میزان کسب درآمد هر سازنده از ویدئو در یوتیوب متفاوت است؛ اما عواملی وجود دارند که می‌توانند به افزایش این درآمد کمک کنند.

سازندگان با قراردادن تبلیغات در ویدئوهای خود به‌کمک برنامه‌ی یوتیوب پارتنر (YouTube Partner)، واجد شرایط کسب درآمد خواهند شد؛ البته این آگهی‌ها را گوگل فیلتر می‌کند. سازندگان براساس عواملی مانند زمان تماشا، طول و آمار بازدیدکنندگان ویدئو، مبلغ مشخصی دریافت می‌کنند.

یکی از سازندگان ویدئو در یوتیوب در مصاحبه با بیزنس‌اینسایدر می‌گوید طولانی‌تر‌شدن فیلم‌های وی به بیش از ۱۰ دقیقه، به کانال او کمک کرده درآمد بیشتری کسب کند؛ زیرا می‌تواند تبلیغات بیشتری در فیلم‌هایش قرار دهد. سایر اینفلوئنسرهای یوتیوب عقیده دارند قراردادن حدود چهار آگهی در هر فیلم، تکنیک رایجی برای به‌حداکثر‌رساندن درآمد شما از گوگل ادسنس (Google AdSense) است.

سازندگان ویدئو یوتیوب مبلغ مشخصی براساس نرخ سی‌پی‌ام (CPM) خود یا هزینه به‌ازای هر هزار بازدید کسب خواهند کرد. نرخ سی‌پی‌ام بین سازندگان متفاوت است و هیچ‌یک از سازندگان به‌طور مداوم نرخ سی‌پی‌ام یکسانی ندارند. این نرخ می‌تواند براساس عواملی مانند مکانی که بازدیدکنندگان ویدئو قرار دارند و اینکه چه نوع تبلیغ‌کنندگانی به محتوای آن علاقه‌مند هستند، تغییر کند.

یکی از سازندگان می‌گوید از میان سه کانال موفق او، یکی از آن‌ها که روی کسب‌وکار متمرکز است، سی‌پی‌ام بیشتری کسب می‌کند. وی درباره‌ی این موضوع می‌گوید:

افرادی که این محتوا را تماشا می‌کنند، کودک یا دانش‌آموز نیستند؛ بلکه افرادی هستند که از قبل شغلی را شروع کرده‌اند و خواستار تحول در شغلشان هستند.

پیش‌ازاین در یکی از مطالب زومیت، فورد موستانگ را به‌عنوان یکی از خودروها محبوب‌ در شبکه‌های اجتماعی و اینترنت معرفی کرده‌ایم. این‌بار نیز فهرست ویژه‌ای آماده کرده‌ایم که فقط شامل خودروهای سوپراسپرت پرطرفدار در اینستاگرام می‌شود. برای تهیه‌ی این فهرست از دو روش استفاده کرده‌ایم: یکی جست‌وجوی هشتگ نام خودروساز و دیگری جست‌وجوی هشتگ نام مدل.

۱۵. فراری F430

تعداد پست‌ها: ۴۲۵ هزار و ۶۲۸

فراری در سال ۲۰۰۹ به تولید مدل F430 پایان داد؛ اما این خودرو کوپه همچنان جزو محبوب‌ترین خودروها در شبکه‌های اجتماعی است؛ به‌گونه‌ای که در اینستاگرام بیش از ۴۲۵ هزار و ۶۲۸ پست از این خودرو وجود دارد که F430 را به چهارمین فراری موجود در این فهرست تبدیل می‌کند. 

۱۴. پاگانی هوآیرا

تعداد پست‌ها: ۴۵۶ هزار و ۷۸۱ 

شاید باورش سخت باشد؛ اما هوآیرا یگانه پاگانی حاضر در این فهرست است. پاگانی فقط دو مدل خودرو تاکنون ساخته است که شامل زوندا و هوآیرا هستند. در اینستاگرام، بیش از ۴۵۶ هزار و ۷۸۱ پست از پاگانی هوآیرا وجود دارد و فقط یک پله بالاتر از فراری F430 قرار می‌گیرد. 

۱۳. فورد GT

تعداد پست‌ها: ۴۵۸ هزار 

در این فهرست مشخص نیست آیا بیشتر پست‌ها مربوط به مدل جدید فورد GT هستند یا مربوط به مدل قدیمی که در سال ۲۰۰۵ تولید می‌شد یا مدل قدیمی مسابقه‌ای GT40 که در دهه‌ی ۱۹۶۰ ساخته شده بود؛ اما هرچه باشد، این سوپراسپرت جذاب فورد، خودرویی محبوب در شبکه‌ی اجتماعی اینستاگرام است و در رتبه‌ی سیزدهم قرار می‌گیرد. فورد GT در بیش از ۴۵۸ هزار پست اینستاگرامی دیده می‌شود. 

۱۲. لامبورگینی مورسیه‌لگو

تعداد پست‌ها: ۴۸۳ هزار و ۵۶۱

تولید لامبورگینی مورسیه لگو (تلفظ ایتالیایی مورچه‌لگو) نیز مانند فراری F430 سال‌ها است متوقف شده و آخرین دستگاه از این خودرو در سال ۲۰۱۰ از خط‌تولید لامبورگینی خارج شد. با وجود توقف تولید، این سوپراسپرت جذابیت خود را در میان علاقه‌مندان از دست نداده و با ۴۸۳ هزار و ۵۶۱ پست در رتبه‌ی دوازدهم این فهرست جای دارد. 

۱۱. فراری ۴۸۸

تعداد پست‌ها: ۶۳۵ هزار و ۵۸۹

در این فهرست، جهش بزرگی از رتبه‌ی دوازدهم تا یازدهم دیده می‌شود؛ به‌طوری‌که تعداد پست‌های فراری ۴۸۸ از ۶۳۵ هزار عدد نیز تجاوز می‌کند و با اختلاف درخورتوجه بیش از ۱۵۰ هزار پست، بالاتر از لامبورگینی مورسیه‌لگو قرار می‌گیرد. یکی از اصلی‌ترین دلایل محبوبیت بیشتر فراری ۴۸۸ را باید در جدیدتربودن آن دانست. همچنین، نسخه‌های متعددی از این خودرو نیز در بازار موجود هستند. فراری ۴۸۸ ظاهر بسیار جذابی هم دارد که در محبوبیت آن بی‌تأثیر نیست. 

۱۰. بوگاتی شیرون

تعداد پست‌ها: ۶۶۳ هزار و ۹۳

در رتبه‌ی دهم این فهرست، نام بوگاتی شیرون دیده می‌شود که اخیرا توانست رکورد سرعت ۴۹۰ کیلومتر‌بر‌ساعت را بشکند. بوگاتی شیرون با داشتن ۶۶۳ هزار و ۹۳ پست در اینستاگرام در کمال تعجب دومین محصول بوگاتی حاضر در فهرست است. 

۹. بوگاتی ویرون

تعداد پست‌ها: ۸۲۱ هزار و ۷۰۶

اگر بوگاتی قدیمی EB110 را حساب نکنید، باید گفت ویرون مهم‌ترین محصول بوگاتی است. بوگاتی ویرون پس از سال‌ها، اولین محصول بوگاتی در بازار بود و توانست رکورد‌های سرعت را نیز چندبار جابه‌جا کند. در‌حال‌حاضر، تولید ویرون متوقف شده و بوگاتی مدل شیرون را جایگزین ویرون کرده است؛ ولی ویرون همچنان طرفداران بیشتری در اینستاگرام دارد و حتی در جایگاه بالاتری از جانشین خود قرار می‌گیرد. 

۸. هوندا NSX

تعداد پست‌ها: ۱ میلیون و ۳۳ هزار و ۶۵۶ 

هوندا NSX خودرو بسیار زیبایی است که با دو نام در بازار عرضه می‌شود. این خودرو هم با برند هوندا و هم آکورا در بازار وجود دارد و بسته به کشور هدف، ممکن است برند آن تغییر کند. هوندا یا آکورا NSX اولین خودرو فهرست است که رکورد یک‌میلیون پست را می‌شکند؛ ولی تنها محصول از هوندا و آکورا نیز در فهرست به‌شمار می‌رود و دیگر محصولی از این خودروساز در این فهرست نیست. 

۷. فراری لافراری

تعداد پست‌ها: ۱ میلیون و ۴۰ هزار و ۳۸۳ 

سوپراسپرت هیبریدی لافراری با بیش از یک‌میلیون و ۴۰ هزار پست در جایگاه هفتم فهرست قرار دارد. باوجوداین، لافراری همچنان محبوب‌ترین محصول فراری در این فهرست نیست. 

۶. مک‌لارن P1

تعداد پست‌ها: ۱ میلیون و ۸۸ هزار و ۲۶

در این فهرست ۱۵ تایی، P1، تنها محصول مک‌لارن است؛ ولی توانسته رتبه‌ی مناسبی به‌دست بیاورد. این سوپراسپرت هیبریدی با بیش از یک‌میلیون و ۸۸ هزار پست در جایگاه ششم قرار دارد. مک‌لارن P1 به‌جز پیشرانه‌ی قدرتمند، طراحی خیره‌‌کننده‌ای هم دارد. 

۵. لامبورگینی گالاردو

تعداد پست‌ها: ۱ میلیون و ۲۴۶ هزار و ۳۸۷

تولید لامبورگینی گالاردو نیز مانند بسیاری از خودروها این فهرست سال‌ها پیش متوقف شده است؛ ولی همچنان محبوبیت فراوانی دارد. پنجمین خودرو فهرست حاضر بیش از یک میلیون و دویست هزار پست را به خود اختصاص داده؛ ولی جالب است که در جایگاه سومین لامبورگینی محبوب فهرست قرار می‌گیرد. 

۴. فراری ۴۵۸ 

تعداد پست‌ها: ۱ میلیون و ۵۷۷ هزار و ۶۷

فراری ۴۵۸ خودرو جدیدی نیست؛ ولی طرفداران خیلی زیادی در شبکه‌های اجتماعی دارد. نزدیک ۱.۶ میلیون پست از فراری ۴۵۸ در اینستاگرام موجود است که این عدد، ۴۵۸ را در بالاترین رتبه در بین محصولات فراری قرار می‌دهد. 

۳. لامبورگینی هوراکان

تعداد پست‌ها: ۲ میلیون و ۴۵۴ هزار و ۷۳۷

دومین لامبورگینی محبوب فهرست مدل هوراکان با بیش از ۲.۵ میلیون پست است. هوراکان با این آمار توانسته در جایگاه بالاتری از خودروهایی گران‌تر مثل بوگاتی شیرون و مک‌لارن P1 و پاگانی هوآیرا قرار گیرد. وجود نسخه‌های متعدد از لامبورگینی هوراکان مانند مدل پرفورمانته و Evo نیز سبب شده پست‌های مربوط به این خودرو افزایش پیدا کنند. 

۲. آئودی R8

تعداد پست‌ها: ۳ میلیون و ۱۰۱ هزار و ۹۵۱

تنها محصول آئودی در این فهرست، در جایگاه دوم قرار گرفته است. آئودی R8 با بیش از ۳.۱ میلیون پست، تنها خودرو آلمانی حاضر در فهرست است و با رتبه‌ی اول نیز اختلاف بسیار کمی دارد. 

۱. لامبورگینی اونتادور

تعداد پست‌ها: ۳ میلیون و ۳۰۹ هزار و ۶۸

تنها با چند دقیقه گشتن در اینستاگرام حتما با عکس‌های لامبورگینی اونتادور مواجه خواهید شد. اونتادور با اختلاف بیش از ۲۰۰ هزار پست، بالاتر از آئودی R8 و در جایگاه نخست فهرست قرار می‌گیرد. اونتادور نیز مانند هوراکان نسخه‌های متعددی مثل SV و پرفورمنس دارد و شکی نیست این نسخه‌ها نیز بر رتبه‌ی این خودرو تأثیر گذاشته‌اند.

گوگل در چند روز اخیر، در صدر اخبار دنیای فناوری قرار داشت و دستیابی آن‌ها به مفهوم برتری کوانتومی به‌نوعی تاریخ‌سازی محسوب می‌شود. غول موتور جست‌وجو در چند سال گذشته، در رقابتی شدید حضور یافت که شرکت‌هایی همچون IBM و اینتل از بازیگران مهم دیگر آن بودند. آن‌ها برای توسعه‌ی کامپیوترهای کوانتومی باهم رقابت می‌کردند که با استفاده از ظرفیت‌های فیزیک کوانتوم، قدرت زیادی در حل برخی از دشوارترین مسائل علمی دارند.

غول موتور جست‌وجو ادعا می‌کند تراشه‌های کوانتومی‌اش به مفهوم برتری کوانتومی (Quantum Supremacy) نزدیک شده‌اند. برتری کوانتومی به‌ بیان ساده به رخدادی گفته می‌شود که در آن کامپیوتر کوانتومی توانایی شکست نمونه‌های سنتی را در فرایندی مشخص پیدا می‌کند. یکی از محققان ارشد گوگل قبلا پیش‌بینی کرده بود شرکتش تا سال ۲۰۱۷ به این هدف دست پیدا خواهد کرد.

فایننشنال‌تایمز در گزارش روز جمعه‌ی خود ادعا کرد به پیش‌نویس‌هایی از تحقیق گروه کوانتومی گوگل دست پیدا کرده است. مقاله‌ی مذکور در وب‌سایت ناسا منتشر شده بود و ادعای دستیابی محققان گوگل را به برتری کوانتومی مطرح می‌کرد. پس از گذشت چند ساعت، اندرو یانگ، نماینده‌ی حزب دموکرات برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۰ آمریکا، هشدار داد برتری کوانتومی گوگل به از‌بین‌رفتن مفاهیم رمزگذاری منجر می‌شود. در این‌ میان، محققان پردازش هم تلاش می‌کردند بی‌خطربودن پیشرفت‌های کوانتومی برای کامپیوترهای سنتی و امنیت را اثبات کنند.

متخصصان و دانشمندان متعددی از پیشرفت گوگل هیجان‌زده شده‌اند. جان پرسکیل، استاد دانشگاه کلتک، در سال ۲۰۱۱ عبارت برتری کوانتومی را به دنیای علم معرفی کرد. وی رخداد اخیر را دستاوردی چشمگیر در فیزیک تجربی دانست. البته او و بسیاری از دانشمندان دیگر و حتی محققان گوگل می‌گویند کامپیوترهای کوانتومی هنوز برای کارهای عملی آماده نیستند. پرسکیل درباره‌ی فرایند تحقیق گوگل می‌گوید مسئله‌ی آزمایش‌شده به‌دقت و صرفا برای اثبات برتری کوانتومی انتخاب شده است.

هنوز مشخص نیست چقدر تا تجاری‌ و کاربردی شدن کامپیوترهای کوانتومی فاصله داریم. رمزگشایی هم که همیشه به‌عنوان یکی از کاربردهای رایانش کوانتومی مطرح می‌شود، هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. جاناتان داولینگ، استاد دانشگاه ایالتی لوییزیانا، اظهارنظر مشابهی می‌کند و دستیابی به کامپیوترهای کوانتومی واقعا کاربردی را تا چند سال آینده غیرممکن می‌داند.

برخی منابع اعتقاد دارند ماهیت خبر برتری گوگل هم به بررسی بیشتر نیاز خواهد داشت. داولینگ می‌گوید او و تعدادی از محققان دیگر هفته‌ی گذشته اعلانی از Google Scholar دریافت کرده‌اند که آن‌ها را به پیش‌نویس مقاله‌ای ارجاع داده است. شایان ذکر است گوگل با ناسا همکاری تنگاتنگی دارد و شاید سازمان فضایی مقاله را در فرایندهای بازبینی پیش از انتشار منتشر کرده باشد. به‌هرحال، ناسا و گوگل هیچ‌کدام درباره‌ی مقاله‌ی منتشرشده و اخبار حول‌وحوش آن اظهارنظری نکرده‌اند.

گوگل و دیگر غول‌های فناوری با این هدف پروژه‌های کوانتومی را دنبال می‌کنند تا مسائل بسیار دشوار برای کامپیوترهای سنتی را به مسائلی ساده و بدیهی تبدیل کنند. رویکرد علمی آن‌ها مسیری است که مفاهیم ریاضی در پسِ رخدادهای مکانیک کوانتوم را شرح دهد. به‌عنوان نمونه‌ای از مفاهیم کوانتومی، می‌توان به شرح ماهیت فوتون‌ها اشاره کرد که به‌صورت هم‌زمان رفتارهای ذره‌ای و موجی از خود نشان می‌دهند.

در میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۹۰، محققان تلاش‌های فراوانی برای نشان‌دادن توانایی‌های مفاهیم کوانتومی کردند و توانایی کوانتوم در پردازش اعداد را به‌عنوان دستاورد مهمی مطرح کردند. توجه به این زمینه از کاربردهای کوانتوم زمانی بیشتر شد که یکی از محققان مرکز آزمایشی بل لبز الگوریتمی برای شکستن کلیدهای بلند رمزنگاری با استفاده از رایانش کوانتومی تدوین کرد. او در الگوریتم خود نشان داد فناوری جدید به‌راحتی توانایی ایجاد جهش در دنیای رایانش را دارد.

در سال‌های اخیر، محققان متعدد آزمایشگاهی و سازمانی نمونه‌های اولیه از پردازنده‌های کوانتومی را تولید کرده‌اند. آن‌ها بیش از همه کاربردهای رایانش کوانتومی را در شیمی و یادگیری ماشین مطرح می‌کنند. دستگاه‌های مذکور امروز توانایی کار‌کردن با داده‌ها را دارند؛ اما هنوز بسیار کوچک هستند و همچنین میزان خطای آن‌ها نیز زیاد است. درواقع، دستاوردهای آزمایشگاهی هنوز توانایی شکست کامپیوترهای سنتی را ندارند.

همان‌طورکه گفته شد، پرسکیل در سال ۲۰۱۱ در یکی از سخنرانی‌ها مفهوم برتری کوانتومی را مطرح کرد و چگونگی اثبات برتری کامپیوترهای کوانتومی را نیز شرح داد. از آن زمان، غول‌های فناوری همچون گوگل، IBM، اینتل، مایکروسافت و استارتاپ‌های متعدد تلاش کرده‌اند با سرمایه‌گذاری‌های عظیم در حوزه‌ی کوانتوم، مفهوم برتری کوانتومی را به واقعیت تبدیل کنند. چنین فعالیت‌هایی باعث شد رسیدن به نقطه‌ی برتری کوانتومی اجتناب‌ناپذیر به‌نظر برسد. داولینگ در این‌ باره می‌گوید:

می‌دانستیم این مفهوم دیر یا زود محقق می‌شود.

یکی از دلایل انتظار جامعه‌ی علمی و عمومی برای رسیدن به نقطه‌ی برتری کوانتومی در اظهارنظرهای متعدد محققان خود گوگل دیده می‌شود. جان مارتینیز، مدیر تحقیقات سخت‌افزار کوانتومی شرکت، در سال ۲۰۱۷ پیش‌بینی کرده بود گروهش تا پایان آن سال به برتری کوانتومی دست پیدا خواهند کرد.

گوگل و IBM و اینتل هرکدام پردازنده‌های کوانتومی ۵۰ کیوبیتی معرفی کرده‌اند. چنین ابعادی ازنظر متخصصان برای رسیدن به برتری کوانتومی کافی به‌نظر می‌رسد. کیوبیت به اجزای تشکیل‌دهنده‌ی کامپیوترهای کوانتومی گفته می‌شود که داده را در فرم‌های صفر و یک و شبیه به بیت‌ها در کامپیوترهای سنتی ذخیره می‌کنند. در این‌ میان، قدرت پردازنده‌ی کوانتومی وابسته به چگونگی دستیابی کیوبیت‌ها به فازی به‌نام برهم‌نهمی یا سوپرپوزیشن مربوط می‌شود. فاز برهم‌نهی تعریف کاملا علمی و شاید عجیبی دارد که فازی به‌صورت ترکیب هم‌زمان صفر و یک را توصیف می‌کند.

برهم‌نهی به مجموعه‌ی کیوبیت‌های پردازنده‌ی کوانتومی امکان می‌دهد در مسائل مشترک، فرایندهایی بسیار بیشتر را در مقایسه با بیت‌های برابر در کامپیوترهای سنتی انجام دهند. هرچه تعداد کیوبیت‌ها افزایش پیدا کند، ترکیب‌های محتمل به‌صورت نمایی بیشتر می‌شود. با دستیابی به قدرت ۵۰ کیوبیت، حتی شبیه‌سازی قدرت کامپیوتر کوانتومی برای کامپیوترهای سنتی دشوار خواهد بود.

پدیده‌های مذکور پایه‌های آزمایش برتری کوانتومی گوگل را شکل می‌دهند. محققان این شرکت پردازنده‌ی کوانتومی موسوم به Sycamore مجهز به ۵۴ کیوبیت را به رقابت دعوت کردند تا خروجی تولیدکننده‌ی عدد تصادفی کوانتومی را نمونه‌سازی کنند. آن‌ها همین رقابت را برای چند خوشه‌ی سرور گوگل و ابرکامپیوتر سامیت (Summit) در آزمایشگاه Oak Ridge نیز تعریف کردند. سامیت از زمان شروع فعالیت در سال گذشته، به‌عنوان سریع‌ترین ابرکامپیوتر جهان شناخته می‌شود.

گوگل ادعا می‌کند کامپیوترهای سنتی تنها موفق شدند حل مسئله را شروع کنند. ابرکامپیوتر قدرتمندی همچون سامیت برای حل مسئله‌ی مذکور نیاز به ۱۰ هزار سال زمان داشت؛ درحالی‌که پردازنده‌ی سیکامور مسئله را در ۲۰۰ ثانیه حل کرد.

همان‌طورکه پرسکیل می‌گوید، شرایط رقابت کامپیوتر کوانتومی با کامپیوترهای سنتی برابر و عادلانه نبوده است. گوگل مسئله را کاملا هوشمندانه انتخاب کرد تا برای کامپیوتر کوانتومی مناسب باشند. به‌علاوه، متن مقاله هم می‌گوید برای درک نهایی توانایی‌های رایانش کوانتومی، به پیشرفت‌های فناورانه‌ی بیشتری نیاز خواهد بود. داولینگ و محققان دیگر اعتقاد دارند برای شکست کامل مفاهیم رمزنگاربی، میلیون‌های کیوبیت نیاز خواهد بود؛ چراکه الگوریتم‌ها پیچیدگی درخورتوجهی دارند.

اسکات آرانسون، استاد دانشگاه تگزاس، می‌گوید برای اثبات برتری کوانتومی، به اسناد معتبر بیشتری نیاز خواهد بود. او می‌گوید بدون انتشار جزئیات مقاله‌ی گوگل نمی‌توان درباره‌ی برتری کوانتومی آن‌ها اظهارنظر قطعی کرد.

گوگل و دیگر فعالان حوزه‌ی کوانتوم ادعاهای متعددی درباره‌ی کاربردهای مفید رایانش کوانتومی می‌کنند. به‌عنوان مثال، آن‌ها بهبود شبیه‌سازی‌های شیمیایی برای کاربردهایی همچون ساخت باتری و کشف دارو را مثال می‌زنند. به‌علاوه، پیشرفت در حوزه‌ی یادگیری ماشین به‌عنوان کاربرد مهم رایانش کوانتومی مطرح می‌شود. شرکت‌هایی همچون جی‌پی مورگان و دایملر از سخت‌افزار رایانش کوانتومی IBM استفاده می‌کنند و ناسا در حوزه‌ی کوانتوم با گوگل همکاری می‌کند. سازمان فضایی آمریکا امیدوار است کامپیوترهای کوانتومی در مسائلی همچون برنامه‌ریزی مأموریت‌های فضایی و کشف سیاره‌ها کاربرد داشته باشند.

زمان دستیابی کامپیوترهای کوانتومی به هریک از مفاهیم مذکور هنوز مشخص نیست. داریو گیل، مدیر تحقیقات IBM، به‌خاطر خبر اخیر به گوگل تبریک گفت. او همچنین ابراز نگرانی کرد اکه ستفاده از واژه‌ی برتری به ایجاد انتظارات غیرواقعی در خارج از دنیای رایانش کوانتومی منجر خواهد شد. او درباره‌ی پیشرفت‌های کوانتومی و کاربردهای واقعی گفت:

باید ماشین‌هایی بسازیم که ارزش کاربردی ارائه کنند و این هدف در آینده‌ی نزدیک ممکن نخواهد شد.

این روزها وقتی از کنتراست بالای تصاویر و ایجاد جلوه‌های بصری طبیعی در صفحه‌نمایش‌های خانگی یا گوشی‌های هوشمند صحبت می‌شود، با جوّی که ویژگی HDR در صنایع تصویری ایجاد کرده، ناخودآگاه این قابلیت در ذهن انسان تداعی می‌شود. درواقع کمتر کسی را می‌توان یافت با این ویژگی سروکار نداشته یا درباره‌اش نشنیده باشد. در صفحه‌نمایش‌های کامپیوتری، فناوری HDR از زمان رویداد CES در ژانویه‌ی سال ۲۰۱۷ به‌اوج رسید و تمامی تولیدکننده‌های بزرگ این صنعت هرآنچه در چنته داشتند، برای تصاحب بازارِ صفحه‌نمایش‌های HDR روی دایره ریخته و مدل‌های گوناگونی با تکیه بر این فناوری روانه‌ی بازار کرده‌اند.

بزرگ‌ترین مشکلی که این فناوری با خود به‌همراه آورده، نداشتن شفافیت است. درواقع، برچسب HDR روی صفحه‌نمایش‌ها با توجه‌ به استانداردهای متفاوت در این زمینه، به‌حدی مبهم است که باعث شده بسیاری از شرکت‌ها از آن سوء‌استفاده کنند. برای مشتریان عادی سخت است تشخیص دهند با چه فناوری‌ای سر‌و‌کار دارند. درحالی‌که سطوح عملکرد مختلفی از صفحه‌نمایش‌های HDR وجود دارد، بیشتر کاربران هیچ درکی از وجه تفاوت بین انواع این فناوری ندارند.

شایان ذکر است برخی از سازمان‌ها همچون VESA سعی می‌کنند با ایجاد برنامه‌ای مدون برای صدور گواهینامه و ایجاد استانداردهایی، روند کنونی را کنترل کنند؛ اما با توجه‌ به وجود استانداردهایی با درجه‌ی کیفی پایین، فعالیت‌های سازمان استاندارد VESA یا دیگر ارگان‌ها کارساز نبوده و همیشه روزنه‌ای برای سوء‌استفاده در این صنعت باز است.

این مقاله کمک شایانی به درک کاربران از فناوری HDR و انواع آن خواهد کرد و پاسخ این پرسش را به‌وضوح می‌دهد: «آیا نمایشگر HDR شما واقعا HDR است؟»

اولین سؤالی که به‌ ذهن می‌رسد این است: «HDR واقعا چیست؟» اصطلاح HDR مخفف عبارت High Dynamic Range به‌مفهوم محدوده‌ی دینامیکی گسترده است و درمقابلِ SDR به‌مفهوم محدوده‌ی دینامیکی استاندارد قرار دارد. بسیار مهم است برای درک کامل مفهوم HDR، عملکرد چشم انسان در نمایش رنگ‌ها را متوجه شویم. در علم فیزیک، رنگ‌ها گستره‌ای از طول‌موج‌های الکترومغناطیسی با نام طیف مرئی هستند که با چشم رؤیت ‌می‌شوند. طول‌موج طیف مرئی بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ نانومتر و بسامد این امواج بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ تراهرتز است. در این طیف، رنگ قرمز بیشترین طول موج را درحدود ۶۲۰ تا ۷۵۰ نانومتر دارد و رنگ بنفش با ۳۸۰ تا ۴۵۰ نانومتر، کمترین طول موج و بیشترین بسامد را دارد. 

طول موج و بسامد طیف مرئی مستقیما مشابه فرکانس صداهای متفاوت است. درحالی‌که گوش‌ بین فرکانس‌های مختلف صدا تمایز قائل می‌شود، چشم‌‌ها یا به‌عبارتی گیرنده‌های عصبی‌شان، این قابلیت را ندارند که فرکانس‌های مختلف نور را بدون هیچ ابزار یا حقه‌ای از هم تشخیص دهند. هر گیرنده‌ی عصبی در چشم تقریبا معادل یک پیکسل از صحنه‌ای است که هنگام تماشاکردن محیط پیرامون دیده می‌شود و هر گیرنده‌ای واکنش متفاوتی به هر بخش از طول موج مرئی نشان می‌دهد. 

هریک از گیرنده‌های چشم مناظر را به قسمت‌های مجزا تقسیم می‌کنند و در درجه‌ی اول، یکی از سه رنگ مختلفِ قرمز و آبی و زرد را می‌بینند. به‌ بیان بهتر، گیرنده‌های موجود در چشم انسان می‌توانند در آنِ واحد، تنها یکی از این سه رنگ را با شدت‌های مختلف مشاهده کنند. سپس این عضو حیاتی برای ایجاد طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها، اطلاعات را ترکیب و از آن‌ها نتیجه‌گیری می‌کند. اگر گیرنده‌ای سیگنال ضعیفی از رنگ سبز دریافت کند و گیرنده‌‌ی دیگری درست درکنار آن، سیگنال قدرتمندی از رنگ قرمز داشته باشد، در این صورت، چشم‌ها استنباط می‌کنند محل تلاقی دو نقطه از منظره که این گیرنده‌ها از آن سیگنال دریافت می‌کنند، باید ترکیبی نسبی از رنگ‌های سبز و قرمز، یعنی نارنجی تیره باشد.

این روش به‌نوبه‌ی خود در مهندسی رنگ‌ها برای نمایش در صفحات، روشی ارزان است و کارایی بسزایی دارد. امروزه، صفحه‌نمایش‌های نیز به‌جای تولید تک‌تکِ طول موج‌ها با ترکیب رنگ‌های آبی , قرمز و سبز در سطوح زیرپیکسلی، رنگ مدنظر را ایجاد می‌کنند. صفحه‌نمایش‌های جدید می‌توانند میزان روشنایی و به‌تبع آن، سیگنال‌های طیف مرئیِ رنگ‌های زیرپیکسلی ذکر‌شده را به‌سادگی تغییر دهند تا رنگ‌ها در محدوده‌ای که چشمان آدمی می‌بیند، واقعی به‌نظر برسند.

چگونگی ارتباط رنگ‌ها با ویژگی HDR

حال سؤال این است که موارد یاد‌شده، چه‌ ربطی به HDR یا SDR دارند؟ دراصل، آنچه بین این موارد ارتباط برقرار می‌کند، گاموت‌های رنگ است. گاموت رنگ محدوده‌ای از رنگ‌ها است که می‌توان با ساب‌پیکسل‌های رنگ آبی و قرمز و سبز دردسترس ایجاد کرد. هر رنگی بین این سه رنگ اصلی را می‌توان تولید کرد؛ اما رنگ‌های خارج از این محدوده تولیدکردنی نیستند.

همان‌گونه‌ که در نمودار پایین مشاهده می‌کنید، یکی از دو مفهومی که فناوری HDR دنبال می‌کند، گسترش مثلث کوچکِ محدوده‌ی رنگ BT یا 709 یا SDR که در مانیتورهای معمولی دردسترس است، به حیطه‌ای است که تمامی رنگ‌های قابل‌مشاهده‌ی انسان را شامل شود. هدف نهایی HDR رسیدن به محدوده‌ی مثلث تعریف‌شده با نام BT.2020 است. مشکل فعلی این است که تنها راه ساخت رنگ‌هایی که در این گاموت رنگ وجود دارد، استفاده از لیزرها است که آن هم شدنی نیست. به عبارت دیگر، پروژکتورهای لیزری گران‌قیمت، تنها دستگاه‌هایی هستند که در‌حال‌حاضر قابلیت نمایش تمامی رنگ‌ها را دارند و تنها تعداد محدودی از این پروژکتورها، طول‌موج‌هایی در محدوده‌ی گاموت BT.2020 منتشر می‌کنند.

صفحه‌نمایش‌های امروزی که به فناوری HDR مجهز هستند، به‌جای فضای رنگ BT.2020 از گاموت محدودتر DCI-P3 پشتیبانی می‌کنند که این طیف از رنگ، در  LCDها و OLEDها و پروژکتورها قابلیت بازتولید‌ دارد. با وجود آنکه گاموت مذکور کوچک‌تر از طیف کامل BT.2020 است، به‌صورت چشمگیری، رنگ‌های بیشتری را در مقایسه با گاموت SDR پوشش می‌دهد. DCI-P3 محدوده‌ی رنگی است که به‌تازگی در ساخت و ویرایش فیلم‌های سینمایی از آن استفاده می‌شود. به بیان بهتر، اکنون در بازار دستگاه و محتوایی که از این گاموت گسترده‌ی رنگ پشتیبانی کند، به‌وفور یافت می‌شود.

اگرچه این احتمال وجود دارد تا در آینده، گاموت BT.2020 همه‌گیر شود، تا زمان پشتیبانی واقعی صفحه‌نمایش‌های رایج از این فناوری که آماج HDR است، باید منتظر ماند. البته همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، فناوری HDR دو مفهوم اساسی دنبال می‌کند که یکی از آن‌ها پشتیبانی نمایشگر از تاریک‌ترین سیاهی‌ها و روشن‌ترین سفیدی‌ها است.

روشنایی و ادراک

نکته‌ا‌ی که درباره‌ی فناوری HDR باید تبیین شود، چگونگی درک انسان از روشنایی است. چشم انسان شدت نور را با مقیاس لگاریتم در مبنای ۲ درک می‌کند. یعنی هنگام افزایش دوبرابری شدت نور یا دوبرابرشدن حجم فوتون‌هایی که به چشم برخورد می‌کنند، درک چشم انسان از افزایش شدت نور در مقیاسی خطی یک واحد بیشتر از قبل است؛ چراکه نتیجه لگاریتم ۲ در مبنای دو برابر یگ خواهد بود که همانند نقطه‌ی ایستایی در نمودار لگاریتم مرتبط است. به‌عنوان مثال، هنگام مشاهده‌ی کاغذ زیر نور منبع روشنایی، ممکن است تعداد فوتون‌هایی که از منبع به چشم انسان برخورد می‌کند، ۳۲ برابر بیشتر از نوری باشد که جذب کاغذ می‌شود؛ اما منبع نوری که چشم انسان حس خواهد کرد، تنها پنج برابر روشن‌تر از کاغذ است (نقطه‌ی ایستایی گفته‌شده در نمودار مشخص است)؛ چراکه لگاریتم ۳۲ در مبنای دو، برابر با پنج است.

میزان روشنایی کاغذ و منبع را در این مثال می‌توان با واحد استاندارد نیت اندازه‌گیری کرد. هر نیت برابر با یک کاندلا بر مترمربع است. واحد کاندلا (به‌معنای شمع) نیز همان‌گونه که از اسمش پیدا است، به‌اندازه‌ی شمعی کوچک روشنایی دارد. بنابراین، هر شمع یک نیت روشنایی دارد. در همین حال، یک تکه‌کاغذ زیر نور آفتاب می‌تواند ۴۰ هزار نیت روشنایی داشته باشد یا بهتر است بگوییم به‌اندازه‌ی ۴۰ هزار شمع، روشنایی از خود بازمی‌تابد.

همان‌گونه‌ که یک تکه‌کاغذ در زیر نور آفتاب ۴۰ هزار نیت روشنایی دارد، فضای داخلی دفترکاری در مجاور آن می‌تواند تا ۵۰۰ نیت روشنایی داشته‌ باشد. انسان‌ می‌تواند تمامی این حجم از نور را درک و تجزیه‌و‌تحلیل کنند. درحقیقت، انسان‌ در هر صحنه تا ۲۰ نقطه‌ی ایستایی از شدت روشنایی را می‌تواند درک کند. اگر شدت نوری که انسان‌ها در هر صحنه می‌بیند، ۲۰ بار در خودش ضرب کنیم یا به عبارتی به توان ۲۰ کنیم، بازهم ذهن انسان می‌تواند این حجم از روشنایی را درک کند. این بدان معنی است که انسان‌ هنگام مشاهده‌ی یک صحنه، می‌تواند هم‌زمان چیزی را درک کند که حدود یک‌میلیون بار (۱,۰۴۸,۵۷۶) روشن‌تر از تاریک‌ترین قسمت آن صحنه است.

روشنایی و قابلیت HDR

هدفی که فناوری HDR دنبال می‌کند، ساده‌ است: ایجاد تصاویری با روشنایی شدید. دالبی اولین شرکتی بود که در این مسیر گام نهاد و آزمایش‌هایی به‌منظور ایجاد استانداردی برای HDR آغاز کرد و ۱۰ هزار نیت روشنایی را به‌عنوان حد روشنایی پذیرفتنی در آزمایش‌های خود به‌کار بست. به همین دلیل، توابع انتقال الکترواپتیکال رایج یا به‌اختصار EOTF را که تمامی استانداردهای HDR به‌کار می‌گیرند، سرحد ۱۰ هزار نیت روشنایی دارند. EOTF تابعی ریاضی برای انتقال سیگنال الکترونیکی به سیگنال نوری مدنظر است؛ یعنی تبدیل تابع دیجیتال به آنالوگ.

در مقام مقایسه، گاموت BT.709 با حداکثر ۱۰۰ نیت روشنایی برآورده می‌شود؛ پس براساس مقیاسی که در این مقاله به‌کار رفته است، صفحه‌نمایش‌های HDR باید ۶/۵ نقطه‌ی ایستایی بیشتر از نمایشگر SDR نور تولید کند. به بیان بهتر، سیطره‌ی روشناییِ صفحه‌نمایش‌های SDR بین ۱ تا ۱۰۰ نیت یا ۶/۵ نقطه‌ی ایستایی است (لگاریتم ۱۰۰ برپایه‌ی دو). در همین حال، HDR در حالت ایده‌آل می‌تواند به‌اندازه‌ی ۱۳/۵ نقطه‌ی ایستایی روشنایی تولید کند؛ از‌این‌رو، با توجه به اطلاعات به‌دست‌آمده، روشنایی صفحه‌نمایش‌های HDR دست‌کم دوبرابر SDR است. 

تمامی اطلاعات درباره‌ی نور و رنگ‌ باید برای پخش در خروجی نمایشگر در محتوای ویدئویی ذخیره شوند و نمایشگر امکان پردازش محتوای ذخیره‌شده را داشته باشد. اطلاعات رنگ‌ها و سطوح روشنایی در دنیای دیجیتال، به‌صورت اعداد باینری در قالب محتوای ویدئویی ذخیره‌شده، هنگام پخش پردازش و در خروجی داده می‌شوند. بنابراین، عدد X که تعداد بیت‌ها به‌ازای هر رنگ یا به‌اصطلاح عمق رنگ است، مقدار متناسب Y از اطلاعات را عرضه می‌کند (بیت‌ها صفر و یک‌های دیجیتالی هستند).

ازآنجاکه با افزایش تعداد بیت‌ها (افزایش حجم رنگ‌ها و اطلاعات مربوط به روشنایی) باندینگ کمتر می‌شود، باید به تعداد بیت‌های ذخیره‌ی محتوای ویدئویی و امکان پشتیبانی نمایشگر از آن بیشتر توجه کنیم. باندینگ درواقع جهش‌هایی در رنگ‌ها و روشنایی است که به‌دلیل کافی‌نبودن اطلاعات رنگ‌ و روشنایی (نبود اطلاعات کافی از رنگ‌های میانه، برعکس آنچه در مثال چشم انسان توضیح داده‌ شد)، باعث می‌شود انتقال روانی میان پیکسل‌ها صورت نپذیرد. واضح‌ترین نمونه‌ی باندینگ مربوط به فرمت‌های گیف (GIF) است. این فرمت‌ها که در‌حال‌حاضر کمتر استفاده می‌شوند، تنها می‌توانند مجموعا هشت بیت اطلاعات را از هر فریم (۲۵۶ رنگ در هر فریم) ذخیره کنند که باعث می‌شود باندینگ بسیار قابل‌‌مشاهده‌ای ایجاد شود. البته نکته‌ی منفیِ ماجرا این است که استفاده از بیت‌های بیشتر در هر پیکسل، فضای ذخیره‌ی بیشتری در هر فریم می‌طلبد و زمان بیشتری صرف انتقال و بارگذاری داده در هر دستگاه می‌شود.

هدف HDR این است که با کمترین تعداد بیت ممکن، رنگ و روشنایی مطلوب را بدون باندینگ نمایش دهد. در محدوده‌ی رنگ SDR، عمق هر رنگ یا تعداد بیت برای بیان آن هشت بیت است؛ بنابراین در هر صحنه، برای نمایش هر پیکسل (متشکل از سه رنگ آبی و سبز و قرمز) ۲۴ بیت داده موردنیاز است. خوشبختانه اعداد باینری نیز برپایه‌ی لگاریتم دو هستند؛ پس با اضافه‌شدن هر یک بیت، میزان اطلاعات ذخیره‌شدنی دوبرابر می‌شود. در تصویر زیر، با افزایش عمق رنگ از هشت بیت به ۱۰ بیت، اطلاعات بسیار بیشتری از نور و روشنایی در خروجی بازتاب می‌یابد و انتقال میان رنگ‌ها روان‌تر است و باندینگ قابل‌مشاهده تقریبا از بین رفته است.

در صفحات HDR آنچه اهمیت دارد، میزان واقعی از روشنایی منتقل شده است. آستانه‌ای از تعداد بیت‌های هر پیکسل که در آن باندینگ متوقف می‌شود، برابر با ۱۰ بیت است و آستانه‌ی بارتِن نام دارد. بنابراین، تعداد بیت‌ها (عمق رنگ) در HDR دست‌کم باید ۱۰ بیت باشد. همچنین، عمق رنگ ۱۲ بیت برای نمایش سیگنال‌های HDR به‌خوبی بسنده می‌کند و می‌تواند اطلاعات مربوط به گاموت REC ۲۰۲۰ را کاملا پوشش دهد. پردازش چنین حجمی از اطلاعات نیازمند سخت‌افزار و نرم‌افزاری قدرتمند با قابلیت پشتیبانی واقعی از HDR است. 

تا این قسمت از مقاله، مشخص است فناوری HDR حیطه‌ی وسیع‌تری از رنگ‌ها را پوشش می‌دهد و روشنایی بیشتری ایجاد می‌کند؛ اما آیا نمایشگرهای موجود در بازار تمامی این قابلیت‌ها را دارند؟ درابتدا، بهتر است نگاهی مختصر به استانداردهای تعریف‌شده‌ی HDR بیندازیم.

HDR10

۲۷ اوت ۲۰۱۵، انجمن فناوری مصرف‌کنندگان استاندارد HDR10 را به‌وجود آورد. این استاندارد از گاموت REC.2020 وسیع بهره می‌برد و عمق رنگ تعریف‌شده‌ی آن ۱۰ بیت است. تابع انتقال در این استاندارد SMPTE ST 2084 یا PQ است. بعدها گاموت BT.2100 جایگزین گاموت یادشده در این استاندارد شد. این استاندارد ۱۰۰۰ نیت روشنایی را در صفحه‌نمایش‌ها نوید می‌دهد. استاندارد HDR10 استانداردی متن‌باز است که طیف گسترده‌ای از سازندگان نمایشگرهای کامپیوتر یا تلویزیون ازجمله ال‌جی، سامسونگ، دل، سونی و اپل از آن استفاده می‌کنند.

دالبی‌ویژن

دالبی‌ویژن همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، استانداردی اختصاصی از آزمایشگاه‌های دالبی است. تولیدکنندگان در دستگاه‌هایشان می‌توانند از این استاندارد به‌صورت اختیاری بهره ببرند که به‌ازای هر نمایشگر هزینه‌ای سه‌دلاری را به این تولیدکنندگان تحمیل خواهد کرد. عمق رنگ در این استاندارد ۱۲ بیت است و روشنایی صفحاتی که از این استاندارد پشتیبانی می‌کنند، ۱۰ هزار نیت یا کاندلا در مترمربع است. استاندارد ذکرشده از متادیتای پویا و داینامیک برای بهبود روشنایی و کنتراست فریم‌به‌فریم بهره می‌برد. شرکت‌هایی مانند ال‌جی و TCL و Vizio در دستگاه‌های خود از این استاندارد پشتیبانی می‌کنند.

Hybrid Log-Gamma یا به‌اختصار HLG

HLG یکی از استانداردهای HDR است که BBC و NHK آن را به‌طور مشترک ساخته‌اند. اگرچه این استاندارد به عمق رنگ ۱۰ بیتی نیاز دارد، با نمایشگرهای محدوده‌ی دینامیکی استاندارد (SDR) سازگار است. HLG تابع انتقال الکترواپتیکال یا به‌اختصار OETF غیرخطی را معرفی می‌کند که در آن نیمی از مقادیر سیگنال از منحنی گاما و نیمه‌ی بالایی مقادیر سیگنال از منحنی لگاریتمی استفاده می‌کنند. استاندارد HLG بدون حق امتیاز و با نمایشگرهای SDR سازگار است.

+HDR10

۲۰ آوریل ۲۰۱۷، سامسونگ و آمازون استاندارد +HDR10 را خلق کردند. این شرکت‌ها با اضافه‌کردن متادیتای پویا و داینامیک که می‌تواند برای تنظیم دقیق‌تر میزان روشنایی به‌صورت صحنه‌به‌صحنه و فریم‌به‌فریم به‌کار رود، استاندارد HDR10 را به +HDR10 به‌روز‌رسانی کردند. ویژگی ذکر‌شده همانی است که پیش‌تر در استاندارد دالبی‌ویژن شاهد بودیم. حق امتیاز این فناوری با پرداخت هزینه دراختیار شرکت‌هایی خواهد بود که با استاندارد +HDR10، محصولات خود را تولید می‌کنند.

استانداردهای VESA

سازمان استاندارد VESA پیش‌گام ایجاد استانداردهایی برای نمایشگرهای HDR با عنوان DisplayHDR شده و آن‌ها را با سطوح مختلفی از این استاندارد طبقه‌بندی می‌کند. نزدیک به ۲۰ شرکت ازجمله سامسونگ، انویدیا، ایسوس، دل و اچ‌پی در این پروژه همکاری می‌کنند. استانداردهای DisplayHDR در درجات ۴۰۰ و ۶۰۰ و ۱۰۰۰ برای صفحه‌نمایش‌ها و درجاتی دیگر برای صفحات OLED صادر می‌شوند که در آینده قابلیت HDR خواهند داشت. این استانداردها کمک شایانی به تشخیص صفحات HDR می‌کنند. برای مثال، اگر شرکتی بر قابلیت‌های HDR در نمایشگرهای خود تأکید می‌ورزد؛ درحالی‌که هیچ اشاره‌ای به گواهینامه‌ی استاندارد DisplayHDR سازمان VESA نمی‌کند، مشخص است باید دور صفحه‌نمایش‌های این شرکت را خط کشید.

استاندارد VESA حداقل در نام‌گذاری تا حد زیادی به بیشینه‌ی نوری اشاره می‌کند که هر صفحه‌های نمایش می‌تواند تولید کند. برای مثال، استاندارد DisplayHDR 400 برای صفحه‌نمایش‌هایی است که می‌توانند در بیشترین حالت ۴۰۰ کاندلا در مترمربع روشنایی تولید کنند و استاندارد DisplayHDR 600 نمایشگرهایی  را توصیف می‌کند که ۶۰۰ کاندلا بر مترمربع روشنایی دارند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، ازآنجاکه کاربران برای بهبود تجربه‌ی کلی خود باید بتوانند نقاط برجسته‌ی تصاویر را روشن‌تر ببینند و روشنایی آن را واقعی‌تر حس کنند، روشنایی زیاد عاملی مهم برای صفحات HDR است؛ اگرچه روشنایی زیاد تصویر بدون ایجاد عمیق‌ترین پیکسل‌های سیاه با کمترین روشنایی ممکن بی‌معنی است.

تمام آنچه‌ HDR به‌دنبالش است، بهبود واقعی گستره‌ی داینامیک است. صفحات HDR واقعی حداکثر ۱۳.۵ نقطه‌ی ایستایی (۱۱ هزار و ۵۸۵ نیت) روشنایی دارند؛ اما اینکه نمایشگرها باید دقیقا چند نیت روشنایی داشته باشند تا بتوانند محتوای HDR را نمایش دهند، به‌ویژه در مانیتورها، همیشه جای بحث بوده است. برخی شرکت‌ها ممکن است اوج روشنایی ۱۰۰۰ نیت را برای محصولات خود برگزینند؛ چرا که بسیاری از محتواها در این سطح تنظیم می‌شوند و این مقدار از روشنایی در بازار تلویزیون‌های HDR رایج است. در همین‌ حال، شرکت‌های دیگری هستند که از روشنایی ۶۰۰ نیت بهره می‌برند. البته اوج روشنایی در نمایشگرها نیز به عوامل متعددی ازجمله میزان نور اتاق، موقعیتی که محتوا مشاهده می‌شود (شب یا روز) و... بستگی دارد.

مشکل اصلی در استانداردهای DisplayHDR سازمان VESA این است که مصرف‌کننده‌ی سطح‌متوسط فرض می‌کند تمامی آن‌ها تجربه‌ی HDR واقعی را در اوج روشناییِ مختلفی از ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ نیت ارائه می‌دهند. کاربران نمی‌دانند تجربه‌ی HDR واقعی به عوامل متعددی بستگی دارد و زیر برچسب استاندارد ذکرشده، چه مشخصاتی برای هرکدام از دستگاه‌ها در نظر گرفته شده است. بیشترین نگرانی درباره‌ی این موضوع مربوط به پایین‌ترین سطح از استانداردهای VESA، یعنی DisplayHDR 400 است. به‌نظر می‌رسد این استاندارد به‌دلیل پایین‌بودن سطح کیفی باعث شده تولیدکنندگان با استفاده از آن مصرف‌کنندگان را گمراه و اغوا کنند. دلیل وجودیِ پروژه‌ی DisplayHDR جلوگیری از گمراه‌شدن کاربران بود؛ اما حالا استاندارد ۴۰۰ خودش در نقطه‌ی مقابل این هدف ایستاده است. شاید شرکت‌های تولید‌کننده‌ی صفحه‌نمایش‌های VESA را وادار کردند این استاندارد را به‌وجود آورد تا محصولات کم‌کیفیت خود را زیر سایه‌ی این برچسب روانه‌ی بازار کنند!

از هر زاویه که نگاه کنید، تمامی جزئیاتی که استاندارد ۴۰۰ ارائه می‌دهد، در سطح HDR واقعی نیست. اگرچه صفحه‌نمایش‌های SDR بین ۱ تا ۱۰۰ نیت روشنایی دارند، نمایشگرهای OLED یا سایر نمایشگرهایی که جدیدا تولید می‌شوند، روشنایی ۳۰۰ تا ۳۵۰ کاندلا در مترمربع دارند. بنابراین، صفحات با استاندارد DisplayHDR 400 ازنظر روشنایی، تفاوت چشمگیری با نمایشگرهای جدید ندارد. طیف رنگی‌ای که صفحه‌نمایش‌ها تحت استاندارد DisplayHDR 400 از آن پشتیبانی می‌کنند، همان گاموت رنگی BT.709  است که در اکثر صفحه‌نمایش‌های کنونی تعریف شده است. ازنظر عمق رنگ نیز، همان‌گونه که قبلا گفته شد، به حداقل ۱۰ بیت برای انتقال داده‌های HDR در هر پیکسل نیاز است و چه‌بسا بهتر است این مقدار ۱۲ بیت باشد؛ اما استاندارد DisplayHDR 400 هیچ محدوده‌ای برای عمق رنگ در نظر نگرفته است. درنهایت، می‌توان گفت برچسب استاندارد DisplayHDR 400 روی صفحه‌نمایش‌هایی با عنوان پشتیبانی از HDR گمراه‌کننده و بی‌معنی است. بااین‌حال، دیگر استانداردهای VESA تقریبا تجربه‌ی HDR واقعی را برای کاربران به‌ارمغان می‌آورد.

نتیجه

صفحه‌نمایش‌هایی که مدعی‌اند از قابلیت HDR پشتیبانی می‌کنند، درصورت نداشتن برچسب استاندارد VESA، به‌احتمال زیاد هیچ تجربه‌ای از HDR واقعی را به‌ کاربران القا نخواهند کرد. کاربران هنگام خرید باید دقت کنند و تمامی آنچه این صفحات ارائه می‌دهند، ازجمله عمق رنگ و گاموت رنگی و دیگر موارد را بررسی کنند. درضمن، مصرف‌کنندگان مطابق با آنچه ذکر شد، نباید صفحه‌نمایش‌هایی بخرند که برچسب DisplayHDR 400 دارند. این استاندارد به‌هیچ‌وجه مزایای HDR واقعی را ارائه نمی‌کند و تنها تصاویر را اندکی روشن‌تر از قبل جلوه می‌دهد. شاید تولیدکنندگان پشتیبانی از گاموت رنگ گسترده‌تری برای نمایشگرهایی با این استاندارد در نظر بگیرند؛ اما برای به‌دست‌آوردن نشان DisplayHDR 400 حتی هیچ اجباری برای این کار وجود ندارد.

قابلیت پشتیبانی از ورودی HDR یا پشتیبانی از HDR10

برخی از شرکت‌ها چنین عناوینی را برای بازاریابی محصولات خود به‌کار می‌گیرند. برای مثال، در سال‌های ابتداییِ پیدایش فناوری HD برخی از تولیدکنندگان محصولات خود را با برچسب HD ready می‌فروختند؛ اما صفحه‌نمایش‌هایشان تنها قابلیت دریافت سیگنال‌های HD را داشت و از  نمایش محتوای HD عاجز بود. گفتن اینکه صفحه‌‌نمایش می‌تواند از ورودی HDR یا منابع HDR10 پشتیبانی کند، کاملا بی‌معنی و برای مصرف‌کننده گمراه‌کننده است. قابلیت پشتیبانی از ورودی HDR به خودیِ‌خود خوب است؛ اما صفحه‌نمایش نیز باید بتواند محتوای HDR را پخش کند. در بازار بسیاری از صفحه‌نمایش‌ها را با برچسب HDR می‌توان یافت که توانایی نمایش محتوایی با دامنه‌ی داینامیک گسترده یا هیچ‌چیزی را ندارند که به HDR ربط پیدا کند. تلاش‌های دیگری نیز برای گمراه‌کردن مصرف‌کنندگان، مانند ایجاد نشان‌های HDR اختصاصی و طرح‌های نام‌گذاری دروغین، ممکن است در محصولات موجود در بازار دیده شود؛ اما بازهم هیچ‌یک از این دستگاه‌ها، عملکرد ویژه‌ی HDR را ارائه نمی‌دهند. لازم است هنگام خرید صفحه‌نمایش‌ها، به استانداردهای روی محصول توجه ویژه‌ای کنید و جزئیات کاتالوگ آن را با دقت بیشتری بخوانید.

با ظهور فناوری، بسیاری از حوزه‌های کسب‌وکار با هجمه‌ی این مفهوم جدید مواجه شدند و دگرگونی‌هایی بزرگی در حوزه‌های مختلف اتفاق افتاد. حوزه‌ی پولی‌مالی، به‌ویژه بانک‌داری، ازجمله‌ی حوزه‌هایی بود که شاهد تغییرات گسترده‌ای بود؛ به‌طوری‌که این تغییرات همچنان ادامه دارد و به‌نوعی شاهد تغییر شالوده‌ی بانک‌داری دراثر ابزارها و مدیوم‌های جدیدی هستیم که استارتاپ‌ها با راهکارهای نوین خود ایجاد می‌کنند. مفهوم فین‌تک یا فناوری‌های مالی را باید زاییده‌ی همین تکنولوژی‌های جدید بدانیم که رفته‌رفته خود را به همان اندازه‌ که بانک‌ها در اقتصاد اهمیت دارند، پررنگ نشان می‌دهند. مرکز فابا در همین راستا و برای انتقال دانش فنی و توسعه‌ی فناوری‌های نوین، برگزاری نمایشگاهی با عنوان تراکنش را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و امسال نیز شاهد برگزاری پنجمین دوره‌ی آن از ۲۸ تا ۳۰ آبان خواهیم بود. 

مرکز فابا به‌عنوان یکی از ۹ کارگروه تخصصی شورای راهبری بانک‌داری الکترونیک در سال ۱۳۸۶ تأسیس شد و تاکنون، در ۱۲ سرفصل فعالیت کرده است. ازجمله‌ مهم‌ترین اقدامات این مرکز که البته امروز به بخش خصوصی واگذار شده، برگزاری نمایشگاه‌ها و سیمنارهای تخصصی بانکی است. 

مرکز فابا امسال نیز با برگزاری این نمایشگاه با نام ITE 2019 سعی کرده آخرین دستاوردها و فناوری‌های موجود در حوزه‌ی بانکی را بررسی و جامعه‌ی بانکی ایران را با مفاهیم جدید این حوزه آشنا کند. البته علاوه‌بر نگاهی به آینده با کنکاش در فناوری‌های نوین، بررسی مشکلات موجود در سیستم بانکی را نیز باید از مواردی دانست که در این نمایشگاه به آن پرداخته خواهد شد. بی‌شک ادغام بانک‌های نظامی در بانک سپه را باید ازجمله‌ بزرگ‌ترین پروژه‌هایی خواند که سیستم بانکی ایران شاهد آن خواهد بود و در ITE 2019 نیز به آن اشاره خواهد شد. 

درکنار برگزاری نمایشگاه تراکنش، سیمنارها و کارگاه‌های متعددی نیز برگزار می‌شود که ازجمله‌ موضوعاتی که در آن‌ها بررسی خواهد شد، بانک‌داری دیجیتال، بیمه‌ها و فین‌تک‌ها، کیف‌پول، شهر هوشمند و البته جشنواره‌ی بزرگ فین‌تک ایران است. جشنواره‌ی فین‌تک ایران با هدف هم‌گرایی فعالان استارتاپی و فین‌تک و ایجاد حلقه‌ی اتصال بین بانک‌ها و مؤسسه‌های مالی برگزار می‌شود. به‌طور حتم می‌توان حضور استارتاپ‌ها در حوزه‌ی بانک‌داری و به بیان بهتر، فین‌تک را به فال نیک گرفت. مرکز فابا برای تقویت حضور استارتاپ‌های فین‌تکی و رشد این استارتاپ‌ها بستر حضور اضلاع دیگر رشد و توسعه‌ی استارتاپی را در نمایشگاه ITE 2019 تدارک دیده که مراکز شتاب‌دهنده، قانون‌گذاری و نظارت و صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطر‌پذیر را شامل می‌شود. 

گلکسی نوت ۱۰ و گلکسی نوت ۱۰ پلاس ابزاری قدرتمند درزمینه‌ی عکاسی و فیلم‌برداری دارند تا کاربران با اتکا به آن‌ها بتوانند خلاقیت خودشان را به‌خوبی شکوفا کنند. اخیرا سامسونگ در اطلاعیه‌ای به‌صورت رسمی اعلام کرده است از ۲۳ سپتامبر (۱ مهر) انتشار به‌روزرسانی جدیدی برای گوشی‌های خانواده‌ی گلکسی اس ۱۰ حاضر در کشورهای اروپایی را آغاز کرده است تا برخی از قابلیت‌های دوربین گلکسی نوت ۱۰ را به این محصولات بیاورد.

قابلیت‌های یادشده شامل مواردی مثل AR Doodle و ادیتور ویدئو اختصاصی و قابلیت Link to Windows است. قابلیت Link to Windows به کاربران اس ۱۰ امکان می‌دهد گوشی خودشان را به‌شکل بی‌سیم به رایانه‌ی دارای سیستم‌عامل ویندوز ۱۰ متصل کنند و به‌سادگی نظاره‌گر محتوای گوشی‌شان ازطریق رایانه باشند. کاربر همچنین می‌تواند از طریق رایانه‌اش پیامک ارسال و دریافت کند و کارهای دیگری نظیر همگام‌سازی تصاویر را انجام دهد.

به‌روزرسانی جدیدی که برای سامسونگ گلکسی اس ۱۰ منتشر شده است، درحقیقت برخی از ویژگی‌های جذاب و متمایزکننده‌ی گلکسی نوت ۱۰ را به پرچم‌دار جدید خانواده‌ی گلکسی اس می‌آورد. آن‌طورکه وب‌سایت سم‌موبایل گزارش داده است، به‌روزرسانی مذکور هم‌اکنون در برخی مناطق خاص برای گوشی‌های گلکسی اس ۱۰، گلکسی اس ۱۰ پلاس، گلکسی S10e و گلکسی S10 5G دردسترس قرار گرفته است و به‌زودی برای همه منتشر می‌شود.

همین‌ که کاربران گلکسی اس ۱۰ به‌روزرسانی جدید را نصب کنند، متوجه خواهند شد اپلیکیشن دوربین گوشی‌شان تغییراتی مهم به‌خود دیده است. برای مثال، قابلیت جذاب نایت مود (Night Mode) برای دوربین سلفی گلکسی اس ۱۰ نیز دردسترس قرار می‌گیرد تا کاربران بتوانند حتی ازطریق دوربین سلفی نیز تصاویری باکیفیت در شب ثبت کنند. افزون‌بر‌این‌، به‌روزرسانی جدید گلکسی اس ۱۰ سیستم‌ لرزش‌گیر ویدئو اختصاصی دستگاه به‌نام Super Steady را بهبود می‌بخشد. همان‌طورکه در ابتدا گفتیم، اس ۱۰ با به‌روزرسانی جدید به برخی ویژگی‌های خاص گلکسی نوت ۱۰ نیز نظیر AR Doodle و قابلیت فوکوس زنده هنگام ضبط ویدئو مجهز خواهد شد. 

قابلیت AR Doodle به کاربران امکان می‌دهد در ویدئوهایشان از نقاشی‌ها و جملات متنی مبتنی‌بر واقعیت افزوده‌ استفاده کنند تا لذت بیشتری از ضبط ویدئو ببرند. درضمن، قابلیت Live Focus به دارندگان گلکسی اس ۱۰ امکان می‌دهد از جلوه بوکه در ویدئوهای ضبط‌شده با دوربین اصلی یا سلفی استفاده کنند. 

افزون‌بر آنچه گفته شد، شاهد اضافه‌شدن ابزار ویرایش ویدئو خاصی به اپلیکیشن دوربین گلکسی اس ۱۰ هستیم که به کاربران امکان می‌دهد به‌شکلی حرفه‌ای ویدئو ضبط‌شده‌ را ویرایش کنند و لحظاتی به‌یاد‌ماندنی خلق کنند. ازطریق ادیتور جدید ویدئو می‌توان کارهای مختلفی انجام داد؛ نظیر ویرایش قسمت‌های مختلفی از کلیپ، حذف‌کردن بخشی از آن‌ها و چسباندن بخش‌های دیگر به‌هم،‌ تنظیم سرعت پخش ویدئو و... . کاربر همچنین می‌تواند ازطریق این ادیتور، موزیک پس‌زمینه یا زیرنویس را به ویدئو اضافه کند. 

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این به‌روزرسانی اضافه‌کردن پشتیبانی از فناوری دکس (Dex) به گوشی‌های خانواده‌ی گلکسی اس ۱۰ است که به‌لطف آن می‌توان تجربه‌ای شبیه به رایانه‌های دسکتاپ را روی گوشی فراهم کرد. به‌روزرسانی مذکور بسته‌ی امنیتی جدید اندروید را نیز شامل می‌شود که در ماه جاری منتشر شده بود.

سامسونگ هنگام معرفی گوشی گلکسی نوت ۱۰، دکس را بازنگری کرد؛ ازاین‌رو در نسخه‌ی جدید، کاربر می‌تواند ازطریق هر رایانه‌ای به اپلیکیشن‌های روی گوشی دسترسی پیدا کند. ناگفته نماند پیش‌تر این امکان فقط از طریق مانیتور مجزا امکان‌پذیر بود. 

همین که کاربران اس ۱۰ پلاس اپلیکیشن سامسونگ دکس را ازطریق وب‌سایت رسمی آن به نشانی SamsungDeX.com دریافت و نصب کنند، خواهند توانست به‌سادگی از این فناوری در رایانه‌ی ویندوزی یا مک بهره بگیرند. برای این کار صرفا کافی است گلکسی اس ۱۰ را ازطریق کابل USB به رایانه متصل کنید. 

درکنار موارد مذکور، به‌روزرسانی جدید گلکسی اس ۱۰ تغییراتی نسبتا جزئی را نیز برخی اپلیکیشن‌هایی نظیر Samsung Pass و Messages اعمال می‌کند که کاربر به‌صورت روزمره از آن استفاده می‌کند. ظاهرا این اپلیکیشن‌ها در به‌روزرسانی جدید، کارایی بیشتری دارند و به‌طور کلی کار با آن‌ها ساده‌تر شده است. برای مثال، مراحل نصب سامسونگ پَس ساده شده است تا کاربر بتواند راحت‌تر آن را راه‌اندازی کند و ازطریق روش‌های احرازهویت گلکسی اس ۱۰، در اپلیکیشن‌ها و وب‌سایت‌های مختلف وارد شود. همچنین در اپلیکیشن Messages، آیکون‌ مربوط به اضافه‌کردن عکس و ویدئو به قسمت سمت چپ پنجره‌ی مربوط به نوشتن متن منتقل شده است تا راحت‌تر دردسترس باشد. 

تصویری از به‌روزرسانی نرم‌افزاری جدید گلکسی اس ۱۰

به‌روزرسانی جدید گلکسی اس ۱۰ که به‌صورت OTA منتشر شده، ظاهرا هم‌اکنون برای کاربران این گوشی در کشورهای آلمان و سوئیس دردسترس است. این یعنی احتمال دارد به‌روزرسانی مذکور در‌حال‌حاضر فقط برای آن دسته از گوشی‌های گلکسی اس ۱۰ آماده باشد که به پردازنده‌ی سری اکسینوس مجهز شده‌اند. ناگفته نماند مدل‌هایی از گوشی‌های سامسونگ که در آمریکا و برخی از مناطق خاص دیگر عرضه می‌شوند، به‌جای تراشه‌ی اکسینوس از تراشه‌ی اسنپدراگون ساخت کوالکام بهره می‌گیرند.

دیدگاه شما کاربران زومیت درباره‌ی قابلیت‌های نرم‌افزار عکاسی گلکسی نوت ۱۰ چیست؟

قیمت به‌روز و مشخصات فنی و هر اطلاعات موردنیاز دیگر برای خرید ارزان‌ و آگاهانه‌ی گوشی هوشمند را در بخش محصولات زومیت بیابید. در این بخش، علاوه‌بر مشخصات فنی دقیق و پاسخ به پرسش‌های شما، امکان مقایسه‌ی دو یا چند محصول درکنار گالری تصاویر رسمی محصولات دردسترس خواهد بود. شما می‌توانید برای اطلاع از آخرین قیمت گوشی سامسونگ، شیائومی، هواوی و آیفون‌‌های اپل از این بخش استفاده کنید.

نیسان پاترول میراثی از شاسی‌بلند سرسخت دارد و مدل ۲۰۲۰ این خودرو از فناوری بیشتری بهره می‌برد تا سرنشینان بتوانند در داخل آن ایمن‌تر و راحت‌تر باشند. نیسان پاترول ۲۰۲۰ در اواخر ماه جاری میلادی در خاورمیانه فروخته می‌شود. 

از نمای بیرون، پاترول جدید ظاهری جذاب دارد. جلوپنجره‌ی Vشکل پاترول ۲۰۲۰ از بخش عریض و مسطحی در پایین استفاده می‌کند. چراغ‌های روشنایی در روز ظاهری مشابه و تمایل بیشتری به‌سمت کنار دارند. تغییرات کمتری در قسمت عقب خودرو وجود دارند و نیسان فقط چراغ‌های عقب و راهنمای جدید را در این ناحیه قرار داده است. 

فضای داخل کابین نیسان پاترول ۲۰۲۰ به‌لطف تزییناتی مانند صندلی‌های چرمی با دوخت الماسی مشابه اینفینیتی QX80، لوکس‌تر به نظر می‌رسد. مسئولان نیسان همچنین اظهار کرده‌اند کابین در مقایسه با قبل کم‌صداتر خواهد بود. یک جفت نمایشگر در بخش مرکزی داشبورد با نمایش نقشه در بالا و اطلاعاتی مانند سیستم تهویه و گرمایش و سرمایش (HVAC) در قسمت پایین وجود دارد. سیستم سرگرمی و اطلاعاتی از اپل کارپلی و اندروید اتو نیز پشتیبانی می‌کند. مجموعه‌ تجهیزات ایمنی شامل ترمز اضطراری هوشمند با قابلیت تشخیص عابرپیاده و سیستم هوشمند هشدار برخورد با جلو می‌شود.

تغییرات زیادی در بخش جانبی نیسان پاترول ۲۰۲۰ وجود ندارد؛ اما چراغ‌های عقب نیز همانند چراغ‌های جلو از طرح بومرنگی بهره می‌برند. بخش بالایی چراغ‌ها اکنون به قسمت صندوق‌عقب گسترش یافته و با نوار کرومی به آن وصل شده‌ است. در کنار هم، تغییرات در عقب باعث می‌شود طراحی خودرو هماهنگ‌تر به‌نظر برسد.

پاترول ۲۰۲۰ مجهز به پیشرانه‌ی چهارلیتری خورجینی ۶ سیلندر است که ۲۷۵ اسب‌بخار قدرت و ۳۹۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. البته مشتریان می‌توانند آن را به پیشرانه ۵/۶ لیتری خورجینی هشت سیلندر با ۴۰۰ اسب‌بخار قدرت و ۵۶۰ نیوتن‌متر گشتاور ارتقا دهند. مدل V8 با سیستم تعلیق هوشمند جدید نیسان موسوم به سیستم کنترل حرکت هیدرولیکی (Hydraulic Body Motion Control) دردسترس است.

تغییرات نیسان پاترول به آنچه در پلتفرم شاسی‌بلند اینفینیتی QX80 دیده می‌شود، بی‌شباهت نیست؛ البته به‌روزرسانی‌های QM80 در سال ۲۰۱۸، افزایش ناچیزی در فروش به‌همراه داشت. هرگونه افزایش در میزان فروش محصولات، خبر خوشحال‌کننده‌ای برای نیسان است؛ چراکه اوضاع این خودروساز ژاپنی نامساعد به‌نظر می‌رسد. 

به‌لطف پشتیبانی گسترده از تم تیره در اندروید ۱۰ و iOS 13، در ماه‌های اخیر شاهد افزایش محبوبیت تم تیره یا همان دارک مود در بین توسعه‌دهندگان نرم‌افزار هستیم. گوگل و اپل اغلب برنامه‌های خود را با این شکل‌و‌شمایل جدید به‌روزرسانی کرده‌اند؛ اما هنوز تعداد زیادی از برنامه‌های شخص‌ثالث همچنان در ظاهر قبلی و روشنِ خود ظاهر می‌شوند. 

با‌این‌حال، به‌نظر می‌رسد این رویه‌ آرام‌آرام در حال تغییر است؛ زیرا در جدیدترین نسخه‌ی آزمایش اینستاگرام، شاهد فعال‌سازی تم تیره هستیم که ظاهر جدیدی به این شبکه‌ی اجتماعی عکس‌محور می‌بخشد. فعلا این قابلیت فقط برای نسخه‌ی اندرویدی اینستاگرام دردسترس قرار گرفته است؛ ولی انتظار می‌رود در روز‌های آینده شاهد قابلیت یادشده در نسخه‌ی iOS باشیم. 

اگر از نسخه‌ی آزمایشی اینستاگرام روی گوشی اندرویدی خود استفاده می‌کنید، برای مراجعه به قسمت تنظیمات اندکی صبر کنید و پیش‌ از همه‌چیز درباره‌ی نسخه‌ی سیستم‌عاملتان اطلاعات کسب کنید؛ زیرا برای فعال‌سازی تم تیره باید به تنظیمات اندروید ۱۰ مراجعه کنید که از تم تیره پشتیبانی سیستمی می‌کند؛ بنابراین، گزینه‌ی مجزایی در اپلیکیشن وجود ندارد. ظاهر تم تیره به‌صورت آزمایشی پیاده‌سازی شده است؛ باوجود‌این، شاهد عملکرد مناسب رابط کاربری هستیم. 

بسیاری از کاربران درباره‌ی کارکرد ناصحیح این قابلیت در اندروید ۹ خبر داده‌اند؛ اما طبق گفته‌ی وب‌سایت 9to5google، کاربران این نسخه از اندروید می‌توانند با مراجعه به تنظیمات Developr Options‌ و قراردادن گزینه‌ی Dark Mode روی حالت همیشه روشن، از تم تیره در اینستاگرام نیز مانند اندروید ۱۰ استفاده کنند. 

با‌‌ تمام این‌ اوصاف، آن‌ دسته از کاربرانی که از نسخه‌های پایین‌تر اندروید استفاده می‌کنند و امیدی به به‌روزرسانی سیستم‌عامل دستگاه خود ندارند، باید تا اضافه‌شدن گزینه‌ای برای فعال‌سازی تم تیره در تنظیمات داخلی اپلیکیشن اینستاگرام صبر کنند. 

اگر قصد آزمایش این قابلیت جدید را دارید، می‌توانید ازطریق این لینک جدیدترین نسخه‌ی آزمایش اینستاگرام با شماره‌ی ۱۱۴.۰.۰.۰.۲۴ را دانلود و نصب کنید.

از سال‌ها پیش، اخبار متعددی در دنیای فناوری هشدار می‌دادند که رایانش کوانتومی بالاخره به بدنه‌ی صنعت راه پیدا خواهد کرد. استانداردهای رمزنگاری کنونی یکی از مفاهیمی بودند که همیشه خطر انقراض را در صورت ظهور کامپیوترهای کوانتومی حس می‌کردند؛ انقراضی که احتمالا تمامی ساختارهای امنیتی بلاک‌چین‌های بزرگ را با چالش مواجه می‌کند. با انتشار خبر دستیابی گوگل به برتری کوانتومی، به‌نوعی تولد نهایی رایانش کوانتومی تأیید شد. اکنون برخی کارشناسان تهدید فناوری جدید را برای حوزه‌ی بلاک‌چین و رمزارز جدی می‌دانند و برخی دیگر، ایجاد تهدید برای این فناوری‌ها را در آینده‌ی نزدیک غیرممکن تصور می‌کنند.

فایننشال تایمز، روز جمعه گزارشی مرتبط با دستیابی گوگل به برتری کوانتومی منتشر کرد. برتری کوانتومی در زبان ساده به‌معنای انجام فرایندهای پردازشی غیرقابل انجام با کامپیوترهای سنتی، به کمک کامپیوترهای کوانتومی است. در گزارش مذکور ادعا می‌شود که محققان گوگل با استفاده از کامپیوتر کوانتومی خود مسئله‌ای را در مدت سه دقیقه حل کرده‌اند که قوی‌ترین ابرکامپیوترهای کنونی برای حل آن به ۱۰ هزار سال زمان احتیاج پیدا می‌کنند. در صنعتی که عموما با پیشرفت‌های جزئی شناخته می‌شود، دستیابی به برتری کوانتومی حکم انفجار بزرگ و تولد جهانی جدید دارد.

گوگل دستاورد جدید خود را با عبارت «نقطه‌ی عطفی به سمت رایانش کامل کوانتومی» شرح می‌دهد. آن‌ها پیش‌بینی می‌کنند که ظرفیت‌های رایانش کوانتومی با نرخی چندنمایی افزایش پیدا کنند. درواقع مقصود از عبارت چندنمایی، نشان دادن سرعت بیشتر دنیای کوانتوم نسبت به سرعتی است که سال‌ها پیش، مور برای پیشرفت دنیای پردازش و نیمه‌هادی‌ها مطرح کرد.

برخی کارشناسان دنیای فناوی و خصوصا فعالان حوزه‌ی بلاک‌چین و رمزارز، فناوری جدید کوانتومی را خطری برای حوزه‌های محبوب خود می‌دانند. آن‌ها احتمال می‌دهند که چنین قدرت پردازشی، شاید برای دنیای رمزارز و پیش از همه بیت‌ کوین، تهدیدی جدی باشد. البته دراین‌میان برخی پیش‌بینی‌ها که مرگ بیت‌کوین را بر اثر قدرت‌گیری رایانش کوانتومی پیش‌بینی می‌کنند، اغراق‌آمیز به‌نظر می‌رسند.

بلاک‌چین‌های مقاوم در برابر رایانش کوانتومی

ترس از قدرت‌گیری رایانش کوانتومی همیشه وجود داشته است. درواقع فعالان حوزه‌ی امنیت همیشه نگران بوده‌اند که قدرت بالای کامپیوترهای کوانتومی، خطوط حفاظتی کلاسیک را تهدید کنند. الگوریتم‌های رمزنگاری بیش از همه‌ی مفاهیم امنیتی، تهدید رایانش کوانتومی را حس می‌کنند. به‌همین دلیل رمزنگارها از سال‌ها پیش تلاش می‌کنند تا بلاک‌چین‌هایی مقاوم در برابر رایانش کوانتومی توسعه دهند؛ بلاک‌چین‌هایی که پس از همه‌گیر شدن فناوری کوانتوم، بتوانند دربرابر هجوم عظیم تهدیدهای گوناگون دوام بیاورند.

یوهان پولکساک، مدیرفنی بلاک‌چین QAN است که با ادعای مقاومت در برابر رایانش کوانتومی توسعه یافت. او در مصاحبه با Bitcoin.com پیرامون مقاومت بلاک‌چین‌ها و الگوریتم‌های رمزنگاری در برابر رایانش کوانتومی می‌گوید:

مشهورترین الگوریتم‌های تولید کلیدهای عمومی امنیتی، از لحاظ نظری در معرض تهدید شکسته‌شدن توسط رایانش کوانتومی هستند. در آینده‌ی نزدیک اکثر داده‌هایی که امروزه رمزنگاری و ذخیره می‌شوند، قابل رمزگشایی با رایانش کوانتومی خواهند بود.

دستیابی گوگل به برتری کوانتومی و اجرایی کردن مفاهیم رایانش کوانتوم، خبر قابل‌توجهی به‌نظر می‌رسد. ازطرفی هنوز نمی‌توان موفقیت آن‌ها را به‌صورت کامل تشریح و تفسیر کرد. ما چگونه قدرت بالای کامپیوتر گوگل را تأیید کنیم؟ از کجا می‌دانیم که کامپیوتر آن‌‌ها قدرتمندتر از D-wave است که چهار سال پیش به رکورد ۱۰۰۰ کیوبیت رسید؟

اظهارنظر پولکساک نشان می‌دهد که او ابتدا به قدرت کامپیوتر کوانتومی گوگل شک دارد و انتشار یک گزارش را به‌عنوان سند نهایی برتری کوانتومی نمی‌داند. به‌هرحال او بلاک‌چینی با ادعای مقاومت در برابر رایانش کوانتومی توسعه داده است و پیشرفت‌های کنونی را هنوز به‌طور کامل به‌عنوان تهدید نمی‌شناسد.

توسعه‌دهنده‌های QAN ادعا می‌کنند که تمامی هش‌ها و ثبت‌ سندها در پروتکل این بلاک‌چین، در برابر الگوریتم‌های کوانتومی مقاوم هستند. شایان ذکر است، الگوریتم‌های کوانتومی Shor و Grover به‌عنوان الگوریتم‌های جست‌وجو در رایانش کوانتومی شناخته می‌شوند. به‌هرحال پولکساک و تیمش ادعا می‌کنند که رمزنگاری پساکوانتومی (Post-Quantum) توسعه داده‌اند که دربرابر الگوریتم‌ها مقاوم خواهد بود. انتخاب این نام برای فناوری رمزنگاری، نشان‌دهنده‌ی مقاومت احتمالی آن در دنیای خواهد بود که تحت سلطه‌ی ابرکامپیوترهای کوانتومی قرار دارد.

مدل‌های متعددی از رمزنگاری پساکوانتومی وجود دارد. QAN بیش از همه به الگوریتم مبتنی بر شبکه (lattice-based) علاقه دارد. از نمونه‌های دیگر الگوریتم‌های پساکوانتومی می‌توان به رمزنگاری مبتنی بر هش (hash-based) و مبتنی بر کد (code-based) اشاره کرد. شایان ذکر است، درحال‌حاضر پروژه‌های تحقیقاتی با تمرکز بر ۶ نوع الگوریتم رمزنگاری پساکوانتومی جریان دارد.

تهدید جدی

در تحلیل اخبار و رویدادهای دنیای کوانتوم، مهم‌ترین بخش جداسازی مفاهیم واقعی از خیالی است. شناسایی حقیقت از دروغ، تهدید جدی از توهم توطئه و راهکارهای نظری در برابر رخدادهای عملی، دشوارترین مرحله‌ی تفسیر دنیای کوانتوم خواهد بود. این بخش، شاخه‌ای از دنیای پردازش محسوب می‌شود که هم ترکیب ترس، عدم اطمینان و شک (FUD) و هم ترس ازدست‌دادن فرصت‌ها (FOMO) را به‌همراه دارد. درواقع افراد از پیشرفت کوانتوم نگران بوده و ازطرفی به‌دنبال ایفای نقش در فناوری جدید هم هستند. شاید همین پدیده‌ها باعث رشد سریع ترس از رایانش کوانتومی در دنیای رمزنگاری بوده‌اند.

تأثیر بیت‌کوین و دیگر رمزارزها از پیشرفت‌های رایانش کوانتوم، وابستگی زیادی به منبع ارائه‌ی نظر و تحلیل دارد. درواقع برخی متخصصان تهدیدها را جدی و برخی دیگر دور از انتظار می‌دانند. به‌عنوان مثال اندرو یانگ، کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحده که سابقه‌ی قابل‌توجهی هم در دنیای فناوری دارد، در توضیح سیاست‌های خود پیرامون رایانش کوانتومی و استانداردهای رمزنگاری می‌گوید:

کامپیوترهای کوانتومی با استفاده از کیوبیت‌ها به‌صورت نظری قابلیت انجام محاسباتی را دارند که برای شکستن الگوریتم‌های کنونی رمزنگاری کافی خواهد بود. فرایندی که احتمالا در کمتر از یک روز ممکن می‌شود. وقتی آن اتفاق رخ دهد، تمامی داده‌های رمزنگاری‌شده‌ی ما در معرض خطر خواهند بود. به‌بیان‌دیگر کسب‌وکارها، ارتباط‌ها، کانال‌ها، بانکداری و سیستم‌های امنیت ملی قابل دسترسی خواهند بود.

برخی پیش‌بینی‌ها، رخ دادن چنین اتفاقی را در یک دهه‌ی آینده یا نزدیک‌تر پیش‌بینی می‌کنند. به‌طور خلاصه این مشکل اکنون وجود دارد و باید هرچه سریع‌تر حل شود. ما باید سرمایه‌گذاری انجام دهیم و استانداردها و سیستم‌های رمزنگاری توسعه دهیم و هرچه سریع‌تر از استانداردهای مقاوم در برابر رایانش کوانتومی برای حفاظت از داده‌های حساس خود استفاده کنیم.

تداوم حیات بیت‌کوین

پیشرفت‌ها در حوزه‌ی کوانتومی به‌عنوان تهدیدی برای بیت‌کوین و دیگر رمزارزها شناخته می‌شوند، اما هنوز شواهدی مبنی بر شکسته‌شدن کدهای امنیتی آن‌ها به‌‌وسیله‌ی رایانش کوانتومی وجود ندارد. درواقع حتی ایجاد تهدید هم هنوز اثبات نشده است.

کریس پاسیا در پستی وبلاگی در سال ۲۰۱۳، مثالی برای درک سطح امنیتی الگوریتم‌های رمزنگاری شرح داد. او می‌گوید، برای رمزگشایی استاندارد ۱۲۸ بیتی AES، قدرت پردازشی و زمان بسیار زیادی نیاز خواهد بود. در این پست وبلاگی می‌خوانیم:

اگر هر نفر از هفت میلیارد نفر ساکنان کره‌ی زمین، ۱۰ کامپیوتر با قدرت آزمایش یک میلیارد کلید امنیتی در ثانیه داشته باشند، برای پیدا کردن یک کلید امنیتی ۱۲۸ بیتی AES به ۷۷،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰،۰۰۰ سال زمان نیاز خواهند داشت.

پاسیا علاوه بر اظهارنظر بالا می‌گوید که درباره‌ی قدرت کامپیوترهای کوانتومی در پردازش احتمالات، نظر و تخصصی ندارد. البته او می‌گوید که رایانش کوانتومی احتمالا قابلیت رمزگشایی کلیدها را افزایش می‌دهد و شاید الگوریتم ۱۲۸ بیتی را منقرض کند. البته الگوریتم‌های AES-192 و AES-256 هنوز قدرتمند باقی خواهند ماند.

فرایند معدن‌کاوی بیت‌کوین از الگوریتم SHA-256 استفاده می‌کند. به‌علاوه برای ساخت کلیدهای عمومی و خصوصی از رمزنگاری ECDSA استفاده می‌شود. اگر رایانش کوانتومی زمانی موفق به شکستن رمزنگاری‌های SHA-256 شوند، می‌توان از الگوریتمی پیچیده‌تر همچون SHA-512 استفاده کرد.

ویکیپدیا در توضیح الگوریتم‌‌‌های رمزنگاری پساکوانتومی توضیح می‌دهد که با وجود افزایش شانس حمله به رمزنگاری‌های متقارن با استفاده از الگوریتم کوانتومی Grover، دوبرابر کردن طول کلیدهای امنیتی می‌تواند در کاهش شانس مؤثر باشد. درنتیجه الگوریتم‌‌‌های پساکوانتومی لزوما تفاوت چندانی با الگوریتم‌های کنونی ندارند و شاید تنها در ابعاد تفاوت داشته باشند. به‌بیان دیگر با توسعه‌ی همه‌جانبه‌ی رایانش کوانتومی، نیازی به بازطراحی آن‌چنانی در مفاهیم رمزنگاری نخواهد بود. درواقع تنها باید نسخه‌هایی قوی‌تر از الگوریتم‌های کنونی را به کار بگیریم که تنها به بیت بیشتر نیاز خواهند داشت.

درنهایت برخی کارشناسان دنیای فناوری، رایانش کوانتومی و برتری کوانتومی را آن‌چنان امیدوارکننده و کاربردی نمی‌دانند. آن‌ها نگران هستند که این فناوری مسیر همجوشی هسته‌ای را طی کند؛ فناوری‌ای که پس از سال‌ها تنها امیدوارکننده مانده است و کاربرد نهایی بالایی ندارد. از نظر آن‌ها، برتری کوانتومی رخداد آن‌چنان شگفت‌انگیزی نیست و شاید هیچ‌گاه کاربردی نشود. البته در مقابل این نظر، اسناد متعددی مطرح می‌شود که قدرت پردازشی جدید را در حوزه‌های بسیار متنوع علمی و صنعتی، کاربردی می‌داند.

اپل از ساعاتی پیش به‌صورت رسمی انتشار سیستم‌عامل جدید iPadOS را برای تبلت‌های سازگار با آن، آغاز کرده است. درحالی که ابتدا قرار بود این سیستم‌عامل در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹ (۸ مهر ۱۳۹۸) منتشر شود، اپل تاریخ انتشار آن را تقریبا یک هفته جلو آورد. سیستم‌عامل ویژه‌ی اپل برای آیپد شامل ویژگی‌های موردانتظاری است که کاربران این شرکت از مدت‌ها پیش خواستار حضور آن‌ها در این تبلت‌ها بودند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های سیستم‌عامل iPadOS، اضافه‌شدن ویجت‌ها به صفحه‌ی اصلی است. این ویجت‌ها در کنار آیکون‌های معمولی اپلیکیشن‌ها به‌نمایش در می‌آیند و باعث می‌شوند کاربر بتواند صفحه‌ی اصلی آیپد را به‌شکل‌آزادانه‌تری نسبت به قبل شخصی‌سازی کند.

نسخه‌ای که امروز منتشر شده است، نسل اول سیستم‌عامل iPadOS به‌شمار می‌آید و همانطور که انتظار می‌رفت، به بسیاری از ویژگی‌های iOS جدید مجهز شده است؛ از جمله حالت دارک، اعمال به‌روزرسانی‌هایی در اپل مپس، اپلیکیشن فوتوز، یادآوری و حتی پشتیبانی از کنترلر ایکس‌باکس و پلی‌استیشن ۴ در آیپدها.

اپل همچنین مدعی شده است که مرورگر سافاری در iPadOS تجربه‌ای در سطح رایانه‌های دسکتاپ ارائه می‌دهد؛ iPadOS همچنین توانایی ویژه‌ای در زمینه‌ی مالتی تسکینگ دارد. افزون بر این‌ها، اپلیکیشن Files به‌روزرسانی شده است تا مدیریت فایل‌ها و تصاویر در آیپد راحت‌تر شود.

سیستم‌عامل iPadOS هم‌اکنون برای آیپد ایر ۲ به بعد، آیپد پرو، آیپد نسل پنجم به بعد و همچنین آیپد مینی ۴ به بعد در دسترس قرار گرفته است. اپل در کنار iPadOS،‌ سیستم‌عامل iOS 13.1 را نیز منتشر کرده است. این نسخه از iOS 13 شامل محتوایی است که ابتدا قرار بود با خود iOS 13 منتشر شوند، اما بنابه‌دلایلی این اتفاق رخ نداد. iOS 13.1 برخی باگ‌های مهم حاضر در سیستم‌عامل را برطرف می‌کند و قابلیت‌های جدیدی را نیز با‌خود به‌همراه می‌آورد. با مراجعه به مسیر Settings > General > Software update در دستگاه خود، می‌توانید سیستم‌های عامل‌ جدید اپل را دریافت کنید.

اپل افزون بر سیستم‌های عامل یادشده، tvOS 13 را منتشر کرده است. در این سیستم‌عامل، صفحه‌ی هوم به‌روزرسانی شده است تا امکان پیش‌نمایش ویدئوی اپلیکیشن‌ها به‌صورت تمام‌صفحه وجود داشته باشد. همچنین پشتیبانی از چند کاربر به سیستم‌عامل اضافه شده است و هر کدام از این کاربران می‌توانند رابط کاربری سفارشی‌سازی خودشان را در اپل TV داشته باشند. برای جابه‌جا شدن در بین حساب کاربران مختلف، می‌توانید از کنترل سنتر جدید استفاده کنید.