در کشفی تازه، پژوهشگران کانادایی دریافته‌‌اند که برخی از انواع چای‌‌های کیسه‌‌ای پلاستیکی، مقادیر بسیار زیادی میکروپلاستیک را در آب داغ آزاد می‌‌کنند.

میکروپلاستیک‌‌ها از جمله موادی هستند که امروزه به‌‌وفور در طبیعت، بطری‌‌های آب بسته‌بندی‌‌شده و حتی آب لوله‌‌کشی نیز مشاهده شده‌‌اند. سازمان بهداشت جهانی می‌‌گوید، به‌‌نظر نمی‌‌رسد که وجود این نوع ذرات در آب آشامیدنی مشکل‌‌ساز باشد؛ اما این سازمان تأکید دارد، یافته‌‌های فعلی براساس اطلاعاتی محدود شکل گرفته‌‌اند و هنوز نیاز به تحقیقات گسترده‌‌تری در این زمینه احساس می‌‌شود.

پژوهشگران دانشگاه مک‌‌گیل مونترال از کانادا نیز روی لزوم تحقیقات بیشتر در زمینه‌‌ی آثار میکروپلاستیک‌‌ها روی سلامت افراد تأکید دارند؛ ذراتی با ابعاد کمتر از ۵ میلی‌‌متر از تجزیه‌‌ی انواع و اقسام مواد پلاستیکی ایجاد می‌‌شوند.

در پژوهش اخیر، پژوهشگران روی چهار نوع مختلف از چای‌‌های کیسه‌‌ای تجاری با تی‌‌بگ پلاستیکی تحقیق کردند. گفتنی است که بیش‌‌تر انواع چای‌‌های کیسه‌‌ای موجود در بازار از نوع کاغذی بوده و تنها از مقداری محدودی پلاستیک برای چسباندن کاغذ بسته‌‌بندی استفاده می‌‌شود. اما به‌‌تازگی برخی از برندهای باکیفیت جهان شروع به جایگزینی بسته‌‌بندی پلاستیکی به‌‌جای انواع کاغذی کرده‌‌اند. در انواع جدید، چای در ساختاری هرمی‌‌شکل بسته‌‌بندی و عرضه می‌‌شود؛ موضوعی که به ادعای تولیدکنندگان، دم‌‌کشیدن سریع‌‌تر چای را حین استفاده در پی خواهد داشت.

پژوهشگران مواد داخل هر کیسه‌‌ی چای را تخلیه کردند و تی‌‌بگ خالی را درون آبی با دمای ۹۵ درجه‌‌ی سانتی‌‌گراد قرار دادند؛ درست مانند روندی که مصرف‌‌کنندگان این محصولات برای دم‌‌کردن چای به‌‌کار می‌‌گیرند. آن‌‌ها متوجه شدند که یک کیسه‌‌ی پلاستیکی چای کیسه‌‌ای (بدون مواد درون آن) می‌‌تواند ۱۱/۶ میلیارد میکروپلاستیک و ۳/۱ میلیارد ذره‌‌ی نانوپلاستیک را در آب داغ آزاد کند. هیچ‌‌یک از این ذرات با چشم غیرمسلح قابل‌‌دیدن نیستند.

همچنین پژوهشگران از یک نمونه چای کیسه‌‌ای بازنشده به‌‌عنوان نمونه‌‌ی کنترلی استفاده کردند تا مطمئن شوند فرایند بازکردن و تخلیه چای موجب آزاد شدن مقادیر اضافی پلاستیک در جریان آزمایش نشده باشد.

ذرات پلاستیکی می‌‌توانند از بطری‌‌های آب به درون آن نفوذ کنند. بنابر مستندات این پژوهش که نتایج آن در ژورنال علم و فناوری زیست‌‌محیطی منتشر شد، سطح ذرات پلاستیک آزادشده در این آزمایش چندین برابر مقادیر گزارش‌‌شده در مورد سایر مواد غذایی بوده است.

یکی از پژوهشگران با نام لاورا هرناندز از حجم بالای مواد آزادشده در این آزمایش نسبت‌‌به آزمایش‌‌های مشابه درمورد بطری‌‌های آب اظهار شگفتی می‌‌کند.  او می‌‌گوید، بخشی از این اختلاف چشمگیر می‌‌تواند مربوط به ابعاد ذراتی باشد که مورد مطالعه قرار گرفته‌‌اند؛ یعنی میکروپلاستیک‌‌ها که ابعادی به‌‌ضخامت یک تار مو دارند و نانوپلاستیک‌‌ها که هزار مرتبه از آن‌‌ها نیز کوچک‌‌تر هستند. اما او همچنین اذعان می‌‌کند که بخشی از واقعیت می‌‌تواند در  ارتباط با دمای بسیار بالای آبی باشد که پلاستیک درمعرض آن قرار گرفته است. آزمایش‌های قبلی همگی روی محتویات بطری‌‌های آبی تمرکز داشتند که در دمای اتاق قرار گرفته بودند.

یکی دیگر از پژوهشگران با نام ناتالی تافنجی در این مورد می‌‌گوید: «پیش‌‌تر تصور می‌‌شد نمک خوراکی با برخورداری از ۰/۰۰۵ میکروگرم پلاستیک در هر گرم، یکی از بالاترین درصدهای میکروپلاستیک را در خود داشته باشد. در حالی که یک فنجان چای با برخورداری از ۱۶ میکرو گرم میکروپلاستیک، هزاران برابر پلاستیک بیش‌‌تری (نسبت‌‌به همین مقدار نمک) دارد.» هرناندز و همکارانش از افشای نام برندهای تولیدکننده‌‌ی این محصولات خودداری کردند. او طی ایمیلی به خبرگزاری BBC چنین گفته است:

ما به مصرف‌‌کنندگان توصیه می‌‌کنیم که از انواع چای‌‌های فاقد بسته‌‌بندی یا دست‌‌کم چای‌‌های کیسه‌‌ای با بسته‌‌بندی کاغذی استفاده کنند.

او این قضیه را به‌‌عنوان فرصتی تلقی می‌‌کند تا مصرف‌‌کنندگان با انتخابی آگاهانه‌‌تر نسبت‌‌به خریدهای خود، درصدد کاهش حجم پلاستیک مصرفی خود برآیند:

واقعا هیچ نیازی نیست که چای در بسته‌‌بندی پلاستیکی عرضه شود؛ پلاستیکی که نهایتا بعد از یک‌‌بار استفاده عملا بلامصرف خواهد بود. در صورت اجتناب از این نوع بسته‌بندی دیگر مجبور نخواهید بود پلاستیک بخورید و در ضمن هزینه‌ی مازادی را نیز به محیط زیست تحمیل نخواهید کرد.

مایکروسافت در سیاست‌های چند سال اخیرش نشان داده بود تأکید ویژه‌ای روی یکپارچه‌سازی محصولات مختلفش با دستیار صورتی کورتانا دارد. تلاش‌های مایکروسافت برای همه‌گیرکردن کورتانا آن‌طور که بایدوشاید جواب نداد و این شرکت برای راضی‌ماندن کاربرانش، مجبور شد به استفاده از سرویس‌های دیگری روی بیاورد. درواقع، مایکروسافت امروزه محصولاتش را با سرویس‌هایی یکپارچه می‌کند که می‌داند کاربران از آن‌ها استفاده می‌کنند.

در همین زمینه، ردموندی‌ها اخیرا در اطلاعیه‌ای اعلام کرده‌اند کاربران ایکس‌باکس وان از‌این‌پس می‌توانند کنسول بازی خودشان را ازطریق گوگل اسیستنت کنترل کنند. دستیار صوتی گوگل برای ایکس‌باکس وان فعلا مرحله‌ی آزمایشی را می‌گذراند و انتظار داریم تا پایان پاییز امسال، نسخه‌ی نهایی آن دردسترس قرار گیرد. این نسخه‌ی آزمایشی عمومی فعلا تنها در زبان انگلیسی دردسترس است.

ظاهرا گوگل و تیم ایکس‌باکس در حال همکاری هستند تا پشتیبانی از زبان‌های دیگر را به نسخه‌ی نهایی بیاورند. در‌حال‌حاضر، کاربران می‌توانند ازطریق خود گوگل اسیستنت، دستگاه‌های یکپارچه‌سازی‌شده با گوگل‌هوم و اپلیکیشن‌ اندروید و iOS دستیار صوتی گوگل ایکس‌باکس وان را ازطریق دستورهای صوتی کنترل کنند.

البته در این زمینه باید شفاف‌سازی‌هایی شود؛ چراکه این خبر بدین‌معنی نیست که می‌توانید کنسول خود را روشن کنید و از گوگل اسیستنت درباره‌ی وضعیت آب‌و‌هوا سؤال کنید. درواقع، کاربران ایکس‌باکس وان می‌توانند ازطریق دستیار صوتی گوگل، کارهایی نظیر اجرا و متوقف‌کردن بازی‌ها، کم و زیاد کردن صدا، گرفتن اسکرین‌شات و... را انجام دهند. برای مثال، کاربر برای خاموش‌کردن کنسول می‌تواند جمله‌ی «Hey Google, turn off Xbox» را به‌زبان بیاورد. 

به‌منظور استفاده از نسخه‌ی آزمایشی گوگل اسیستنت برای ایکس‌باکس وان، راه سختی در پیش ندارید. در ابتدا باید ازطریق حساب کاربری گوگل، وارد این لینک شوید. سپس، در ایکس‌باکس خودتان Sign-In کنید. در مرحله‌ی بعد، باید وارد اپلیکیشن گوگل‌هوم در دستگاه مبتنی‌بر iOS یا اندروید خود شوید. پس از ورود به اپلیکیشن، روی «+ Add» ضربه بزنید و وارد بخش «Set up device» شوید و گزینه‌ی «?Have something already set up» را انتخاب کنید. درادامه پس از انجام جست‌و‌جو، گزینه‌ی «beta] Xbox]» را انتخاب کنید. در مرحله‌ی چهارم، باید وارد حساب مایکروسافتی شوید که در ایکس‌باکس وان از آن استفاده می‌کنید. در مرحله‌ی پایانی، دستورالعمل‌های روی صفحه را یکی پس از دیگری طی کنید تا امکان استفاده از گوگل اسیستنت برایتان فراهم شود. 

گوگل، تنها شرکتی نیست که با مایکروسافت درزمینه‌ی دستیار صوتی همکاری می‌کند. ردموندی‌ها که تقریبا از دستیار دیجیتالی خودشان، کورتانا ناامید شده‌اند، می‌کشوند با همکاری آمازون، دستیار صوتی الکسا را به رایانه‌های شخصی بیاورند. تا زمانی‌که سیستم‌عامل شما ویندوز ۱۰ باشد، مایکروسافت اهمیتی نمی‌دهد که از چه دستیاری یا چه روشی برای کنترل محصولات این شرکت استفاده می‌کنید. 

امروزه پیش‌بینی‌های بسیاری ویندوز Core OS را سیستم‌عاملی برای دستگاه‌های نسل بعدی مایکروسافت مانند سرفیس‌هاب و هولولنز و دستگاه تاشو با دو صفحه‌نمایش می‌دانند.

طبق شایعات اخیر، مایکروسافت قصد دارد در رویداد دوم اکتبر (دهم مهر) درباره‌ی دستگاه تاشو با دو صفحه‌نمایش با اسم رمز «قنطورس» (Centaurus) صحبت کند.

چند روز قبل، سیستم‌عامل ویندوز Core که روی ماشین مجازی کار می‌کرد، در سایت گیک‌بنچ مشاهده شد و این شایعه را قوت بخشید.

ویندوز Core OS دومین‌‌بار است که در وب‌سایت گیک‌بنچ مشاهده می‌شود. با‌این‌حال، اکنون فهرست گیک‌بنچ اطلاعات دیگری نیز دراختیار ما قرار می‌دهد. براساس اطلاعات این وب‌سایت، ویندوز Core OS روی پردازنده ناشناخته‌ی پنج‌هسته‌ای اینتل اجرا شده است. همچنین، طبق گفته‌ی یکی از کاربران توییتر به‌نام InstLatX64، این پردازنده ممکن است از سری لیک‌فیلد (Lakefield) اینتل باشد؛ پردازنده‌ای ۱۰ نانومتری که مبتنی‌بر طراحی هیبریدی است.

پردازنده‌ی لیک‌فیلد اینتل برای دستگاه‌های کوچک‌تر طراحی شده است و تمرکز آن بر صرفه‌جویی در فضا و قدرت و کارایی است. اینتل ادعا می‌کند طول عمر دستگاه‌های مجهز به این پردازنده حداکثر ۲۵ ساعت است.

آخرین فهرست گیک‌بنچ دلیل محکمی برای استفاده از این پردازنده‌ی کم‌مصرف در دستگاه مرموز مایکروسافت است.

چاپ سه‌بعدی (3D Printing) در تعریف ساده به فرایند تولید اجسام سه‌بعدی از فایل‌های دیجیتال گفته می‌شود. تولید اجسام سه‌بعدی در این روش به‌کمک فرایندهای افزودنی انجام می‌شود. در فرایندهای افزودنی، اجسام با روی هم قرار گرفتن لایه‌های متعدد ساخته می‌شوند. هریک از لایه‌ها را می‌توان به‌عنوان برشی افقی با ضخامت کم از محصول نهایی در نظر گرفت.

فرایند تولید افزودنی یا همان چاپ سه‌بعدی در مقابل فرایندهای تولید برداشتی قرار می‌گیرد. در فرایندهای برداشتی، برای رسیدن به محصول نهایی باید قطعه‌هایی از یک ماده‌ی خام برش داده شده یا اصطلاحا تراشیده شوند. برداشتن مواد نیز توسط ماشین‌آلات تولیدی همچون فرز یا ماشین تراش انجام می‌شود. درنهایت چاپ سه‌بعدی امکان تولید قطعات با موادی بسیار کمتر را نسبت به فرایندهای سنتی تولیدی فراهم می‌کند. به‌علاوه قطعات با پیچیدگی بیشتر در طراحی هم با چاپ سه‌بعدی آسان‌تر تولید می‌شوند.

امروزه صنایع بسیاری از مهندسی مکانیک، ساخت‌وتولید، مهندسی پزشکی، هوافضا و حتی صنایع غذایی از فناوری چاپ سه‌بعدی بهره می‌برند. مدل‌سازی یکی از مهم‌ترین کاربردهای این فرایند تولیدی محسوب می‌شود که در میان کاربران عادی هم طرفداران زیادی دارد. در این مطلب زومیت قصد داریم تا بررسی جامعی درباره‌ی چگونگی انجام فرایندهای چاپ سه‌بعدی و همچنین کاربردهای آن داشته باشیم.

چاپ سه‌بعدی چگونه انجام می‌شود؟

فرایند چاپ سه‌بعدی از طراحی یک مدل سه‌بعدی شروع می‌شود. کاربر می‌تواند مدل سه‌بعدی را خودش طراحی کرده یا مانند فایل‌های دیگر، آن را از مخازن آنلاین دانلود کند. برای طراحی مدل سه‌بعدی، انواع ابزارها از نرم‌افزارهای طراحی تا اسکنرهای سه‌بعدی، دستگاه‌های اسکن لمسی، کدنویسی و حتی اپلیکیشن‌های موبایل در اختیار کاربران قرار دارند.

درحال‌حاضر ابزارهای نرم‌افزاری متعددی برای مدل‌سازی سه‌بعدی وجود دارند. انواع صنعتی و حرفه‌ای آن‌ها عموما قیمت بالایی دارند. درمقابل انواع رایگان نرم‌افزارهای سه‌بعدی هم در اینترنت دیده می‌شوند که قابلیت‌های مناسبی را در اختیار کاربران تازه‌کار قرار می‌دهند. از میان آن‌ها می‌توان به Tinkercad اشاره کرد که تحت مرورگر اجرا می‌شود. این ابزار آموزش‌هایی را هم برای راهنمایی کاربران عرضه می‌کند و درنهایت روش‌های انتقال مدل به دستگاه چاپ سه‌بعدی را هم شرح می‌دهد.

پس از مدل‌سازی سه‌بعدی جسم مورد نظر، باید فرایندهایی در جهت آماده‌سازی آن برای چاپ انجام شود. فرایند اولیه برش زدن یا Slicing نام دارد. در فرایند برش زدن، قطعه به صدها یا هزارها لایه‌ی افقی تقسیم می‌شود. شایان ذکر است برش‌دهی نیز نرم‌افزار اختصاصی دارد. البته برخی نرم‌افزارهای مدل‌سازی حرفه‌ای، فرایند برش‌دهی را نیز برای کاربر انجام می‌دهند. به‌علاوه برخی چاپ‌گرهای سه‌بعدی هم ابزار برش‌دهی دارند و کاربر تنها باید فایل مدل سه‌بعدی را در فرمت‌های .stl یا .obj یا فایل CAD به آن‌ها وارد کند.

برش‌دهی را می‌توان مرحله‌ی آخر مدل‌سازی جسم برای چاپ سه‌بعدی دانست. دستگاه این فایل را از طریق USB، کارت‌های حافظه یا حتی اتصال شبکه و اینترنت دریافت می‌کند. سپس فرایند چاپ به‌صورت پیاده‌سازی لایه به لایه‌ی جسم انجام می‌شود.

کاربردهای چاپ سه‌بعدی

استفاده از چاپ سه‌بعدی در تولید اجسام و محصولات امروزه به اوج خود رسیده است. درواقع تعداد شرکت‌هایی که از این فناوری در زنجیره‌ی تأمین خود استفاده نمی‌کنند، روز‌به‌روز کمتر می‌شود. چاپ سه‌بعدی در ابتدای کار تنها فرایندی مناسب مدل‌سازی یا تولید تکی بود، اما امروز به‌طور جدی یک فناوری تولیدی محسوب می‌شود.

امروزه اکثر فعالیت‌های انجام‌شده به‌کمک چاپ سه‌بعدی در دسته‌ی صنعتی قرار می‌گیرند. Wohlers از فعالان جدی بازار چاپ سه‌بعدی محسوب می‌شود که گزارش‌هایی دوره‌ای از آن منتشر می‌کند. آن‌ها اعتقاد دارند صنعت جهانی چاپ سه‌بعدی تا سال ۲۰۲۰ به درآمد بیش از ۱۵ میلیارد دلار می‌رسد. طبق همین روند، درآمد صنعت تا سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۴، به‌ترتیب ۲۳/۹ و ۳۵/۶ میلیارد دلار پیش‌بینی می‌شود.

چاپ سه‌بعدی با پیشرفت و تکامل، به‌مرور همه‌ی صنایع موجود در جهان را متحول می‌کند. درواقع آینده‌ی کاری، زندگی و حتی بازی و تفریح کردن انسان‌ها هم با فناوری چاپ سه‌بعدی متحول خواهد شد. چاپ سه‌بعدی امروز بسیاری ازفناوری‌ها و مواد را پوشش می‌دهد چون تقریبا در همه‌ی صنایع نفوذ کرده است. درواقع باید آن را مجموعه‌ای از صنایع گوناگون بدانیم که کاربردهای بی‌شمار دارد. به‌عنوان مثالی از کاربردهای چاپ سه‌بعدی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• تجهیزات دندانپزشکی
• عینک
• مدل‌های معماری و ماکت
• اعضای مصنوعی بدن
• مدل‌ها و ماکت‌های سینمایی
• طراحی داخلی
• بازسازی فسیل‌ها در دیرینه‌شناسی
• کپی کردن اجسام قدیمی در باستان‌شناسی
• بازسازی مدارک جرم تخریب‌شده از صحنه‌های جرم

مدل‌سازی و ساخت سریع

شرکت‌های متعدد از سال‌های پایانی دهه‌ی ۱۹۷۰ از چاپ سه‌بعدی برای ساخت نمونه‌های اولیه‌ی محصولات در فرایند طراحی استفاده می‌کردند. این فناوری سرعت مدل‌سازی را افزایش داد و مفهومی به‌نام مدل‌سازی سریع (Rapid Prototyping) متولد شد. استفاده از چاپ‌گرهای سه‌بعدی برای مدل‌سازی سریع، علاوه بر افزایش سرعت، باعث کاهش هزینه هم می‌شود.

فرایند ساخت سریع (Rapid Manufacturing) هم مانند مدل‌سازی سریع از نتایج به‌کارگیری چاپ سه‌بعدی محسوب می‌شود. شرکت‌ها با استفاده از این روش محصولات با تیراژ محدود یا عمر عملکردی پایین را با سرعت بالا تولید می‌کنند. همین فرایندهای تولید و مدل‌سازی سریع باعث می‌شوند تا تجهیزاتی پیشرفته مانند ربات‌ها هم قابلیت تولید با چاپ سه‌بعدی را داشته باشند. امروزه بسیاری از ربات‌ها به‌صورت کامل با چاپ‌گر سه‌بعدی ساخته شده و درنهایت تنها حسگرها و موتور الکتریکی روی آن‌ها نصب می‌شود. چنین رویکردی موجب ساخت محصولاتی ارزان‌تر با فرایند سریع‌تر خواهد شد.

خودرو

خودروسازان از سال‌ها پیش چاپ سه‌بعدی را به فرایندهای طراحی و تولید خود اضافه کرده‌اند. آن‌ها قطعات مصرفی، ابزارها، قید و بندها و حتی محصولات مخصوص مصرف‌کننده را با این فرایند تولید می‌کنند. چاپ سه‌بعدی امکان تولید بسیار سریع را فراهم می‌کند که موجب کاهش انبارداری خودروسازها و کوتاه شدن چرخه‌های تولید شده است.

عاشقان صنعت خودرو در سرتاسر جهان از چاپ سه‌بعدی برای بازسازی و نوسازی خودروهای قدیمی و کلاسیک استفاده می‌کنند. در نمونه‌های متعدد شاهد زنده شدن مجدد خودروهایی هستیم که بسیاری از قطعات آن‌ها دیگر تولید نمی‌شوند.

هوانوردی

صنعت هوانوردی از چاپ سه‌بعدی در روش‌های گوناگون استفاده می‌کند. در ویدئوی زیر شاهد یکی از مهم‌ترین نقاط تاریخی در صنعت چاپ سه‌بعدی هستیم. شرکت GE Aviation با استفاده از چاپ سه‌بعدی، ۳۰ هزار عدد نازل سوختی کبالت-کروم برای موتور هواپیمای LEAP تولید کرد. آن‌ها در سال ۲۰۱۸ موفق به چنین دستاوردی شدند. شرکت مذکور هر هفته ۶۰۰ عدد از آن نازل‌ها را با ۴۰ عدد چاپ‌گر سه‌بعدی تولید می‌کند. درنتیجه امروز تعداد بسیار زیادی نازل تولیدشده با چاپ سه‌بعدی در انبارهای جنرال الکتریک وجود دارد.

نازل تولیدی در شرکت جنرال الکتریک متشکل از ۲۰ قطعه‌ی گوناگون بود که قبلا با فرایندهای جوشکاری به هم متصل می‌شدند. در فرایند تولیدی جدید، همه‌ی آن‌ها در یک مدل سه‌بعدی قرار گرفتند که موجب کاهش وزن ۲۵ درصدی و افزایش پنج برابری مقاومت در نازل شد. موتور LEAP به‌خاطر بازدهی بالا پرفروش‌ترین موتور صنعت هوافضا محسوب می‌شود. به‌علاوه جنرال الکتریک با تولید به‌روش چاپ سه‌بعدی، در هر هواپیما سه میلیون دلار صرفه‌جویی هزینه‌ای دارد. درنتیجه، همین یک قطعه‌ی تولیدشده با چاپ سه‌بعدی، صدها میلیون دلار مزیت اقتصادی برای شرکت به‌همراه خواهد داشت.

نازل تولیدشده توسط جنرال الکتریک در بوئینگ ۷۸۷ دایملر هم استفاده می‌شود. این هواپیما از قطعات تولید‌شده‌ی متعدد به روش چاپ سه‌بعدی استفاده می‌کند که یکی از آن‌ها تولید شرکت Norsk Titanium است. شرکت مذکور چاپ سه‌بعدی را به‌عنوان روشی کاربردی برای کاهش هزینه به‌کار گرفت و برخلاف روش‌های موجود، از قوس پلاسما در آن استفاده می‌کند. فرایند تولید با قوس پلاسما به‌نام Rapid Plasma Deposition شناخته می‌شود و توانایی تولید تا ۱۰ کیلوگرم تیتانیوم را در یک ساعت دارد.

بوئینگ از سال‌ها پیش از قطعات تولیدشده با چاپ سه‌بعدی در هواپیماهای خود استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۵ تخمین زده می‌شد که آن‌ها بیش از ۲۰ هزار قطعه‌ی تولیدشده با چاپ سه‌بعدی در هواپیماهای خود دارند.

ساخت‌وساز

آیا می‌توان یک ساختمان را با چاپ سه‌بعدی تولید کرد؟ قطعا بله. بسیاری از کارشناسان، چاپ سه‌بعدی را آینده‌ی صنعت ساخت‌وساز می‌دانند. درحال‌حاضر با دستگاه‌های موجود امکان چاپ سه‌بعدی دیوار، در، سقف و حتی یک خانه‌ی کامل وجود دارد.

بهرخ خوشنویس از دانشمندان پیش‌گام علم ساخت‌وساز با چاپ سه‌بعدی محسوب می‌شود. او فرایندی به‌نام چاپ بتن یا Contour Drafting توسعه داده است که از فرایند تولید افزودنی برای ساختمان‌سازی استفاده می‌کند. به‌بیان‌ساده در این روش از یک بازوی رباتیک برای ساخت سریع سازه‌های بزرگ همچون خانه استفاده می‌شود. دستگاه مذکور دیوارها را به‌صورت لایه به لایه و با تزریق بتن چاپ می‌کند. سپس بازویی دیگر دیواره‌های صیقل می‌زند.

محصولات مصرفی

در سال‌های ابتدایی معرفی فناوری چاپ سه‌بعدی، تولید انبوه محصولات با آن ممکن نبود. امروزه پیشرفت فناوری به‌حدی رسیده است که نمونه‌های متعدد از محصولات مصرفی در تیراژ بالا با چاپ سه‌بعدی تولید می‌شوند. حتی اگر کل محصول با چاپ سه‌بعدی تولید نشود، قطعات و بخش‌هایی در آن هستند که از این فناوری برای تولید بهره می‌برند.

آدیداس در کفش‌های سری 4D خود قطعاتی (لایه‌ی میانی کفش) دارد که به‌صورت کامل با چاپ سه‌بعدی تولید می‌شوند. قطعا چنین قطعاتی نیاز به تولید انبوه دارند و شرکت تنها در سال ۲۰۱۸، ۱۰۰ هزار عدد از آن‌ها تولید کرد. تولید لایه‌ها در سال ۲۰۱۹ بیشتر هم خواهد بود. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که ظرفیت بازار کفش‌های تولیدشده با چاپ سه‌بعدی تا سال ۲۰۲۹ به ۵/۹ میلیارد دلار خواهد رسید.

از محصولات مصرفی دیگر که با چاپ سه‌بعدی تولید می‌شوند، می‌توان به عینک اشاره کرد. بازار این محصولات تا سال ۲۰۲۸ به ۳/۴ میلیارد دلار می‌رسد. فریم‌های مخصوص مصرف‌کننده امروز بیش از همیشه با فناوری ساخت افزودنی تولید می‌شوند. چاپ سه‌بعدی در تولید عینک کارایی‌های زیادی دارد. تولیدکننده به‌راحتی می‌تواند محصولی مناسب چشم مشتری را طراحی کرده و با سرعت بالا تولید کند.

چاپ سه‌بعدی علاوه بر عینک، توانایی تولید لنزهای چشمی را نیز دارد. لنزهای سنتی شیشه‌ای از بلوک‌هایی به‌نام Blank تولید می‌شوند و تقریبا ۸۰ درصد از ماده‌ی اولیه برای رسیدن به محصول نهایی برش داده می‌شود. اگر محاسبه‌ای کلی پیرامون نیاز کاربران به لنز چشمی و تعداد مصرف‌کننده‌ها داشته باشید، قطعا متوجه بالا بودن بسیار زیاد آمار ۸۰ درصدی خواهید شد. به‌علاوه مواد اولیه باید به مقدار زیاد در آزمایشگاه‌ها آماده باشد تا در صورت نیاز مشتری، تولیدکننده فرایند ساخت لنز مناسب را شروع کند.

با استفاده از چاپ سه‌بعدی روش‌های تولیدی مدرن‌تری وارد صنعت چشم‌پزشکی شد. امروزه لنزها با روشی سریع‌تر و با کیفیت بالاتر تولید می‌شوند که نیاز به مواد اولیه و همچنین انبارداری را به میزان قابل‌توجهی کاهش می‌دهد. Luxexcel VisionEngine 3D یکی از جدیدترین چاپ‌گرهای سه‌بعدی در حوزه‌ی تولید لنز محسوب می‌شود که توانایی تولید یک جفت لنز در ساعت دارد. فرایند تولید افزودنی همچنین به آزمایشگاه امکان می‌دهد تا لنزها را به‌صورت شخصی‌سازی شده و با قابلیت‌های متنوع تولید کند.

امروزه جواهرآلات هم به‌کمک چاپ سه‌بعدی تولید می‌شوند. جواهر سازان با دو روش از چاپ سه‌بعدی برای ساخت جواهر استفاده می‌کنند. روش اول محصول نهایی را به‌صورت مستقیم با چاپ سه‌بعدی Metal Powder Bed Fusion تولید می‌کند. در روش دوم، ابزارهای مورد نیاز مانند قالب ریخته‌گری با استفاده از چاپ سه‌بعدی تولید می‌شوند و محصول نهایی به‌کمک آن‌ها ساخته می‌شود.

چاپ سه‌بعدی در حوزه‌ی محصولات مصرفی موسیقی هم وارد شده است. شرکت Reify یکی از فعالان این حوزه محسوب می‌شود که با الهام گرفتن از موسیقی، اجسام زیبای سه‌بعدی تولید می‌کند. به‌علاوه آلات متعدد موسیقی هم امروزه با چاپ سه‌بعدی ساخته می‌شوند. 

بهداشت و سلامت

امروزه اخبار پیرامون ایمپلنت‌های پزشکی چاپ سه‌بعدی بسیار شنیده می‌شود. البته بسیاری از آن محصولات، در فاز آزمایشی هستند. به‌همین دلیل اکثر کاربران تصور می‌کنند چاپ سه‌بعدی در حوزه‌ی پزشکی هنوز در فاز آزمایشی قرار دارد، درحالی که شرایط این‌گونه نیست. تنها در یک دهه‌ی گذشته شرکت Arcam بیش از ۱۰۰ هزار ایمپلنت جایگزین استخوان لگن را با فناوری چاپ سه‌بعدی تولید کرده است (این شرکت اکنون به‌عنوان زیرمجموعه‌ی GE Additive) فعالیت می‌کند.

دکتر گویدو گراپیولو با همکاری شرکت LimaCorporate محصولی به‌نام Delta-TT Cup دارد که با استفاده از تیتانیوم تورتیغه‌ای (Trabecular) ساخته می‌شود. ماده‌ی مذکور ساختار سلولی شش‌ضلعی سه‌بعدی دارد که به ساختار تورتیغه‌ای استخوان نزدیک است. استفاده از این ساختار امکان هماهنگی تیتانیوم را با سیستم استخوانی بدن فراهم می‌کند. درنتیجه رشد استخوان به داخل ایمپلنت هم ممکن خواهد بود. برخی از اولین محصولات Delta-TT پس از گذشت یک دهه هنوز به‌خوبی در بدن بیماران فعال هستند.

سمعک از دیگر محصولات حوزه‌ی بهداشت و سلامت محسوب می‌شود که با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی تولید بهینه‌تری دارد. به‌علاوه محصولات جدید در این حوزه به‌خوبی قابلیت مخفی ماندن دارند. حجم زیادی از سمعک‌های تولیدشده در ۱۷ سال گذشته با فناوری چاپ سه‌بعدی تولید شده‌اند که شرکت Phonak نقش مهمی در رایج کردن آن‌ها داشت. فناوری تولید سمعک به کمک چاپ سه‌بعدی به‌نام Rapid Shell Modeling شناخته می‌شود که در سال ۲۰۰۱ توسط همین شرکت معرفی شد. پیش‌از آن، فرایند تولید سمعک به ۹ مرحله‌ی تولیدی در آزمایشگاه نیاز داشت و محصول نهایی هم آن‌چنان مناسب نبود.

برای ساخت سمعک به‌کمک چاپ سه‌بعدی ابتدا قالبی سیلیکونی درون گوش بیمار قرار می‌گیرد تا شکل کانال گوش شناسایی شود. سپس قالب مذکور با فرایند اسکن سه‌بعدی و کمی اصلاح مدل‌سازی به مدل سه‌بعدی و درنهایت به قالب اصلی سمعک تبدیل خواهد شد. فرایند چاپ سه‌بعدی در تولید سمعک عموما با روش SLA (Stereolithography) vat photopolymerization انجام می‌شود. پس از اضافه کردن قطعات الکترونیکی، سمعک برای استفاده‌ی آسان کاربر آماده است. با استفاده از فرایند مذکور، سالانه صدها هزار سمعک به‌صورت اختصاصی برای بیماران طراحی و ساخته می‌شوند.

فرایندی شبیه به RSM که در تولید سمعک استفاده می‌شود، به‌مرور علم دندانپزشکی را هم متحول می‌کند. قالب‌های مخصوص اورتودنسی امروزه جزو پرتیراژترین محصولات صنعت چاپ سه‌بعدی محسوب می‌شوند. ماشین‌هایی که این قالب‌ها را تولید می‌کنند از انواع SLA و MJF هستند. دراین‌میان روش‌های جدید چاپ سه‌بعدی امکان تولید سریع‌تر و بدون نیاز به قالب را برای محصولات اورتودنسی فراهم می‌کنند. از برندهای مشهور چاپ سه‌بعدی در دندان‌پزشکی می‌توان به EnvisionTec اشاره کرد.

فناوری‌های زیستی و تولید ارگان‌های بدن با استفاده از چاپ سه‌بعدی، روز‌به‌روز اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. مهندسی بافت در این صنعت از لایه‌های سلول‌های زنده برای تولید اعضای بدن استفاده می‌کنند. فناوری مذکور به‌نام چاپ زیستی (Bio Printing) شناخته می‌شود.

علاوه بر موارد بالا، تجهیزات ترمیم شکستگی هم امروزه با فناوری چاپ سه‌بعدی ساخته می‌شوند. با نگاهی به تصور بالا متوجه کارایی چنین محصولاتی می‌شویم که مقاومت بالا را با طراحی زیبا به کاربر عرضه می‌کنند.

هوافضا

شاید هوافضا را بتوان عجیب‌ترین حوزه‌ی کاربرد چاپ سه‌بعدی دانست. امروزه نمونه‌های متعددی از محصولات ساخته‌شده با فرایند چاپ سه‌بعدی در این صنعت به چشم می‌خورند و همچنین طرح‌های اولیه‌ی متعدد برای تولید در آینده آماده هستند. به‌عنوان مثال می‌توان به استارتاپ بریتانیایی Orbex اشاره کرد که بزرگ‌ترین موشک ساخته‌شده با چاپ سه‌بعدی را در جهان تولید می‌کند. این موشک بسیار منحصربه‌فرد است و به‌صورت یک‌تکه و بدون هیچ اتصالی تولید می‌شود.

محققان دانشگاه اوتاوا پروژه‌ای در حال اجرا دارند تا چاپ‌گرهای سه‌بعدی را به مأموریت‌های کره‌ی ماه ارسال کنند. چاپ‌گرهای مذکور اکنون به‌عنوان طرح اولیه مطرح شده‌اند. در صورت ساخت نهایی می‌توان با استفاده از همین ماشین‌آلات و خاک خود ماه، تجهیزات و زیرساخت‌های مورد نیاز برای مأموریت‌های اکتشاف را تولید کرد.

صنایع غذایی

فرایند تولید افزودنی از سال‌ها پیش وارد صنایع غذایی شده است. امروزه رستوران‌های متعددی همچون Food Ink و Melisse از همین فرایند تولید به‌عنوان روشی برای بازاریابی و جذب مشتری هم استفاده می‌کنند. مشتریان عاشق فناوری برا مشاهده‌ی غذاهای تولیدشده با چاپ سه‌بعدی، از سرتاسر جهان به این رستوران‌ها جذب می‌شوند. شرکت Chefjet از فعالان دیگر تولید سه‌بعدی در صنعت غذایی است که انواع دانه‌های قند را با چاپ سه‌بعدی با طراحی زیبا تولید می‌کند.

آموزش

امروزه مدارس متعددی در سرتاسر جهان فناوری چاپ سه‌بعدی را به برنامه‌ی تحصیلی خود اضافه کرده‌اند تا کودکان و نوجوانان را برای دنیای آینده آماده کنند. درواقع در مدارس مدرن امروزی فضاهایی برای ساخت‌وساز مبتنی بر بازی، مجهز به دستگاه‌های متعدد همچون چاپ‌‌گر سه‌بعدی وجود دارند. به‌علاوه چاپ‌گرها در کتابخانه‌های متعدد عمومی هم دیده می‌شوند و قطعا در دانشگاه‌ها هم شاهد انواع ماشین‌آلات با هدف پیشبرد اهداف تحقیقی دانشجویان هستیم.

انواع فناوری و فرایندهای چاپ سه‌بعدی

روش‌های متعددی برای تولید محصول با چاپ سه‌بعدی وجود دارد. همه‌ی فناوری‌های تولیدی به‌صورت افزودنی انجام می‌شوند، اما در روش تولید لایه‌ها با هم تفاوت دارند. برخی از روش‌ها از ذوب کردن یا نرم کردن ماده‌ی اولیه برای تزریق لایه‌ها استفاده می‌کنند. برخی دیگر از رزین‌های فتو ری‌اکتیو همراه‌با لیزر UV بهره می‌برند. انجمن علم مواد آمریکا (ASTM) از سال ۲۰۱۰ استاندارد ASTM F42 - Additive Manufacturing را توسعه داد که در آن به دسته‌بندی فناوری‌های چاپ سه‌بعدی هم اشاره شده است. طبق استاندارد مذکور، فرایند چاپ سه‌بعدی به هفت گروه اصلی تقسیم می‌شود که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم.

Vat Photopolymerization

ماشین‌هایی که از این فرایند برای تولید استفاده می‌کنند، شامل یک مخزن از مواد فتوپلیمر هستند که در مراحل تولید توسط یک منبع نور UV سخت می‌شوند. از زیرمجموعه‌های این روش می‌توان به Stereolithography یا SLA اشاره کرد که از مخزن حاوی فتوپلیمر سخت‌شدنی (Curable) فرابنفش و لیزر فرابنفش برای ساخت لایه‌های جسم نهایی استفاده می‌کند. اشعه‌ی لیزر برای تولید هر لایه مسیری با طراحی الگوی قطعه را در سطح رزین مایع طی می‌کند. قرارگیری در برابر لیزر، الگوی طی شده را روی رزین به‌صورت جامد و سخت در می‌آورد که به لایه‌ی زیرین متصل خواهد شد.

پس از سخت شدن لایه‌ی اول، پلتفرم SLA که حالت آسانسوری دارد به اندازه‌ی ضخامت مورد نظر برای هر لایه پایین می‌رود. ضخامت‌ها عموما بین ۰/۰۵ تا ۰/۱۵ میلی‌متر هستند. سپس یک تیغه‌ی حاوی رزین روی لایه‌ی ساخته‌شده کشیده می‌شود تا ماده‌ی اولیه‌ی لازم برای تولید، به لایه‌ی بالایی اضافه شود. فرایند تایش لیزر مجددا در لایه‌ی جدید هم تکرار می‌شود و همین روند تا پایان تولید ادامه می‌یابد. از مهم‌ترین قطعات مورد نیاز در تولید با فرایند استریولیتوگرافی باید به قید و بندهای نگه‌داری قطعه و پلتفرم آسانسوری اشاره کرد که باید قطعه را در حوضچه‌ی مملو از رزین نگه‌ دارند. فرایند مذکور در سال ۱۹۸۶ توسط چارلز هولو اختراع شد. او بنیان‌گذار شرکت 3D Systems بود.

Digital Light Processing یا DLP از روش‌های تولیدی دیگر این دسته است که از نور و پلیمرهای حساس به نور استفاده می‌کند. این فرایند شباهت زیادی به SLA دارد اما به‌جای لیزر از منابع نوری سنتی مانند لامپ‌های قوسی استفاده می‌کند. استفاده فرایند DLP سرعت بالایی نسبت به فرایندهای دیگر دارد و مانند SLA، از پلتفرمی برای بالا یا پایین بردن قطعه در آن استفاده می‌شود. از مشهورترین چاپ‌گر‌های سه‌بعدی DLP می‌توان به EnvisionTec Ultra، MiiCraft High Resolution و Lunavast XG2 اشاره کرد.

شرکتی به‌نام Carbon فرایند تولیدی فتوپلیمریزاسیون به‌نام Continuous Liquid Interface Production توسعه داده است که به‌اختصار CLIP نامیده می‌شود. فرایند مذکور را می‌توان جدیدترین روش و سریع‌ترین روش فتوپلیمریزاسیون دانست. قلب فرایند CLIP فناوری Digital Light Synthesis است که از یک منبع نور LED برای تاباندن مجموعه‌ای از تصاویر روی ماده‌ی اولیه‌ی مورد نظر استفاده می‌کند. تصاویر به‌ترتیب نمایان‌گر لایه‌های گوناگون از جسم نهایی هستند. درنتیجه نازل در روش CLIP نیاز به حرکت زیادی ندارد و تصویر سطح مقطع به‌صورت یک‌جا و با کنترل بالا در ماده‌ی اولیه ساخته می‌شود.

یک پنجره‌ی ورود اکسیژن در دستگاه‌های CLIP وجود دارد که لایه‌ای نازک از رزین سخت نشده را بین پنجره و ناحیه‌ی سخت شده (Dead Zone) وارد می‌کند. منطقه‌ی سخت شده ضخامتی حدود ۱۰ میکرون دارد. در این منطقه اکسیژن مانع از سخت شدن بالای ناحیه می‌شود تا ورود ادامه‌دار و متوالی ماده‌ی اولیه و جوش خوردن آن به لایه‌های قبلی جریان داشته باشد.

پس از پایان تولید محصول با نور، یک مرحله‌ی دیگر برای آماده‌سازی نهایی آن وجود دارد. محصول را در مخازن مخصوص گرمادهی قرار می‌دهند تا با فرایندی مانند پختن، به خواص مکانیکی مورد نظر برسد. قطعاتی که با این روش تولید می‌شوند شباهت زیادی به قطعات تولیدشده با ذوب تزریقی دارند. درنتیجه خواص  مکانیکی ثابت و قابل اندازه‌گیری خواهند داشت.

Material Jetting

متریال جتینگ، مواد را به‌صورت قطراتی از نازل‌‌های با قطر بسیار پایین به پلتفرم تولید تزریق می‌کند. چنین روشی شباهت زیادی به چاپ با چاپ‌گرهای رنگی جوهرافشان دارد. منتهی روش مذکور برای ساخت لایه به لایه‌ی یک جسم سه‌بعدی استفاده می‌شود که سپس با نور UV سخت خواهد شد. 

Binder Jetting

در روش بایندر جتینگ از دو ماده استفاده می‌شود. ماده‌ی اصلی به‌صورت پودر در دستگاه قرار دارد و ماده‌ی مایع دیگر پیونده (Binder) نام دارد. ابتدا پودر در محفظه‌ی تولید وارد شده و سپس پیونده با استفاده از نازل‌ها به آن وارد می‌شود و به‌نوعی نقش چسب را برای تولید محصول نهایی بازی می‌کند. پس از پایان فرایند ساخت، جسم نهایی باید از محفظه‌ی پر از پودر خارج شود. پودر باقی‌مانده برای تولید محصولات بعدی استفاده می‌شود. فناوری بایندر در سال ۱۹۹۳ در دانشگاه MIT اختراع شد و Z Corporation در سال ۱۹۹۵ مجوز تولید ماشین‌آلات آن را دریافت کرد.

Material Extrusion

فرایند اکستروژن را می‌توان پرکاربردترین روش تولید با چاپ سه‌بعدی دانست. از پرکاربردترین روش‌های این فرایند نیز می‌توان به Fused Deposition Modeling یا FDM اشاره کرد (به‌نام Filament Deposition Modeling هم شناخته می‌شود). در این روش از یک رشته‌‌ی پلاستیکی یا فلزی استفاده می‌شود که ابتدا دور یک قطعه‌ی گرد پیچیده شده است. رشته‌ی مورد نظر به‌مرور باز شده و به نازل وارد می‌شود. نازل به‌کمک یک سیستم کنترل عددی کامپیوتری توانایی حرکت‌های افقی و عمودی را دارد و به‌مرور ماده‌ی اولیه را ذوب می‌کند. ماده به محض خارج شدن از نازل و قرارگیری روی لایه‌ی قبلی سخت می‌شود. همین روند برای تولید لایه‌های متعدد جسم نهایی تکرار خواهد شد.

از مواد اولیه‌ی پرکاربرد در فرایند تولید FDM می‌توان به ABS یا Acrylonitrile Butadiene Styrene و PLA یا Polylactic acid اشاره کرد. البته بسیاری مواد دیگر هم در این روش استفاده می‌شوند و حتی مواد پرکننده‌ی چوبی و رسانا هم در برخی ماشین‌آلات استفاده شده است.

FDM در سال‌های پایانی دهه‌ی ۱۹۸۰ توسط اسکات کرامپ اختراع شد. او پس از ثبت اختراع، شرکت خود را به‌نام Stratasys در سال ۱۹۸۸ ثبت کرد. درواقع امروز نام FDM نیز به‌عنوان نشانی تجاری در اختیار شرکت Stratasys قرار دارد.

Powder Bed Fusion

چاپ‌گرهای پودری که با ذوب و جوش پودر فرایند تولید را انجام می‌دهند بخش مهمی از بازار چاپ‌گرهای سه‌بعدی هستند. Multi Het Fusion یا MJF یکی از روش‌های تولیدی با این فرایند است که Hewlett Packard آن را به صنعت معرفی کرد. در فرایند MJF ابتدا یک بازوی مکانیکی لایه‌ای از ماده‌ی ‌پودری را در محفظه‌ی تولید وارد کرده و سپس بازوی دیگر بسته به طراحی سطح مقطع هر لایه، ماده‌ی پیونده را به آن اضافه می‌کند. نازل‌ دوم همچنین اندازه‌گیری ابعاد و دقیق و نرم بودن سطح را هم بررسی می‌کند. درنهایت انرژی گرمایی به کار گرفته می‌شود تا مواد موجود وارد واکنش شوند.

چاپ‌گرهای روش MJF توانایی تزریق ۳۰ میلیون قطره در ثانیه را دارند و تولید بسیار سریع و دقیقی انجام می‌دهند. به‌علاوه می‌توان از مواد گوناگون برای تولید یک جسم استفاده کرد و محصولی با رنگ و خواص مکانیکی متنوع به‌دست آورد.

Selective Laser Sintering یا SLS روش تولیدی دیگر پودری است که پرکابردترین روش در این دسته محسوب می‌شود. در فرایند SLS از لیز با قدرت بالا برای تبدیل ذره‌های کوچک پودر پلاستیک، سرامیک و شیشه به جسم با ابعاد هندسی مورد نیاز استفاده می‌شود. لیزر به‌صورت انتخابی ماده‌ی پودری را به‌گونه‌ای ذوب می‌کند و جوش می‌دهد تا لایه‌ها طبق مدل سه‌بعدی ساخته شوند. پس از اسکن هر سطح مقطع، صفحه‌‌‌ی حاوی پودر به‌اندازه‌ی ضخامت یک لایه پایین می‌رود تا لایه‌ی جدید روی آن جوش بخورد.

در برخی از روش‌های تولیدی SLS از فلز به‌جای پلاستیک، سرامیک و شیشه از فلز استفاده می‌شود که به‌نام DMLS شناخته می‌شوند. در فرایند فلزی همه‌ی پودر موجود به‌عنوان بستر پشتیبان برای جسم نهایی استفاده می‌شود و درنهایت برای ساخت اجسام بعدی کابرد خواهد داشت. همین مورد، مزیت مهم DMLS نسبت به SLS و SLA است. SLS اولین‌بار در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۸۰ توسط دکتر کارل دکارد از دانشگاه تگزاس و با سرمایه‌گذاری دارپا ثبت شد.

Sheet Lamination

فرایند چاپ سه‌بعدی به کمک مواد اولیه‌ی ورقه‌ای، انواع مواد اولیه از فلز تا کاغذ و پلیمر را پشتیبانی می‌کند. ورق‌های فلزی با جوش التراسونیک به‌هم متصل می‌شوند و پس از جوش هر لایه، یک فرز ‌CNC فرایند شکل‌‌دهی را انجام می‌دهد. ورق‌های کاغذی با چسب مخصوص لایه‌های جسم نهایی را شکل می‌دهند و از تیغه‌های دقیق برای برش آن‌ها استفاده می‌شود. 

Directed Energy Deposition

این فرایند اکثرا در تولید صنعتی فلزی و در فناوری‌های پیشرفته کاربرد دارد. در روش تابش مستقیم انرژی، بازوی رباتیک با توانایی حرکت در محورها و زاویه‌های متنوع استفاده می‌شود که پودر فلز یا سیم فلزی را روی سطح وارد می‌کند. سپس یک منبع انرژی مانند لیزر،‌ اشعه‌ی الکترونی یا پلاسما برای ذوب کردن و جوش دادن ماده استفاده می‌شود.

مواد اولیه

۶ نوع ماده بیش از همه در فرایندهای تولید افزودنی استفاده می‌شوند. پلیمر، فلز، بتن، سرامیک، کاغذ و مواد خوراکی دسته‌های اصلی پرکاربرد در صنعت چاپ سه‌بعدی هستند. مواد اولیه عموما به شکل‌های سیم تغذیه‌ای، رشته‌ی مخصوص چاپ‌گر سه‌بعدی، پودر یا رزین مایع استفاده می‌شوند. روش‌های بالا از همه‌ی این مواد استفاده می‌کنند، اما پلیمرها بیش از همه کاربرد دارند. به‌علاوه برخی از روش‌ها نیز به استفاده از مواد خاص محدود هستند.

مطلب بالا بررسی کلی از کاربردها و فرایندهای تولید به‌روش چاپ سه‌بعدی بود. روشی که در سال‌های نه‌چندان دور تنها در مراحل آزمایشی و مدل‌سازی تولید انجام می‌شد، امروز به بخشی جدانشدنی از صنایع متعدد تبدیل شده است. قطعا آشنایی با این فرایند و حتی تخصص کار کردن با تجهیزات و ابزارهای گوناگون آن، آینده‌ی روشنی را برای افراد علاقه‌مند به‌همراه خواهد داشت.

هواوی اوایل سال جاری میلادی و در رویدادی اختصاصی در کنگره جهانی موبایل ۲۰۱۹، گوشی هوشمند تاشدنی میت ایکس را با نمایشگر تمام‌صفحه و مودم 5G معرفی کرد. انتظار می‌رود اکتبر (آبان‌) رویداد رونمایی دیگر هواوی را شاهد باشیم؛ چراکه بخش تحقیق‌و‌توسعه‌ی این غول فناوری چینی مشغول ساخت مدل جدید هواوی میت ایکس است.

پتنت جدید هواوی در دفتر ثبت اختراعات و علامت تجاری ایالات متحده (USPTO) ثبت شده است که به دستگاهی با ویژگی‌های مشابه هواوی میت ایکس و بهره‌مندی از قلم استایلوس اشاره می‌کند. 

با توجه به تصاویر منتشرشده‌ی LetsGoDigital، به‌نظر می‌رسد در باتری و دوربین گوشی جدید هواوی، شاهد تغییراتی خواهیم بود. هواوی قصد دارد به‌شکلی روی پتنت جدید کار کند که سایر شرکت‌هایی که قصد دارند به بازار گوشی‌های تاشدنی وارد شوند، نتوانند از ایده‌ی جدیدش کپی‌برداری کنند. البته داشتن قلم استایلوس برای گوشی هوشمند هواوی موضوع جدیدی نیست و در‌حال‌حاضر نیز، برخی از تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند این شرکت ازجمله هواوی میت ۲۰ از قلم M-Pen بهره می‌برند.

رانندگی در بزرگراه‌های خلوت برای مدت طولانی برای همه خسته‌کننده است و اگر خواب به‌سراغ راننده بیاید، به خطرناک‌ترین مورد ممکن تبدیل می‌شود. زمانی‌که راننده خسته شده و به‌سختی بیدار مانده است، اگر تصمیم به چرت‌زدن پشت فرمان بگیرد، خطرناک‌ترین کار ممکن را کرده است. بااین‌حال، هنگامی‌که خواب پشت فرمان خودرو به‌سراغمان بیاید باید چه کار کنیم؟ بی‌ام‌و پاسخ این پرسش را می‌دهد. 

این خودروساز بزرگ آلمانی به‌تازگی اطلاعات مفیدی در وب‌سایت خود درباره‌ی این موضوع منتشر کرده است. امروز می‌خواهیم به تحقیقات بی‌ام‌و نگاهی بیندازیم تا ببینیم برای پیشگیری از خستگی در رانندگی طولانی چه پیشنهادی دارد. در همین ابتدا، باید اشاره کنیم رانندگی در حالتی که خسته باشید، کاری بسیار خطرناک است.

رانندگان خسته درمعرض پدیده‌ای به‌نام خواب‌های کوتاه (Microsleep) هستند که در آن، راننده چند ثانیه‌ می‌خوابد و دوباره بیدار می‌شود. این پدیده بسیار خطرناک است و اگر راننده در سرعت ۹۰ کیلومتر‌بر‌ساعت فقط پنج ثانیه پشت فرمان بخوابد، در این مدت خودرو ۱۲۰ متر مسافت را طی خواهد کرد و زمان کافی برای بروز حادثه فراهم می‌شود.

با این تفاسیر، بهترین راه برای بیدارماندن پشت فرمان چیست؟ بهترین راه‌حل کنارزدن خودرو و خوابیدن برای رفع خستگی است. مهم نیست چقدر به مقصد نزدیک شده باشید، اگر احساس خواب‌آلودگی کنید، بهتر است کنار بزنید و ۲۰ دقیقه بخوابید.

به این نکته نیز باید توجه کرد که خواب کنار جاده‌ای از ۲۰ دقیقه بیشتر نشود؛ زیرا در این صورت بدن وارد مرحله‌ی خواب عمیق می‌شود. راه دیگر برای کم‌کردن خواب‌آلودگی پشت فرمان نوشیدن مایعات است. تلاش کنید تاحدممکن در خودرو آب بنوشید. کمک‌گرفتن از چیزهایی که شما را پشت فرمان سرگرم می‌کند، راه دیگری برای جلوگیری از خواب‌آلودگی است. برای این کار استفاده از کتاب‌های صوتی جذاب پیشنهاد می‌شود. داشتن همسفر و گرم صحبت‌شدن با او نیز می‌تواند از خواب‌آلودگی و خستگی پیشگیری کند.

همچنین، راننده باید زمان‌های کم‌انرژی‌بودن بدن را بشناسد. معمولا بیشتر افراد بین ساعت دو نیمه‌شب تا پنج صبح یا یک تا سه بعد‌از‌ظهر کمترین انرژی را برای رانندگی در جاده دارند. شاید برخی فکر کنند برای دورماندن از ترافیک بهتر است سفرهای خود را در نیمه‌شب انجام دهند؛ اما این راه‌حل خوبی نیست و ممکن است زودتر خسته شوند. راننده می‌تواند با رژیم غذایی درست نیز خستگی خود را در سفر کاهش دهد. اگر رانندگی می‌کنید، بهتر است از خوردن غذاهای سنگین اجتناب و بیشتر سبزیجات مصرف کنید. سبزیجات درکنار فراهم‌کردن انرژی لازم، مفید هم هستند. 

اگر راننده داروی خاصی مصرف می‌کند، باید درباره‌ی عوارض جانبی آن آگاه باشد. خواب‌آلودگی یکی از عوارض جانبی متداول داروها است. روش‌های کوتاه‌مدت هم برای کاهش خستگی در رانندگی وجود دارند. خوردن شکلات می‌تواند انرژی سریعی به بدن بدهد. قهوه و نوشیدنی‌های انرژی‌زا نیز تأثیر مشابهی دارند؛ اما اثر آن‌ها موقتی است و راننده پس از مدتی دوباره خسته خواهد شد. 

راه دیگر بازکردن پنجره‌ی خودرو است تا اکسیژن بیشتری دریافت کنید. این روش نیز ماندگاری چندانی ندارد. روش دیگر جویدن آدامس است. این کار باعث می‌شود خون بیشتر جریان داشته باشد؛ ولی همچنان جزو روش‌های نه‌چندان کارآمد است. از دیگر روش‌های کوتاه‌مدت و با اثر کمتر، گوش‌دادن به موسیقی با صدای بلند است. این راه نیز در زمان کوتاه مؤثر است و اگر خیلی خسته باشید موسیقی کمک چندانی نخواهد کرد.

مایکروسافت قصد دارد دوم اکتبر (دهم مهر) رویدادی رسمی برای معرفی آخرین محصولات سخت‌افزاری خود در نیویورک‌سیتی برگزار کند.

به‌نظر می‌رسد در این رویداد، شاهد رونمایی لپ‌تاپ‌های جدیدی از خانواده‌ی سرفیس شامل سرفیس لپ‌تاپ و سرفیس پرو باشیم. البته شایعه‌هایی نیز درباره‌ی رونمایی تبلت تاشو با نمایشگر دوگانه‌ و نام رمز قنطورس (Centaurus) منتشر شده بود. 

واکینگ‌کت (WalkingCat)، افشاگر معروف مایکروسافت، تصاویری از والپیپرهای لپ‌تاپ‌های خانواده‌ی سرفیس به‌اشتراک گذاشته است. البته او هیچ‌ توضیحی درباره‌ی تصاویر نداده است؛ ولی به‌نظر می‌رسد والپیپرها مربوط به دستگاه‌های خانواده‌ی سرفیس باشند. ظاهرا والپیپرهای دیدنی دستگاه‌های جدید متناسب با رنگ‌های جدید آن‌ها یعنی قرمز شقایقی (Poppy Red) و قهوه‌ای سنگی (Sandstone) و آبی یخی (Ice Blue) به‌نمایش گذاشته شده‌اند. 

پیش‌تر گفته شده بود سرفیس لپ‌تاپ ۳ با پرازنده‌ی هشت‌هسته‌ای رایزن AMD معرفی می‌شود. همچنین، شایعه‌هایی درباره‌ی معرفی لپ‌تاپ‌های جدید مایکروسافت با پردازنده‌های جدید نسل دهمی اینتل درکنار پورت‌ USB-C منتشر شده بود. با تمام این‌ها، باید تا دوم اکتبر (‌دهم مهر) منتظر بمانیم تا درنهایت مشخص شود دستگاه‌های جدید مایکروسافت با چه مشخصاتی معرفی خواهند شد.

تصاویر به‌ اشتراک‌ گذاشته‌شده از کیفیت مناسبی برخوردار نیستند؛ اما اگر به هر دلیلی علاقه دارید این تصاویر را دانلود کنید، می‌توانید به حساب کاربری واکینگ‌کت مراجعه کنید.

 رویداد مسابقه‌محور «چالش طراحی منظومه ماهواره‌ای» فرصتی عالی برای دانشجویان، فارغ‌التحصیلان، نخبگان و شركت‌های نوپا است تا با چالش‌های به‌روز در حوزه‌ی صنعت فضا آشنا شوند و بتوانند توانایی خود را در انجام طراحی مفهومی و تحلیل مأموریت به اثبات برسانند. این رویداد در ۱۱ مهر ماه ۱۳۹۸ در پژوهشگاه فضایی ایران- تهران برگزار می‌شود.

به گزارش دبیرخانه‌ی رویداد، مرکز نوآوری فضایی کیهان با حمایت سازمان فضایی ایران و شتاب‌دهنده‌ی دانش و فناوری فاطر شریف، برگزاری این رویداد و میزبانی از دانشجویان، کارشناسان و اساتید حوزه‌ی فضایی را برعهده خواهند داشت.

مهندس کیوان کوکبیان، دبیر رویداد، درباره‌ی ضرورت‌ها و دلایل برگزاری چنین رویدادی می‌گوید:

استفاده از منظومه‌های ماهواره­ای (Satellite Constellation) در طراحی مأموریت­های فضایی آینده اهمیت زیادی دارد. از این‌رو مرکز نوآوری فضایی کیهان در نظر دارد مسابقه‌ی «چالش طراحی منظومه ماهواره‌ای» را برای رفع نیازهای صنعتی کشور و پاسخگویی به چالش­های موجود در صنایع داخلی از جمله صنایع نفت و گاز، مخابرات و... با استفاده از منظومه‌ای ماهواره‌ای برگزار کند. در این مسابقه گروه‌­های شرکت‌کننده باید با طراحی منظومه‌­ای از ماهواره‌­ها، بهترین پاسخ را برای حل یکی از چالش‌های مطرح شده ارائه کنند. این مسابقه شامل سه بخش طراحی معماری مأموریت، طراحی مفهومی ماهواره و توسعه‌ی طرح تجاری است.

برای مشاهده‌ی پوستر در ابعاد اصلی روی آن کلیک کنید

کوکبیان در این زمینه افزود:

فضای كارآفرینی و كسب‌وكارهای با محوریت نوآوری در كشور، به‌طرز چشمگیری درحال رشد بوده و اقدامات بسیاری به‌صورت فردی و گروهی، انجام شده‌است. کسب‌وکارهای استارتاپی در حوزه‌های مختلف صنعت کشور باعث ایجاد ثروت و توسعه‌ی دانش شده‌اند. رشد این استارتاپ‌ها همچنان نیاز به حمایت سازمان‌ها و ارگان‌های ذیربط دارد. حوزه‌ی فضایی و فناوری‌های وابسته به آن نیز از این قاعده مستثنی نیستند و سرمایه‌گذاری و حمایت از تیم‌های جوان و نخبگان کشور و ایجاد استارتاپ‌های فضایی می‌تواند منجر به رشد بیش‌ازپیش این صنعت در کشور شده و بتوان انتظار خلق ثروت و بهره‌وری مؤثر از فضا را داشت. یکی از اولویت‌های مهم در این حوزه تعریف صحیح مسئله برای جامعه‌ی نخبگان براساس نیازهای واقعی کشور است. این مسیر باعث تعریف پروژه‌های صحیح مبتنی بر نیاز فعلی و آینده‌ی کشور می‌شود و از هدررفت سرمایه‌ی معنوی و مادی کشور نیز جلوگیری می‌کند.

موضوعات محوری رویداد:

• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای پایش مستمر نواحی موردنظر
• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای ایجاد سیستم موقعیت‌یاب محلی
• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای ایجاد شبكه‌ی مخابراتی

رویداد مسابقه‌محور چالش طراحی منظومه‌ی ماهواره‌ای، در روز ۱۱ مهر ماه ۱۳۹۸ در پژوهشگاه فضایی ایران در تهران برگزار می‌شود و علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام در آن می‌توانند به سایت www.manzoumeh2019.ir مراجعه یا با شماره تلفن 02166062931 تماس حاصل کنند.

 رویداد مسابقه‌محور «چالش طراحی منظومه ماهواره‌ای» فرصتی عالی برای دانشجویان، فارغ‌التحصیلان، نخبگان و شركت‌های نوپا است تا با چالش‌های به‌روز در حوزه‌ی صنعت فضا آشنا شوند و بتوانند توانایی خود را در انجام طراحی مفهومی و تحلیل مأموریت به اثبات برسانند. این رویداد در ۱۱ مهر ماه ۱۳۹۸ در پژوهشگاه فضایی ایران- تهران برگزار می‌شود.

به گزارش دبیرخانه‌ی رویداد، مرکز نوآوری فضایی کیهان با حمایت سازمان فضایی ایران و شتاب‌دهنده‌ی دانش و فناوری فاطر شریف، برگزاری این رویداد و میزبانی از دانشجویان، کارشناسان و اساتید حوزه‌ی فضایی را برعهده خواهند داشت.

مهندس کیوان کوکبیان، دبیر رویداد، درباره‌ی ضرورت‌ها و دلایل برگزاری چنین رویدادی می‌گوید:

استفاده از منظومه‌های ماهواره­ای (Satellite Constellation) در طراحی مأموریت­های فضایی آینده اهمیت زیادی دارد. از این‌رو مرکز نوآوری فضایی کیهان در نظر دارد مسابقه‌ی «چالش طراحی منظومه ماهواره‌ای» را برای رفع نیازهای صنعتی کشور و پاسخگویی به چالش­های موجود در صنایع داخلی از جمله صنایع نفت و گاز، مخابرات و... با استفاده از منظومه‌ای ماهواره‌ای برگزار کند. در این مسابقه گروه‌­های شرکت‌کننده باید با طراحی منظومه‌­ای از ماهواره‌­ها، بهترین پاسخ را برای حل یکی از چالش‌های مطرح شده ارائه کنند. این مسابقه شامل سه بخش طراحی معماری مأموریت، طراحی مفهومی ماهواره و توسعه‌ی طرح تجاری است.

برای مشاهده‌ی پوستر در ابعاد اصلی روی آن کلیک کنید

کوکبیان در این زمینه افزود:

فضای كارآفرینی و كسب‌وكارهای با محوریت نوآوری در كشور، به‌طرز چشمگیری درحال رشد بوده و اقدامات بسیاری به‌صورت فردی و گروهی، انجام شده‌است. کسب‌وکارهای استارتاپی در حوزه‌های مختلف صنعت کشور باعث ایجاد ثروت و توسعه‌ی دانش شده‌اند. رشد این استارتاپ‌ها همچنان نیاز به حمایت سازمان‌ها و ارگان‌های ذیربط دارد. حوزه‌ی فضایی و فناوری‌های وابسته به آن نیز از این قاعده مستثنی نیستند و سرمایه‌گذاری و حمایت از تیم‌های جوان و نخبگان کشور و ایجاد استارتاپ‌های فضایی می‌تواند منجر به رشد بیش‌ازپیش این صنعت در کشور شده و بتوان انتظار خلق ثروت و بهره‌وری مؤثر از فضا را داشت. یکی از اولویت‌های مهم در این حوزه تعریف صحیح مسئله برای جامعه‌ی نخبگان براساس نیازهای واقعی کشور است. این مسیر باعث تعریف پروژه‌های صحیح مبتنی بر نیاز فعلی و آینده‌ی کشور می‌شود و از هدررفت سرمایه‌ی معنوی و مادی کشور نیز جلوگیری می‌کند.

موضوعات محوری رویداد:

• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای پایش مستمر نواحی موردنظر
• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای ایجاد سیستم موقعیت‌یاب محلی
• طراحی منظومه ماهواره‌ای برای ایجاد شبكه‌ی مخابراتی

رویداد مسابقه‌محور چالش طراحی منظومه‌ی ماهواره‌ای، در روز ۱۱ مهر ماه ۱۳۹۸ در پژوهشگاه فضایی ایران در تهران برگزار می‌شود و علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام در آن می‌توانند به سایت www.manzoumeh2019.ir مراجعه یا با شماره تلفن 02166062931 تماس حاصل کنند.

هر هفته، جالب‌ترین و برترین عکس‌های علمی از سراسر جهان را از نگاه زومیت تقدیم شما خوانندگان گرانقدر می‌کنیم. در دنیای پر رسانه‌ی امروز، تصاویری هستند که به دلیل اهمیت رسانه‌ای خود بارها و بارها دیده می‌شوند و به اشتراک گذاشته می‌شوند. اما از سوی دیگر، برخی از این تصاویر اگرچه با اهمیت باشند، مهجورانه به دست فراموشی سپرده می‌شوند. گاهی برخی از همین تصاویر، گفتنی‌هایی بیش‌ از گزارش‌ها و مقالات پر بازدید دنیای پر خبر امروز دارند. در ادامه به بررسی برخی از تصاویر علمی منتخب هفته به‌همراه داستان نهفته در پَس هر کدام خواهیم پرداخت. با ما همراه باشد:

دومین سیارک خارج از منظومه شمسی نام‌گذاری شد

عکسی که مشاهده می‌کنید، سیارک «۲آی/بوریسوف (2I/Borisov)» را نشان می‌دهد، این عکس روز ۱۹ شهریور توسط تلسکوپ جمنای شکار شد. سیارک بوریسوف، دومین سیارکی است که از فضای بین‌ستاره‌ای وارد منظومه‌ی ما می‌شود. خبر این کشف نادر برای اولین‌بار روز ۸ شهریور توسط منجم آماتوری اهل کریمه در اوکراین به نام گنادی بوریسف اعلام شد که توانسته بود با تلسکوپ نوری ۶۵ سانتیمتری ساخته‌ی خودش تصویر مبهمی از دومین بازدید کننده بین‌ستاره‌ای از منظومه ما را شکار کند.

پس از اعلام این خبر، رصدخانه‌های بین‌المللی توانستند ماهیت و هؤیت این شیء مرموز و فوق‌العاده نادر را تأیید کنند. «اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی (IAU)» نیز مطابق سنت همیشگی خود، این سیارک را رسما به نام کاشف آن نام‌گذاری کرد. این سیارک که موقتا « C / 2019 Q4» نام‌گذاری شده بود، به افتخار کاشفش، «۲آی/بوریسوف (2I/Borisov)» نام‌گذاری شد. سیارک بوریسوف، دومین شیء بین‌ستاره‌ای است که وارد منظومه شمسی می‌شود. قبلا سیارک «اوموآموا (Oumuamua)» در سال ۲۰۱۷ کشف شده بود تا بدل به اولین سیارک بین‌ستاره‌ای منظومه شمسی شود.

اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی در بیانیه‌ای رسمی اعلام کرد:

مدار این شیء هم‌اکنون کاملا شناسایی شده و مشخص شده که ماهیتی کاملا بین‌ستاره‌ای دارد.

در مورد نام‌گذاری سیارک هم بگوییم که ۲آی در ابتدای نام این سیارک نمایانگر ۲ به‌معنی دومین شیء‌ بین‌ستاره‌ای و حرف آی، سر واژه‌ی «Interstellar» به‌معنای بین‌ستاره‌ای است. بخش دوم نام سیارک هم از نام کاشفش گرفته شده است. همان‌طور که سیارک اوموآموا نیز رسما به نام «1آی/ اوموآموا» شناخته می‌شود. اگر منجمی آماتور و عاشق آسمان شب هستید، شاید نام شما به همراه پیشوند ۳ آی، سیارک بین‌ستاره‌ای بعدی را مزین کند!

سیاهچاله‌‌ای ترسناک که روی سیاره مشتری خیمه زده است!

کاوشگر جونو روز ۲۲ شهریور این عکس ترسناک را از سیاره مشتری ثبت کرد. خوشبختانه، آنچه در نگاه اول همچون سیاهچاله‌‌ای مهیب روی غول گازی سایه‌ گسترانده بود، تنها سایه‌ی قمر آیو بود. کاوشگر جونو در حین بیست‌و‌دومین گذر نزدیک خود از مشتری دوربین اصلی خود «جونوکَم (JunoCam)» را به کار انداخت و این عکس را ثبت کرد. فضاپیمای جونو که در سال ۲۰۱۷ وارد مدار مشتری شد، دارای مداری بیضوی است که به مرور فاصله‌ی آن با مشتری کم و زیاد می‌شود. جونو در هنگام شکار این عکس در فاصله ۸ هزار کیلومتری غول گازی قرار داشت. اما جونو برای گذر نزدیک بعدی، به فاصله‌ دورتری سفر خواهد کرد. جونو قرار است، پیش از پایان ماموریتش در سال ۲۰۲۱، چندین گذر نزدیک دیگر را انجام دهد.

قمر آیو، چهارمین قمر بزرگ منظومه شمسی و یکی از اقمار گالیله‌ای است. این قمر آتشفشانی، به غول گازی بسیار نزدیک است به همین دلیل تنها طی ۴۲٫۵ ساعت یک دور کامل به دور مشتری گردش می‌کند. آیو به لحاظ اندازه، تقریبا هم اندازه ماه، قمر زمین است، اما تأثیر گرانشی فوق‌العاده زیاد غول گازی موجب پدید آمدن گرمایش جزر و مدی شدیدی در این قمر شده تا تبدیل به فعال‌ترین قمر آتشفشانی منظومه شمسی شود. برخی از آتشفشان‌های این قمر به قدری فوران‌های شدیدی دارند که گاها ستون‌هایی از گاز و خاکستر و مواد آتشفشانی را تا ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری پرتاب می‌کنند. خوشبختانه، ماه ما همان‌طور که باز آلدرین، فضانورد سابق ناسا گفته، ویرانه‌‌ای باشکوه است!

چهره انسان‌ دنیسووا بازسازی شد

عکسی که مشاهده می‌کنید، بازسازی چهره‌ی یک زن جوان دنیسووا است که براساس شواهد ژنتیکی انجام گرفته است. یک استخوان کوچک انگشت، چند دندان و فک پایین، تمامی شواهدی هستند که دیرینه-انسان‌شناسان از گونه‌ی مرموز دنیسووا در اختیار دارند. حال، پژوهشگران براساس شواهد ژنتیکی برای نخستین بار چهره این انسان‌تبار اسرارآمیز را بازسازی کردند.

پژوهشگران اشاره داشته‌اند که انسان‌تبار دنیسووا دارای چندین ویژگی بود که آن را از نئاندرتال‌ها و انسان‌های اولیه مدرن کاملا متمایز می‌کرد. همان‌طور که در تصویر نیز می‌بینید، این خصوصیات شامل صورتی کشیده و پهن‌تر و چانه‌ای بسیار کوتاه است. با این حال، در مورد آناتومی دنیسوواها به دلیل کمبود شواهد، اطلاعات کمی در دست است. اولین فسیل مورد تأیید این گونه‌ی انسان‌تبار، یک قطعه استخوان انگشت کوچک ۸۰ هزار ساله بود که در سال ۲۰۱۰ در غار دنیسووا در سیبری کشف شد.

علاوه بر این دانشمندان بعدها دو دندان آسیاب و یک فک ۱۶۰ هزار ساله را نیز از این گونه کشف کردند تا به شواهد موجود از این گونه مرموز بیافزایند. واضح است که این کشفیات برای بازسازی آناتومی کامل این انسان‌تبار کافی نبودند، اما همین چند فسیل نیز نشان دادند که دنیسوواها برخلاف نئاندرتال‌ها یا انسان‌های مدرن، فک مستحکم، چانه‌ای کوچک و شکل انگشتان به‌طرز حیرت‌انگیزی شبیه به ما داشتند. قطعه استخوان انگشت کوچکی که گفتیم متعلق به یک دختر ۱۳٫۵ ساله دنیسووا و دارای مقادیری DNA گران‌بها بود که به دانشمندان این امکان را داد تا دنیسوواها را به‌عنوان یک گونه مجزا تأیید کنند.

ماده مرموزی که کاوشگر چین در ماه پیدا کرد

ماهنورد یوتو -۲ چین به‌تازگی تصاویر جدیدی از ماده عجیبی را در نزدیکی دهانه‌ای کوچک در نیمه‌ی تاریک ماه پیدا کرد. ماه گذشته، اعضای تیم یوتو-۲ ماه قبل اعلام کردند که ماده‌ی مرموز ژله‌مانندی را در ماه کشف کردند. در گزارش چینی‌ها اعلام شد که این ماده به لحاظ فُرم و رنگ با خاک ماه تفاوت چشمگیری دارد.

با این حال، به گزارش Space.com، آنچه چینی‌ها از آن به‌عنوان ماده ژله‌ای یاد کرده‌اند، احتمالا همان رنگ‌های قرمز و سبز موجود در تصاویر طیف‌سنج مرئی و مادون قرمز ماهنورد باشند. در همین حال، گمان می‌رود، آنچه چینی‌ها کشف کرده‌اند، بخشی از یک بلور باشد که هنگام برخورد یک شهاب‌سنگ در ماه شکل گرفته است.

کاوشگران در ژرفای دریا به این موجود عجیب‌الخلقه برخوردند

عکسی که می‌بینید به هیچ جانوری که تا به‌حال دیده شده شباهتی ندارد. دانشمندان کشتی تحقیقاتی ناتیلوس، اوایل ماه گذشته، این موجود عجیب که به فانوس شبح‌گونه‌ای شباهت دارد را به وسیله‌ کاوشگرهای رباتیک در اعماق اقیانوس آرام کشف کردند. دانشمندان گزارش دادند این آبزی عجیب‌الخلقه‌ی ناقوس مانند، همچون بالونی باز می‌شود و نقاط قرمزی در درون بدنش شکل می‌گیرد.

حال، پژوهشگران اعلام کردند، آنچه در ابتدا مشاهده کرده بودند، گونه‌ی بسیار نادری از ستاره دریایی است که در اعماق دریا زندگی می‌کند و تا به‌حال دیده نشده بود. این ستاره‌ دریایی حالا از روی کشتی تحقیقاتی دیپ‌استریا، کشتی تحقیقاتی که بیش از نیم‌قرن قبل اولین گونه از راسته‌ی این جانوران آبزی را کشف کرد، «دیپ‌استریا (Deepstaria)» نام‌گذاری شده است. پژوهشگران اطلاعات زیادی در مورد این آبزی بی‌نظیر ندارند، اما تصور می‌کنند، آنچه در تصاویر دیده‌اند، استراتژی شکار این جاندار است که به محض نزدیک شدن طعمه به یک‌باره از هم باز می‌شود و شکار خود را به دام می‌اندازد. تیم ناتیلوس این موجود آبزی را در اعماق ۷۵۰ متری اقیانوس آرام در نقطه‌ای بین ایالات متحده و استرالیا کشف کردند. شاید در ادامه جانوران عجیب‌تری هم از این دست کشف شوند، چرا که مأموریت کشتی تحقیقاتی ناتیلوس تا اوایل آبان ادامه خواهد یافت.

اعلام برندگان جایزه عکاسی محیط‌زیست سال ۲۰۱۹

هفته گذشته برترین عکس‌های نجوم سال ۲۰۱۹ را در همین ستون تقدیم شما خوانندگان زومیت کردیم. این بار نوبت به عکس‌های زیست‌محیطی می‌رسد که برندگان آن هم‌زمان با مجمع اقلیم سازمان ملل اعلام شدند. عکس‌های امسال همچون سال‌های گذشته طیف وسیعی از موضوعات زیست‌محیطی را از اقصا نقاط جهان در برمی‌گیرد از طغیان آب در بندری در بمبئی تا عکس تکان‌دهنده‌ی کودک کنیایی.

جایزه اصلی امسال عکاسی محیط‌زیستی به عکس «جزر و مد وارد خانه می‌شود» از شاناث کومار رسید. برخی از عکس‌ها نیز مناظر حیرت‌انگیزی از جمله آلودگی شدید هوا بر فراز شهری در مکزیک را نشان می‌دهند. عکس‌های دیگری هم بیشتر روی زندگی فردی تمرکز داشته‌اند، از جمله عکس پسرک کنیایی و دخترکی در بورکینا فاسو که در کلاسی متروک روی نیمکتی چوبی به خواب رفته است. علاوه بر جایزه اصلی، جوایزی به عکس‌های برجسته شهری و موضوعات انرژی و همچنین عکاسان جوان اهدا شد. برگزارکنندگان بریتانیایی این جایزه «مؤسسه منشورِ مدیریت آب و محیط‌زیست (CIWEM)» اعلام کردند که برندگان این جایزه هفته جاری در خلال مجمع اقلیم سازمان ملل متحد که در نیویورک برگزار شد، اعلام شدند.

عکسی که می‌بینید موج‌های توفنده‌ای را نشان می‌دهد که ناحیه‌ی باندره در بمبئی، هندوستان را در برگرفتند. بمبئی در معرض خطر طغیان ساحلی ناشی از تغییرات آب‌و‌هوایی است. سطح زمین و دمای هوا در این شهر رو به افزایش بوده و همین تأثیر شگرفی روی سطح دریا گذاشته که نتیجه آن را به‌خوبی در این تصویر حیرت‌انگیز می‌بینید.

عکس دیگری که مشاهده می‌کنید، «کمبود آب» نام دارد که توسط داریشی ویسا در کاکامگا، کنیا گرفته شده است. این عکس که جایزه «آب، برابری و پایداری» را از آن خود کرد، پسرکی را در حال خوردن آب گل‌آلود نشان می‌دهد. در این نقطه کمبود آب ناشی از جنگل‌زدایی عنوان شده است. کمبود آب سالم و پاک خطر ابتلا به بیماری‌هایی مانند وبا، تب حصبه و اسهال خونی و سایر بیماری‌های گرمسیری مرتبط به آب را به‌شدت افزایش می‌دهد.

عکس دیگری که می‌بینید، توسط نیویل نگومان در لیمپوپوی آفریقای جنوبی گرفته شده و «اندازه مایوسانه» نام دارد. نگومان با این عکس برنده‌ی جایزه «عکاس جوان» سال شد. در عکسی که او شکار کرده، کرگدنی بیچاره‌ را می‌بینیم که محیط‌بانان برای جلوگیری از شکار غیرقانونی، شاخش را با ارّه برقی می‌برند. کارشناسان عنوان کرده‌اند با وجود ازدیاد شکارچی‌های غیرقانونی که به طمع شاخ‌های این حیوانات به منطقه یورش می‌برند، توصیه می‌شود که عمل شاخ‌بُری برای هر کرگدن بین ۱۲ تا ۲۴ ماه یک‌بار انجام گیرد تا شکارچیان دیگر این حیوانات را شکار نکنند. 

این عکس که «خوابِ خستگی» نام دارد را اَمداد حسین در دکا، بنگلادش شکار کرده است. در این عکس، زنی بی‌خانمان را می‌بینیم که روی زباله‌های تلنبار شده روی رودخانه از فرط خستگی به خواب (شاید هم از هوش) رفته است.

«سال نوی آلوده» عنوان عکسی از الیود گیل سامانیگو است که از شهر مخیکالی پایتخت ایالت باخا کالیفرنیا در مکزیک گرفته است. این عکس که جایزه «شهرهای پایدار» را از آن خود کرد و شهر را در وضعیتی نامطلوب آن هم روز اول سال نوی ۲۰۱۸ (اول ژانویه) نشان می‌دهد. مخیکالی، به دلیل تغییرات اقلیمی، موقعیت جغرافیایی، صنایع و اتومبیل‌های فرسوده‌اش، یکی از آلوده‌ترین شهرهای جهان است.

عکس‌های کامل برگزیدگان جایزه عکاسی محیط‌زیست سال ۲۰۱۹ را از اینجا ببینید.

ابرهای شب‌تاب از فضا

در این عکس که از ایستگاه فضایی بین‌المللی به ثبت رسیده، لایه‌ی مرموزی از ابرهای مزوسفری جو کره‌زمین را با درخششی بی‌نظیر مشاهده می‌کنید. این عکس دیدنی حاصل کار، لوکا پارمیتانو، فضانورد خوش‌ذوق آژانس فضایی اروپا است. او با انتشار توییتری این عکس را از فضا منتشر کرد و نوشت:

ابرهای مزوسفری بر فرازِ جنوب اقیانوس هند به غروب خورشید سایه روشن زده‌اند.

ابرهای مزوسفری که به «ابرهای شب‌تاب» نیز معروف هستند از ارتفاع ۷۶ تا ۸۵ کیلومتری بالاتر از سطح زمین تشکیل می‌شوند، ارتفاعی که بخار آب به دلیل سرمای زیاد به ابرهایی از بلورِ یخ بدل می‌شود. پارمیتانو این عکس را روز سه‌شنبه ۲۶ شهریور شکار کرد. برای مقایسه باید بگوییم که ایستگاه فضایی بین‌المللی در فاصله‌ی ۴۰۰ کیلومتری سطح زمین در حال گردش به دور سیاره ما است.

تلالوهای جنوبی در جنوبگان

در این عکس فوق‌العاده از ایستگاه پژوهشی کنکوردیا در جنوبگان، شفق شمالی زیبایی به رنگِ سبز روشن را مشاهده می‌کنید. این عکس روز چهارشنبه ۲۷ شهریور توسط آلساندرو مانچینی، عکاس آژانس فضایی اروپا (ESA) ثبت شده است.

دکتر نجیا آلبرستِن که هم‌اکنون در این مرکز پژوهشی حضور دارد پس از مشاهده این شفق قطبی در وب‌سایت خود نوشت:

وقتی نگاهم را از افق و غروب دور کردم، نواری در آسمان دیدم که کهکشان راه شیری نبود. در ابتدا فقط رنگ‌های سفید و ابرگونه‌ای را دیدم، اما وقتی دقت کردم، دیگر شکی نداشتم آنچه می‌بینم، شفق قطبی دیدنی سبز فام و امواج پرده‌‌مانندی در آسمان شب است که با هیچ‌چیز دیگر قابل اشتباه گرفتن نیست.

منظره دلتای نیل در شب

در این منظره خیره‌کننده از ایستگاه فضایی بین‌المللی، نورهای شهری در اطراف رود و دلتای نیل به زیبایی هرچه تمام‌تر دیده می‌شوند. فضانوردان ایستگاه فضایی هنگامی که در فاصله‌ی ۴۱۰ کیلومتری بر فراز مرز بین کشورهای سودان و مصر بودند، توانستند این نمای دیدنی را شکار کنند. فضانوردان این عکس را روز پنجشبنه ۲۸ شهریور ثبت کردند.

مردی که به دیدار کهکشان راه شیری رفت!

این عکس دیدنی روز دوشنبه ۳۱ شهریور ماه از رصدخانه «لیانو دی چَخمنتور» در بیابان آتاکامای شیلی ثبت شده است. در این تصویر شگفت‌انگیز کهکشان ما، راه شیری را می‌بینید که گویی به پیشواز مردی که در میانه تصویر می‌بینیم آمده است. بیابان آتاکامای، یکی از مرتفع‌ترین و خشک‌ترین مکان‌های روی کره‌زمین به‌دور از هرگونه آلودگی نوری است که باعث شده به مکان مطلوبی برای رصد آسمان شب بدل شود. به همین دلیل، در این بیابان برهوت مجموعه بزرگ تلسکوپ‌های میلی‌متری بزرگ آتاکاما مشهور به «آلما (ALMA)» متعلق به رصدخانه جنوبی اروپا نصب شده‌اند تا با دقتی بی‌نظیر آسمان شب و کهکشان ما را رصد کنند.

کودکانی ماقبل تاریخی نیز از لیوان‌های نی‌دار برای خوردن شیر استفاده می‌کردند

نتایج بررسی‌های جدید پژوهشگران از ظروف سفالی عصر برنز و آهن نشان می‌دهد، نوزادان و کودکان ماقبل تاریخ اروپایی، احتمالا بعد از گرفته شدن از شیر مادر، از شیر حیوانات دیگر به‌عنوان مکمل غذایی بهره می‌بردند. پژوهش جدید توسط تیمی از پژوهشگران دانشگاه بریستول در انگلستان انجام گرفته است. پژوهشگران در بررسی‌های خود از سه ظرف سفالی که قدمتی بین ۳۲۰۰ تا ۲۴۵۰ سال داشتند بهره بردند. این ظروف سفالی چند هزار ساله دارای دهانه‌های نی‌مانندی بودند که احتمالا برای سهولت کودکان در نوشیدن مایعات و مشخصا شیر مورد استفاده قرار می‌گرفتند. 

در این تصویر کودکی امروزی را با نسخه‌ی بازسازی‌شده‌ی یکی از این ظروف عصر برنز می‌بینید

قبلا همچنین ظروفی در گورستان‌های باستانی آلمان کشف شدند که تا ۷۵۰۰ سال قدمت‌گذاری شده بودند و به دلیل اینکه این ظروف عمدتا در گورهای کودکان چند ماهه تا ۶ ساله کشف شدند، فرض بر این بود که این لیوان‌های سفالی برای سهولت در تغذیه نوزادان استفاده شده باشند. با این حال، این گمانه‌زنی‌ها بدون هیچ پشتوانه‌ای از شواهد معتبر مطرح شده بودند. خوشبختانه، پژوهشگران دانشگاه بریستول با بررسی مواد آلی درون این ظروف توانستند شواهد کافی برای اثبات این فرضیه را فراهم کنند.

پژوهشگران در دو ظرف سفالی، اسیدهای چرب حاصل از شیر حیوانات نشخواركننده (مانند گاو و گوسفند) و در ظرف سوم هم اسیدهای چرب شیر یک حیوان غیرنشخوارکننده احتمالا یک خوک را پیدا کردند. باید ذکر کنیم، در این مرحله، شناسایی گونه‌ی جانوری برای دانشمندان هنوز ناممکن است. حال، پژوهشگران نتیجه‌گیری کردند، یافتن این ظروف به همراه علائم شیمیایی، نشان می‌دهد کودکان عصر برنز و آهن پس از گرفته شدن از شیر مادر با شیر حیوانات تغذیه می‌شدند.

نمای حیرت‌انگیزی از پرواز فضاپیمای سایوز از ایستگاه فضایی

روز چهارشنبه، ۲ مهر ماه بود که کریستینا کُخ، فضانورد ناسا، این منظره دیدنی را از فضاپیمای سایوز روسیه  ثبت کرد. کپسول سایوز در این مأموریت ۳ فضانورد مأموریت اکسپدیشن ۶۱  را به ایستگاه فضایی بین‌المللی ‌رساند. فضاپیمای سایوز که ساعت ۶:۵۷ دقیقه عصر چهارشنبه به وقت محلی از پایگاه فضایی بایکونور، قزاقستان به‌سوی مدار پایین زمین پرواز کرد، هزاع المنصوری، اولین فضانورد اماراتی به‌همراه الگ اسکریاچکی، فضانورد روسیه و جسیکا میر، فضانورد ناسا را به آزمایشگاه مداری رساند.

کخ این منظره دیدنی را از فاصله‌ی ۴۰۰ کیلومتری ثبت کرده و در توییتر خود نوشت:

 وقتی رؤیای عمرِ بهترین دوستتان (جسیکا مایر) برای رفتن به فضا محقق می‌شود و از فضا اینگونه دیده می‌شود.

او در بخش دیگری از توییتر خود نوشت، بی‌صبرانه منتظر استقبال از فضانوردان جدید الورود به آزمایشگاه مداری است. الگ اسکریاچکی برای سومین بار به ایستگاه فضایی سفر می‌کند و به‌عنوان فرمانده مأموریت اکسپدیشن ۶۲ که از بهمن ماه آغاز می‌شود انجام وظیفه خواهد کرد. هزاع المنصوری که قبلا خلبان جت بوده، اولین فضانورد اماراتی است که به ایستگاه فضایی بین‌المللی سفر می‌کند. او در این سفر ۸ روزه، ۱۶ آزمایش علمی را انجام می‌دهد. المنصوری برای این مأموریت بیش از ۱۴۰۰ ساعت آموزش و ۹۰ دوره‌ی مختلف را طی یک سال پشت سر گذاشته است. با حضور المنصوری در ایستگاه فضایی بین‌المللی، امارات متحده عربی به نوزدهمین کشوری بدل می‌شود که صاحب کرسی در ایستگاه فضایی می‌شود و می‌تواند در پژوهش‌های علمی آزمایشگاه مداری همکاری کند.

(از چپ به راست) هزاع المنصوری، اولین فضانورد اماراتی به‌همراه الگ اسکریاچکی، فضانورد روسیه و جسیکا میر، فضانورد ناسا قبل از پرواز به‌همراه فضاپیمای سایوز

المنصوری در سفر خود محموله‌ی ویژه ۱۰ کیلوگرمی را به فضا می‌برد که برای او و هم‌وطنانش ارزش فرهنگی و تاریخی دارد. فضانورد اماراتی پرچم کشور خود را به همراه تصویری از بنیان‌گذار فقید امارات متحده عربی، یک جلد قرآن کریم، کتاب «داستان من» شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی را به ایستگاه فضایی می‌برد. 

المنصوری قبل از شروع سفر تاریخی خود در این رابطه به خبرنگاران گفت:

 این مأموریت شخصا برای خودم و کشورم، امارات متحده عربی و کلا برای تمامی کشورهای عربی نقطه عطف بزرگی است. می‌خواهم به فضانوردان ایستگاه فضایی ملحق شوم و روزانه با آن‌ها کار کنم و آزمایش‌هایی را انجام دهم. می‌خواهم بازگردم و دانش و تجربه‌ای (که کسب کردم) را با دیگران سهیم شوم.

تکه‌ای از سیاره سرخ

نمای دیدنی که می‌بینید بخش کوچکی از تصویر بزرگ‌تری است که توسط مدارگرد مارس اکسپرس، آژانس فضایی اروپا (ESA) ثبت شده است. در این تصویر مرعوب‌کننده از سیاره‌ی سرخ، ابرهایی به رنگ روشن را بر فراز قطب شمال پوشیده از یخ سیاره می‌بینید که تضاد بسیار جالبی با دشت‌های تیره و پرگرد و غباره سیاره به وجود آورده‌اند. مارس اکسپرس این عکس دیدنی را جمعه هفته گذشته، ۲۹ شهریور ماه به ثبت رساند. مدارگرد آژانس فضایی اروپا برای ثبت این عکس از «دوربین وضوح بالای استریو (HSRC)» خود بهره برد.

استون‌هنج اسپانیا پس از ۶۰ سال دوباره سر از آب بیرون آورد

با فروکش کردن سطح آب در مخزن «والدیکاناس (Valdecañas)» در اسپانیا، یک بنای سنگی ارزشمند ۴ تا ۵ هزار ساله دوباره هؤیدا شد. در تابستان گذشته، بسیاری از کشورهای اروپایی با آب‌وهوای گرم و خشکسالی بی‌سابقه‌ای دست‌و‌پنجه نرم کردند که کشور اسپانیا نیز از این قاعده مستثنا نبود. بارندگی بسیار کم شاید برای کشاورزان و باغداران منطقه، مشکل‌ساز بوده، اما به پدیدار شدن بنای باستانی بزرگی به نام «دولمن دِ گوادالاپرال (Dolmen de Guadalperal)» که به گنجینه‌ی گوادالاپرال نیز مشهور است کمک کرد. این محوطه‌ی باستانی در نزدیکی شهر پرالیدا دلا ماتا واقع است که قبلا به دلیل طغیان آب‌های مخزن والدیکاناس به زیر آب رفته بود. این مخزن که در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ به دستور ژنرال فرانسیسکو فرانکو ساخته شده بود. با هدف بهره‌مند کردن نواحی توسعه‌نیافته کشور از آب‌شیرین و برق توسعه یافت. اما در عین حال، به گزارش رصدخانه زمین ناسا، ساخت این مخزن منجر به طغیان آب در برخی نواحی مسکونی در امتداد رودخانه تاگوس و همچنین بنای سنگی دولمن دِ گوادالاپرال انجامید. برای نزدیک به ۶۰ سال این بنای تاریخی در زیر آب باقی ماند تا اینکه در اوایل تابستان جاری، با فروکش کردن آب و خشکسالی دوباره به سطح آمد.

قدمت این محوطه‌ی باستانی که به ۲ هزار تا ۳ هزار سال ق.م بازمی‌گردد و دارای ۱۴۴ سنگ‌اَفراشته است که برخی از آن‌ها تا ۲ متر ارتفاع دارند. در برخی از این سنگ‌افراشت‌ها حکاکی‌های جالبی از جمله یک مار به چشم می‌خورد و همچون بنای معروف استون‌هنج در انگلستان به‌صورت کاملا دَوار بنا شده است. در حالی که هدف از ساخت این بنا کاملا مشخص نیست، اما برخی پژوهشگران این بنا را دارای کارکردی دوگانه عبادتگاه/ مرکز دادوستد می‌دانند.

گرما و خشکسالی بسیار بالا در تابستان امسال که ناشی از تغییرات اقلیمی بود، بسیاری از دانشمندان را آشفته کرد، اما از سوی دیگر، باستان‌شناسان را با کشف چنین بناهای غرق‌شده‌ای شیفته خود کرد. پدیدار شدن بناها و مصنوعات باستانی پس از رخدادهای اینچنینی بی‌سابقه نیست. قبلا در سال ۲۰۱۰ عقب‌نشینی یک کوه یخ در نروژ موجب کشف وسایل شکار ۳۴۰۰ ساله‌ای متعلق به دوران پیشا وایکینگی شد. در همین حال، کشف مومیایی مشهور «اوتسی مرد یخی (Ötzi the Iceman)»، یکی از بزرگ‌ترین اکتشفات تاریخ بشر هم مرهون همین عقب‌نشینی یخچال‌ها و کوه‌های یخ بود.

تصویر ماهواره‌ای از وضعیت وخیم آتش‌سوزی‌های اندونزی

با ادامه آتش‌سوزی در جزیره بورنئو، اندونزی و همسایگانشان در تلاش هستند هرچه سریع‌تر جلوی آتش‌سوزی جنگل‌ها و پوده‌زارها را بگیرند. تصاویر جدید ماهواره‌ای ستون عظیمی از دود را نشان می‌دهد که بورنئو را همچون پتوی ضخمی از دود دربرگرفته است. براساس گزارش رصدخانه زمین ناسا، این تصویر روز ۲۴ شهریور توسط ابزار «تابش‌سنج طیفی تصویربرداری با وضوح متوسط یا مدیس (MODIS)» ماهواره‌ی آکوای ناسا ثبت شده است. از اواخر هفته گذشته، بیش از ۴ هزار نقطه‌ی داغ در اندونزی شناسایی شده‌اند که بیشتر آن‌ها در کالیمانتان (بخش اندونزیایی جزیره بورنئو) و سوماترا متمرکز شده‌اند. دود ناشی از این آتش‌سوزی‌ها منجر به تعطیلی مدارس، لغو پروازها، اعلام وضعیت اضطراری به‌دلیل آلودگی هوا در شهرهای مختلف اندونزی و کشورهای اطراف آن شده است.

براساس گزارش CNN، اخیرا ۱۸۵ نفر در اندونزی به جرم دست‌داشتن در آتش‌سوزی‌های اخیر بازداشت شدند. آتش‌سوزی‌های اینچنینی در این دوره از سال در کالیمانتان شایع است، اما براساس اعلام رصدخانه زمین ناسا، كشاورزان بقایای محصولات کشاورزی و درختان جنگلی را می‌سوزانند تا جا برای کشت محصولات زراعی و چرای دام‌های خود فراهم کنند.

آتش‌سوزی که در چندین منطقه نخل روغنی در جنوب جزیره بورنئو رخ داده را می‌توانید به خوبی در این عکس هوایی مشاهده کنید

در همین حال، گاردین گزارش داد، وضعیت دود به‌حدی وخیم شده که دولت مالزی که صدها کیلومتر دورتر از اندونزی است، از جاکارتا خواسته هرچه سریع‌تر اقدامات فوری را برای کنترل آتش‌سوزی در پیش گیرد. ظاهرا مقامات مالزی که از اقدامات همسایه خود ناراضی بودند، اقدام به بارورسازی ابرها کرده‌اند. به گزارش رویترز، نیروی هوایی این کشور طی سه هفته اخیر در ۳ ایالت اقدام به بارورسای ابرها کرده، اما هنوز از ثمربخشی این اقدامات اخبار مؤثقی در دست نیست.

ماده معدنی جدیدی که درون یک الماس کشف شد

آنچه در این عکس مشاهده می‌کنید، الماسی است که دانشمندان تخمین زدند در عمق ۱۷۰ کیلومتری سطح زمین شکل گرفته است. این الماس حاوی ماده معدنی است که قبلا ناشناخته بود. این ماده جدیدا کشف شده می‌تواند واکنش‌های شیمیایی غیرمعمولی که در اعماق گوشته یا جُبّه کره‌زمین رخ می‌دهد را نشان می‌دهد. دانشمندان این ماده معدنی را در محوطه‌ی آتشفشانی در آفریقای جنوبی به نام «کاففونتین (Koffiefontein)» کشف کردند. این تکه ماده معدنی به رنگ تیره و کدر است. دانشمندان این ماده معدنی جدید را به افتخار ویکتور گلدنشمیت، از پایه‌گذران علم زمین‌شناسی، «گلدشمیتت (Goldschmidtite)» نام‌گذاری کردند.

در این تصویر ماده معدنی جدید گلدشمیتت را مشاهده می‌کنید که از الماس به‌تازگی کشف شده استخراج شد

به گزارش نشنال جئوگرافیک، جبه زمین ۲۹۰۰ کیلومتر ضخامت دارد که همین باعث دشواری دانشمندان در شناسایی این لایه از زمین می‌شود. فشار و گرمای شدید در این لایه‌ی فوقانی کره‌زمین، رسوبات کربن را به الماس‌های درخشان تبدیل می‌کند. این مواد گران‌بها، مواد معدنی دیگری را نیز در خود نگه می‌دارند که با فوران آتشفشان‌های زیرزمینی به سطح می‌آیند.