علم تغییرات اقلیمی قدمتی بیش از ۱۵۰ سال دارد و احتمالا آزمایش‌شده‌ترین حوزه از علوم مدرن است؛ اگرچه در ۳۰ سال گذشته، صنعت انرژی و لابیگران سیاسی و دیگران، براساس استدلال‌هایی که هیچ‌کدام حقیقت ندارند، مشغول ایجاد تردیدهایی درباره‌ی این علم بوده‌اند.

طبق آخرین برآوردها، پنج شرکت بزرگ نفت و گاز هرساله حدود ۲۰۰ میلیون دلار صرف لابیگری برای کنترل یا تعویق یا متوقف‌کردن سیاست‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی می‌کنند. این انکار سازمان‌دهی‌شده و هماهنگ علم تغییرات اقلیمی موجب پیشرفت‌نکردن در کاهش انتشارات گازهای گلخانه‌ای در جهان شده است؛ تا جایی که اکنون با وضعیت اضطراری جهانی درزمینه‌ی تغییرات اقلیمی مواجه شده‌ایم.

هنگامی که انکارکنندگان تغییرات اقلیمی از افسانه‌های خاصی برای تضعیف علم تغییرات اقلیمی استفاده می‌کنند، برای مردم عادی دشوار است حقیقت را ببینند. در این مطلب، پنج مورد از افسانه‌های رایجی را شرح می‌دهیم که در این زمینه مطرح شده و علم واقعی آن‌ها را رد کرده است.

۱. تغییرات اقلیمی، تنها بخشی از چرخه‌ای طبیعی است

اقلیم زمین همیشه در حال تغییر بوده است؛ اما مطالعه‌ی دیرین اقلیم‌شناسی یا اقلیم‌های گذشته نشان می‌دهد تغییرات ۱۵۰ سال گذشته (از زمان آغاز انقلاب صنعتی)، استثنایی بوده و نمی‌تواند طبیعی باشد. نتایج مدل‌سازی‌ها نشان می‌دهد گرمایش پیش‌بینی‌شده‌ی آینده در‌ پنج‌میلیون سال گذشته بی‌سابقه است.

استدلال تغییرات طبیعی با این داستان تکمیل می‌شود که اقلیم زمین در حال بازیابی از دماهای سردتر عصر یخ‌بندانِ کوچک است و دماهای امروزی واقعا همانند دماهای دوران گرمایش قرون وسطی است. مشکل اینجا است که هم دوره‌ی یخ‌بندانِ کوچک و هم دوران گرمایش قرون وسطی تغییرات جهانی نبودند؛ بلکه تغییرات منطقه‌ای در اقلیم بودند که شمال‌غربی اروپا، شرق آمریکا، گرینلند و ایسلند را تحت‌تأثیر قرار دادند. مطالعه‌ای که با استفاده از ۷۰۰ رکورد اقلیمی انجام شده است، نشان می‌دهد در دوهزار سال گذشته، تنها زمانی‌که اقلیمی در سرتاسر جهان در زمان و جهت یکسانی تغییر کرده است، ۱۵۰ سال گذشته بوده است؛ زمانی‌که بیش از ۹۸ درصد از سطح سیاره گرم شده است.

دماهای جهانی در ۶۵ میلیون سال گذشته و سناریوهای گرمایش آینده‌ی زمین

۲. تغییرات، ناشی از اشعه‌های کیهانی‌کهکشانی/لکه‌های خورشیدی هستند

لکه‌های خورشیدی طوفان‌هایی روی سطح خورشید هستند که با فعالیت شدید مغناطیسی همراه‌اند و می‌توانند با شعله‌های خورشیدی همراه شوند. این لکه‌های خورشیدی قدرت تأثیر‌گذاری روی اقلیم زمین را دارند؛ اما دانشمندان از سال ۱۹۷۸ و با استفاده از حسگرهای روی ماهواره‌ها در حال ثبت مقدار انرژی خورشیدی بوده‌اند که زمین را گرم کرده؛ ولی هیچ روند صعودی‌ای دیده نشده است؛ بنابراین، این موضوع نمی‌تواند دلیل گرم‌شدن اخیر زمین باشد.

پرتوهای كيهانی كهكشانی (GCR) تابش‌هایی پرانرژی هستند که از خارج از منظومه‌ی شمسی نشئت می‌گیرند و حتی ممکن است از کهکشان‌های دوردست باشند. برخی می‌گویند این تابش‌ها ممکن است به تشکیل ابرها کمک کنند؛ بنابراین، کاهش پرتوهایی که به زمین می‌رسد، به‌معنای وجود ابرهای کمتری است و در این حالت، میزان کمتری از نور خورشید به فضا برگردانده می‌شود و با رسیدن مقدار بیشتری از گرمای خورشید به سطح، زمین گرم‌تر می‌شود. بااین‌حال، این ایده دو مشکل دارد: ۱. شواهد علمی نشان می‌دهد این پرتوها در تشکیل ابرها چندان مؤثر نیستند؛ ۲. در پنجاه سال گذشته، درواقع مقدار پرتوهای كيهانی‌كهكشانی در حال افزایش بوده و در سال‌های اخیر، به بیشترین حد خود رسیده است. اگر این ایده درست بود، پدیده‌ی مذکور باید موجب سردترشدن زمین می‌شد؛ درحالی‌که چنین چیزی اتفاق نیفتاده است.

درجه حرارت‌های سطحی جهانی (قرمز) در مقایسه‌ با انرژی خورشیدی‌ای که زمین دریافت کرده است (زرد) در واحد وات‌بر‌متر‌مربع، از سال ۱۸۸۰

۳. کربن‌دی‌اکسید بخش کوچکی از اتمسفر را تشکیل می‌دهد و این گاز نمی‌تواند اثر گرم‌کنندگی زیادی داشته باشد

انکارکنندگان برای رد این موضوع از یکی از استدلال‌های عقل سلیم استفاده می‌کنند؛ اما کاملا اشتباه است. در سال ۱۸۵۶، دانشمندی آمریکایی به‌نام یونیس نیوتن‌فوت آزمایشی با یک پمپ هوا و دو سیلندر شیشه‌ای و چهار دماسنج انجام داد. این آزمایش نشان داد سیلندری که حاوی کربن‌دی‌اکسید است و زیر نور خورشید قرار داده شده، در مقایسه با سیلندری که حاوی هوای معمولی است، گرمای بیشتری به‌دام می‌اندازد و به‌مدت طولانی‌تری گرم می‌ماند. دانشمندان این آزمایش‌ها را در آزمایشگاه و اتمسفر تکرار کردند و بارها‌و‌بارها اثر گل‌خانه‌ای کربن‌دی‌اکسید را نشان دادند.

باوجوداین، انکارکنندگان از این استدلال استفاده می‌کنند که بخش بسیار کمی از چیزی نمی‌تواند مقدار زیادی از اثر آن را داشته باشد. درمقابل این استدل، باید گفت فقط ۰.۱ گرم از سیانید می‌تواند انسانی بالغ را بکشد؛ چیزی که حدود ۰.۰۰۰۱ درصد وزن بدن او است. این را با کربن‌دی‌اکسید مقایسه کنید که در‌حال‌حاضر، تا ۰/۰۴ درصد از اتمسفر را تشکیل می‌دهد و گاز گل‌خانه‌ای فدرتمندی است. در همین حین، نیتروژن ۷۸ درصد از اتمسفر را تشکیل می‌دهد؛ با‌این‌حال بسیار غیرواکنشی است.

۴. دانشمندان برای نشان‌دادن روند گرمایش تمام مجموعه داده‌ها را دست‌کاری می‌کنند

این موضوع حقیقت ندارد و ابزاری سطحی برای حمله به اعتبار دانشمندان علم اقلیم است. برای رسیدن به مقیاس موردنیاز برای انجام این کار، به توطئه‌ای نیاز است که هزاران دانشمند از بیش از ۱۰۰ کشور جهان را زیرپوشش قرار دهد.

دانشمندان همیشه داده‌ها را تصحیح می‌کنند. برای مثال، باید رکوردهای دمایی تاریخی را تصحیح کنیم؛ زیرا نحوه‌ی اندازه‌گیری آن‌ها تغییر کرده است. بین سال‌های ۱۸۵۶ و ۱۹۴۱، برای اندازه‌گیری دمای آب دریا، آب به‌وسیله‌ی ظرفی روی عرشه آورده و دمای آن اندازه‌گیری می‌شد. جنس این ظرف‌ها و نیز ارتفاع عرشه تا سطح دریا تفاوت داشت و این تغییرات می‌توانست بر تأثیر خنک‌کنندگی ناشی از تبخیر اثر بگذارد. از سال ۱۹۴۱، بیشترِ اندازه‌گیری‌ها در محل ورودی آب به موتور کشتی انجام می‌شود و اثر خنک‌کنندگی ناشی از تبخیر وجود ندارد که در نظر گرفته شود.

ناگفته نماند باید این نکته را نیز در نظر بگیریم که بسیاری از شهرها گسترش پیدا کرده‌اند؛ بنابراین، ایستگاه‌های هواشناسی که قبلا در مناطق روستایی بودند، اکنون در مناطق شهری واقع شده‌اند که معمولا به‌طور چشمگیری در مقایسه با حومه‌ی شهر گرم‌تر هستند. اگر این تغییرات را در اندازه‌گیری‌های اولیه اعمال نکنیم، گرمایش زمین در ۱۵۰ سال گذشته حتی بیشتر از تغییری برآورد می‌شود که واقعا مشاهده شده است.

بازسازی دماهای جهانی از سال ۱۸۸۰ تا ۲۰۱۸ به‌وسیله‌ی پنج گروه بین‌المللی و مستقل از دانشمندان

۵. مدل‌های اقلیمی نامطمئن‌اند و دربرابر کربن‌دی‌اکسید حساسیت بیش‌از‌اندازه‌ای دارند

این موضوع درست نیست و تصوری اشتباه از نحوه‌ی عمل مدل‌ها است. این ادعا راهی برای کم‌اهمیت جلوه‌دادن جدی‌بودن تغییرات اقلیمی آینده است. انواع مختلفی از مدل‌های اقلیمی وجود دارند؛ از آن‌هایی که هدف آن‌ها مکانیسم‌های خاصی مانند درک ابرها است تا مدل‌های جریان عمومی (GCMs) که برای پیش‌بینی تغییرات اقلیمی آینده استفاده قرار می‌شوند. بیش از ۲۰ مرکز بزرگ بین‌المللی وجود دارد که در آن، گروه‌هایی متشکل از برخی از باهوش‌ترین افراد مدل‌های GCM حاوی میلیون‌ها خط کد را ایجاد و اجرا می‌کنند که نشان‌دهنده‌ی جدیدترین دانش مرتبط با سیستم اقلیمی است. این مدل‌ها به‌طور مداوم دربرابر داده‌های تاریخی و دیرین‌ اقلیم‌شناسی آزمایش قرار می‌شوند و توانایی آن‌ها ازنظر بازسازی رویدادهای اقلیمی بررسی می‌شود.

مدل (سیاه) و محدوده‌ی مدل (خاکستری) در مقایسه‌ با دماهای مشاهده‌شده‌ی جهانی

البته هیچ مدل واحدی را نمی‌توان کامل در نظر گرفت؛ زیرا آن‌ها سیستم اقلیمی جهانی بسیار پیچیده‌ای را نشان می‌دهند. بااین‌حال، داشتن مدل‌های مختلف که به‌طور مستقل ایجاد و تنظیم می‌شوند، به این معنا است که وقتی آن‌ها باهم سازگار هستند، می‌توانیم به نتیجه‌ی آن‌ها اطمینان کنیم. به‌طورکلی، آنچه انواع مختلف مدل‌های اقلیمی نشان می‌دهند، این است که دوبرابرشدن کربن‌دی‌اکسید موجب افزایش دمای زمین به‌اندازه‌ی ۲ تا ۴.۵ درجه‌ی سانتی‌گراد (میانگین ۳.۱ درجه‌ی سانتی‌گراد) می‌شود.

وقتی کربن‌دی‌اکسید اضافی به اتمسفر اضافه می‌شود، تمام مدل‌ها نشان‌دهنده‌ی مقدار چشمگیری از گرمایش هستند. اگرچه طی زمان مدل‌ها پیچیده‌تر شده‌اند، روند گرمایش پیش‌بینی‌شده در ۳۰ سال گذشته همچنان در تمام مدل‌ها مشابه باقی مانده است و این نتیجه‌ای قاطع از علم اقلیم است. تلفیق تمام دانش حاصل درباره‌ی عوامل طبیعی (خورشیدی، آتش‌فشانی، ذرات معلق و ازن) و انسانی (گازهای گل‌خانه‌ای و تغییر کاربری زمین) گرم‌کننده و سردکننده‌ی اقلیم، نشان می‌دهد ۱۰۰ درصد از گرمایش مشاهد‌شده در ۱۵۰ سال گذشته ناشی از فعالیت‌هایی انسانی است.

تأثیرات طبیعی و انسانی روی دماهای جهانی از سال ۱۸۵۰

هیچ پشتیبانی عملی برای انکار مداوم تغییرات اقلیمی وجود ندارد. مجمع بین‌المللی تغییرات اقلیمی (IPCC)، شش خط واضح از شواهد را برای تغییرات اقلیمی ارائه می‌دهد. هرچه وضعیت‌های آب‌و‌هوایی شدید رایج‌تر می‌شود، مردم متوجه می‌شوند به دانشمندان نیازی ندارند تا به آن‌ها بگویند اقلیم در حال تغییر است؛ چراکه آن‌ها آن را خودشان می‌بینند و تجربه می‌کنند.

به‌تازگی بنچمارک‌های مربوط به پردازنده‌ی Core i9-10900X اینتل منتشر شده است. این پردازنده هنوز به‌صورت رسمی معرفی نشده است؛ ولی احتمال عرضه‌ی آن در آینده‌ای نزدیک وجود دارد. پردازنده‌‌‌ی جدید مبتنی‌بر پلتفرم کسکید لیک ایکس (Cascade Lake X) اینتل است و بنچمارک منتسب به آن مربوط به یکی از تاور سیستم‌های سرور شرکت دل است. محصول مذکور Precision 5820 از سری X است که از توان پردازشی ۴.۴ گیگاهرتز برای تمامی هسته‌های پردازنده استفاده می‌کند. البته دل هنوز این محصول را رونمایی نکرده است و به‌نظر می‌رسد نتایج منتشرشده مربوط به یکی از مراکز آزمایش محصول این شرکت باشد.

مشخصات و تاریخ عرضه‌ی پردازنده‌های مبتنی‌بر پلتفرم کامت لیک اس (Comet Lake S) اینتل در گذشته منتشر شده بود. اینتل قصد دارد در سری کامت لیک، پردازنده‌هایی با حداکثر ۱۰ هسته را به بازار عرضه کند که براساس تراشه‌ی مادربرد سری ۴۰۰ و سوکت LGA 1200 توسعه یافته‌اند. قطعات مربوط به سری گفته‌شده در اواخر سال جاری میلادی دردسترس سایر تولیدکنندگان قرار می‌گیرد و درنهایت در سه‌ماهه‌ی اول سال آینده‌ی میلادی، کاربران می‌توانند آن‌ها را بخرند. همچنین، نمونه‌های قدرتمندی با پسوند K نیز در این سری وجود دارند که با توان ۱۲۵ وات و فرکانس پایه‌ی بیشتر از سایر پردازنده‌ها عرضه می‌شوند. البته تمامی نمونه‌های گفته‌شده از معماری ارتقایافته‌ی ۱۴ نانومتری بهره‌مند خواهند بود.

مشخصات ذکرشده برای Northbridge و Southbridge به نسل قبلی تراشه‌ها مربوط می‌شوند.

شایان ذکر است کاربران برای استفاده از پردازنده‌های سری کامت لیک اس باید سخت‌افزار خود را به‌روز و از مادربردهایی با تراشه‌‌ی سری ۴۰۰ و سوکت LGA 1200 استفاده کنند. این نسل از محصولات اینتل قابلیت پشتیبانی از سخت‌افزارهای قدیمی‌تر مانند تراشه‌های سری ۳۰۰ را ندارد.

جالب است بدانید معماری بسیار پیشرفته‌ی ۱۴ نانومتری استفاده‌‌شده‌ی اینتل در سری مذکور موجب شده است تا برخی کاربران نگرانی عجیبی درباره‌ی نسل‌های آینده‌ی پردازنده‌های این شرکت داشته باشند. پیشرفت معماری محصولات باعث شده است اینتل بتواند از فرکانس چشمگیری در محصولات خود استفاده کند که سرعت بی‌نظیری برای کاربران به‌ارمغان می‌آورد. باوجوداین، با تغییر معماری به ۱۰ نانومتر ممکن است فرکانس پایه بسیار کاهش یابد که درنهایت، موجب افت یا بهبودنیافتن عملکرد برخی از محصولات شود.

البته مسئله‌ی گفته‌شده بیشتر برای کاربران دسکتاپ و حرفه‌ای صادق است؛ زیرا پردازنده‌های موبایل مثل نمونه‌های به‌کاررفته در لپ‌تاپ‌ها، فرکانس پایه‌ی کمتری دارند و معمولا تغییر معماری در آن‌ها موجب بهبود عملکرد و کاهش توان مصرفی می‌شود. انتظار می‌رود پردازنده‌های دسکتاپ مبتنی‌بر معماری ۱۰ نانومتری در اواخر سال ۲۰۲۰ معرفی شوند.

سری کامت لیک اس به سه بخش مجزا تقسیم می‌شود که شامل توان ۱۲۵ (در بالاترین رده) و ۶۵ و ۳۵ وات می‌شود. دو بخش آخر دربردارنده‌ی پردازنده‌های متداول است؛ اما محصولاتی که با توان ۱۲۵ وات عرضه می‌شوند، علاقه‌ی اینتل به رفع نیاز کاربران حرفه‌ای را نشان می‌دهد که عطش بسیاری برای پردازنده‌های قدرتمند دارند. دور از ذهن نخواهد بود که فرکانس کاری پنج گیگاهرتز برای تمامی هسته‌ها را در چنین محصولاتی مشاهده کنیم. همچنین، پشتیبانی از جدیدترین فناوری‌ها مانند وای‌فای نسخه‌ی ۶ و USB 3.1 و تاندربولت ۳ نیز برای پردازنده‌های آینده‌ی اینتل در نظر گرفته شده است.

امیدواریم محصولات جدید و قدرتمند اینتل با برچسب قیمتی معقولانه‌ای همراه باشد. قیمت‌گذاری یکی از بخش‌های موردتوجه AMD است و این شرکت علاقه‌ی خود به عرضه‌ی پردازنده‌هایی با قیمت مناسب را نشان داده و انتظار می‌رود در آینده نیز به همین روند ادامه دهد. با‌این‌حال، به‌نظر می‌رسد Xeon W-3175X به‌عنوان گل سرسبد محصولات ور‌ک‌استیشن اینتل باقی خواهد ماند که از ۲۸ هسته بهره می‌گیرد. ناگفته نماند این محصول احتمالا در سه‌ماهه‌ی دوم سال ۲۰۲۰ عرضه خواهد شد.

اچ‌پی درکنار معرفی لپ تاپ اچ‌پی Elite Dragonfly با عمر باتری ۲۴ ساعته، دو مانیتور جدید با نمایشگر منحنی معرفی کرد. مانیتور جدید HP S430c Curved Ultrawide مجهز به نمایشگر منحنی مورب ۴۳/۴ اینچی با نسبت ابعاد ۳۲ به ۱۰ است که مشخصاتی معادل نمایشگرهای دوگانه‌ی مورب ۲۴ اینچی دارد. 

نمایشگر 4K جدید اچ‌پی از با وبکم پاپ‌آپ و میکروفون از ویندوز هلو (Windows Hello) پشتیبانی می‌کند. نرم‌افزار Device Bridge اچ‌پی به کاربران امکان کنترل همزمان دو سیستم کامپیوتری را می‌دهد؛ درنتیجه کاربران می‌توانند تنها با استفاده از یک کیبورد و ماوس بین دو دستگاه مختلف، وظایف مختلفی ازجمله مشاهده، کپی و چسباندن را انجام دهند.

مانیتور جدید اچ‌پی S430c از پورت‌‌های DisplayPort، HDMI و چهار پورت‌ USB و دو پورت USB-C برای انتقال داده، تصاویر ویدئویی و حداکثر توان ۱۰۰ واتی برای شارژ موبایل پشتیبانی می‌کند. مانیتور جدید منحنی E344c نیز با نمایشگر منحنی مورب ۳۴ اینچی بسیار نازک به بازار عرضه خواهد شد. مانیتور جدید قابلیت چرخش، تیلت و تنظیم ارتفاع تا ۱۵۰ میلی‌متر را دارد. 

مانیتور HP S430c Curved Ultrawide در تاریخ ۴ نوامبر (۱۳ آبان‌ماه) با قیمت ۹۹۹ دلار و مانیتور HP E344c Curved در تاریخ ۷ اکتبر (۱۵ مهرماه) با قیمت ۵۹۹ دلار به بازار عرضه خواهد شد. 

خرید یک پاور یا همان منبع تغذیه‌ی مناسب‌ و کارا، یکی‌از موثرترین‌ و مهم‌ترین گام‌ها در‌جهت بهبود عملکرد کامپیوتر‌های گیمینگ است. دغدغه‌ی بیشتر کاربران داشتن بهترین کارت‌های گرافیک و پردازنده‌ها است؛ اما متأسفانه، حتی بهترین اجزای کامپیوتری نیز نیازمند به استفاده از منبع تغذیه‌‌‌‌‌‌ی مناسب هستند. در حقیقت اگر کاربر خواستار کامپیوتر گیمینگ کاراتری باشد، ممکن است اجزای سیستم، نیازمند یک منبع تغذیه‌ی به‌خصوص برای تأمین پایدار توان مصرفی قطعات سیستم خود باشند. یکی‌ از اشتباهات رایج کاربران در زمان سرهم‌کردن کامپیوتر رومیزی، خودداری از توجه کافی و پرداخت هزینه ی لازم جهت خرید منبع تغذیه‌‌‌‌‌‌‌ی مناسب و یافتن ارزان‌ترین گزینه‌ با نرخ توان نامناسب، از محصولات یک شرکت ناشناس است. صرف‌ نظر از اینکه کاربر در حال ساخت کامپیوتر گیمینگ جدید باشد یا صرفا قصد ارتقای سیستم کنونی خود را داشته باشد، چندین نکته وجود دارد که هنگام خرید منبع تغذیه باید درنظر گرفته شوند. در این مقاله به بررسی این نکات، توجه ویژه‌ای خواهیم داشت.

نکات ضروری هنگام خرید پاور

توجه به ابعاد و وزن منبع تغذیه 

بیشتر کیس‌های رایانه‌ی امروزی دارای فضای زیادی جهت تعبیه‌ی منبع تغذیه هستند. با این حال برخی از کیس‌های کوچک‌تر با آنکه ممکن است قادر به پشتیبانی از اجزای رده بالا باشند، ولی نمی‌توانند پاورهای بزرگ را در خود جای دهند. همچنین پاورهای کوچک با شکل ساخت SFX وجود دارند که ممکن است طول کابل مناسب را برای رسیدن به مناطق خاصی در کیس‌های استاندارد کوچک و بزرگ نداشته باشند. اما عموما واحدهای منبع تغذیه‌ی بزرگ‌تر، از خازن‌ها، چوک ها (محفظه) و سایر قطعات داخلی بزرگ‌تر و بادوام‌تری استفاده می‌کنند و برای ازبین‌بردن بیشتر گرما، از سینک‌ها و سیستم خنک‌کننده‌ی بزرگ‌تری بهره می‌برند؛ به همین دلیل در اکثر مواقع، بهتر از انواع کوچک‌‌‌تر عمل می‌کنند و برای خرید ارجحیت دارند.

توجه به نوع رابط و سوکت برق

یکی از نکات مهم دیگر هنگام خرید پاور، انتخاب پاوری است‌که کابل‌های رابط یا کانکتورهای آن با سیستم و مادربرد کاربر سازگار باشد؛ برای مثال در معرفی کانکتور برق مادربرد از دو نوع ۴+۲۰ پین و ۲۴ پین استفاده می‌شود. رابط ۴+۲۰ پین، می‌تواند هم ۲۰ پین و هم ۲۴ پین داشته باشد. در واقع چهار پین به‌صورت اضافه به ۲۰ پین قبلی ملحق می‌شوند تا یک رابط ۲۴ پین شکل بگیرد. تمام مادربردهای جدید از رابط برق ۲۴ پین استفاده می‌کنند. همچنین برای اکثر کارت‌های گرافیک رده‌بالا و میان‌رده از دو نوع کانکتور ۶ و ۸ پین استفاده می‌شود که مستقیماً از منبع تغذیه منشعب می‌شود.

طول کابل‌های رابط

نکته‌ی بعدی، اطمینان از بسندگی طول و اندازه‌ی کابل‌های منبع تغذیه است. طول کابل‌ها باید با سیستم مورد نظر مناسب باشد، چرا که کاربران از کیس‌ها و مادربردهایی با ابعاد متفاوت استفاده می‌کنند. غالبا بیشتر تولیدکنندگان منبع تغذیه برای محصولات خود جدولی جهت مشخص کردن طول و اندازه‌ی مورد نیاز برای کابل‌ها، در واحدهای منبع تغذیه‌ی مختلف خود منتشر می‌کنند. جدول زیر متعلق به شرکت !Be Quiet، یکی از تولید‌کنندگان بزرگ در زمینه‌ی واحدهای منبع تغذیه است:

به‌طور معمول برای پاورهای بزرگتر و باکیفیت‌تر کابل‌های نسبتا بلندتری استفاده می‌شود. اما طول کابل‌ها برای انواع منابع تغذیه و طرح‌بندی‌های کیس رایانه، به میزانی استانداردسازی شده است که جای نگرانی برای  اندازه‌ی اتصالات اصلی، مانند کابل‌های رابط برق ۲۴ پینیِ ATX ،اتصال ۸ پینیِ پردازنده و اتصالات ۶ یا ۸ پینیِ PCI Express وجود ندارد. با همه‌ی این اوصاف ممکن است در برخی از موارد مانند کابل‌های SATA با مشکل کوتاه بودن کابل‌ها مواجه شویم؛ برای مثال هنگامی‌که هارد دیسک در یکی از گوشه‌های جعبه‌ی رایانه قرار گیرد و دسترسی به آن دشوار شود، طول کابل پاسخگو نخواهد بود. علاوه بر این در کیس‌های رایانه‌ی بزرگ‌تر، برای دسترسی به تمام قسمت‌های محفظه باید از کابل‌های بلندتری استفاده شود. در مورد نوع کابل نیز برای مادربردهای نوع ITX یا زمانی‌که فضای پشت مادربرد کم است از کابل‌های تخت استفاده می‌شود. از طرف دیگر کابل‌های بافته داخل جعبه‌ی رایانه کمتر دیده می‌شوند، ولی نسبتا قطورتر هستند.

ماژولار، نیمه ماژولار و غیر ماژولار

واحدهای منبع تغذیه از نظر کابل‌های هادی برق، در سه مدل ماژولار، نیمه‌ماژولار و غیرماژولار تقسیم‌بندی می‌شوند. کابل‌های پاورهای ماژولار در دو سر خود دارای سوکت، جهت اتصال به پاور و اجزای دیگر سیستم هستند و کاربر در‌ صورت عدم نیاز می‌تواند از کابل‌های اضافیِ داخل جعبه استفاده نکند. در این صورت اثری از کابل‌های اضافی در داخل جعبه‌ی رایانه به چشم نمی‌خورد و همچنین در صورت نیاز کابل‌ها به‌سادگی تعویض می‌گردند؛ به‌عنوان مثال اگر کاربر قصد خرید منبع تغذیه‌ای با رابط پردازنده‌ی ۸ پین دوگانه برای سیستم آینده‌ی خود را داشته باشد اما در حال حاضر تنها نیاز به رابط ۲۴ پین و ۸ پین داشته باشد، بهترین گزینه استفاده از پاورهای ماژولار است. همچنین به سبب نوع اتصالات در این نوع پاورها، طول منبع تغذیه افزایش می‌یابد. اما در واحدهای منبع تغذیه‌‌‌ی نیمه ماژولار نمی‌توان اتصالات مهم مانند کابل برق مادربرد و برخی از کابل‌های پردازنده‌ی گرافیکی را از پاور جدا کرد و زمانی‌که بعضی از این کابل‌ها بدون استفاده بمانند، وجود آن‌ها در جعبه‌های کوچک رایانه می‌تواند مشکل‌ساز باشد. سایر کابل‌ها همانند پاورهای ماژولار در دو سر خود دارای سوکت هستند. در واحدهای منبع تغذیه‌ی غیرماژولار تمام کابل‌ها به‌صورت مستقیم به منبع تغذیه متصل هستند.

تقسیم‌بندی واحدهای منبع تغذیه از نظر تعداد ریل

سازندگان واحدهای منبع تغذیه علاوه بر درج توان خروجی، تعداد ریل‌های ۱۲ ولتی محصول را نیز اعلام می‌کنند. منبع تغذیه‌ی «تک ریلی» دارای یک ریل ۱۲ ولتی پرقدرت، برای تغذیه‌ی برق اجزای سیستم است. اما واحدهای منبع تغذیه‌ی «چند ریلی» خروجی را بین چند ریل ۱۲ ولتی تقسیم می‌کنند.

در یک طراحی تک ریلی، تمام قدرت منبع تغذیه برای استفاده‌ی هر بخش از سیستم که به منبع تغذیه متصل شده است در دسترس خواهد بود. بنابراین در‌ صورت اختلال در عملکرد پاور، ممکن است جریان بیش از اندازه‌ای به سمت اجزا، هدایت شود و موجب آسیب و از کار افتادن آن‌ها گردد. از سوی دیگر، اصلی‌ترین نقطه ضعف پاور چند ریلی، در عدم توانایی اشتراک قدرت بین ریل‌های مختلف است؛ برای مثال اگر قطعه‌ای با ۲۵ آمپر جریان مورد نیاز به یک ریل ۱۲ ولتی با حداکثر قدرت ۲۰ آمپر متصل شود، این عدم تطابق سبب فعال‌شدن یک مکانیزم حفاظتی با نام OCP که مخففی از عبارت Overcurrent Protection به‌مفهوم حفاظت در برابر جریان غیرمجاز است، شده و منبع تغذیه را خاموش می‌کند. در این حالت ممکن است توان قابل انتقال زیادی در ریل‌های دیگر ذخیره شده باشد. برخلاف واحدهای منبع تغذیه‌ی تک ریلی، در پاورهای چند ریلی دقت در اتصال اجزا به ریل‌ها ضروری است.

اگر سیستم به مشکلی بزرگ برخورد کند، این نقطه‌ضعف تبدیل به یک ناجی برای سیستم می‌گردد. مکانیزم OCP در یک منبع تغذیه‌ی چندریلی به‌صورت مداوم هر ریل را رصد می‌کند و در‎ صورت تشخیص بار اضافی در هر یک از ریل‌ها، کل واحد را خاموش می‌کند. OCP در واحدهای تک ریلی فقط در شدت جریان‌های بالا فعال می‌شود؛ به همین دلیل در‌ صورت وجود حجم بالایی از بار اضافی واحد را ذوب می‌کند.

معمولا از نظر عملکرد، هر دو واحد تک ریلی و چند ریلی کارکرد خوبی دارند و به‌صورت کلی بسیار ایمن هستند. در سیستم‌های قدرتمند، مکانیزم OCP در واحدهای منبع تغذیه‌ی چند ریلی هنگام به‌وجودآمدن اتصالات کوتاه، یک لایه‌ی امنیتیِ اضافی ایجاد می‌کند و احتمال ازبین‌رفتن اجزای سیستم در یک اشتباه محاسباتی را کاهش می‌دهد.

انتخاب منبع تغذیه متناسب با انرژی مصرفی در اجزای سیستم

قدرت خروجی واحدهای منبع تغذیه با واحد وات (Watt) اندازه‌گیری می‌شود و قدرتی که برای آن‌‌‌‌ها اعلام می‌شود، حداکثر توانی است که پاور در بهترین حالت می‌تواند تولید‌ کند. پاورهای موجود در بازار تنوعی در حدود ۲۰۰ تا ۱۸۰۰ وات دارند. برای انتخاب منبع تغذیه‌ی مناسب، توان مصرفیِ کل سیستم (توسط قطعات فعلی یا آینده) در نظر گرفته می‌شود. بیشتر تولیدکنندگان منبع تغذیه، در وب‌سایت خود محاسبه‌گری دارند که این امکان را به کاربران می‌دهد تا با مشخص‌کردن نوع اجزای سیستم، میزان وات مصرفی را محاسبه کنند. هدف از تعبیه‌ی این محاسبه‌گر صرفا ترغیب کاربران برای خرید منبع تغذیه نیست بلکه کمک می‌کند تا آن‌ها درک درستی از ظرفیت بالاتر پاور و تأثیر آن در سیستم و به‌روزرسانی‌های آینده داشته باشند. استفاده از محاسبه‌گر منبع تغذیه سازندگان، روشی مطمئن برای محاسبه‌ی قدرت سیستم است.

نرخ بهره‌وری

مهم‌ترین نکته هنگام خرید، توجه به میزان بازدهی و بهره‌وری (Efficiency) منبع تغذیه است‌. بازدهی منبع تغذیه عبارت است از میزان توان دریافتی منبع تغذیه (به‌صورت برق AC) برای تأمین توان معین (به‌صورت برق DC) قطعات سخت‌افزاری در فشار کاری معین. به عبارت ساده‌تر، این عدد مشخص می‌کند که چند درصد از برق متناوب ورودی به برق مستقیم برای تغذیه قطعات سیستم تبدیل می‌گردد و میزان تلفات توان در پاور چقدر است؛ برای مثال، پاوری ۱۰۰۰ واتی با تنها ۵۰% بازدهی، برای رسیدن به اوج توان، ۲۰۰۰ وات نیرو را از سوکت دیواری دریافت می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند. نیروی اضافی به‌صورت گرما تلف می‌شود که این اتلاف انرژی یک شاخص منفی برای سیستم‌های کامپیوتری است. در واقع پاورهای کاراتر، بی‌صداتر و خنک‌تر عمل می‌کنند.

سایت Hardwarecanucks با انجام آزمایشی میزان توان مصرفی و بازدهی دو نوع پاور با خروجی توان متفاوت را سنجیده است. روش کار به این صورت است که با اتصال منبع تغذیه به بردی شامل پردازنده‌ی Core i7-8700K و کارت گرافیک GTX 1070 Ti در حالت حداکثر فشار کاری (۱۰۰٪ بارگذاری قطعات)، توان مصرفی هر دو پاور به‌صورت جداگانه بررسی گردیده است. برای بارگذاری ۱۰۰ درصدی قطعات، از برنامه‌های Prime95 و FurMark (برنامه‌هایی جهت آزمایش پایداری سیستم) استفاده می‌شود.

با اتصال پاور با بازدهی طلایی و ظرفیت ۶۵۰ وات، میزان قدرت مصرفی  از سوکت دیواری حداکثر به حدود کمی پایین‌تر از ۳۰۰ وات رسید. در طول آزمایش توان مصرفی به‌صورت ناگهانی تا ۳۰۰ وات افزایش یافت که دلیل آن گرم‌شدن اجزای داخلی مولد و پایین آمدن کارایی آن‌ها بود. در پاور با بازدهی برنزی و ظرفیت ۴۰۰ وات، میزان توان دریافتی از سوکت دیواری تا ۳۴۰ وات افزایش یافت که دلیل این تفاوت، نرخ بهره‌وری پایین در محصول دوم است.

نمودار مربوط به نرخ بهره‌وری منبع تغذیه همواره یک نمودار ناقوسی شکل است. همان‌گونه که نمودار نشان می‌دهد، بیشترین بهره‌وری در زمان استفاده از نیمی از توان تعیین‌شده برای هر منبع تغذیه است. این نمودار متعلق به یک پاور ۱۰۰۰ واتی است. همچنین طبق نمودار بالاترین بازدهی این پاور در گستره‌ی توان مصرفی ۳۰۰ تا ۷۰۰ وات محقق می‌شود.

استاندارد 80Plus

نمودار میزان بازدهی بر حسب توان مصرفی یک منبع تغذیه، کسب گواهینامه‌ی آزمایش و استاندارد 80Plus معینی را در پی دارد. اگر منبع تغذیه‌ای در تست‌ها، بازدهی توانی بیش از ۸۰% در سطوح مختلف خروجی از خود نشان دهد، موفق به دریافت استاندارد و لوگوی 80Plus خواهد شد. بنابراین کاربران هنگام خرید منبع تغذیه‌‌‌‌‌‌ی دارای استاندارد 80plus می‌توانند از حداقل بازدهی توانی ۸۰% حین بارگذاری سیستم از ۲۰ تا ۱۰۰٪ بهره‌مند شوند. شایان‌ذکر است، استاندارد 80plus در سطوح مختلفی از جمله طلایی، نقره‌ای، برنزی و پلاتینیوم کسب می‌گردد. 80plus تیتانیوم نیز به‌تازگی در دسترس قرار گرفته است و برخلاف استانداردهای 80Plus Bronze/Silver/Gold/Platinum استاندارد 80Plus Titanium کارایی را در بارهای کاری حداقلی و در حدود ۱۰٪ می‌سنجد. این امر از آن جهت حائز اهمیت است که نشان می‌دهد این محصول حتی در بارهای زیر ۲۰٪ دارای نرخ بهره‌وری ۸۰ درصدی است.

توجه به برچسب منبع تغذیه

گزینه‌ی مهم دیگر در انتخاب منبع تغذیه توجه به برچسب آن است. تصویر برچسب در بالا مربوط به منبع تغذیه‌ی Dark Power Pro 850W است. AC Input در بالای برچسب که در این مدل برابر با عدد ۱۰۰-۲۴۰ ولت بوده، نشان‌دهنده‌ی آن است که محصول یادشده می‌تواند در کشورهایی که دارای برق مصرفی AC با ولتاژ ۱۰۰ تا ۲۴۰  ولت هستند، مورد استفاده قرار گیرد. منبع تغذیه، برق متناوب ورودی را به برق مستقیم ۳.۳، ۵، ۱۲، ۱۲- ولت و ۵ ولت SB تبدیل می‌کند. ولتاژهای مهم در این برچسب شامل سه ولتاژ اول هستند؛ زیرا ولتاژ 5VSB برای پایداری سیستم مورد استفاده قرار می‌گیرد و ۱۲- ولت نیز مربوط به برخی قطعات PCI بوده که در سیستم‌های امروزی منقضی شده است. از هر دو خروجی ۳/۳ و ۵ ولتی برای اتصالات SATA و Molex، برخی کنترلرهای روی مادربرد و همچنین حافظه استفاده می‌شود. این منبع تغذیه قادر است توانی در حدود ۱۴۰ وات را به خروجی‌ قطعات ۳/۳ و ۵ ولتی تحویل دهد. اما عموماً نیازی به این سطح از توان در خروجی‌های ۳/۳ و ۵ ولتی نیست؛ چرا که اکثر سیستم‌های امروزی تنها به خروجی منبع تغذیه‌ی ۱۲ ولتی نیاز دارند. همچنین با توجه به برچسب، محصول بالا پاوری چند ریلی است که ۱۲ ولت برق را از چند ریل مختلف با چندین جریان متفاوت عرضه می‌کند که پیش‌تر در مورد آن توضیح دادیم.

فیس‌بوک از مدت‌ها پیش در فکر این بود تا کاری کند که کاربرانش بتوانند بسیار راحت‌تر با یکدیگر در سراسر جهان ارتباط تصویری برقرار کنند و اکنون با رونمایی از دستگاه‌های پورتال خود این رویا را عملی ساخته است.

"نگار توسلیان" و "امیر میربیک سبزواری"، دانشمندان ایرانی "موسسه فناوری استیونز"، ابزار جدیدی ابداع کردند که می‌تواند به تشخیص سریع و کم‌هزینه سرطان پوست کمک کند.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، آیفون ۱۱ اپل با زبان طراحی نسل قبل، ولی تکامل‌یافته‌تر  درکنار دو گوشی هوشمند آیفون ۱۱ پرو و آیفون ۱۱ پرو مکس با دوربین سه‌گانه در کالبدی آشنا معرفی شدند. 

پیش‌تر گفته شده بود که هر سه دستگاه آیفون ۱۱، آیفون ۱۱ پرو و ​​آیفون ۱۱ پرو مکس‌، ازنظر طول عمر باتری نسبت به نسل قبلی خود بهبود یافته‌اند؛ درنتیجه کاربران می‌‌توانند مدت‌ زمان طولانی‌تری از دستگاه برای انجام کارهای مختلف از جمله گوش دادن به موسیقی استفاده کنند.

کوپرتینونشین‌ها ازنظر فنی، توضیحی درمورد ظرفیت باتری دستگاه مطرح نکرده بودند. اما مستندات مربوط به سازمان تنظیم مقررات چین (TENAA)، خبر از مشخصات دقیق باتری گوشی‌های هوشمند جدید آیفون اپل می‌دهد. 

براساس مستندات TENAA، گوشی هوشمند آیفون ۱۱ از باتری با ظرفیت ۳۱۱۰ میلی‌آمپر‌ساعت بهره می‌برد. این در حالی است که آیفون XR که سال گذشته معرفی شد، مجهز به باتری ۲۹۴۲ میلی‌آمپرساعتی است. آیفون ۱۱ پرو با نمایشگر ۵/۸ اینچی نیز دارای باتری ۳۰۴۶ میلی‌آمپر‌ساعتی است؛ در حالی که ظرفیت باتری آیفون XS معمولی تنها ۲۶۵۸ میلی‌آمپر‌ساعت است. درنهایت، آیفون ۱۱ پرو مکس مجهز به باتری با ظرفیت ۳۹۶۹ میلی‌آمپر‌ساعت بوده که قابل مقایسه با ظرفیت باتری ۳۱۷۴ میلی‌آمپرساعتی آیفون XS Max است. ظرفیت باتری گوشی هوشمند جدید آیفون حدود ۲۰ درصد نسبت به دستگاه قبلی افزایش یافته است.

اپل ادعا می‌کند که باتری آیفون ۱۱ قابلیت پخش ۱۷ ساعت ویدئو، یک ساعت بیشتر از آیفون XR سرویس‌ می‌دهد. این در حالی است که آیفون ۱۱ پرو حداکثر ۱۸ ساعت و آیفون ۱۱ پرو حداکثر ۲۰ ساعت در شرایط مشابه سرویس‌دهی خواهند داشت. باتوجه به اینکه اپل گوشی‌های هوشمند گران‌قیمت خود را با هدف عرضه به کاربران حرفه‌ای تولید می‌کند، استفاده از باتری‌های با ظرفیت بالاتر برای چنین کاربرانی منطقی به‌نظر می‌رسد. سال گذشته، همین قضیه در مورد ظرفیت باتری آیفون XR در مقایسه با ظرفیت باتری آیفون XS و آیفون XS Max مطرح بود. 

همچنین، مستندات مربوطه تأیید می‌کند که تمام مدل‌های گوشی هوشمند جدید آیفون ۱۱ از ظرفیت حافظه‌ی رم ۴ گیگابایتی بهره می‌برند و خبری از ظرفیت حافظه‌ی رم ۶ گیگابایتی که در برخی گزارش‌ها به آن اشاره شده بود، نیست. انتظار می‌رود گوشی‌های هوشمند جدید آیفون روز جمعه به‌صورت رسمی به بازار عرضه شوند. بی‌شک با عرضه‌ی رسمی محصولات جدید اپل، بیشتر می‌توان در مورد صحت این اطلاعات اظهارنظر کرد.

تویوتا لندکروزر سری ۷۰ نیز همانند مرسدس بنز جی کلاس، مشابه با دهه‌ی ۱۹۸۰ میلادی تولید می‌شود. این خودرو همچنان در برخی نقاط جهان تولید و به فروش می‌رسد. یکی از مناطقی که همچنان تویوتا لندکروزر سری ۷۰ در آن عرضه می‌شود آفریقای جنوبی است. تویوتا حالا تصمیم گرفته تا با عرضه‌ی نسخه‌ی جدیدی از این خودرو به نام نامیب (Namib) به بازار آفریقا تنوع محصولات خود در این بخش از جهان را افزایش دهد. 

لندکروزر نامیب در بخش فنی خود با مدل 79 4.5D V8 D/C یکسان است. قیمت این خودرو در بازار آفریقا ۸۹۳٬۶۰۰ رند (حدود ۶۱ هزار و ۱۴۵ دلار) تعیین شده که در مقایسه با نسخه‌ی استاندارد لندکروزر سری ۷۰ حدود ۸ هزار دلار گران‌تر است. در این خودرو، از پیشرانه‌ی ۴.۵ لیتری توربو دیزل استفاده شده است که می‌تواند ۲۰۲ اسب بخار قدرت و ۴۳۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید کند. بیشینه‌ی گشتاور این پیشرانه در ۱۲۰۰ تا ۳۲۰۰ دور بر دقیقه در دسترس است. تویوتا میزان مصرف سوخت ترکیبی این مدل را ۱۱.۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر و میزان انتشار گاز دی اکسید کربن را هم ۳۰۰ گرم در هر کیلومتر اعلام کرده است. 

تویوتا اقدام به ارتقای سیستم تعلیق کرده است. همچنین روی رینگ‌های ۱۶ اینچی این مدل لاستیک‌های کوپر مکس با ابعاد 265/75 نصب شده‌اند. در بخش ظاهری، تویوتا لندکروزر نامیب در دو رنگ سفید و بژ صحرایی قابل خرید است. در جلوپنجره نیز به جای لوگوی تویوتا، نام این خودروساز به شکل نوشته نصب شده است. از دیگر بخش‌های تویوتا لندکروزر نامیب سپر آفرود است که روی آن چراغ‌های اضافی نیز وجود دارند. سپر عقب نیز یک میله‌ی مستحکم است که روی آن یک بست مخصوص یدک‌کشی قرار دارد. 

درون کابین باید به روکش پارچه‌ای به رنگ خاکستری روی صندلی‌ها با لوگوی Namib اشاره کرد. درون کابین این خودرو به طور گسترده‌ای از صفحات ضد سایش استفاده شده است تا مواد بالاترین دوام را با گذشت زمان داشته باشند. از دیگر امکانات این خودروی آفرود باید به محفظه‌ی داشبورد خنک‌شونده، کنسول سقفی ویژه با نورپردازی LED، گیره‌ی نصب میکروفون، رادیوی دو کاناله و فضاهای اضافی برای قرار دادن اشیا اشاره کرد. 

تمامی نسخه‌های توسوتا لندکروزر 79 D-Cab V8 دارای سیستم اطلاعات و سرگرمی لمسی، سیستم رهیاب ماهواره‌ای، بلوتوث، شیشه برقی پنجره‌ها، ستون فرمان تنظیم‌‌شونده‌ی تلسکوپی، قفل مرکزی، پورت USB و دو کیسه هوا جلو هستند. تویوتا این مدل را به همراه گارانتی ۳ ساله یا ۱۰۰ هزار کیلومتری به بازار عرضه می‌کند.

براساس تصاویری که حساب کاربریِ سایت InstLatX64 در توییتر منتشر کرده، پردازنده‌های سری Tiger Lake اینتل حافظه‌ی کش درخورتوجهی خواهند داشت. پردازنده‌های سری Tiger Lake اینتل با بهره‌گیری از معماری هسته‌ی Willow Cove با لیتوگرافی ۱۰ نانومتری، برای عرضه در سال ۲۰۲۰ برنامه‌ریزی شده‌اند.

بر اساس فایل Dump منتشر شده در این توییت، پردازنده‌های ۱۰ نانومتری Tiger Lake با معماری Willow Cove نسبت‌به نسل‌های پیشین خود ۵۰ درصد حافظه‌ی کش بیشتری خواهد داشت.

این‌گونه فایل‌ها که اطلاعات پردازنده در حال اجرا و ماژول‌های در حال بارگذاری پردازنده را ثبت می‌کند، یک پردازنده‌ی سری U را از نسل Tiger Lake نشان می‌دهد که ۴ هسته و ۸ رشته دارد. کلاک هسته‌ی پردازنده روی ۱ گیگاهرتز تنظیم شده و فرکانس آن در بیشترین حالت، ۳.۴ گیگاهرتز می‌تواند باشد. تمامی تراشه‌های ۴ هسته‌ای که اینتل تولید کرده، ۸ مگابایت حافظه‌ی کش دارند، بنابراین هر هسته، ۲ مگابایت حافظه‌ی کش سطح ۳ به‌ همراه دارد. اما تصاویر منتشر شده از مشخصات سری Tiger Lake نشان می‌دهد این تراشه‌، ۱۲ مگابایت حافظه‌ی کش L3 (سطح سوم) داشته و از دستورالعمل‌های AVX 512 پشتیبانی می‌کند. با این اوصاف اینتل در حال برنامه‌ریزی جهت اعمال تغییرات اساسی در حافظه‌های کش خود است. ۱۲ مگابایت حافظه‌ی کش برای یک پردازنده‌ی ۴ هسته‌ای، برای هر هسته ۳ مگابایت کش L3 ایجاد می‌کند. این افزایش ظرفیت از ۲ به ۳ مگابایت در هر هسته به‌معنی ۵۰ درصد حافظه‌ی کش بیشتر در هر هسته است و باعث خواهد شد، لپ‌تاپ‌های مبتنی بر این پردازنده‌ها، برای گیمینگ گزینه‌ی مناسبی باشند.

سری اسکای‌لیک و پردازنده‌های آیس‌لیک که به تازگی معرفی شده‌اند، از ساختار کش L3 مشابهی برخوردار هستند که در  میان تمامی هسته‌ها به‌اشتراک گذارده شده‌ است. معماری نسل بعد اینتل که با نام رمز Willow Cove شناخته می‌شود و دنباله‌ی معماری به‌کاررفته در سری آیس‌لیک با نام Sunny Cove است، شاید تداوم‌دهنده‌ی همان ساختار کش باشد؛ با این تفاوت که اندازه‌ی حافطه‌ی کش L3 این بار ۵۰ درصد بیشتر خواهد بود.

اینتل پیش‌تر نیز اعلام کرده‌ بود، در حال طراحی مجدد حافظه‌ی کش در معماری Willow Cove است؛ بنابراین احتمال دارد تغییراتی که روی کش این تراشه‌ها اعمال می‌شود، صرفا به افزایش ظرفیت حافظه‌ی کش محدود نباشد. سوا از تغییراتی که در معماری ایجاد خواهد شد، اینتل قصد دارد بهینه‌سازی‌هایی را در سطح ترانزیستورها به‌عمل آورد که با اصلاح فرایند ساخت ۱۰ نانومتری فعلی ممکن خواهد بود. پیشرفت سطوح حفاظت پردازنده‌های جدید برای مقابله با آسیب‌های امنیتی خاص، از دیگر بهبودهای تراشه‌های تایگرلیک خواهد بود.

پردازنده‌ی گرافیکی مجتمع در سری Tiger Lake-U اینتل، از معماری نسل ۱۲ یا Xe است. معماری Xe همان معماری است که در کارت‌های گرافیکی که اینتل در سال ۲۰۲۰ عرضه می‌کند، استفاده خواهد شد. علاوه بر تغییراتی که قرار است در پردازنده‌ی گرافیکی سری Tiger Lake-U اعمال شود، اینتل می‌تواند آخرین فناوری‌های خود برای نمایش بهتر تصاویر و رابط نسل بعدی I/O را نیز به فهرست مشخصات پلتفرم‌ جدید خود اضافه کند. اطلاعاتی که پیش‌از این از پردازنده‌های سری Tiger Lake درز کرده، نشان می‌دهد در عملکرد تک‌هسته‌ای این پردازنده جهش بزرگی را نسبت به رقبای بالارده‌ی خود تجربه کرده‌ است. حال باید منتظر ماند و دید، این پردازنده‌ها در دنیای واقعی چه سطح عملکردی را ارائه می‌کنند.

بلندگوهای خودرو با گذشت زمان فرسوده می‌شوند و حتی می‌شکنند. چنین موضوعی به‌ویژه درباره‌ی بلندگوهای کارخانه‌ای اصلی با کیفیت پایین که اکثر خودروها به آن‌ها مجهز هستند، صادق است. اجزای داخلی سیستم صوتی خودرو طی استفاده‌ی مداوم خراب می‌شود و کار زیادی در این زمینه نمی‌توان انجام داد.  

گاهی اوقات گفته می‌شود که بلندگوهای خودرو به یکباره خراب شده‌اند. خراب شدن تمام بلندگوها، بدون استفاده‌ی نادرست تقریبا ممکن نیست؛ از جمله این موارد می‌توان به بیش از اندازه بلندکردن صدای سیستم صوتی اشاره کرد. با این حال هنگامی که تمام بلندگوهای سیستم صوتی خودرو همگی به یکباره از کار می‌افتند، مشکل معمولاً از دستگاه پخش یا هدیونیت، آمپلی‌فایر یا سیم‌کشی است. 

در برخی موارد، ایجاد مشکلی کوچک در سیم‌کشی بین هدیونیت و یکی از بلندگوها به‌تنهایی می‌تواند باعث شود که تمام بلندگوهای سیستم صوتی خودرو به یکباره قطع شوند.

بررسی هدیونیت و آمپلی‌فایر

اگر هدیونیت سیستم صوتی روشن باشد اما صدایی از بلندگوها دریافت نشود، به‌راحتی می‌توان به این نتیجه رسید که مشکل از بلندگوها است. اما این واقعیت که هدیونیت روشن شده است، به‌معنای درست کارکردن نیست. قبل از انجام هر کار دیگری باید:

• مطمئن شد که هدیونیت روی حالت ضدسرقت قرار نگرفته است که به کد رمز نیاز دارد.
• تنظیمات صدا بررسی شود.
• ورودی‌های صوتی مختلف آزمایش شوند (مثلاً رادیو، پخش‌کننده یا پلییر CD و غیره).
• تمام فیوزهای داخلی مربوطه آزمایش شوند.
• سیم‌ها تحت بررسی قرار گیرند.

اگر هیچ مشکلی در هدیونیت پیدا نشد، باید آمپلی‌فایر را بررسی کرد. در سیستم‌های صوتی خودرو که از آمپلی‌فایرها استفاده می‌کنند، آمپلی‌فایر شایع‌ترین علت بروز این نوع مشکل است؛ زیرا صدا باید از طریق آن از بلندگوها عبور کند. در روند بررسی آمپلی‌فایر، باید موارد زیر را انجام داد:

• اطمینان حاصل شود که آمپلی‌فایر واقعاً روشن است.
• اطمینان حاصل شود که آیا آمپلی‌فایر به حالت «Protect Mode» رفته است یا خیر.
• سیم‌های ورودی و خروجی بلندگوها بررسی شوند.
• فیوزهای داخلی و خارجی آزمایش شوند و از سالم‌بودن آن‌ها اطمینان حاصل شود.

بررسی سیم‌کشی بلندگوهای خودرو

از آنجا که سیم‌های بلندگو اغلب در پشت پنل‌ها و قالب‌ها، زیر صندلی‌ها و کفپوش عبور می‌کنند، بازرسی دقیق آن‌ها دشوار است. بررسی اتصال بین یک سر هر کدام از سیم‌ها (در هدیونیت یا آمپلی‌فایر) و انتهای دیگر در بلندگو آسان‌تر به نظر می‌رسد. اگر اتصال وجود نداشته باشد، این بدان معنی خواهد بود که سیم در جایی قطع شده است.

اگر بلندگوهای خودرو شما داخل درها نصب شده‌اند، نقطه‌ی مشترک عیب در جایی است که سیم بلندگو بین در و پنل آن عبور می‌کند. اگرچه سیم‌کشی در خودرو به‌طور معمول توسط ورق‌های لاستیکی سخت محافظت می‌شود، اما به دلیل فشارهای مکرر که هنگام باز و بسته‌شدن درها بر آن‌ها وارد می‌شود، ممکن است سیم‌ها به‌مرور زمان فرسوده یا قطع شوند.

آزمایش بلندگوهای خودرو

روش دیگر، پیداکردن مقداری سیم و سیم‌کشی مجدد و موقتی برای هر بلندگو است. از آنجا که این روش برای آزمایش موقتی است، باید با برداشتن پنل‌های در و سایر اجزا به بلندگوها دسترسی پیدا کرد.

اگر بلندگوها با سیم‌های جدید کار کنند، می‌توان مطمئن بود که مشکل از سیم‌کشی قدیمی است. همچنین می‌توان بلندگوهای خودرو را با وصل‌کردن سیم برق از هدیونیت یا آمپلی‌فایر و اتصال سیم‌های مثبت و منفی هر بلندگو به پایانه‌های مثبت و منفی یک باتری ۱/۵ ولت، «آزمایش» کرد.

اگر سیم بلندگوها خراب نشده و بلندگو هم کاملاً خراب نیست، هنگام اتصال سیم‌ها به پایانه‌های باتری، صدای جزئی شنیده خواهد شد. با این حال شنیدن صدای خفیف از بلندگو با باتری ۱/۵ ولت، لزوماً به‌معنای این نیست که بلندگو در وضعیت خوبی قرار دارد. اگر در آخر همه چیز بررسی شده باشد، وقت آن است که بلندگوهای خودرو به‌صورت کامل جایگزین شوند.