‌کند.

ماهیت وجودی کامپیوترهای شخصی

پیش از هر تصمیم‌گیری و اظهارنظر درباره‌ی آینده‌ی کامپیوترهای شخصی تحت تأثیر فناوری جدید، باید بدانیم که اکوسیستم کامپیوتر شخصی تنها محدود به کارایی و قدرت پردازش نیست. کامپیوترهای شخصی و خصوصا انواع رومیزی با هدف و مأموریت انعطاف‌پذیری و ماژولار بودن طراحی شدند تا در موقعیت‌های متفاوت، کارایی داشته باشند.

امروز اکثر کاربران کامپیوترهای شخصی برای افزایش کارایی دستگاه‌های خود، آن‌ها را به‌روزرسانی می‌کنند. مواردی همچون اضافه کردن پورت‌های اتصال، بهبود پردازنده‌های گرافیکی و مرکزی و افزایش حافظه‌ی رم، از اقدام‌های رایج در اکوسیستم کامپیوتر شخصی محسوب می‌شوند. درواقع کاربران در زمان‌‌های نیاز به به‌روزرسانی، به‌جای خرید سیستم‌های جدید کامل، تنها قطعات مورد نیاز را تغییر می‌دهند. همین قابلیت‌های انعطافی باعث کاهش قیمت کامپیوترهای شخصی هم می‌شود و آن‌ها را به انتخاب‌هایی عالی برای وظایف گوناگون تبدیل می‌کند.

محققان مقاله‌ی مذکور علاوه بر پرداختن به مزایای روش خود، معایب آن را نیز بررسی می‌کنند. آن‌ها در متن بلند خود تقریبا همه‌ی جنبه‌های راهکار استفاده از قطعه‌ی سیلیکونی واحد را تحلیل کرده‌اند. محققان بیش از همه به این نکته اشاره دارند که تولیدکننده‌ها باید سیستم‌ها را به‌گونه‌ای در مقیاس ویفر طراحی کنند که چالش و خرابی قطعات در حداقل ممکن باشد.

صنعت نیمه‌هادی درحال حاضر در مسیری تقریبا مخالف ایده‌ی مذکور حرکت می‌کند؛ به‌عنوان مثال برای ساختن قطعه‌ی سیلیکونی واحد با همه‌ی قطعات پردازشی و حافظه‌ای، شاید بتوان سیستم‌هایی با پردازنده‌ی AMD و پردازنده‌ی گرافیکی Nvidia متصور شد. اما درنهایت برای ساخت محصول نهایی باید همکاری بی‌سابقه‌ای بین شرکت‌های تولیدکننده‌ی تراشه (مانند TSMC، گلوبال فاندریز و سامسونگ) با شرکت‌های سازنده‌ی پردازنده و قطعات دیگر صورت بگیرد.

فعالان حوزه‌ی نیمه‌هادی احتمالا دیدگاهی بلندمدت به ایده‌ی ساخت یکپارچه‌ی سیستم‌ها خواهند داشت. البته کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند چنین رویکردی هیچ‌گاه جایگزین کامپیوترهای شخصی سنتی نمی‌شود. مزایای ارتقا و انعطاف‌پذیری این اکوسیستم بسیار بالا است و از لحاظ اقتصادی نیز نکات مهمی دارد. البته ارائه‌دهنده‌های بزرگ خدمات دیتاسنتر، احتمالا از گزینه‌ی Si-IF در طولانی‌مدت استفاده خواهند کرد. درنهایت قانون مور نمی‌تواند پاسخ‌های مورد نیاز شرکت‌ها را ارائه کند. شاید از بین رفتن مفهوم مادربرد ایده‌ای ساختارشکن محسوب می‌شود، اما در صورت اجرایی شدن، قطعا طرفداران خاص خود را خواهد داشت.

نیسان ظاهر طراحی بیرونی پیکاپ تایتان ۲۰۲۰ را که در دو سبک کابین (دوکابین معمولی و دوکابین کشیده) موجود است، به‌روز می‌کند و آن را «قدرتمند جنگجو» می‌نامد. اگرچه نام آن بسیار ساده به نظر می‌رسد، این طراحی پیوستگی بیشتری با ظاهر متکامل وانت تایتان و جلوپنجره‌ی برجسته دارد که در سه سبک مختلف موجود است. علاوه بر این، سپر پایین جدید و چراغ‌های LED جذاب به همراه چراغ‌های روشنایی روز LED با طرح دو بومرنگ نیز موجود هستند. ویژگی دوم در تیپ‌های بالاتر Pro-۴X و SL و Platinum Reserve به‌عنوان گزینه‌ی استاندارد در دسترس قرار می‌گیرد. نیسان همچنین تایتان را در تیپ‌های S و SV ارائه می‌دهد که بدون چراغ‌های جلو LED به‌عنوان گزینه‌ی استاندارد هستند.

فارغ از نوع تیپ انتخابی، نیسان خاطرنشان می‌کند که تمام مدل‌های پیکاپ تایتان از چراغ‌های عقب به‌روزرسانی‌شده LED و تزئین براق درِ عقب بهره می‌برند. باز کردن در عقب باعث آشکار شدن سیستم روشنایی جدیدی نیز خواهد شد که از چهار منبع چراغ LED برای روشنایی کل کفی عقب استفاده می‌کند.

در داخل خودرو، تایتان از فناوری جدید در کابین برخوردار است که شامل صفحه‌نمایش استاندارد مرکزی ۸ اینچی و نمایشگر سفارشی ۹ اینچی می‌شود.

سیستم محرکه

همراه‌با طراحی داخلی و خارجی به‌روزرسانی‌شده در تایتان، پیشرانه شاهد پیشرفت‌های کمی است. پیشرانه‌ی استاندارد ۵/۸ لیتری خورجینی هشت سیلندر این وانت پیکاپ اکنون ۴۰۰ اسب‌بخار قدرت و ۵۶۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند که ۱۰ اسب‌بخار قدرت و ۲۵ نیوتن‌متر گشتاور بیشتر نسبت به گذشته دارد. قدرت خروجی پیشرانه در تایتان با استفاده از جعبه‌دنده خودکار ۹ سرعته‌ی جدید، که به‌جای جعبه‌دنده هفت سرعته‌ی قبلی کار می‌کند، راهی چرخ‌ها می‌شود. نسبت دنده نهایی از ۲/۹۴: ۱ در مدل قبلی به ۳/۶۹: ۱ در مدل جدید می‌رسد.

به لطف به‌روزرسانی‌ها، مدل جدید وانت تایتان تقریباً یک ثانیه از زمان سرعت‌گیری ۸۰ تا ۱۱۰ کیلومتربرساعت در نسل پیشین خود را کاهش می‌دهد.

گیج آف‌رود (Off-Road Gauge) سیستم چهار چرخ محرک موجود در تایتان را تکمیل می‌کند؛ علاوه بر آن، جعبه‌دنده‌‌ی کمکی، قفل الکترونیکی محور عقب و سیستم کنترل حرکت در سراشیبی (محدود به تیپ Pro- ۴X می‌شود) برای آسان‌تر کردن حرکت در مسیرهای دشوار خارج از جاده اضافه شده‌اند. با استفاده از داده‌های شتاب‌سنج (برخلاف ژیروسکوپ)، گیج سیستم آف‌رود برخی پارامترها مانند زاویه‌های چرخش و شیب وانت را نشان می‌دهد.

کابین ایمن

نسل به‌روزرسانی‌شده‌ی تایتان همچنین از فناوری ایمنی اضافی بهره می‌برد و هر مدل وانت دارای هشت کیسه هوا (دو عدد بیشتر از قبل) و مجموعه‌ی ایمنی Safety Shield 360 مجهز به قابلیت‌های ایمنی پیشرفته است که شامل ترمز اضطراری خودکار دنده جلو و عقب با امکان تشخیص عابر پیاده، هشدار نقطه کور، هشدار ترافیک از عقب، هشدار انحراف از مسیر و چراغ‌های نور بالای خودکار می‌شود. موارد سفارشی شامل کنترل کروز انطباقی، دوربین دید اطراف خودرو و سیستم تشخیص علائم راهنمایی و رانندگی است.

بدون شک، تیتان ۲۰۲۰ به لطف طراحی، فناوری، پیشرانه و امکانات ایمنی، پیشرفت اساسی نسبت به مدل قبلی خود دارد. در شرایط فعلی فقط زمان خواهد گفت که آیا به‌روزرسانی‌های تایتان، خریداران کافی را به خود جلب می‌کند تا آن را هم‌رده‌ی رقبایی هم‌چون شورولت سیلورادو ۱۵۰۰، فورد F-150 و رم ۱۵۰۰ از نظر فروش قرار دهند یا خیر.