در مواقعی که گوشی آیفون شما دچار مشکلاتی مانند هنگ‌ کردن یا کند شدن می‌شود، ‌یک روش می‌تواند نجات‌دهنده‌ی شما باشد. چگونه رم گوشی آیفون را خالی کنیم؟ 

دکمه‌ای مخصوص برای انجام این کار در تنظیمات آیفون وجود ندارد. روش انجام آن نیز بستگی به این دارد که گوشی حسگر اثر انگشت (تاچ آیدی) دارد یا خیر.

برای آیفون‌هایی که تاچ آیدی دارند، مراحل انجام کار به صورت ذیل است:

• قفل گوشی را باز کنید
• دکمه‌ی پاور گوشی را نگه دارید تا گزینه‌ی Slide to power off نمایش داده‌ شود
• گوشی را خاموش نکنید! درعوض، دکمه هوم را فشار دهید و نگه دارید تا دوباره به صفحه‌ی هوم برگردد (تقریبا ۵ ثانیه)

در آیفون X و گوشی‌های جدیدتر که دکمه تاچ آیدی و هوم ندارند، چه باید کرد؟

اکنون باید کمی خلاقیت به خرج دهید و قابلیتی به‌نام AssistiveTouch را فعال کنید.

AssistiveTouch منوی کوچک شناوری روی صفحه‌ی گوشی ظاهر می‌کند (که می‌توانید آن را به هر جایی از صفحه که برایتان مناسب‌تر است منتقل کنید) و به‌ کمک آن می‌توانید ژست‌های لمسی مانند Pinch (نزدیک کردن دو انگشت به هم) یا Swipe‌ چند انگشتی را با استفاده از یک انگشت انجام دهید. همچنین با استفاده از آن می‌توانید به قابلیت‌های متعددی دسترسی داشته باشید و سیری را بدون فشردن دکمه‌ی هوم فعال کنید. اما مهم‌تر از همه، یک دکمه‌ی هوم مجازی هم درون آن تعبیه شده‌ است.

سه روش برای فعال‌سازی AssistiveTouch وجود دارد:

• به مسیر  Settings > General > Accessibility > AssistiveTouch بروید و این قابلیت را فعال کنید
• به مسیر Settings > General > Accessibility > Accessibility Shortcut بروید و AssistiveTouch را فعال کنید
• از سیری بخواهید! تنها کافی‌ است به سیری بگویید: Turn on AssistiveTouch

پیشنهاد می‌شود از روش اول استفاده کنید چون پس از فعال‌سازی، بلافاصله می‌توانید با کلیک روی Customize Top Level Menu از فعال بودن دکمه‌ی هوم مطمئن شوید و اگر هم فعال نیست به‌راحتی آن را فعال کنید. سپس مراحل زیر را انجام دهید:

• قفل گوشی را باز کنید
• دکمه پاور گوشی را نگه دارید تا گزینه‌ی Slide to power off نمایش داده‌ شود
• گوشی را خاموش نکنید! به‌جای آن منوی AssistiveTouch را بالا بیاورید و دکمه هوم مجازی را نگه دارید تا دوباره به صفحه‌ی هوم برگردد (تقریبا یک ثانیه)

اگر پس از انجام این کار به یکی از اپلیکیشن‌های باز و در حال اجرای خود برگردید، مشاهده می‌کنید که اپلیکیشن باید دوباره بارگذاری شود.

روند کاهشی فروش گوشی‌های هوشمند همچنان ادامه دارد. بنابر تحلیل‌های گروه گارتنر، پس از چند سال رشد فروش، اکنون فروش گوشی‌های هوشمند روند کاهشی به‌ خود گرفته و کاهش فروش تا سه‌ماهه‌ی دوم سال ۲۰۱۹ نیز ادامه پیدا کرده است. شاید کاهش ۱.۷ درصدی نسبت به سال گذشته، آمار قابل توجهی نباشد؛ اما این موضوع نشان از ادامه‌ی مشکلات تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند دارد که اکنون ارزش بازار آن‌ها از ۳۷۴ میلیون دستگاه به ۳۶۸ میلیون دستگاه کاهش یافته است.

بیشترین افت فروش متعلق به بازار گوشی‌های بالارده است. از دلایل کاهش فروش گوشی‌های هوشمند بالارده می‌توان به سیکل به‌روزرسانی طولانی‌تر و ویژگی‌های اغواگرانه‌ی کمتر اشاره کرد. از ۵ بازار اصلی گوشی‌های هوشمند، فقط کشور‌های چین و برزیل افزایش فروش گوشی‌های هوشمند را تجربه کرده‌اند. با وجود این، رشد نیم درصدی فروش گوشی در چین نمی‌تواند تغییری در روند کاهشی کلی گوشی‌های هوشمند ایجاد کند. گارتنر به این موضوع اشاره می‌کند که افزایش فروش گوشی‌های هوشمند در چین، تا حدودی ناشی از افزایش سهم گوشی‌های 5G است.

گوشی‌های 5G جدیدتر به‌همراه مناطق تحت پوشش بیشتر، در سه‌ماهه‌های پیش‌رو موجب افزایش فروش خواهند شد. هند، دومین بازار بزرگ گوشی‌های هوشمند در جهان، کاهش ۲.۳ درصدی فروش نسبت به سال گذشته را تجربه کرده است. روند نزولی به‌روزرسانی گوشی‌های همراه مصرف‌کنندگان با مدل‌های جدیدتر، اصلی‌ترین دلیل کاهش فروش در هند محسوب می‌شود.

اپل هم با وجود روند صعودی فروش در سه‌ماهه‌ی اول سال جاری میلادی، اکنون با افت فروش مواجه شده است؛ اما در این میان، سامسونگ و هواوی وضعیت بهتری داشتند. سامسونگ به لطف گوشی‌های میان‌رده‌ی سری A گلکسی، افزایش فروش قابل قبولی را تجربه کرده است؛ در حالی که به‌تعویق‌افتادن تحریم‌های آمریکا علیه هواوی، فروش غول فناوری چینی را با افزایشی نسبی مواجه کرده است.

وزیر صنعت، معدن و تجارت از ابلاغ دستورهای لازم به خودروسازان در خصوص عدم افزایش قیمت خودروهای پیش‌فروش‌شده‌ی معوق خبر داد. رضا رحمانی در حاشیه‌ی افتتاح هم‌زمان ۳۳ طرح صنعتی در استان تهران که در هفته‌ی دولت انجام می‌شود، در جمع خبرنگاران اظهار کرد:

بعد از تحریم‌ها با مشکلاتی در زمینه‌ی تولید خودرو در کشور مواجه شدیم. به دلیل تحریم‌ها در برخی مواقع و برخی ثبت‌نام‌ها، خودروی مناسب برای واگذاری به ثبت‌نام‌کنندگان نداریم.

وزیر صنعت، معدن و تجارت افزود:

راه‌حل‌های متنوعی به ثبت‌نام‌کنندگان ارائه دادیم و ۲ خودروساز (ایران‌خودرو و سایپا) مطرح کشور مقرر شده است، طبق برنامه‌ای مکتوب تا پایان سال جاری تعهدات خود را به‌روز کنند و ما از طریق سازمان حمایت مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان پیگیر اجرای تعهدات آن‌ها هستیم. ما باید سعی کنیم برای جلوگیری از دلال‌بازی، خودرو را به دست مصرف‌کننده‌ی واقعی برسانیم؛ که همین امر تأثیر مثبتی در کنترل قیمت خودرو خواهد داشت.

بی‌ام‌و X5 Protection VR6 را می‌توان بهترین انتخاب برای افرادی دانست که قصد سفر به منطقه‌ای خطرناک با خودرویی لوکس دارند. در نگاه اول، بی‌ام‌و مورد بحث همانند سایر کراس‌اورهای شهری به‌نظر می‌رسد؛ اما X5 Protection قادر به جذب گلوله‌ها‌یی به‌ بزرگی ۷.۶۲ در ۳۹ میلی‌متر از اسلحه‌ی AK47 است. این مرحله از مقاومت در استاندارد زرهی، با نام VR6 شناخته می‌شود.

اگر کسانی که قصد جانتان را کرده‌اند، بخواهند از مواد انفجاری استفاده کنند، در آن صورت بی‌ام‌و X5 جدید با مقاومت در برابر ۱۵ کیلوگرم TNT از فاصله‌ی ۴ متری، از سرنشینان مراقبت خواهد کرد. به‌منظور دستیابی به‌ چنین مقاومتی، بی‌ام‌و از پنل‌های فولادی در درها، گلگیرها، سقف و بخش جداکننده‌ی کابین و کاپوت خودرو استفاده کرده است. برای محافظت از زیربندی و صندوق عقب نیز از پنل‌های آلومینیومی استفاده شده است.

شیشه‌های جلو، جانبی و عقب خودرو ۳۰ میلی‌متر قطر دارند و در برابر اصابت گلوله‌ی اسلحه‌های سرد، مقاوم هستند. در شرایط حاد، از آسبیب‌دیدگی سرنشینان با قطعات تیز هم جلوگیری می‌شود. افزون بر این، تجهیزات مختلفی برای محافظت بیشتر درنظر گرفته شده است.

به‌طور مثال، پوشش محافظ قسمت زیرین که در برابر حملات نارنجکی از خود مقاومت نشان می‌دهد نیز موجود است. اگر خطر حملات پهپادی وجود داشته باشد،  پوشش محافظ مخصوص سقف با مقاومت در برابر ۲۰۰ گرم مواد انفجاری C4 نیز پیش روی خریداران است. بی‌ام‌و X5 Protection با بهره‌مندی از پیشرانه‌ی ۴.۴ لیتری ۸ سیلندر تویین توربو با ۵۲۳ اسب‌بخار قدرت و ۷۵۰ نیوتن‌متر گشتاور، در تعقیب و گریز‌ها مشکلی نخواهد داشت.

خودرو در مدت زمان ۵.۹ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت می‌رسد و حداکثر سرعت به‌صورت الکترونیکی در ۲۱۰ کیلومتربرساعت محدود شده است. به منظور ایمنی بیشتر، رینگ‌های ۲۰ اینچی در لاستیک‌های مخصوص با جداره‌ی ضخیم‌تر قرار گرفته‌اند که حتی با وجود کاهش باد کامل، قادر به حرکت هستند. پوشش مخصوصی هم برای مخزن بنزین خودرو درنظر گرفته شده است که در هنگام ضربه، از آتش گرفتن آن جلوگیری می‌کند.

بی‌ام‌و X5 Protection، چهار نفر ظرفیت دارد و با استفاده از آوابر (اینترکام)، امکان برقراری ارتباط بدون خطر با محیط پیرامون خودرو وجود دارد. سیستم آژیر خطر مخصوصی هم برای خودرو درنظر گرفته شده که با فشردن دکمه‌ای، درها را قفل می‌کند، شیشه‌ها بسته می‌شوند، چراغ‌ها به حالت چشمک‌زن درمی‌آیند و صدای بلندی از خودرو متساعد می‌شود. بی‌ام‌و هنوز قیمت و تاریخ عرضه‌ی شاسی‌بلند X5 ضدگلوله را منتشر نکرده است؛ اما باتوجه به آمار فروش دیگر خودروهای ضدگلوله، باید انتظار قیمت قابل توجهی را داشته باشیم.

اواخرمردادماه، ریل می ۵ و ریل می ۵ پرو با دوربین چهارگانه و قیمت مقرون به‌صرفه معرفی شدند. هر دو دستگاه از دوربین اصلی ۴۸ مگاپیکسلی بهره می‌برند. 

پیش‌تر مدیران اوپو وعده داده بودند که تا پایان ماه سپتامبر، گوشی هوشمندی با دوربین اصلی ۶۴ مگاپیکسلی معرفی خواهند کرد. اوایل تیرماه، اولین تصاویر دوربین ۶۴ مگاپیکسلی Realme اوپو رویت شد. 

 مدیرعامل ریل‌می، نخستین تیزر رسمی گوشی هوشمند جدید را به‌اشتراک گذاشت. با کمال تعجب، به‌نظر می‌رسد طراحی دستگاه جدید تقریبا مشابه دستگاه‌های خانواده‌ی ریل می ۵ بوده و از دوربین چهارگانه با چینش عمودی بهره می‌برد. البته دستگاه جدید قرار است در رنگ سفید برفی به بازار عرضه شود.

همان‌طور که تیزر به‌اشتراک گذاشته شده مشاهده می‌کنید، دستگاه جدید بدون حسگر اثرانگشت در پنل پشتی به بازار عرضه خواهد شد. انتظار می‌رود ریل می XT با حسگر نوری زیر نمایشگر معرفی شود. درنتیجه دستگاه از نمایشگر OLEDبهره خواهد برد. باتوجه به اینکه دستگاه‌ها‌ی ریل می X پیشگام این فناوری هستند، گوشی هوشمند جدید به‌درستی در خانواده‌ی X قرار گرفته است.

ظاهرا به‌زودی دستگاهی با دوربین ۶۴ مگاپیکسلی در رویداد اختصاصی در دهلی‌نو هند معرفی می‌شود. دستگاه جدید با آخرین حسگر ایزوسلBright GW1 درکنار دوربین با زاویه‌ی فوق عریض، دوربین ماکرو و حسگر تشخیص عمق معرفی خواهد شد. ظاهرا دستگاه بدون لنز تله فوتو معرفی خواهد شد. پیشتر نیز Madhav Sheth در پست توئیتر خود با انتشار تصاویری این موضوع را تایید کرده بود. درنتیجه بسیار بعید است که در آینده‌ی نزدیک، دستگاهی با قابلیت بزرگنمایی فوق‌العاده‌ی دوربین دراختیار داشته باشیم.

به گزارش خبرگزاری رویترز، انویدیا اعلام کرد که قصد دارد با VMWare و آمازون، به‌منظور شرکت در میزبانی برنامه‌های هوش مصنوعی در خدمات ابری آمازون همکاری کند.

انویدیا فعالیت خود را با ساخت تراشه‌های مخصوص کارت‌های گرافیک، که بازار هدف آن‌ها بیشتر استفاده در سیستم‌های مخصوص بازی‌های رایانه‌ای است، آغاز کرد؛ اما در سال‌های اخیر، بخشی از تلاش این شرکت به تولید تراشه‌هایی که فعالیت‌های هوش مصنوعی (مانند آموزش کامپیوترها و ماشین‌ها برای تشخیص تصاویر) را سرعت می‌بخشد، تغییر پیدا کرده است. همچنین، شرکت‌های حوزه‌ی فناوری در سیلیکون‌ولی، با به‌کارگیری هوش مصنوعی در مشاغل رایج (مانند یافتن الگوهای نهان در امور مالی برای کمک به پیش‌بینی و کنترل هزینه‌ها)، روز‌به‌روز باعث گسترده‌تر شدن این حوزه و افزایش نیاز به نرم‌افزارها و پردازنده‌های مخصوص هوش مصنوعی می‌شوند.

 بسیاری از این مشاغل اصلی از نرم‌افزار ساخته‌شده‌ی VMware برای انتقال بار پردازشی و محاسباتی بین مراکز داده‌ای درون‌سازمانی و مراکز داده‌ی ابری متعلق به خدمات وب آمازون (AWS) استفاده می‌کنند. این انتقال پردازش بین سرورهای محلی و ابری، با توجه به اینکه هزینه‌ها در کدام یک به‌صرفه‌تر است، انجام می‌شود. تاکنون انجام چنین کاری بااستفاده از نرم‌افزارهای مبتنی بر تراشه‌های انویدیا کار دشواری بوده و هدف از اعلام همکاری جدید، برطرف کردن همین معضل است.

شرکت‌های مذکور اعلام کرده‌اند که انویدیا قصد دارد با انتشار نرم‌افزاری جدید به نام vComputeServer به این مسئله رسیدگی کند. تاریخ دقیق انتشار این نرم‌افزار هنوز مشخص نیست.

شرکت‌های زیادی روی شاتل خودران کار می‌کنند، اما جدیدترین آن‌ها، دو برند بزرگ ژاپن یعنی یاماها و سونیهستند. محصول مشترک یاماها و سونی که با نام سوشیبل کارت (SC-1 Sociable Cart) شناخته می‌شود، به‌عنوان تلفیقی از فناوری رانندگی خودران یاماها و فناوری تصویربرداری سونی معرفی شده است.

شرکت‌های ژاپنی درباره‌ی این فناوری رانندگی خودران اطلاعات زیادی منتشر نکرده‌اند، اما تأیید کردند که این شاتل مجهز به حسگرهای تصویری پیشرفته‌، حسگرهای اولتراسونیک و لیدار (LiDAR) است. همچنین آن‌ها تأیید كردند كه تصاویر گرفته‌شده توسط شاتل در فضای ابری بارگذاری شده و این امر باعث می‌شود خودرو خودران از راه دور کنترل شود.

طراحی جعبه‌ای SC-1 خیلی جالب نیست، اما این شاتل پنجره ندارد و در عوض از چهار نمایشگر ۵۵ اینچی LCD 4K استفاده می‌کند. یاماها و سونی اعلام کردند که می‌توانند تصاویر ویدئویی را برای رهگذران ارائه دهند. همچنین سونی از قابلیت جدیدی در این خودرو خودران رونمایی کرده است. با استفاده از دوربین‌های شاتل و فناوری هوش مصنوعی، خودرو می‌تواند ویژگی‌های (از جمله سن و جنس) افرادی را که در همان نزدیکی ایستاده‌اند، تعیین کند. با استفاده از این اطلاعات، نمایشگرهای خارجی می‌توانند آگهی‌هایی را نشان دهند که به‌طور خاص آن افراد را هدف قرار می‌دهند.

شاتل خودران SC-1 با طول ۳۱۳ سانتی‌متر، حدود ۴۰ سانتی‌متر کوچک‌تر از فیات ۵۰۰ است. طراحی جعبه‌ای به آن اجازه می‌دهد تا حدود ۱۸۲ سانتی‌متر ارتفاع داشته باشد و عرض آن نیز ۱۳۰ سانتی‌متر است. با توجه به اینکه SC-1 از دوربین، حسگر و لیدار برای دیدن و خواندن اطلاعات بیرونی استفاده می‌کند، هیچ پنجره‌ای روی بدنه‌ی خودرو وجود ندارد؛ بدان معنا که در داخل و خارج فضایی برای قرارگیری نمایشگر وجود دارد.

شاتل خودران SC-1 علاوه بر اینکه به‌عنوان بیلبورد سیار عمل می‌کند، دارای پنج صندلی داخلی با صفحه‌نمایش ۴۹ اینچی است. نمایشگرها اطلاعات متنوعی را به سرنشینان نشان می‌دهند و حتی به آن‌ها امکان می‌دهد در شب بدون استفاده از چراغ‌های جلو، محیط اطراف خود را ببینند.

یاماها و سونی اطلاعات زیادی درباره‌ی مشخصات عملکرد این شاتل ارائه نداده‌اند؛ اما تأیید کردند که SC-1 از بازیابی انرژی ترمز و باتری لیتیوم‌یون قابل تعویض بهره می‌برد. همچنین این شاتل دارای یک موتور الکتریکی است که به خودروی الکتریکی امکان می‌دهد تا با بیشینه سرعت ۱۹ کیلومتربرساعت حرکت کند.  

سونی و یاماها قصد دارند تا چند ماه آینده SC-1 Sociable Cart را به بازار عرضه کنند تا در اماکن سرگرمی مانند زمین‌های گلف، پارک‌های تفریحی و مکان‌های تجاری مستقر شود. با این حال دو شرکت یادشده قصد ندارند شاتل خودران خود را برای فروش عمومی به بازار عرضه کنند.

مشخصات و تاریخ معرفی پلتفرم کامت لیک اس اینتل (Comet Lake-S) و نقشه‌ی راه کامل شرکت تا فصل دوم ۲۰۱۹، ازطریق Xfastest و به‌نقل از Videocardz به‌اشتراک گذاشته شده است. اینتل قصد دارد پردازنده‌ی ۱۰ هسته‌ای کامت لیک اس خود را مبتنی‌بر تراشه‌ی مادربرد سری ۴۰۰ و سوکت LGA 1200 تا اواخر سال جاری معرفی کند. انتظار می‌رود اوایل سه‌ماهه‌ی ابتدائی ۲۰۲۰ شاهد عرضه‌ی پردازنده‌ی جدید اینتل به بازار باشیم که پردازنده‌های پرچم‌دار سری K با توان حرارتی ۱۲۵ واتی (TDP) و سرعت کلاک بسیار زیاد را دربر می‌گیرند. پردازنده‌‌های جدید با لیتوگرافی ۱۴ نانومتری تولید می‌شوند.

پردازنده‌های کامت لیک اس که قرار است فصل اول ۲۰۲۰ به بازار عرضه شوند، از ۱۰ هسته‌ و ۲۰ رشته‌‌ی پردازشی بهره می‌برند و با مشخصاتی همچون سازگاری با فضای رنگ Rec. ۲۰۲۰ و HDR، پشتیبانی از HEVC و دیکود/انکود سخت‌افزاری 10 بیتی VP9 معرفی خواهند شد. همان‌طورکه گفته شد& کامت لیک اس اواخر سال ۲۰۱۹ رونمایی می‌شود. 

با توجه به اینکه پلتفرم میزبان این پردازنده‌ها مبتنی‌بر تراشه‌ی سری ۴۰۰ به‌همراه سوکت LGA 1200 است، کاربران مجبورند مادربرد جدیدی بخرند؛ چراکه پردازنده‌‌های جدید با تراشه‌ی مادربرد سری ۳۰۰ سازگاری ندارد. کامت لیک اس نخستین پردازنده‌ی ۱۰ هسته‌ای اینتل است که با فناوری 14nm++ (احتمالا با پلاس بیشتر) تولید می‌شود؛ درنتیجه، به‌نظر می‌رسد از سرعت کلاک بسیار بیشتری برخوردار خواهد بود. 

لیتوگرافی ۱۴ نانومتری اشکال جالبی را نشان می‌دهد. برخی این اشکال را ouroboros سیلیکونی نام‌گذاری کرد‌ه‌اند. لیتوگرافی ۱۴ نانومتری اینتل به بلوغی شگرف دست یافته است؛ به‌گونه‌ای که سرعت کلاک محصولات نسل قبل اینتل به حد چشمگیری رسیده و فشرده‌سازی فناوری ساخت به ۱۰ نانومتر ممکن است تأثیرات زیان‌باری با این میزان کلاک به‌دنبال داشته باشد. افزایش IPC (تعداد دستورالعمل اجراپذیر در هر سیکل کلاک) نیز سرعت کم کلاک را جبران نمی‌کند. 

مسئله‌ی مذکور باعث می‌شود انتقال به فناوری ۱۰ نانومتری برای بخش‌هایی با کارایی زیاد مانند دسکتاپ کار بسیار سختی باشد. برای دستگاه‌هایی همون لپ‌تاپ و دستگاه‌های قابل‌حمل‌، معمولا سرعت کلاک کم است و نشتی هم دیده می‌شود؛ درنتیجه، لیتوگرافی ۱۰ نانومتری گزینه‌ی مناسبی محسوب می‌شود. با توجه به اینکه نقشه‌ی راه اینتل تا فصل دوم ۲۰۱۹ را نمایش می‌دهد، انتظار می‌رود اواخر سال ۲۰۲۰ عرضه‌ی محصولات جدید اینتل به بازار را شاهد باشیم.

پردازنده‌ی کامت لیک اس اینتل به سه دسته‌ی ۱۲۵ و ۶۵ و حتی ۳۵ واتی تقسیم می‌شود. تقسیم‌بندی اینچنینی کاملا استاندارد است؛ اما گزینه‌ی ۱۲۵ واتی از تلاش اینتل برای توسعه‌ی پردازنده‌ی ۱۴ نانومتری خبر می‌دهد تا بتواند قدرت پردازشی لازم را در سرعت کلاک زیاد فراهم کند. درنتیجه، سرعت کلاک ۵ گیگاهرتز برای پردازنده‌ی ۱۰ هسته‌ای تعجب‌آور نخواهد بود. گفتنی است WiFi 6 و USB 3.1 و Thunderbolt 3 نیز در این پلتفرم به‌طور یکپارچه گردآوری شده‌اند و جدیدترین و بهترین کدک‌های سخت‌افزاری را نیز شاهد خواهیم بود. 

تمام آنچه مطرح شد، تنها یک طرف ماجرا است و طرف دیگر، قیمت پردازنده است که بسیار اهمیت دارد. پیش‌تر، AMD قیمت‌گذاری رقابتی را برای محصولات خود در پیش گرفته بود و می‌توان انتظار داشت همین رویکرد را ادامه بدهد. همچنین، به‌نظر می‌رسد تا فصل دوم ۲۰۲۰، پردازنده‌ی Xeon W-3175X با بهره‌مندی از ۲۸ هسته و ۵۶ رشته، عنوان قوی‌ترین پردازنده‌ی اینتل را به‌خود اختصاص دهد. باید ببینیم اینتل قصد دارد پردازنده‌های جدید خود را چگونه نام‌گذاری کند. انتظار می‌رود اینتل در نام‌گذاری پردازنده‌های جدید کامت لیک از فرمت‌های نام نسل دهم خود تبعیت کند. بنابراین، دیر یا زود احتمالا با پردازنده‌های قدرتمندی مثل Core i9-10900K و Core i7-10700k و Core i5-10600K سروکار خواهیم داشت. 

چهارم اوت ۱۹۴۵، گروه از پیشاهنگان جوان از اتحادیه‌‌ی جماهیر شوروی نمادی از دوستی میان دو ابرقدرت آن زمان را تقدیم سرکنسولگری ایالات متحده کردند. هدیه‌‌ی آنان نشان تشریفاتی بزرگی از ایالات متحده‌‌ی آمریکا بود که دراختیار آورل هریمن، سفیر آمریکا، قرار گرفت. این هدیه‌‌ی نفیس بعدها با نام The Thing شناخته شد.

دفتر هریمن مطابق روال همیشگی، این شیء را برای احتمال وجود هرگونه ابزار جاسوسی الکترونیکی بررسی کرد. ازآنجاکه هیچ‌‌ نشانه‌‌ای از سیم یا باتری در آن پیدا نبود، طبعا دلیلی نیز برای سوءظن به این هدیه‌‌ی نفیس احساس نمی‌شد. از‌این‌رو، هریمن هدیه‌‌ی دولت شوروی را در مکانی روی دیوار اتاق مطالعه‌‌ی خود آویخت؛ اما آنچه نمی‌‌دانست، این بود اثر هنری مذکور را یکی از نوابغ قرن بیستم طراحی کرده است. این ابزار جاسوسی مخفی قرار بود هفت سال، تمام مکالمات خصوصی وی را مخفیانه برای بزرگ‌ترین دشمن کشورش مخابره کند. این ابزار شگفت‌‌انگیز بدون نیاز به هر منبع انرژی خارجی، تنها با کمک جذب انرژی الکترومغناطیسی محیط اطراف می‌‌توانست به‌‌کار بیفتد و سیگنال‌‌های صوتی دریافتی را ارسال کند.

تصویری از آورل هریمن در میان وینستون چرچیل و جوزف استالین در کاخ کرملین

نام طراح نابغه‌‌ی این وسیله، لئون ترمین بود؛ فیزیک‌دان بزرگ روسی که بیشتر به‌‌‌دلیل اختراع ترمین، آلت موسیقی شگفت‌‌انگیزش، شهرت دارد؛ ساز عجیبی که برای نواختن آن به تماس دست نیازی نیست. نوازنده‌‌ی ترمین می‌‌تواند فقط با حرکت دستان خود در میدان مغناطیسی اطراف ساز، فرکانس و حجم اصوات تولیدشده‌ی دو نوسان‌‌ساز را کنترل کند و بدین‌‌ترتیب این ساز جادویی را به‌‌صدا درآورد.

ترمین و همسرش، لاوینیا ویلیامز، ساکن ایالات متحده بودند تا اینکه در سال ۱۹۳۸، به شوروی نقل‌مکان کردند. ویلیامز بعدها اظهار کرده است درواقع، همسرش را در شوروی گروگان گرفته بودند. گفته می‌‌شود ترمین در اردوگاه کار اجباری به‌‌خدمت گرفته شده بود و در همان دوران، درکنار ساخت سایر ادوات شنود و جاسوسی، موفق شد دستگاه شنود موسوم‌ به The Thing را طراحی کند.

هفت سال پس از اهدای آن نشان دوستی، اپراتورهای رادیویی ایالات متحده به‌‌طور کاملا اتفاقی متوجه شدند مکالمات سفیر آمریکا به‌‌شکل بی‌‌سیم در حال مخابره‌‌شدن است. چنین امری بسیار بعید به‌‌نظر می‌‌رسید. حتی تجسس ساختمان سفارت‌خانه برای کشف فرستنده‌‌ی رادیویی نیز بی‌‌نتیجه بود. هیچ میکروفونی درکار نبود؛ از‌این‌رو، مدتی طول کشید تا کارشناسان دریابند قضیه واقعا از چه قرار است.

ابزار شنود روس‌‌ها به‌‌شکل مبتکرانه‌‌ای ساده بود. وسیله‌‌ای شامل یک آنتن که به شکاف پوشیده‌‌شده‌ی دیافراگم نقره‌‌ای متصل شده بود. این تجهیز ساده بدون نیاز به هرگونه باتری یا منبع دیگری کار میکروفن را انجام می‌‌داد. این وسیله به‌‌کمک امواج رادیویی ارسالی به‌‌سوی ساختمان سفارت‌خانه به‌‌راه می‌‌افتاد؛ بدین‌ترتیب که وسیله از انرژی امواج دریافتی برای بازبخش پیام‌‌ها استفاده می‌‌کرد. با خاموش‌شدن منبع سیگنال ارسالی به‌‌سوی سفارت‌خانه، ارسال پیام نیز از دستگاه شنود روس‌‌ها متوقف شد.

ایالات متحده‌ی آمریکا ۲۶ مه ۱۹۶۰ موفق شد ابزار شنود پنهان در نشان بزرگ اهدایی شوروی را کشف کند.

درست مانند آلت موسیقی اختراعی ترمین، ابزار شنود مخفیانه‌‌ی او نیز ایده‌‌ی بسیار جالبی به‌نظر می‌‌رسید. ایده‌‌ی ترمین بعدها باعث پیدایش نسل جدیدی از تجهیزات الکترونیکی شد که می‌‌توانستند با کمک امواج الکترومغناطیسی دریافتی راه‌‌اندازی شوند و هم‌زمان نیز اطلاعات خود را بازگردانند. برچسب‌‌های RFID (مخفف شناسایی با فرکانس رادیویی) تجهیزاتی هستند که به‌‌لطف نبوغ همین دانشمند، امروزه رواج بسیاری یافته‌‌اند. فناوری RFID در پاسپورت‌‌ها، کارت‌‌های اعتباری، برچسب کالاها و بسیاری از ابزار روزمره‌‌ی ما استفاده شده است. افزون‌براین، خطوط هواپیمایی برای رهگیری محموله‌‌های خود از آن بهره می‌‌برند و فروشگاه‌‌ها و خرده‌‌فروشی‌‌ها نیز با کمک آن از سرقت کالاها جلوگیری می‌کنند.

برخی از این برچسب‌‌ها به منبع توان داخلی مجهز هستند؛ در‌حالی‌که اکثر آن‌‌ها (درست مانند اختراع ترمین) تنها با کمک سیگنال دریافتی فعال‌‌سازی می‌‌شوند. این راهکار باعث می‌‌شود قیمت تمام‌شده‌‌ی برچسب‌‌ها کاهش یابد و بدین‌‌ترتیب، استفاده‌‌ی فراگیر از آن توجیه اقتصادی لازم را پیدا کند.

لئون ترمین در حال نمایش طرزکار آلت موسیقی معروف خود در پاریس؛ سال ۱۹۲۷

در جنگ جهانی دوم نیز شکل دیگری از RFID را هواپیماهای متفقین به‌‌کار گرفتند. آن‌‌ها کیت خاصی به‌نامترانسپوندر تولید کردند که امواج ارسالی از رادارها را دریافت و آن‌‌ها را به‌‌شکل سیگنال دیگری مخابره می‌‌کرد که گویی هواپیمای شناسایی‌‌شده متعلق به نیروهای خودی بوده است و نه دشمن. همان‌‌طورکه فناوری مربوط به مدارهای سیلیکونی کوچک‌‌و کوچکتر می‌‌شد، استفاده از این نوع برچسب‌‌ها برای شناسایی کالاهای بسیار ارزان‌‌قیمت نیز مقدور شد.

فناوری RFID درست مانند بارکدها می‌‌تواند برای شناسایی اشیاء با سرعت فراوان استفاده شود؛ اما مزیت این فناوری در مقایسه با بارکدها این است که برای اسکن کالا، دیگر به خط دید مستقیم میان برچسب و دستگاه خوانش نیازی نیست. برخی از این برچسب‌‌ها را می‌‌توان در فاصله‌‌ی چند متری نیز شناسایی کرد. در برخی از انواع آن، امکان بازنویسی اطلاعات برچسب و قابلیت غیرفعال‌‌سازی آن‌‌ها نیز وجود دارد.

واضح است که در تراشه‌‌های RFID امکان ذخیره‌‌‌‌سازی اطلاعات بسیار بیشتری از بارکد ناچیز وجود دارد. چنین تراشه‌‌ای می‌‌تواند علاوه‌‌بر ثبت اطلاعاتی نظیر اندازه، تاریخ دقیق تولید و محل ساخت کالا را نیز در خود ذخیره‌‌سازی کند. این نوع برچسب‌‌ها از دهه‌‌ی ۱۹۷۰ برای شماره‌‌گذاری محموله‌‌های خطوط ریلی و حیوانات اهلی به‌‌کار گرفته شده بودند.

از اوایل دهه‌‌ی ۲۰۰۰، سازمان‌‌های بزرگی نظیر تسکو و والمارت و وزارت دفاع ایالات متحده نیز تأمین‌‌کنندگان خود را به استفاده از برچسب‌‌ها روی محصولات مجبور کردند. نتیجه‌‌ی این روند فراگیرشدن کاربرد برچسب RFID روی تمامی کالاها بود. در این میان، حتی عده‌‌ای از علاقه‌‌مندان این نوع برچسب‌‌ها را زیر پوست بدن خود کاشتند تا بتوانند تنها با یک اشاره‌‌ی دست، درها را بازکنند یا از خدمات حمل‌‌ونقل شهری نظیر مترو بهره‌‌مند شوند.

امروزه حتی کالاهایی مانند لباس‌ها نیز از برچسب‌های RFID برخوردار شده‌اند.

در سال ۱۹۹۹، کوین اشتون، نماینده‌ی یکی از شرکت‌های تولیدی کالاهای تندمصرف با نام Procter and Gamble، عبارتی به‌‌یادماندنی درباره‌ی روند هیجانی رشد فناوری RFID مطرح کرد. او گفت این فناوری می‌‌توانداینترنت اشیاء را به‌‌دنبال داشته باشد. بااین‌حال، با ظهور محصولات پرزرق‌‌وبرقی مانند گوشی‌‌های هوشمند، ساعت‌‌های هوشمند، ترموستات‌‌ها، بلندگوها و حتی خودروهای هوشمند، کم‌‌کم تب مربوط به فناوری RFID نیز فروکش کرد. تمامی این تجهیزات از فناوری‌‌ پیچیده‌ای به‌‌همراه توان پردازشی درخورتوجه برخوردار بودند که استفاده از آن‌‌ها در عین هزینه‌‌ی اولیه‌‌ی گزاف، با مصرف انرژی زیادی همراه بود.

امروزه، وقتی درباره‌‌ی اینترنت اشیاء صحبت می‌‌کنیم، دیگر منظور ما فناوری RFID نیست؛ بلکه منظور خیل عظیمی از تجهیزات هوشمندی است که در منازل ما جا خوش کرده‌‌اند: تلویزیون‌‌، یخچال، سیستم تهویه و تمام وسایل هوشمندی که همگی به‌‌نوعی با یکدیگر در ارتباط‌‌ هستند و اطلاعات خود را به‌اشتراک می‌‌گذراند.

شاید این اتفاقات چندان هم جای تعجب ندارد. آن‌‌گونه که روان‌‌شناسی با نام سوشانا زابوف می‌‌گوید، ما در عصر «کاپیتالیسم نظارتی» به‌‌سر می‌‌بریم؛ دوره‌‌ای که زیرپاگذاشتن حریم خصوصی خود به مدل کسب‌‌وکار رایجی تبدیل شده است. باوجوداین، در میان همه‌‌ی این ترس و هیجان ما، به‌‌نظر می‌‌رسد فناوری RFID آرام‌آرام دارد نفوذ خود را گسترش می‌‌دهد و چه‌بسا در شُرُف رسیدن به دوران اوج شکوفایی خود باشد.

پروفسور جوآن چانگ وای‌وی، از دانشگاه پلی‌تکنیک هنگ‌کنگ، در حال نشان‌دادن کاربرد سیستم‌های RFID در جلوگیری از اشتباهات رایج در تجویز نسخه‌های دارویی

منطق اشتون درباره‌ی اینترنت اشیاء کاملا ساده است: «کامپیوترها برای خروج از فضای مجازی و افزایش تدریجی درک خود از دنیای فیزیکی، نیاز مبرمی به داده‌‌ها دارند؛ داده‌‌هایی که با آن بتوانند رهگیری و سازماندهی و نهایتا بهینه‌‌سازی کنند». بشر باید بتواند راهی بیابد که از شرّ نوشتن تمامی داده‌‌های موردنیاز کامپیوترها خلاص شود؛ به همین دلیل، اشیاء باید به‌‌گونه‌‌ای طراحی شوند که بتوانند به‌‌طور خودکار اطلاعات لازم را دراختیار کامپیوترها قرار دهند و بدین‌‌ترتیب دنیای فیزیکی برای کامپیوترهای ما مفهوم شود.

امروزه، بیشتر مردم گوشی‌‌های هوشمند را همه‌جا همراه خود دارند؛ در‌حالی‌که چنین قابلیتی برای سایر اشیاء فراهم نیست. پس، هنوز می‌‌توان روی فناوری RFID به‌‌عنوان راهکاری کم‌‌هزینه برای رهگیری این اشیاء حساب کرد. حتی اگر تمامی برچسب‌‌های RFID جهان صرفا داده‌‌هایی بی‌‌اهمیت مانند حضور اشیاء را ارائه کنند، بازهم این اطلاعات برای ایجاد درک فیزیکی جهان در کامپیوترها کافی خواهد بود.

برچسب‌‌ها می‌‌توانند درها را باز و ابزارها و تجهیزات و حتی داروها را رهگیری کنند. همچنین، خطوط تولید را اتوماسیون کنند و سرعت تراکنش‌‌های کوچک را افزایش دهند. با اینکه برچسب RFID هرگز قدرت و انعطاف‌پذیری گوشی هوشمند یا خودرو خودران را ندارد، از مزایایی نظیر قیمت ارزان و ابعاد کوچک بهره‌‌مند است؛ تا آنجا که می‌‌توان با آن، صدها میلیارد اقلام گوناگون را برچسب‌‌گذاری کرد.

در گامی فراتر، RFID اصلا به باتری نیازی ندارد. اگر پیش خود فکر می‌‌کنید این موضوع چه اهمیتی می‌‌تواند داشته باشد، کافی است باردیگر داستان اختراع لئون ترمین را با خود مرور کنید. شاید قلمرو این فناوری کوچک بسیار بزرگ‌‌تر از آن چیزی باشد که در نگاه اول به‌‌نظرتان می‌‌رسد.

الگوی مدیریتی شرکت‌های برتر سیلیکون‌ولی همیشه ثابت بوده است. مهندسان جوان و بااستعداد محصولی ساخته‌اند که قابلیت رشد و مقیاس‌دهی داشته است. سپس، خود را در مقام مدیر یک کشتی دیده‌اند که فراتر از توان مدیریتشان بود. اکنون و پس از گذشت سال‌ها، نسل مدیران عاملی که روزی توسعه‌دهنده‌ بودند، با موجی از تقاضا برای ترک موقعیت روبه‌رو می‌شوند. بسیاری از کارشناسان کسب‌وکار به آن‌ها پیشنهاد می‌دهند که فرمان کشتی را به دست افرادی با تجربه‌ی مرتبط بسپارند.

نظریه‌ای که مدیریت شرکت‌های فناوری را برای افرادی با تحصیلات مدیریتی بهتر می‌داند، تا حدودی صحیح به‌نظر می‌رسد. درحال‌حاضر، دو‌سوم مدیران عامل شاغل در شرکت‌های فناوری مدارک مرتبط با رشته‌های مهندسی دارند. در میان‌ آن‌ها، مدیرانی که به مقیاس‌دهی شرکت موفق می‌شوند و آن را تا موقعیت مناسبی پیش می‌برند، درنهایت، به فردی با مهارت‌های مدیریتی نیاز پیدا می‌کنند تا روند حرکتی را به‌سمت رشد همیشگی پیش ببرد.

درواقع، آن‌ها در چنان موقعیت‌هایی به مهارت‌هایی بیش از کدنویسی و مدیریت نرم‌افزارها نیاز پیدا می‌کنند. موقعیت استارتاپ‌ها پس از مقیاس‌دهی به‌شکلی درمی‌آید که تمرکز صِرف روی محصول کافی نخواهد بود. آن‌ها باید مواردی همچون حفظ اعتبار و پیش‌برد سیاست‌های عمومی و مشکلات کاربران را هم در نظر بگیرند.

با وجود توضیحات گفته‌شده، نمی‌توان به‌صورت قطعی پیش‌بینی کرد مهندسان دیگر برای مدیرعاملی شرکت‌های فناوری مناسب نیستند. چنین نظریه‌ای بیشتر اشتباه نتیجه‌گیری محسوب می‌شود که شاید حتی شکل تعصب و تبعیض به خود گرفته باشد. درمقابل، برخی از کارشناسان هنوز مهندسان را برترین نامزد برای پست مدیریت می‌دانند. درادامه‌ی این مطلب زومیت، دلایلی را بررسی می‌کنیم که هنوز مهندسان را برای مدیریت شرکت‌های فناوری، گزینه‌های معقول نشان می‌دهند.

۱. نیاز به افراد آشنا با فناوری

مسئله‌ی اصلی شرکت‌های فناوری در سال ۲۰۱۹ به شکل نیاز به تغییر و تحول خود را نشان می‌دهد. اگر به مسائل هریک از آن شرکت‌ها نگاه کنیم، درک نیاز به تغییر، تنها ازطریق درک فناوری ممکن خواهد بود. نیاز به تغییر و تحول در سازمان‌های فناوری به‌‌دلایل گوناگون ایجاد می‌شود. به‌عنوان مثال، محتوای خطرآفرین در پلتفرم یا افزایش شدید داده‌های کاربران و بسیاری موارد دیگر، همگی در مقیاس بالا نیاز به تحول اساسی را در محصول به‌وجود می‌آورد. حتی در برخی موارد، باید نوآوری‌هایی شبیه به طراحی محصول جدید در سازمان ایجاد شود. 

شناخت مشکلات و نیاز به تغییر را عموما مدیران باتجربه با کیفیت و دقت بیشتری انجام می‌دهند. بااین‌حال، افراد آشناتر با دنیای فناوری و جزئیات متعدد آن در حل مشکلات و ایجاد تحول موفق‌تر خواهند بود. در این‌ میان، اگر مدیرعامل متخصص یا بنیان‌گذار اولیه‌ی استارتاپ از تیم مدیریت خارج شده باشد، شاید ایجاد تحول با مشکلات متعددی روبه‌رو شود.

۲. مشکل رهبری مدیران فروش

برخی اوقات این تصور در شرکت‌ها ایجاد می‌شود که مدیرعاملی از بخش فروش یا بخش‌های عملیاتی عمومی، بهترین رویکرد را در مدیریت اجرایی شرکت خواهد داشت. مایکروسافت پس از بازنشستگی بیل گیتس، استیو بالمررا جایگزین او کرد که دانشجوی انصرافی دانشگاه کسب‌وکار بود. در زمان مدیریت بالمر، ردموندی‌ها پیشرفت درخورتوجهی در حوزه‌ی محصول نکردند و مدیرعامل وقت، تنها تلاش می‌کرد با نیرویی عظیم به‌صورت فروش همه‌جانبه مسیر حرکت را اصلاح کند.

مثال دیگری از ناکامی مدیران فروش در مدیریت اجرایی ارشد شرکت‌ها، یاهو است. آن‌ها زمانی به بازبینی محصولات و نوآوری در آن نیاز داشتند. گروهی که زمانی غول اینترنتی را اداره می‌کرد، به‌جای نوآوری در محصول، تصمیم در تغییر مدیریت به فردی با تحصیلات و تجربه‌ی مشابه گرفت. همین رویکرد، شروع روند سقوطی یاهو بود.

۳. تغییر به کمک شخصیت تأثیرگذار

هر مدیرعاملی که به تغییر ساختار پلتفرم خود نیاز داشته باشد، برای اجرای تغییرات به توسعه‌دهنده نیاز خواهد داشت. در این‌ میان، وقتی رهبر شرکت تمرکز خود را از حوزه‌ی محصول تغییر می‌دهد، تیم اجرایی هم دچار سردرگمی و حتی خستگی از انجام وظایف می‌شوند. درحال‌حاضر افرادی که در گوگل به مدیریت پیچای یا مایکروسافت به مدیریت نادلا فعالیت می‌کنند، به انجام وظایفی متمایل هستند که رهبری با دیدگاه مبتنی‌بر محصول تدوین کرده است.

زمانی‌که استیو جابز برای مرتبه‌ی اول اپل را ترک کرد، مرکز ثقل شرکت تغییرات اساسی یافت. در آن زمان، شرکت توانایی درک نیاز به تغییر را نداشت. شرکت‌های تولیدکننده‌ی کامپیوتر را که زمانی اچ‌پی می‌خرید، همین سرنوشت را داشتند. درنهایت، امروز می‌دانیم برای ایجاد تغییر در شرکت فناوری، به مدیری نیاز داریم که مهندسان، خود را در او ببینند.

۴. نیاز به تفکر سیستمی

بسیاری از شرکت‌های فعال در حوزه‌ی فناوری، امروز به بلوغی نسبی از نیاز به تغییر رسیده‌اند. درواقع، آن‌ها به‌خوبی اهمیت تغییر را درک می‌کنند؛ اما مسئله‌ی اصلی، چگونگی انجام تغییر خواهد بود. مدیران عاملی که پس‌زمینه‌ی مهندسی دارند، کسب‌وکار را نیز به چشم سیستم می‌بینند. آن‌ها راهکارهای هر سیستم را با روش‌هایی تکرارشدنی و مقیاس‌دهی‌پذیر مطرح می‌کنند. البته، رویکرد آن‌ها راه‌حل تغییرات را با سرعت بیشتر ارائه نمی‌کنند؛ اما به‌هرحال نسخه‌ای بهتر از سیستم را ارائه می‌دهند.

۵. جهت‌گیری صحیح اخلاقی

هر فردی که با جامعه‌ی توسعه‌دهندگان آشنا باشد، ریشه‌های قوی آن را در مفاهیمی همچون انصاف و شایسته‌سالاری و تمایل به تغییرات اجتماعی درک می‌کند. درمقابل، مدیران و کارمندان بخش‌های فروش بیشتر روی مفاهیم مالی متمرکز می‌شوند. در شرکت‌ها، مهندسان بیش از همه آگاهی‌های اجتماعی دارند و سؤال‌های این‌چنینی می‌پرسند: «آیا واقعا باید این کار را انجام دهیم؟» چنین سؤال‌هایی به‌مرور خود را به رتبه‌های بالای مدیریتی شرکت می‌رسانند. همین موارد در ایجاد تغییرات اساسی موردنیاز در دوران کنونی، بسیار مؤثر خواهند بود.

توضیحات مذکور به این معنی نیستند که مهندسان در مسائل اخلاقی دچار خطا و اشتباه نمی‌شوند. به‌عنوان مثالی برای نقض چنین برداشتی، می‌توان تراویس کالانیک، بنیان‌گذار و مدیرعامل سابق اوبر را مثال زد که مشکلات اخلاقی متعددی تجربه کرد. البته، بازهم نمی‌توان مثال اوبر را به تمام اکوسیستم فناوری گسترش داد.

امروزه، استارتاپ‌های متعددی هم وجود دارند که دربرابر جامعه رفتار آگاهانه‌تری انجام می‌دهند؛ بااین‌حال، در اخبار تنها اتفاقات ناگوار دنیای فناوری را می‌خوانیم. در این‌ میان، استارتاپ‌هایی که رهبری بهتری را تجربه می‌کنند، عموما از دیدگاه‌ها و مشاوره‌های مدیر عملیات درکنار مدیرعامل فنی بهره می‌برند؛ مدیری که دنیای کسب‌وکار را از منظر متفاوتی می‌بیند و تعادلی حیاتی در سیستم ایجاد می‌کند.

۶. مدل مدیریت به‌صورت همکاری

تیم اجرایی شرکت باید ترکیبی از مهارت‌های متعدد باشد. به‌عنوان مثال، ترکیب مدیر عملیات با نگاهی از بیرون به مسائل شرکت و مدیرعاملی با نگاه محصول‌محور، ترکیب خوبی  از تیم اجرایی ایجاد می‌کند. بیل گیتس رابطه‌ی بسیار خوبی با مدیر عملیاتش، جان شرلی داشت. شرلی امروز به‌عنوان فرد مؤثر در تدوین زیرساخت‌های مالی مایکروسافت شناخته می‌شود.

وقتی مدیر عملیات با دیدگاه کسب‌وکاری با مدیرعامل با دیدگاه محصولی ترکیب شود،‌ فرهنگی ایجاد خواهد شد که علاوه‌بر درک مهندسی درخورتوجه، نیازها و نکات مهم بازار را هم درک می‌کند. چنین سلسله‌مراتبی ستاره‌ی راهنمای شرکت را در مکان صحیح قرار می‌دهد و بخش انسانی را نیز قربانی نمی‌کند. بخش انسانی و دیدگاه‌های مبتنی بر جامعه، موفقیت شرکت را رقم می‌زند.

بسیاری از کاربران دوران اولیه‌ی فعالیت گوگل را به‌یاد نمی‌آورند. در آن زمان، اریک اشمیت به‌نوعی نظارتی پدرانه روی رفتارها و تصمیم‌های لری پیج و سرگی برین داشت که به موفقیت گوگل به‌عنوان شرکتی مبتنی‌بر فناوری و ایجاد کسب‌وکاری برپایه‌ی تبلیغات منجر شد. با نگاهی به همین مثال‌ها، به این نتیجه می‌رسیم که مدیریت به‌صورت همکاری (Sidekick) با موفقیت همراه خواهد بود و دلیلی برای ازبین‌بردن آن وجود ندارد.

با وجود اهمیت و کاربرد مدل مدیریتی همکاری، هیچ مدل یا دستور‌العملی برای انتخاب مدیر عملیات وجود ندارد. مدیران عملیات در شرکت‌‌های گوناگون، پس‌زمینه‌های مهارتی گوناگون دارند و براساس مدل کسب‌وکار، وظایف متعددی را برعهده می‌گیرند.

سخن پایانی

همان‌طورکه دلایل متعددی برای تغییر مدیران عامل‌ مهندس در استارتاپ‌ها مطرح می‌شود، دلایل زیادی هم برای نگه‌داشتن آن‌ها در پست مذکور وجود دارد. در این‌ میان، بسیاری از مدیران عامل‌ مهندس از همان آموزه‌های مهندسی برای پیشبرد اهداف مدیریتی استفاده می‌کنند. به‌هرحال، هیئت‌مدیره‌ها در استارتاپ نباید به‌سادگی فشارهای خارجی مبنی‌بر نیاز به تغییر مدیرعامل را بپذیرند. درواقع، آن‌ها باید از خود بپرسند آیا تغییر مدیرعامل با هرگونه تحصیلات، برای مدل کسب‌وکاری خودشان مناسب خواهد بود؟

وقتی فشار برای تغییر مدیرعامل افزایش یابد، عموما هیئت‌مدیره‌ها رویکرد محافظه‌کارانه در پیش می‌گیرند؛ درحالی‌که محافظه‌کاری با طبیعت پویا و نوآفرین دنیای فناوری هم‌خوانی ندارد. در چنین دنیایی، سه نوع شرکت‌ با مشکلات مرتبط با مدیرعامل روبه‌رو می‌شوند:

• شرکت‌هایی که زمانی در حوزه‌ی فناوری بزرگ بوده‌اند و با بحران‌های رهبری مواجه می‌شوند. محصول آن‌ها قدرت خود را از دست می‌دهد و به‌‌دلیل از‌بین‌رفتن تمرکز خلاقانه، سود کمتری کسب می‌کنند؛
• شرکت‌های فناوری بسیار موفق که با مشکلات عدالت و مسئولیت اجتماعی روبه‌رو می‌شوند.
• استارتاپ‌‌های نوپایی که برای ساختارشکنی در صنایع سنتی وارد بازار می‌شوند؛ اما با جهت‌دهی اخلاقی مردم هماهنگ نیستند.

در همه‌ی موارد مذکور، فردی که چشم‌اندازی مبتنی‌بر فناوری و درکی از دنیای مذکور داشته باشد، بهترین گزینه برای مدیریت اجرایی ارشد خواهد بود. فناوری امروز وارد مرحله‌ی جدیدی از مسئولیت‌پذیری و مشکلات متعدد شده است؛ درنتیجه، افراد باسابقه برای مدیریت فعالیت‌های آن مفیدتر هستند. در این‌ میان، ذهنیت نوآورانه و رهبران مهندس توانایی تغییر مسیر شرکت به‌سمت نیازهای جامعه را دارند.